Rozstanie. Boli. - Netkobiety.pl

Tak, to byłoby okropne. Zresztą mam myśli że skoro płaczę i cierpię, to ten ból nie może pójść na marne. Skoro już tego doświadczam to powinno być w tym celu że naprawdę się rozstajemy. Gdybyśmy wrócili do siebie, to te wszystkie łzy byłyby bezcelowe.

Tak, u mnie byla trzecia osoba.
Przeczuwalem tak samo jak ty, i gdy moje przeczucia sie potwierdzily- wyprowadzilem sie tego samego dnia. Uznalem ze nie ma sensu stac pomiedzy nimi, skoro do mnie, milosci juz nikt nie czul.

Nie bylo zadnych prostestow, ani najmniejszych staran bym zostal, wiec dla mnie wszystko bylo jasne. Zostawilem kartke "zegnaj", i nigdy wiecej juz tej osoby nie widzialem. Tak zakonczyl sie moj 3 letni okres przygod, milosci i wypraw po europie. Z osoba, ktora przez ponad 2 lata, nie odstepywala mnie na krok, ani ja jej.

O, mam tak samo. Znam dokładnie jego rozkład dnia i wiem kiedy, w jakich momentach nie robi nic. I dlaczego do mnie nie pisze? Czy choć próbuje? Otwiera okienko? Myśli o tym?

I to jest wlasnie zdecydowanie najgorsza rzecz w tym wszystkim. Nie mozemy sie z tym pogodzić, bo kurde jak? Jakim cudem nie jestem juz myślą numer jeden. W ogole ciekawa jestem czy juz zapomnieli czy jeszcze przeplatam sie wsród jego myśli....

No i zmęczenie fizyczne robi swoje. Takie fest, do utraty tchu, na bezdechu w końcówce. Endorfiny i szum w uszach. Naprawdę pomaga. Wiem, że ledwo wstajesz rano z łóżka i marzysz o przespaniu tego okresu, miałam identycznie. Ale wstajesz! Szczęśliwie. Zmuś się do wysiłku. Pomoże.

A dlaczego nie myślą o Was? Dlaczego nie jesteście pierwszą i ostatnią myślą w ciągu dnia? To proste... Bo tą myślą stał się ktoś inny.

To z czym ja się najbardziej nie mogę pogodzić, to odrzucenie.
Gdy myślę o sobie za miesiąc, dwa, czy dłużej, to owszem - wiem że przestanę za nim tęsknić, ale domyślam się, że pozostanie poczucie odrzucenia.
Dawałam mu wszystko, byłam spełnieniem jego wszystkich marzeń - tak mówił i wiem ze tak było. Byłam wyrozumiała i czuła, nie kochałam go w sposób zaborczy tylko mądry, seks był po prostu wyjątkowy i było między nami ogromne pożądanie. Na każdej płaszczyźnie starałam się dawać mu wszystko. A on i tak to odrzucił. Ile więc jestem warta, skoro dając z siebie całą siebie, i tak jestem odrzucona? I to nie przez jakiegoś obcego faceta na którego opinii mi wcale nie zależy, ale przez kogoś z kim budowaliśmy od podstaw nasz świat.
To strasznie podkopuje wiarę w siebie.  Z nim czułam się piękna, wielbiona, seksowna. Teraz nagle czuję się byle jaka.

Wyjęłaś mi to z mojej głowy....mam identycznie. Odrzucił mnie mimo, ze byłam taka szczera i jak sobie o tym pomyśle to watpię, ze znajdzie druga taka, jedynie, ze bedzie udawał kogos innego - jak teraz.

Haha, mój mi nawet na końcu powiedział że nie znajdzie drugiej takiej. Boże, jacy z nich kłamcy. Skoro nie znajdzie drugiej takiej wspaniałej jak ja, to dlaczego ze mnie rezygnuje? Kłamca, nie miał nawet cywilnej odwagi na klatę wziąć odpowiedzialności i powiedzieć mi prawdy.

Pewnie tak. Współczuję Ci.

Wiem że masz rację.
Wklejam co na ten temat przeczytałam w jednym z artykułów:

"Jeśli czegoś potrzebujemy, wydziela się dopamina, która daje motywację do działania. Gdy osiągniemy cel, mózg produkuje serotoninę, dzięki której odczuwamy satysfakcję. Jeśli oczekiwana nagroda nie nadchodzi, neurony wytwarzające dopaminę przedłużają jej działanie. Zwiększa się determinacja, nadchodzi niepokój. Wraz z rosnącą ilością dopaminy spada poziom serotoniny – uwalnia się agresja. Dlatego właśnie pierwszą fazę porzucenia określa się mianem protestu. Zalani dopaminą kochankowie walczą o swój „skarb” jak lwy, zgodnie ze słowami Terencjusza, że im mniejsza ma nadzieja, tym gorętsza miłość. Kiedy do świadomości ofiary dotrze wreszcie, że nagroda w postaci partnera nigdy nie nadejdzie, wytwarzające dopaminę komórki śródmózgowia – które uaktywniły się w fazie protestu – zmniejszają swoją aktywność. Obniżenie poziomu dopaminy wiąże się z letargiem, przygnębieniem i depresją. Wyczerpany odtrącony kochanek poddaje się. Ogarnia go poczucie beznadziei, apatia, melancholia. Połowa opuszczonych osób cierpi na kliniczną depresję. Dziś wiemy, że depresja daje zrozumienie. Pomaga pogodzić się z przykrymi faktami, podjąć pewne decyzje. Cierpienie ma zapewnić bezpieczeństwo w przyszłości – strach przed ponownym bólem może odwieść od dokonania podobnego/złego wyboru w przyszłości."

Tak, to dobra uwaga, muszę nakierować swoje mysli właśnie w tę stronę: starałam się, jestem dobra, ze mną jest wszystko w porzadku, to z nim jest coś nie tak.

Haha, to też często spotykany tekst.

Mówią tak, bo boją się scen. Tchórze.

Dobrze że założyłam ten temat, lepiej mi. Skupiam się na pisaniu tutaj, na czytaniu tego co Wy piszecie, zamiast na moim ex.

Wszystko wiemy, wszystko rozumiemy a bol jak byl tak jest. Mysle ze zamiast zastanawiac sie czemu tak sie stalo musimy przekierunkowac nasze myslenie na to Co zrobic zeby uleczyc swoje serce i umysl. Bo to jest teraz najwazniejsze. Niestety wiekszosc osob dlugo celebruje bol rozstania i analizuje przyczyny - sam sie na tym czesto lapie. Musimy jak najszybciej sie z tym pogodzic i ciagle powtarzac na zasadzie afirmacji ze tak musialo sie stac abysmy odnalezli prawdziwe szczescie i to co najlepsze dopiero przed nami. Mimo ze w tej chwili nie dodaje to ani troche spokoju naszemu sercu, to nakierunkowuje nasz umysl na inne myslenie.

U mnie miesiac. Nadal mysle o niej w kazdej minucie dnia. O dziwo najwiekszy spokoj odczuwam przed snem. Najgorzej po przebudzeniu. A jak jest u Was?

U mnie dopiero kilka dni. Myślę o nim przez 100% czasu.
Największy spokój mam w środku dnia, jak teraz. Najgorzej przed snem - wtedy jest totalny hardcore, wszystko staje się wręcz chaotyczne i nierzeczywiste, zalewam poduszkę łzami.

Denerwuje mnie zmiana moich uczuć, dosłownie jak w kalejdoskopie. :[ Raz jest spokój albo złośc na niego i wydaje mi się że już przyjęłam to do wiadomości, a za chwilę jakbym dowiadywała się o tym po raz pierwszy i wszystko zaczyna się od nowa - szok, zaprzeczanie, niedowierzanie.

W tej chwili odczuwam smutne poczucie straty.
To był jeden z niewielu facetów, którego wygląd odpowiadał mi w 100%. Przyznajcie sami że to się rzadko spotyka (wiem że to płytkie pisać o wyglądzie, ale jesteśmy tutaj szczerzy). Nie zmieniłabym w nim kompletnie nic. Mieliśmy też bardzo podobne zainteresowania i osobowości. Podobne poczucie humoru, często nierozumiane przez innych.
To nie był mój pierwszy facet, miałam wcześniej innych, ale ten był pierwszym który pasował mi aż tak.
I z doświadczenia po prostu wiem, że graniczy z cudem, bym spotkała kogoś podobnego. Nie idealizuję go w tym momencie.
Smutne to.

Ja też chcę żeby żałował. Chcę żeby nigdy nie spotkał takiej jak ja. Chcę żeby przy każdej kobiecie myślał że w porównaniu do mnie jest beznadziejna. A nawet jeśli trafi na jakąś fajną i się w niej zakocha, chcę żeby zrobiła mu to samo co on mi.
Nie powinnam tak mówić, ale walić to.
Chcę żeby już nigdy nie był szczęśliwy.
Życzę mu wielkiego bólu, za to jaki ból ja teraz przeżywam.

Oczywiście nie wytrzymałam i poszłam płakać do łazienki. Na szczęście makijaż czyni cuda i prawie nic już po mnie nie widać.

Jak patrzę na to puste zdjecie to aż mnie skręca, co za idiota! Jeszcze pisze do tej wytapetowanej łaski. Porazka ten wzrok nieskalany rozumem... Co sie z nim stało, gdzie moj stary chłopak...:-( masakra, żebyście to teraz widzieli. Nigdy zdjecia nie zmieniał, trzy lata miał jedno takie w starym swetrze, byle jakie. A teraz fotka z rąsi, druga w przeciągu dwóch miesięcy. Jak tak patrzę to dla niego szansy juz nie ma. Co myślicie?...

Szczerze? Nie jestem w stanie odpowiedziec. Mysle ze to by byla jedna z ciezszych walk jakie musial bym stoczyc w zyciu. Serce na pewno chcialoby dac druga szanse ale umysl i meska urazona duma raczej by nie pozwolily. Ale to tylko gdybanie. Co innego teoria a co innego rzeczywistosc.

Eh rozumiem, że targają Tobą uczucia, zal i smutek ale po jakimś czasie zdasz sobie sprawę, że nie jest wart nawet chwili Twojej uwagi a tym bardziej życzenia mu czegokolwiek, zostaw to za sobą a gdy spojrzysz na to z perspektywy czasu będziesz całkiem inaczej o tym myśleć. Wiem, że to nie jest wcale takie łatwe, teraz ta rana bardzo boli - jest otwarta, potrzeba czasu i siły czego Ci życzę.

Ja mysle, ze to nie ma sensu... I co bedziemy przewrażliwione na jakikolwiek ruch? Bez sens. Mysle, ze na Ciebie nie zasługuje.

Melpomena...  Wcale nie pocieszyłaś ja caly czas mam nadzieję, że tu nie chodzi o inną tylko się pogubił. Po prostu łatwiej byłoby mi to znieść, ale biorę niestety pod uwagę inną dziewczynę 8 lat to sporo i tak nagle koniec? Dupek...

Musze przyznać że miałam dziś moment zawahania. Znów rozmyślałam czy może jednak za ostro go nie potraktowałam albo może źle się zrozumieliśmy.
I przyszło mi do głowy że może odezwę się do niego za kilka dni...

Ale postanowiłam pogadać jednak z kimś o tym. Z kumplem. Pomyślałam że przyda mi się męski punkt widzenia.
Powiedział że jego zdaniem na 100% chodzi o inną kobietę, że sytuacja jest bardzo typowa. Że ludzie nie zmieniają się z dnia na dzień.

Smutno mi teraz.
To tak kur*wsko boli, gdy pomyślę że on jej daje teraz dokładnie to samo co mi jeszcze niedawno. Może mówi do niej tymi samymi zdrobnieniami...
Wolałabym jednak żeby po prostu miał wątpliwości. Obecność innej kobiety jest po prostu koszmarna.

Tak, masz rację.
Podejrzewałam tak, ale trzeźwa ocena innego mężczyzny, gdy opowiedziałam mu tę historię po prostu uderzyła mnie w głowę jak młot.
Siedzę zszokowana. Nie wiem dlaczego dopiero teraz to do mnie tak dotarło.
Wszystko tak idealnie się układa w całość: zmiana po jego całodziennym zniknięciu (tak naprawdę nawet nie wiem do końca gdzie był, mógł przecież kłamać, nigdy nie znikał na tak długo), potem 2 razy zniknął wieczorami na pare godzin, podając głupi powód (wcześniej tego nie robił). I nawet nie tłumaczył się za bardzo. A ja głupia miałam wtedy nawet wyrzuty sumienia że może bezpodstawnie coś podejrzewam (a jednak intuicja mnie nie myliła). Zmiana zaangażowania nagle o 180 stopni. Zaprzeczanie gdy pytałam co jest nie tak. I te smutne próby zatrzymania mnie jako koła zapasowego, gdyby z tamtą nie wyszło - bo to świeża znajomość, jakaś 2-tygodniowa, wcześniej nie było żadnego znaku absolutnie, poświęcał mi 100% swojej uwagi. Ech, to pomyślcie jak ona musiała mu strzelić do głowy, że oszalał na jej punkcie w tak błyskawicznym tempie.
Co za dupek.
Słyszałam tylko o takich historiach, ale nie sądziłam że mi coś takiego się przytrafi.
Czy jej teraz mówi dokładnie te same zwroty które mówił mi?

Ja też nie wierzyłam że może chodzić o inną choć głos w głębi podpowiadał że tak.  Po rozmowie z kumplem on też stwierdził od razu że jest ktoś inny. Wszyscy mi to mówili a ja nie wierzyłam aż w końcu sam się przyznał.

Tak 8 lat wycięte z życiorysu, wieczne czekanie aż on zapragnie stabilizacji,rodziny a potem jak obuchem w łeb " nie wiem co czuję,muszę przemyśleć,dajmy sobie czas,sratata..." zapytałam ile chce tego czasu, czy mam na co czekać czy może lepiej rozstać się na zawsze a on ze nie wie??? Do tego w tle ta kobieta która mi się podoba. Każdy mówi żeby olac czlowieka i żyć nowym życiem ale tak się nie da. Tym bardziej że on czasem dzwoni i się przypomina nie wiadomo po co.

Nie pisz, to nie ma sensu. Pogrążysz się tylko.  znaj swoją wartość, dla niego to nie będzie nic szczególnego, że napiszesz

wlasnie w tym rzecz... Macie racje i to jest przykre. Dziekuje, ze chociaż mam was.
Ja tez wole wsciekłość od tęsknoty. Tęsknota nieodwzajemniona jest chyba najgorszym uczuciem na ziemi...:/

Rozumiem Cie doskonale, chcesz z nim pogadać, chcesz mu opowiedzieć co czujesz. Liczysz że to zrozumie jak dawniej.
Ale pamiętaj że to już nie jest ta osoba za którą tęsknisz.

Ja też bym chciała z nim pogadać, poskarżyć się jak się czuję, a on by pocieszył jak dawniej, a potem z czegoś byśmy się pośmiali. Tak strasznie tęsknię za jego głosem. Śmiechem.
Ale ta osoba już nie żyje. Na serio nie żyje. Teraz jest ktoś o wyglądzie tej osoby, ale to ktoś inny.

Tęsknię za tym jak bardzo mnie kochał. A naprawdę kochał, czułam to na każdym kroku, cała sobą. Był mną zachwycony, byłam jego wielką miłością.
Ja zostałam wierna naszym obietnicom. On je złamał. Odkochał się.

Skręca mnie gdy myślę że teraz może jest na randce.
Nie mogę uwierzyć że jeszcze 2 tygodnie temu z kawałkiem było wszystko tak cudownie, pełne oddanie z jego strony, po prostu bujałam w obłokach, byłam skrajnie szczęśliwa. I nagle ŁUP.
Dosłownie jak science-fiction. Nie wierze w to co się dzieje. Nie wierze że nie jesteśmy już razem.

Wybaczcie że tak biadolę. Nie mam komu.

Dziękuję :*
Gdy już myślę że przyzwyczaiłam się do tej myśli i będzie dobrze, po chwil wpadam w jakiś marazm i płaczę.
Obiektywnie patrząc wiem że nie powinnam płakać za jakimś dupkiem.
Subiektywnie - to wspomnienia mnie dobijają. Szkoda że nie można ich wymazać.

Wiem że wciąż piszę tu to samo, powtarzam się.
Dziś nie istniał dla mnie żaden inny temat tylko ON. A czytałam w poradnikach by po pierwszym szoku starać się już nie rozmawiać za dużo o swoim rozstaniu, bo to nie zasklepia ran.

Dziewczyny (i chłopaki) - wszystkim Wam współczuje. Ból każdego z nas jest jedyny i niepowtarzalny, ale fajnie że nie jesteśmy sami.