Rozstanie. Boli. - Netkobiety.pl

Cieszę się.

Ja dziś cały dzień czuję się świetnie. Ani razu nie miałam smutnych myśli, ani razu nie miałam ochoty płakać.
Układam sobie życie od nowa i staram się nie myśleć "och, 3 tygodnie o tej porze jeszcze było dobrze...", tylko myślę raczej "wczoraj o tej porze byłam bez niego i czułam się dobrze".

Trzeba przestać się taplać w tym emocjonalnym błotku wspomnień i użalania się nad sobą. Bo tak naprawdę - realnie - nie stało się nic. Życie dalej płynie, dni mijają, dalej żyjemy, jesteśmy zdrowi, mamy dokładnie te same możliwości co dawniej. Złe rzeczy które się dzieją, są tylko w naszych głowach. Dlaczego pozwolić im by przejęły nasze życie? Przecież to nasze głowy, nasze umysły. To one powinny słuchać nas.

To nad czym powinnaś się teraz skupić, to budowanie nowych wspomnień oraz dystans do swoich emocji. Wspomnienia buduj sama, ze znajomymi lub z jakimś facetem. Możesz iść z inną osobą do miejsc w których z nim byłaś. Słuchaj "Waszych" piosenek ale w innych sytuacjach (nawet gdy początkowo będzie to nieprzyjemne), żeby zaczęły kojarzyć Ci się z czymś innym. Zmień swoje wspomnienia na inne. Te naprawdę nie są warte by je pielęgnować. Nie traktuj z honorem jakichś Waszych np. kartek na urodziny czy prezentów od niego. To tylko rzeczy. Popatrz na to wszystko właśnie w taki sposób. Obiektywnie, jako nie Ty. To tylko słowa, to tylko rzeczy. Zacznij częściej rozmyślać o tym obiektywnie. Ale bez wmawiania sobie "nie zależy mi" z ustami w podkówkę i zaciśniętymi pięściami. To nie ma być na siłę. Na spokojnie i obiektywnie odrzuć na chwilę swoje emocje i popatrz na to z boku. Rób tak coraz częściej, aż w końcu te odczucia wyjdą na prowadzenie.

Przestań gloryfikować swojego exa i tworzyć mu ołtarzyk w swojej głowie. Wyrzuć ten nieszczęsny sweter. Wyrzuć go w końcu, bo jestem pewna że wciąż go trzymasz. To tylko rzecz.

Wyrzucić!
Nie szukaj pretekstu żeby do niego pisać!
Wyrzuć, a jeśli się kiedyś o niego upomni, to szczerze powiesz, że wyrzuciłaś.

Bo naprawdę tak jest.
W swoim zeszycie gdzie piszę przemyślenia napisałam że to moje uczucia były szczere, jego nie. Czyli to ja jestem wartościowa, nie on. No to dlaczego mi po nim smutno, skoro w ogólnym rozrachunku to on doznał straty (choć teraz może o tym nie wiedzieć).
Dziś wieczorem czułam że ogarnia mnie smutek, wzięłam swój zeszyt i czytałam wszystko co napisałam + dorzuciłam parę nowych myśli. To mi naprawdę bardzo pomaga, to taki mój "lek przeciwbólowy". Sięgam po niego, zamiast oglądać zdjęcia czy czytać stare rozmowy.
Staram się też nie myśleć w sposób "oby kiedyś pojął / zrozumiał / zatęsknił / zmądrzał", bo to pielęgnuje moją krzywdę i bezsilność, zatrzymuje mnie przy rozpamiętywaniu jakie to niesprawiedliwe. Staram się siebie przekonać, że to już nie moja sprawa. Nasze życia się rozłączyły. Tak naprawdę jest teraz obcą osobą, nie mamy już nic wspólnego. Czy obcej osobie też bym życzyła nauczki od życia? Nie. Miałabym to gdzieś. I tutaj też trzeba sobie takie podejście wyrobić.

Jeśli Cię to pocieszy ( ) to jeszcze parę razy w życiu będziesz miała tak złamane serce.
Statystyki pokazują że przeciętnie przed 30 rokiem życia człowiek ma złamane serce 3 razy.
Tak naprawdę to jest pocieszające. Ponieważ będziesz kochała jeszcze wiele razy. Każda z tych historii czegoś Cię nauczy i pomoże rozsądniej wybrać osobę, z którą się ustatkujesz.

Ale Ty też złamiesz serce parę razy. :>

U mnie mieszane uczucia, choć i tak każdego dnia coraz więcej tych pozytywnych chwil szczęścia.
W tej chwili za nim tęsknię. Zwyczajnie tęsknię, bez żalu, bez złości, bez płaczu. Chciałabym móc napisać do niego jak kiedyś, zobaczyć jak odpisuje "Cześć, kochanie". Odczuć tę falę szczęścia. Jak za starych, choć niedawnych czasów. Pogadać o tym jak minął nam dzień. Pożartować w naszym stylu.
Odczułam jego odejście także jako przyjaciela, człowieka - nie tylko jako ukochanego.

To samo powiedziałam mojemu na końcu. "Nie mogę chcieć za nas oboje". Tylko spuścił głowę i miał smutną minkę.

Hej. Jak humory?
Ja dziś tak sobie. Przed snem płakałam. Potem całą noc mi się śnił, co chwilę się budziłam. Ta noc wpłynęła na mnie tak, że teraz czuję się średnio...
Nadal mam momenty gdy sądzę że trzeba to ratować, skontaktować się, porozmawiać jeszcze raz. Ale to chyba normalne. Ważne, że nic nie robię.
Kumpel mówi mi, że nawet jeśli nie chodziło o inną kobietę, to po takich wahaniach miałby kolejne i kolejne... I że to i tak nie ma sensu. Jak się kocha, to nie ma się zawahań.
Koleżanka która usłyszała o tej historii, powiedziała że powinnam zainteresować się magią i rzucić na niego zaklęcie miłosne. Ale ja jestem racjonalistką, nie wierzę w takie rzeczy.
Wieczorem mam spotkanie ze znajomymi. Nie chce mi się, sądzę że byłoby mi lepiej samej w łóżku, ale wiem, że nie powinnam być sama.

Ja też dodałam sobie stopkę.
Dziś czuję się ok. Tylko rano było mi smutno - chyba po tej nieprzespanej nocy gdzie ciągle mi się śnił.
Zaraz przychodzą znajomi.

Nie jestem w podobnej sytuacji, ale nigdy dla mnie zwierzenia osób, które cierpią po rozstaniu nie będą czymś obok czego mogę przejść obojętnie. Rozumiem każda wasza wylana lze i bol z którym musicie walczyć codziennie. Kiedyś, kiedyś też przez to przechodziłam, doszło do tego, że próbowałam popełnić samobójstwo.
Zdradzę wam sekret, na złamane serduszko jest tylko jedno lekarstwo, o dziwo,  każdy z nas je posiada, ale nie każdy wie jak silne ma ono działanie. Mam na myśli-silna wolę. Śmieszne?Nie. Piszę poważnie. Dzięki niej możemy zacząć zupełnie nowe życie, życie o wiele lepsze, niz to które dla nas się właśnie skończyło. Tak dużo ludzi zapomina, że czas szybko biegnie, nie można cofnąć ani jeden minuty, dlatego każde dni cierpienia są nieodwracalne. Teraz pomyśl ile masz lat i się zastanów czy warto? Śmierć zawsze przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie, dopiero wtedy człowiek uświadamia sobie ile dni stracił, ile dni by chciał cofnąć, ile chwil by chciał jeszcze przeżyć, o ironio nawet tych złych. Niestety czasem jest za późno. Do czego zmierzam? Starajcie się żyć tak jakby ten dzień miałby być dla was ostatnim.

A jaki to jest wysoki standard?

Czytam was cały czas dziewczyny i muszę faktycznie przyznać że czas leczy rany.
Raz jest lepiej a raz gorzej ale generalnie posuwam się do przodu, nie czuję już jakbym tkwiła w czarnej studni bez dna.
Poszłam dziś na spacer sama,  nie mam tu przyjaciół niestety i nie powiem, było ciężko. Wszędzie zakochane pary albo emeryci z pieskami,  myślałam że nie dam rady i się rozplacze. 
Całą drogę tluklam do głowy afirmacje własnej osoby i wymarzonego związku, w pewnym momencie zaczęłam gadać do siebie na głos
Nadal czuję okropną pustkę i samotność, mam nadzieję że podołam.

Na pewno pomagaja utożsamiać się z problemem. Każda z nas jest inna ale wszystkie przeżywamy to tak samo boleśnie. No ale jak mówią "kto ma miękkie serce musi mieć twardą d..." 
Nie odzywam się do niego już w ogóle choć cały czas patrzę na tel czy nie napisał.... żałosna jestem ale wiem że to kiedyś minie.
Pomagają mi te afirmacje i powtarzanie jak mantra w myślach ze Bóg wie co robi i na pewno ma dla mnie jeszcze wiele dobrego w zanadrzu.
Ta wiara i nadzieja pomaga zrozumieć to co się obecnie dzieje i pozwala dostrzec światło na końcu tunelu. Tam na pewno czeka na mnie coś dobrego

Cześć. Co u Was?

U mnie dziś dobrze, choć wczoraj wieczorem znów był kryzys (mnie on dopada wieczorami). Byłam wczoraj średnią towarzyszką dla znajomych. No i jednak alkohol potęguje smutki.
Dziś sobie rozmyślam że dopiero tydzień z małym kawałkiem, a ja przez niego wylałam już tyle łez, traciłam długie godziny na czytanie jakichś poradników albo słuchanie "uzdrawiających" audiobooków.
I to budzi we mnie złość. Bo za co on mi to zrobił? Dawałam mu z siebie wszystko.
Pisałam już że kiedyś zostałam rzucona i także strasznie to przeszłam, ale wtedy chociaż wiedziałam za co. Byłam wtedy kłótliwa, krzykliwa.
A tu na serio nie wiem.
Co za dupek.

A co do pana ze stacji - wspominam go od czasu do czasu, ale na razie jednak poczekam, aż trochę bardziej wyleczę się z tego.

Dziś przychodzi znajoma i robimy sobie wieczór pełen obżarstwa (pizza itd) i horrorów.

Edukacja, ambicja, chęć do poprawy nad sobą.

Osoba która pracuje na stacji parę lat znaczy, ze akceptuje takie życie i zaczyna być leniwy i przestaje się poprawiać.

Wyleczysz się z tego za pół roku lub rok... Nawet nie próbuj się wpakował w związek za nim się nie wyleczysz... będzie szkoda chłopaka.

Wtedy to jest inna gatka ale kierownik stacji też nie zarabia dużo. Trochę powyżej minimalnej

Hej, szybko  się zbieracie do kupy dziewczyny. Nie ma mnie pare dni, a tu widze, że Wy już w całkiem dobrej kondycji Oby tak dalej, a facebooki i te inne w tym okresie to najgorsze zło jakie może być. Spokojnie, już niedługo nawet nie będziesz zwracać uwagi na to co udostęnia.

No widzisz ;D Dzielna jesteś, a facet pustak, co zrobisz. Ze mną to różnie, skrajne emocje mnie nachodzą bardzo. Chciałabym sobie tak świetnie radzić jak Wy, a tu trzy miesiące, a u mnie tylko troche się polepszyło

Dziękuję, kiedyś przecież musi być, prawda?

Heh swoje wątpliwości wypisuje na swoim wątku, ale dziękuję a Ty masz rację, nie zostało nic innego jak się śmiać z niego

Wcale nie jest powiedziane że świetnie sobie radzę.
Mam bardzo dobre chwile, ale mam i chwile kryzysowe.
Dziś cały dzień odczuwam wypalenie totalne, coś na kształt depresji, nic mnie nie cieszy, ale też nie płaczę, wszystko jest bez sensu, nie wierzę że spotka mnie jeszcze coś dobrego. Jestem dziś jak mumia, nie mam ochoty na kontakt z nikim ani rozmowy. Nie chce mi się chodzić do pracy. Nie mam pomysłu na swoje dalsze życie, wegetuję. Wciąż patrzę na telefon czy napisał.
Nie musicie mnie pocieszać. Ja wiem że jest to etap  żałoby i kiedyś mi minie.
W którymś temacie widziałam "chciałabym przestać sobie mówić że daję radę, tylko naprawdę dawać radę". U mnie jest właśnie coś w tym stylu.

Mnie zawsze wieczorem cos łapie. Głownie wspomnienia, ah dziewczyny jak mnie to boli, ze to nie jest juz moj chłopak, ktorego poznałam, teraz widze jakiegoś pustego kolesia. Tak bardzo sie na nim zawiodłam, tak bardzo tęsknie za tym... Niestety pogodziłam sie juz z tym, ale serce codziennie wieczorami tęskni, ból nie do opisania, jak teraz na niego patrzę - dno. Cholerne uczucie. Od paru dni walczę o siebie, ćwiczę robie to co kocham robic, spędzam czas aktywnie. Chce byc swoim ideałem, chce pokochać siebie tak jak pokochałam jego. Tak bardzo tęsknie, ale to co widze teraz. Sama juz nie wiem co o tym myślec. Od teraz żyje dla siebie.
Ale jak to sie mówi (dotyczące mojego ex). "Ładna miska żreć nie daje".

Mam tak samo jak Ty, ja mojego juz nie przyjmę, przez to, ze mnie nie szanował, zostawił, "zamienił na inny model", nagle o tym wszystkim zapomniał, jakby nic nas nie łączyło nigdy, bardzo mnie to denerwuje. Ja tez tęsknie za związkiem kiedy był on dla nas szczery i na pierwszym miejscu. Tym czasem on zachowuje sie jak skończony dupek, zachowuje sie tak jak nigdy, próżność i nic wiecej, a mnie dobijają wspomnienia.

Naprawdę zazdroszczę Wam, ze jakos sobie radzicie. Mój były zerwał ze mną po 8 latach z dnia na dzień. Zreszta opisywałam moja sytuacje w innym wątku. Zostawił mnie musiałam zmieniać swoje całe życie. Nie mam nikogo wiec siedzę sama jestem w trakcie szukania pracy ale dalej sobie JIE radzę a przecież minęły juz trzy tygodnie ... Zazdroszczę siły kobietki

Wiem, czytałam Twój watek. Bardzo Ci współczuję.

Oby, oby. Trzymam kciuki.

A u mnie kolejny dzień bez łez. Jednak mam wciąż poczucie straty i odrzucenia - myślę że to akurat nie tak szybko minie. Bo w myślach mogę go znienawidzić i wszystko sobie racjonalnie wytłumaczyć, ale jednak to koszmarne poczucie niesprawiedliwości, że ja dałam z siebie wszystko, a on to zdeptał - pozostanie. No i wciąż gdzieś tam bije mi pytanie "dlaczego?". Nigdy chyba tego nie pojmę.

Dzisiaj złapał mnie dołek... Myślałam, że lepiej być już nie może Mam ochotę go przytulić, przygarnąć, pójść na spacer, pojechać na rower, ale ja tęsknie!  Dlaczego mnie zostawił, nie mogę tego zrozumieć, dlaczego nie tęskni, dlaczego nie chce wyjść z mojej głowy. Tak bardzo czułam, że to jest to... :'(

zakochana... tak mi Ciebie szkoda, uściskałabym Cie gdybym mogła... bardzo, jestem z Tobą.
Ja staram się zapomnieć, ale kiedy doda zdjęcie to nagle każdy mi je wysyła "widziałaś?!". Taak, porażka z tego faceta, dorosły, a takie żałosne zdjęcia dodaje, że aż mnie dziwi jak porównam sobie jaki był wcześniej. Brakuje mi go, ale sprzed roku, wiem, że mi to minie... Ale brakuje mi spotkań, smsowań... Wszystko mogłoby być dobrze, ale on nie chciał... Wstydził się, nie szanował mnie, śmiał się... egh

Może udaj się do jakiegoś terapeuty skoro tak źle to wygląda Współczuję. Niechciane rozstanie tak bardzo psuje nasze życie, masakra....

Mam już tego stanu dosyć, naprawdę. Szkoda, że oni tak nie cierpią jak my. Denerwuje mnie to strasznie... -.-

      No, faktycznie masz powod do dolka.
Jakby jeszcze ta kolezanka widziala do usmiechnietego, z ladna dziewczyna u boku, to moze i mnie by zabolalo.
Ale zobaczyla pogubionego czlowieka, zapijajacego smutki alkoholem, a Ty uwazasz, ze on dobrze sie bawi ?
Jesli jest choc troche inteligentny, to zdaje sobie sprawe z tego, co zrobil.To takie niemeskie zostawienie dziewczyny w ciazy z jego dzieckiem...
Ciekawe, jak on Ci spojrzy kiedys w oczy ? Jest z siebie dumny ?
Czy on sie nie wstydzi ? A Ty ? Moze kiedys bedziesz przechodzila z dzieckiem i obie zobaczycie narabanego tatusia z piwem ?
   Trzymaj sie.
I na przyszlosci jak najdalej od palantow.

To nie tak do końca,że dokładnie przez to mnie złapał. Złapał po tym jak o nim usłyszałam, a sytuacja jeszcze zrobiła swoje. To taki moment, akurat jechałam do szpitala po wyniki (koleżanka mnie podwiozła)  i wiedziałam, że nikt nie zatroszczy się o to, żebym dotarła z powrotem do domu, nikt nie odprowadzi. Dzisiaj mam na szczęście dużo lepszy dzień i nie dałam się myślom, o tym, że gdyby był to by po mnie przyszedł i odprowadził do domu, zainteresował się jak się czuje po tym pierwszym dniu w szkole w dziewiątym miesiącu ciąży. Jest dobrze, dotarłam, odpoczywam. Chodzi o sam fakt. A co mu w głowie siedzi to nie wiem czy nawet on sam wie, ciężko stwierdzić co czuje. No, a to jaki jest teraz nie ma nic wspólnego z tym jaki był gdy byliśmy razem. Cieżko poznać palanta w takiej sytuacji, nie uważasz? ;p Będe się trzymać ;D Musze. Musze być ekstra matką, zdać mature, egzamin zawodowy i zaliczyć rok Także trzymać się musze i to nieźle Dziękuję

Mam to samo. Gleboki smutek ciagle w podswiadomosci. Pomysly mam i nawet je realizuje ale nic mnie nie satysfakcjonuje. Bezsens. I ostatnio mam kryzys, bo bylo juz lepiej... analizuje, rozmyslam tesknie. Czekam az to minie.