Netkafejka dla Przyjaciół ;) - Netkobiety.pl

Luc, bardzo ciekawie to napisałaś. Czytając ma się wrażenie, jakby samemu brało się udział w tych wydarzeniach. Ok, czekam na wklejoną fotkę zatem, tzn na pewno czekamy, bo każdy chętnie zobaczy

Cieszę się bardzo, bo martwiłam się, że Was zanudzę. Czasem tracę kontrolę jak zaczynam o historii

O kuchni albańskiej i innych klimatach, napiszę w nocy.

Również ciekaw jestem co tam za smaczki mają
Apropo kuchni ,wiecie co mnie zaczyna wkurzać ?
Że nie ma grzybów!!! Przynajmniej w moich rejonach...Ehhh miejmy nadzieje że się jeszcze pojawią..
Różyczka była a ja musiałem akurat wtedy w innej kafejce siedzieć ,no co za pech Nic to, trzeba maila do niej skrobnąć..

A nie ma grzybów? Liczyłam na to, że coś pozbieram sobie w weekend jak po Żabę pojadę...

Monia, chyba każdy rano przeczyta opis albańskiej kuchni, bo Luc ma nieco dziwne pory tworzenia

Dobranoc.

Paweł, ależ kurki są najlepsze !

W moich okolicach te grzyby to rarytas, w opolskich lasach niestety ich nie ma.

Wiem, że trzeba mieć cierpliwość, zbierałam rok temu . A ile trzeba grzebać w mchu, żeby je znaleźć.

Ja je właśnie tak bardzo lubię, ponieważ w moich lasach ich nie uświadczysz. I dla mnie są rarytasem.
A przecież można je też zrobić w zalewie i mieć jako zapasy na zimę.

Wydaje mi się też, ze są jednymi z najszlachetniejszych grzybów.

Muszę się pochwalić, że trzy lata temu, gdy pojechałam z mamą na grzyby do lasu niedaleko przy moim domu, znalazłam wielkiego borowika. Ale to był olbrzym . Byłam bardzo dumna, ponieważ tak naprawdę była to pierwsza moja wyprawa na grzyby.

I uwielbiam to. Nie ma nic piękniejszego od słonecznego, wrześniowego poranka, który spędza się na zbieraniu grzybów.

Przybijam piątkę .

Mmm, kania...A jakie są pyszne w panierce . Z tym, że nie jestem tak wytrawnym grzybiarzem, a raczej grzybiarką, by ryzykować. A o pomyłkę nietrudno, one są bardzo podobne do muchomorów.

Ja jeszcze lubię kozie brody, czyli szmaciak gałęzisty...Ale on jest pod ochroną, aczkolwiek jadłam. Pyszny .

Pawle, a czy kiedykolwiek natknąłeś się na rydze?
Nigdy ich nie jadłam.

Witajcie nocną porą.

Czemu dziwne?
Dla nocnego marka normalne

Grzybów wprawdzie nie zbieram choć moi Rodzice byli zapalonymi grzybiarzami, ale uwielbiam je jeść
Wiele moich koleżanek zbiera grzyby więc jestem zawsze dobrze zaopatrzona.

Jaga nie jadłaś rydzów?
Są pyszne, choć wiem, że nie wszyscy lubią. Ja lubię najbardziej marynowane i smażone.

Co do kuchni albańskiej.
Albańska bardziej przypomina grecką kuchnię czy turecką niż inne kuchnie bałkańskie.
Są dania warzywne i mięsne, zazwyczaj mocno przyprawiane ziołami. Dużo jest owoców morza, ale to nie moja bajka więc nie próbowałam (za to mój mąż tak - małże, krewetki, kalmary i ponoć pyszne ryby).
Bardzo popularny jest "byrek" - rodzaj strudla (?) z różnym farszem: mięsem, serem, szpinakiem, pomidorami. Można go dostać prawie wszędzie, wprost na ulicy lub z jakiejś budki.
Niestety typowe albańskie dania rzadko są dostępne na wybrzeżu gdzie spędziliśmy większość czasu. Wszędzie pytaliśmy o takie dania i wszędzie (!) dostawaliśmy odpowiedź, że właściwie tego nie robią. Są po prostu nastawieni na turystów, przeważają dania włoskie.
Gdy wynajmowaliśmy pokój w Albańczyków, a nie w hotelu, to na naszą prośbę gospodyni ugotowała nam fasule czyli fasolę z kawałkami mięsa (jagnięciny) wraz z innymi warzywami (rozpoznałam pomidory, cebulę i paprykę). Bardzo smaczne.
Natomiast gdy byliśmy poza wybrzeżem, w Kruji (ponoć czasem nazywanej albańskim Krakowem, choć, dalibóg, ja podobieństwa nijakiego nie widziałam - bardziej rumuński Braszow może kojarzyć się z Krakowem) leżącej na zboczu góry Sarisalltikut (w górach Kruje), udało nam się zakosztować typowych dań albańskich: bezmięsnych gołąbków w liściach winorośli (lekko kwaskowy smak) oraz jagnięciny zapiekanej w cieście (nijak nie mogę sobie przypomnieć nazwy, zresztą nawet wtedy była dla mnie nie do wymówienia) - bardzo smaczne.
Próbowaliśmy także kurczaka smażonego z serem, ale smakującego zupełnie inaczej niż podobna (na pozór) potrawa w Polsce.
Ponieważ lubię eksperymenty kulinarne, wszędzie gdzie jeździmy, próbujemy lokalnej kuchni, nawet takich dań, które na pierwszy rzut oka budzą obawy. Właściwie to mogłabym wszystkiego spróbować. Jednego tylko wiem, że nie mogłabym - psa.
Dlatego chciałam spróbować specyficznych dań albańskich np. pace koke - czyli zupę gotowaną na owczej głowie czy kukurec czyli owcze jelita opiekane w ziołach. Niestety nie było mi to dane. Nie wiem, może źle pytałam albo w tych miejscach tego nie podają.
Albańczycy parzą pyszną kawę, co jako zdeklarowany kawosz umiem docenić. Zwłaszcza kawę po turecku (kafe turka), która nie ma nic wspólnego z parzeniem po turecku (?) jakie odbywa się w Polsce. Parzy się ją w odpowiednim tygielku (mosiężnym lub miedzianym) z długą rączką. Wsypuje się do niego kawę (i ewentualnie też cukier jeśli ktoś pije słodką) i zalewa wodą. Nie można dopuścić do zagotowania, zdejmuje się z ognia gdy pojawia się piana. Tradycyjny sposób wymaga kilkakrotnego doprowadzenia do tego stanu (powstania piany). Przynajmniej tak zrozumiałam jednego Albańczyka (właściciela restauracji w centrum Albanii), który tłumaczył nam sposób parzenia. Oczywiście tłumaczył po albańsku (z użyciem górnych kończyn) więc mogłam niezbyt dobrze zrozumieć Na koniec dorzucił nam jedno opakowanie kawy. Będę próbowała sama taką zaparzyć (w tygielek się już zaopatrzyłam), pewno z mizernym skutkiem.
Gotową kawę (w małych filiżankach) podaje się bez fusów, co uzyskuje się zapewne delikatnie wylewając z tygielka. Jest mocna i aromatyczna. Czasem do kawy dodaje się cynamon lub kardamon.
Znakomita jest też kawa z ekspresu.
W ogóle na Bałkanach tradycyjnie parzą znakomitą kawę, co jest zapewne wynikiem wpływów tureckich.
Jedynie w Serbii piliśmy podławą lurę.

Mam ochotę jeszcze na wypad do Albanii, tym razem do północnej i środkowej części, ale mąż chwilowo ma dość albańskich dróg (i albańskich kierowców).
Niewątpliwie wymagałoby to jazdy samochodem terenowym, z napędem na cztery koła.

Strzałko gdzie się podziewasz?
Mam nadzieję, że u Ciebie wszystko dobrze.

1. Rozumiem, że chodzi Ci o tę owczą głowę?
Ponieważ nie dane mi było jej spróbować to nie wiem jak danie wygląda, ale skoro jest to zupa to zakładałam, że samej głowy w niej już nie będzie, że służy ona tylko jako baza.

2.Rzeczywiście pies jako jedzenie jest głównie w Chinach i Korei.
Ale bywały także przypadki jedzenia psów przez inne nacje. Np. Amundsen w drodze na biegun południowy zjadł część swojego zaprzęgu. Można przypuszczać, że stało się tak z pewnej konieczności (braku dostępu do innego jedzenia), choć niektórzy podejrzewają, że od początku miał taki zamiar z przyczyn logistycznych (po co wozić jedzenie - dodatkowy bagaż - skoro może iść samo i jeszcze się po drodze przydać).
Regionalnie także w Europie zdarzają się potrawy z psa czy kota (np. parówki z psa w pewnym miejscu w Szwajcarii). W minonych wiekach koty zjadano ponoć też na Wyspach Brytyjskich czy w Hiszpanii.
Obrzydliwy i okrutny jest zwłaszcza sposób uśmiercania - czytałam o kotach - w worku, który okłada się kijem tak długo aż zwierzę pada, czy psa wrzucanego żywcem do wrzątku aby łatwiej było zdjąć skórę.
Nawiasem mówiąc od wielu osób bywających w Chinach słyszałam, że o potrawę z psa wcale nie jest dziś tak łatwo.
Niemniej jednak: psa bym nie zjadła (chyba, że z konieczności życiowej - wtedy ludzie jedzą różne rzeczy, rozbitkowie na morzu dopuszczali się nawet kanibalizmu) i dodałabym do tego jeszcze kota.
Dla mniej jest to związane ze stosunkiem emocjonalnym do tych zwierząt, które są dla mnie jak członkowie rodziny.

3. Masz rację, w Polsce też coraz trudniej o typową polską kuchnię. A już o regionalną tym bardziej.
Kiedyś przeczytałam, że na kaszubach podają jajecznicę po kaszubsku, więc podczas włóczęgi w tym regionie pytaliśmy o to. Wszyscy robili wielkie oczy. Nigdzie jej nie było.
Oczywiście, że do tego potrzebny jest przewodnik, nawet dla Polaka.
Ale chyba jeszcze nie jest z tym tak źle.

Luc, sama kuchnia albańska brzmi apetycznie...do momentu tych owczych jelit, mimo tego, że też lubię nowe smaki na to chyba bym się nie zdecydowała. Po prostu sama myśl mnie obrzydza. Chyba, że nikt by mi nie powiedział, że to to i bym nie poznała się, no nie wiem
W każdym razie pewnie nie natrafiliście na to, bo ludzie pewnie mają podobne podejście do mnie. Niemniej, podziwiam, bo to na pewno fajnie próbować tak różnych smaków Z Twojego opisu np fasule wydaje mi się bardzo apetyczne

Psa i kota też tak jak Ty na pewno bym nie zjadła, wiadomo, względy emocjonalne. Sama mam sunię od 15 lat, nazywa się Niki, taki blond kundelek

To prawda, naszą regionalną kuchnię ciężko znaleźć, co jest smutne. Nawet, ciężko na mieście zjeść taki polski obiadek: kartofelki, mięsko, zazwyczaj albo kebaby, pizza czy kuchnia zagraniczna się zadomowiła, a ta jest wyparta.

Jezuuu! Ludzie co z tą naszą  kafejką stało? Czy tylko Truskawka i Jaga to ciągnie?
Wróciłem i rozczarowany jestem troszkę ,gdzie ta werwa i agresywka na pisanie?
Beata nawet ty odświętnie? KUUUUKUURYKUU !!!
Pisać ! A jak jakieś duchy przeszłości tu zaglądają I nic??  Nawet słowa?

Przepraszam, ale Amundsen z tego, co mi wiadomo zjadł wszystkie swoje psy...W tym swojego najwierniejszego, do którego był bardzo przywiązany (Amundsen albo jego przyjaciel?). Kurczę, fakty ulatują mi z głowy.
Część osób z wyprawy zmarła z tego powodu, ponieważ psia wątroba ma jakiś związek chemiczny (nie pamiętam nazwy), która wywołuje śmiertelną dla ludzi chorobę.

Powoduje ona wysoką gorączkę oraz halucynacje. Z tego powodu nie tylko psy straciły życie.

To tak na dobry wieczór .

Czytałam, że tylko część swoich psów zjedli i nakarmili nimi także pozostałe psy. W każdym razie on zjedzenie psów przeżył bo opisał to w swoim pamiętniku. Zaginął znacznie później.
Dobry wieczór

Piszesz tak, bo nigdy na prawdę głodna nie byłaś .
Kiedyś zostaliśmy odcięci na odludziu, bez zapasów jedzenia, na ponad tydzień. Jedliśmy głównie to, co rosło wkoło (zwierzaków było bardzo mało i nie mogliśmy używać broni). Po kilku dniach, w każdym przelatującym ptaszku widziałem tylko pieczyste .
W warunkach ekstremalnych, przy braku innego pożywienia, potrawka z psa ratująca mi życie, byłaby z pewnością największym darem przyjaźni, jaki mój pies mógłby mi ofiarować .
Co nie oznacza, że sprawiłoby mi to przyjemność .

Muszę wrócić do tej historii, bo naprawdę umykają mi fakty.
W każdym razie z tego, co kojarzę (ale popraw mnie, Luc, gdybym się myliła), to w trakcie tej wyprawy ekipa się rozdzieliła. Chyba że mylą mi się ekipy- bo przecież z Amundsenem "ścigał się" Scott i z wyprawy brytyjskiej nikt nie wrócił, wszyscy zginęli...Może to o nich myślałam? Oni zjedli wszystkie psy, co było ich gwoździem do trumny.

Cześć Strzała .

Ja nauczyłem się w takim momencie walić w psa .
Nagłe hamowanie w takiej sytuacji (na nie daj Boże mokrej nawierzchni) może skończyć się bardzo źle dla idących ludzi i auta z tyłu.
Znajomy miał taki przypadek .

Yogi, jesteś okrutny...

Siemka Yogi

Ja się stram nie walic w nikogo, choc w takim momencie to już nie miałam sekund na myślenie. I przyznam, że udało mi się już kilka razy uniknąc niebezpiecznych sytuacji, np zderzenia czołowego z tirem po czym wylądowałam w rowie po drugiej stronie jezdni, albo zderzenia z osobówką, która już nie jechała, a ślizgała się rozpędzona po lodzie, lecąc prosto na mnie, a mnie uratował znowu rów.

Jaga Amundsen faktycznie ścigał się ze Scottem w zdobyciu bieguna i ubiegł go o kilka tygodni. Scott ze wściekłością opisywał (jego pamiętnik znaleziono przy jego zwłokach) moment zobaczenia flagi norweskiej na biegunie.
To ekipa Scotta się rozdzieliła. Nie wiem czy jedli psy. Zginęli z głodu, wyczerpania i mrozu. Jeden popełnił samobójstwo.
Ale może komuś z ekipy Amundsena psina zaszkodziła?

Yogi czyżbyś miał osła w rodzinie?

Kiedyś musiałem jeździć bardzo szybko i zahaczenie o rów, albo rozkopane pobocze byłoby "śmiertelną chorobą przenoszoną przez koła" .
Pamiętam jak kiedyś brałem nieoczekiwany, ostry zakręt na dwóch lewych kołach i modliłem się, by prawe jeszcze moment wisiały w powietrzu. Kilka metrów przefrunęły nad środkiem rowu .

Dlaczego w rodzinie?
Ja lubię osły . Poza tym spora część salami była swojego czasu produkowana z koniny .
Do tej pory można kupić końskie kabanosy.

Omijałam , a nie hamowałam . To właśnie jest ważne .

Myśmy trafili jelonka . Na szczęście jechaliśmy czołgopodobnym, terenowym Nissanem.

Przed rozwścieczoną lochą wspinaliśmy się na drzewa (z 30-kilogramowymi plecakami ).

Bo pisałeś "z takich powodów nie jadam salami", a było to pod cytatem mojego postu gdzie pisałam, że nie mogłabym zjeść kota czy psa gdyż traktuję je jak członków rodziny
Faktycznie tylko jeden gatunek salami jest produkowany z osła. Inne robi się np. z wołowiny czy dziczyzny.
Oporów do zjedzenia mięsa czy wędliny końskiej nie mam. Polędwica końska jest pyszna.

Ja nie mam.
Ktoś kiedyś powiedział, że w takim razie nie istnieję

Pytam, bo moja przyjaciółka bierze udział w konkursie na wakacyjne zdjęcie. I w sumie brakuje jej niewiele kliknięć "Lubię to!", by wygrać i tak myślałam, że może moglibyście w jakiś sposób pomóc...

Była w Indiach. A zdjęcie, które wysłała do konkursu jest z Ladakh- Małego Tybetu.

Dobranoc wszystkim i dobranoc Luc

Trzymajcie się, pa

Też się już pożegnam bo muszę jutro/dziś wyprawić z domu moich panów

Dobranoc wszystkim.

Dzień dobry wszystkim

Monia, nie jadłaś nigdy kaszanki? Albo swojskiej kiełbasy? Też jelita, tylko ładniej się nazywają

Chyba nie nadaję się na konesera regionalnych kuchni. No, chyba, że miałabym ździebełko spróbować. Zwykle wybieram potrawy, które składają się z przyjaźnie brzmiących składników. No i nie lubię dziwnych połączeń, nawet kurczak z ananasem mi średnio smakuje.

Jako dziecko wsi nie posiadam waszej wrażliwości na cierpienie zwierząt. Na szczęście trochę mi jej z wiekiem przybyło, ale np. kot czy pies jest u mnie na liście zwierząt normalnie niejadalnych tak jak małpa czy małże. Więc raczej nie ma tu związku emocjonalnego. Spokojnie, Jaga, zdecydowanie wolę wołowinę czy wieprzowinę, więc Twoje koty są bezpieczne, nawet jakbym kiedyś Cię odwiedziła

Yogi, gdzie Ty miałeś te wszystkie przygody? W naszym pięknym, cywilizowanym kraju?

Sporo jeździłam, ale, odpukać, nie miałam takich przebojów jak wy. Aaaa, wiem też, że świetnie panuję nad odruchami Kiedyś na drogę wylazł mi dzik. Jeden to byłoby pół biedy, bo zdążyłby sobie pójść. Gapiłam się na niego zafascynowana a za nim następny i następny. Wtedy dopiero zaczęłam hamować, od początku mając w głowie, żeby nie robić tego gwałtownie. No i zatrzymałam się kilka cm od dzika. A on stał i się gapił, dzik jeden!
Natomiast urozmaicam sobie życie kierowcy różnymi kretyńskimi przypadkami statycznymi. Np. kiedyś, będąc z koleżanką w delegacji, zatrzymałyśmy się na kawę. Byłam nieziemsko zmęczona, bo tylko ja kierowałam, a kilkaset km było już za nami. Zaparkowałam, wypiłyśmy kawę, wróciłyśmy do samochodu i ruszyłam. Zapomniałam tylko, że zaparkowałam przed niskim murkiem, którego zza maski nie widziałam. Murek się przesunął, spadł na położoną niżej drogę, rozsypał się w drobny mak (a nowy był...). My przyczepiłyśmy tablicę rejestracyjną drutem, podwiązałyśmy zderzak, który był podejrzanie nisko i pojechałyśmy dalej...

Ogarnianie do szkoły u mnie w powijakach. Mimo, że mam tylko jedno dziecko do ogarnięcia... Musze zadobyć piórnik z pieskiem, większość szpargałów i buty na wf. Na szczęście podręczniki kupione, ale to tylko dlatego, że z racji mojego aktualnego zajęcia dużo bywamy w hurtowniach papierniczych

Hello o widzę że się troszkę ruszyło Tylko czemu o 2 w nocy/nad ranem? Wy coś śpita?
Salami uwielbiam tylko cena mogła by być mniejsza

Vinga nawet jakby byłby to york, to nie wiem czy takie duże piórniki robią
Jaga dawaj tego linka na FB roześle znajomym jeśli nie jest jeszcze za późno .
Yogi Aż z ciekawości co ty masz ze Shreka ?

Posturę , charakter i... szczękę .

Ja też nie przekładałam egzaminów na wrzesień. Sama się przekładały Widocznie egzaminatorzy, widząc mnie pierwszy raz w życiu na egzaminie - pragnęli mnie zobaczyć ponownie

Kiedy dawno, dawno temu Shrek wchodził na ekrany - moja przyjaciółka się w nim zakochała. Tak "normalnie" - twierdziła, że to jej ideał faceta. Ponieważ zawsze miałyśmy odmienny gust w stosunku do płci męskiej - mi Shrek nie podobał się w ogóle. Jak dla mnie był paskudny, głupi, mieszanka pantoflarza z agresorem. No fuj

Yogi, tą klasówką z matematyki przypomniałeś mi, że ja jednak miałam dużo dziwnych przeżyć, ale ponieważ nigdy mnie nie stresowały, więc zapomniałam o większości Z takich powiązanych z dzikami: podczas praktyk studenckich w Pińczowie postanowiłyśmy się wybrać z koleżanką do Krakowa. Stopem. Wybrałyśmy się późnym popołudniem, więc noc nas zastała gdzieś w połowie drogi. Długo, długo szłyśmy w poszukiwaniu stacji benzynowej (tam jednak w nocy bezpieczniej szukać podwózki i większe na to szanse), ale to były lokalne drogi i jakoś nie było widać ani stacji, ani nawet potencjalnych podwozicieli. Więc uznałyśmy, że prześpimy się i rano coś złapiemy. Poszłyśmy więc kawałek w pole, rozłożyłyśmy swoje nieprzemakalne kurtki i poszłyśmy spać na mokrej, zimnej ziemi gdzieś między ziemniakami. Całą noc śniło mi się, że łażą koło mnie dziki i szturchają mnie nosami. Rano ze zdziwieniem zauważyłam, że cała ziemia wokół jest zdeptana dzikowymi kopytkami

Wiecie, że ja chyba nigdy nie jadłam takiej kombinacji jak schabowy z kapustą? Chyba, bo nie wiem w jakiej formie jest ta kapusta. Z surówką z kiszonej kapusty jadłam...