tęsknota nie mija! a to już prawie rok

To obawa wynikająca z rzeczywistych ograniczeń?
Wątpliwe,bo dalej piszesz:

Czy podświadomie otworzenie się do kogoś nowego kojarzysz ze "zdradą" byłego?

Rozumiem, bo mnie tez się nie chce

Jak w rozmowie nie czuję porozumienia, tylko płytkie powierzchowne dialogi, to szybko się nudzę.
Albo muszą mnie połączyć z kimś wspólne zainteresowania albo podejście do życia - wbrew pozorom ja jestem "z innego świata" w sensie kompletnie nie czuje tej pogoni za emocjami i aby "się działo".
Drażni mnie też sztuczne 'wzbudzanie' emocji, 'podkręcanie' gdy samo z siebie to nie wynika - tzn. ani z dopasowania ani z rozmowy.

A to ostatnie, mam wrażenie, jest dość powszechne - ludzie nauczyli się "gierek" i je stosują między sobą. Tylko ja przez te gierki widzę i mnie to nudzi.

I taka dupa

A żeby zakończyć bardziej pozytywnie, to serio wierzę, że gdzieś jest ktoś kto rozumie pewne sprawy i myśli podobnie do mnie i że to faktycznie da się poczuć dość szybko.

Podłączam się pod obie wypowiedzi. Kiedyś byłam mega naiwna i leciałam na każdą radosną, samczą twórczość. Przez też czas po rozstaniu spotkałam się z trzema facetami, przy czy z jednym było coś więcej. Tych dwóch pozostałych otworzyło mi oczy.. Jeśli tak ma wyglądać poznawanie nowych ludzi i jeśli takich mam spotykać na drodze szukania kogoś, kogo pokocham to rysuje się hardkorowy szlak.

Miło powitać przedstawiciela płci przeciwnej

Wiem dlaczego kręcił z inną. To było tak...
Jestem osobą dość zabawną i energiczną. Zawsze byłam. W ostatnim roku naszego związku podziało się jednak tak, że spadło na mnie wiele stresy, z którym nie potrafiłam sobie poradzić. W domu byłam tylko na weekendy, oczekiwałam od Niego, że zrozumie i ten czas, kiedy jestem w domu spędzi ze mną, podbuduje, no będzie dla mnie. On oczekiwał, że nic się nie zmieni i będzie jak zawsze. Ja byłam w czym przypominającym depresje, on był sfrustrowany, bo nagle miał w domu całkiem inną kobietę. W sierpniu przeprowadził ze mną poważną rozmowę, w której wytłumaczył mi jak się zmieniłam, jak jego to męczy - w dość ostrych i brutalnych słowach powiedział, że jak nic się nie zmieni to z nami koniec. Niestety, jeśli w tamtym okresie leżałam na deskach to ta rozmowa skopała mnie do reszty, rozłożyła na łopatki, pokonało mnie to. Nie był to motywacyjny kopniak. Byłam wtedy przekonana, że jestem beznadziejna i od ukochanego człowieka usłyszałam potwierdzenie. Nie umiałam z tym walczyć, chociaż starałam się. Ale ile można udawać. Poczułam się odepchnięta i usunęłam się w cień.

W tym czasie on rozwijał nową pasję okołosportową, gdzie poznał wiele kobiet, w tym kobietę z którą już wtedy kręcił i swoją aktualną. Nie mogłam się wtedy równać z dziewczyną, której zainteresowania tak idealnie szły w zgodzie z jego. Kiedy ja walczyłam sama ze sobą, szukałam starej siebie i się starałam ratować wszystko to, co się sypało oni wspólnie przeprowadzali głodówki i dumali nad wyższością naparu z pokrzywy. W domu miał smutną, zagubioną frustratkę tam kobiety, z którymi mógł zagłębiać się w nową pasję.

I tak to już poszło. Robiłam co umiałam. Szukałam tych punktów, które na nowo nas połączą, ale on już wtedy odpłynął tam. Wtedy jeszcze nie wiedziałam o romansie, więc myślałam że jego nagłe ożywienie i radość w domu to wynik moich działań. Niestety nie było tak. Wyjeżdżali sobie razem na wyjazdy (o których mi mówił, w większym gronie, związane z nową pasją), gdzie ich relacja mogła się pogłębiać. Jak się dowiedziałam o tym, co między nimi się działo - nie wiedziałam co robić. Unieść się dumą? Przecież zdradził.. twierdzi, że seksu nie uprawiali. Walczyć? Jak??

Ale walczyłam. Przed jego wyprowadzką, takim ostatnim rozpaczliwym zrywem nawet poprosiłam, żeby tego nie robił. Roześmiał się.

Potem dowiadywałam się kolejnych rzeczy. Że np. nasz związek był tematem rozmów jego i tych panienek. Ja byłam rozkładana na czynniki pierwsze, debatowano jak jestem winna, jak się zmieniłam.. Że kiedy ja byłam w apogeum mojej prawie-ze-depresji on mnie zostawiał, jeździł tam i na maksa po całości flirtował z tą dziewczyną.

No i sobie poszedł. Potem utrzymywał kontakt, z czego ja się cieszyłam, bo dawało mi nadzieję. Tylko ile można żyć wzlotami (zadzwonił) i bolesnymi upadkami (o których nie chce opowiadać). Proponował terapie, żebyśmy dowiedzieli się dlaczego się rozstaliśmy. Spytałam, czy to znaczy że chce spróbować na nowo. Powiedział, że nie - nie chodzi o to, żebyśmy do siebie wrócili tylko zrozumieli co poszło nie tak. Powiedziałam twarde NIE (czego teraz bardzo żałuję) i starałam się ukrócić kontakt. Potem próbowałam na wszystkie, wymienione w pierwszym poście, sposoby o nim zapomnieć. Nie udało się. Jest gorzej codziennie.

A on - ma nową, z którą tworzy no.. rodzinę. Taką na wypasie, bo ona ma dziecko. Którym on się radośnie, ochoczo i z właściwym sobie oddaniem zajmuje.

Pozamiatane. Pozamiatane, prawda?

Elle, tylko że to było ostatnie 10 miesięcy. Wcześniej było inaczej. On odpływał ode mnie a ja tego nie chciałam zauważać. Masz rację, nie było dobrej komunikacji. Zrobiłam całą masę głupich rzeczy, które chciałabym cofnąć, powiedziałam mnóstwo słów, których teraz żałuję. Myślałam, że w długim związku bywa tak, że czasem jest naprawdę źle, ale można to ogarnąć. No widać nie zawsze.

Tęsknię za nim do zwariowania. I kocham go. No i na razie chyba nic mi nie zgasi tej małej nadziei, że jeszcze do siebie wrócimy. Może sama w końcu zgaśnie. Poddaje się. Prawdopodobnie jestem emocjonalnie mocno zryta. Tacy też jakoś żyją.

Będę jeszcze jakiś czas opłakiwać, a potem.. no potem już nie będę.

Dot. edit
"Jeszcze opis tego jak zareagował Twój eksio w momencie, który był pierwszym sprawdzianem waszego rzeczywistego dopasowania , jego zaangażowania - obwinianie Cię kiedy byłaś w dołku, a potem szukanie wrażeń na boku. Ty niestety poczucie winy łyknełaś, czujesz paradoksalnie, że to Ty JEGO zawiodłaś, a nie on Ciebie. Nie widzisz, że coś tutaj nie gra?"

No nie gra.

"Może miałaś chłopaka od seksu, miłego spędzania czasu i fajnie się przy nim czułaś, ale do przyjaciela i partnera to mu daleko."

Jeden raz tak zawiódł. Wcześniej był partnerem, serio.

"Byc może- a wiele na to wskazuje- jest taki przy tej drugiej kobiecie. Ale i tu, wbrew temu co myślisz, nie ma Twojej winy- tak się zachowuje mężczyzna gdy kocha.
Myślisz, że opiekowanie się nie swoim (!) dzieckiem to dla niego prosta sprawa? Teraz być może tak, bo jest zakochany, ale jeśli mu taka drobna "niedogodność" nie przeszkadza, a nie potrafił poradzić sobie z Twoim dołkiem, to Cię nie kochał już dawno, ale żeby poczuć się lepiej wcisnął Ci poczucie winy."

To po zdradzie, po wyprowadzce już wykrzyczał mi kiedyś w rozmowie, że ta zdrada z tą dziewczyną, uświadomiła mu, że to mnie kocha (?). A potem, jak mu to już się uświadomiło, to się wyprowadził

"Chociaż nie dałby rady Ci go wcisnąć, gdybyś nie była na to podatna.."
Mhmm.. czuję się winna. Nie warta tej miłości, którą sobie "Uświadomił". Nie warta tego, żeby się dla mnie starać. Może faktycznie za mało dawałam siebie w tym wszystkim, a ten czas kiedy byłam w dołku i byłam totalnie skupiona na sobie był kroplą, gwoździem, ostatnim machnięciem topora

dopisałam w odpowiedzi

Elle, 50% szans że masz racje. 50% że racje mam ja i straciłam coś naprawdę dobrego.
Mam nadzieję, że gdzieś w marcu czy kwietniu napiszę Ci tu, że racja była po Twojej stronie.

ps. a jeszcze większą, że po mojej i jednak wróciliśmy do siebie. Głupia ja.

Atelka, a czemu tak naprawdę chciałabyś jego powrotu skoro nie dał ci odpowiedniego wsparcia kiedy było ci najbardziej potrzebne? Gorzej, on doprowadził do tego, że to ty obwiniasz siebie za tamten czas i za to, że poleciał w ramiona innej dziewczyny.
Wiesz, pomimo tego że mój były dalej siedzi mi w głowie i moje rozstanie nie było wynikiem znalezienia sobie nowego obiektu, to szczerze zastanowiłabym się BARDZO nad ewentualnym powrotem z ukierunkowaniem swoich myśli na niedopuszczenie go z powrotem do swojego życia. Na szczęście wiem, że nie będę musiała nad tym myśleć i znów wszystkiego analizować.

W swojej wizji jego idealnej osoby powinnaś nie zapominać o tym ostatnim czasie jak cię potraktował. Może po prostu przyjmij teraz taką postawę, że będziesz myśleć/mówić na siłę: "już nigdy nie będziemy razem". Może to banalne, ale warto spróbować.

Jesteś na prawdę autorko jedną z nielicznych kobiet, która po takim czasie jeszcze coś przeżywa. Moja ex w 1,5tyg po rozstaniu potrafiła już przejść przez ręce starszego od siebie faceta )

Co tu dużo pisać. Idealizujesz faceta z którym praktycznie nic cię nie łączyło, nie mieliście wspólnych pasji (bardzo ważny element) a z chwilą i nawet czas się posypał. Widocznie potrzebował ułożyć zwiazek pod siebie, a nie pod was. Nadal odpowiada ci taki egoistyczny typ faceta? Musisz w końcu wziać się w garść i szukać facetów kompletnie przeciwnych do twojego byłego. Inaczej będzesz wiecznie chodzić nieszczęśliwa

"Może po prostu przyjmij teraz taką postawę, że będziesz myśleć/mówić na siłę: "już nigdy nie będziemy razem". Może to banalne, ale warto spróbować." - choco, spróbuję

"Z nieznanych mi powodów tak kurczowo złapałaś się tego człowieka, że teraz boisz się go puścić. Co musiałoby się takiego stać żebyś pozwoliła sobie na nowe życie? Dla mnie to już nie była miłość, ale uzależnienie- u siebie zdiagnozowałam taką samą przypadłość, ale udało mi się to dopiero jak się z tego wyleczyłam i odstawiłam mojego ex na dobre."

lilianna - no właśnie. odstawiam niniejszym exa na dobre!

"Jesteś na prawdę autorko jedną z nielicznych kobiet, która po takim czasie jeszcze coś przeżywa. Moja ex w 1,5tyg po rozstaniu potrafiła już przejść przez ręce starszego od siebie faceta smile)

Co tu dużo pisać. Idealizujesz faceta z którym praktycznie nic cię nie łączyło, nie mieliście wspólnych pasji (bardzo ważny element) a z chwilą i nawet czas się posypał. Widocznie potrzebował ułożyć zwiazek pod siebie, a nie pod was. Nadal odpowiada ci taki egoistyczny typ faceta? Musisz w końcu wziać się w garść i szukać facetów kompletnie przeciwnych do twojego byłego. Inaczej będzesz wiecznie chodzić nieszczęśliwa"

Emsi, jakieś trzy miesiące po rzuceniu też przeszłam przez ręce starszego faceta

Łączyły nas pasje, ale on je nagle zmienił. Bywa. Zresztą ja też - moją nową pasją stało się wtedy użalanie nad sobą

Stan na dzisiaj - poddaje się. Nie chce mnie to nie. Bez łaski Zero kontaktu, zero sprawdzania różnych takich tam na fb, zero myślenia, wybierania prezentu dla niego na rychłe urodziny (taaaaak.. wybierałam). Koniec. Zamknięty rozdział. Nowa ja.
Dziękuję wszystkim za wszystkie smyrania po głowie i słuszne kopniaki. Ta mieszanka pomogła. Dziękuję! 

ps. aż do następnego razu pewnie, ale może nie tym razem może tym razem się uda (?!)

Dokładnie tak. Wbrew pozorom psychicznie też. Emocjonalnie też. Potem tylko psychicznie i emocjonalnie jest nieciekawie.

Z pierwszą częścią wypowiedzi się zgadzam.
A z drugą było tak - zdradził, zostawił, wyłam do księżyca, chciałam naprawiać, odpychał, łapałam oddech - on się znowu po kumpelsku odzywał. Nie wiedziałam na czym stoję, kim jestem jaka jestem - ocena własnej wartości mocno ujemna. Odezwał się chłopak, którego znałam kilka lat - taki kumpel, kilka spotkań czysto platonicznych, wiele rozmów. Powiedział, że przez te wszystkie lata był we mnie zakochany - karmiłam się tym, to ludzkie, chociaż teraz mi wstyd, bo jednak trochę małe. Spotkaliśmy się, przespaliśmy się.. Spędziliśmy jeszcze potem sporo czasu ze sobą.. no i nie radziłam sobie ze sobą. Próbowałam ze wszystkich sił zapomnieć i wtopić się w jego uczucie, uratować się jego zainteresowaniem. Wiem, no teraz wiem, że głupio. Kiedy uświadomiłam sobie, że na jedno kiwnięcie byłego pobiegłabym do niego boso przez pineski (nie było wydarzenia, które by spowodowało taką refleksję, po prostu spotkałam się sama ze sobą) najdelikatniej jak to możliwe (chyba mi się udało) zakończyłam tamtą relację przywracając ja do relacji kumpelskiej.

Drugi gość się odezwał ot tak, bo mnie skądś tam pamiętał. Długo rozmawialiśmy przez telefon, spotkaliśmy się, pocałowaliśmy się i już żałowałam. Koniec tej relacji.

Trzecia relacja jest już tak ekstremalnie dziwna, że nie będę wdawać się w szczegóły. Zero kontaktu intymnego. 

Takie to oto są te moje relacje z trzema mężczyznami. Może masz rację, że seks z jednym z nich jest dowodem że moja wielka tęsknota to pic na wodę. Sama nie wiem. Pewnie Elle ma rację - sama sobie projektuje to wspaniałe życie z byłym i tą wielką tęsknotę, bo pewnie coś mi to daje. W każdym razie teraz jestem jej wierna

Aha, i nie żałuję tego pierwszego. To okrutne, ale przy nim przypomniałam sobie, że mogę jeszcze czuć się jak kobieta. Bo przy eksie nie czułam się tak od daaaawna. Pokochałam go na jakiś bardzo pokręcony sposób i żałuję, że to wszystko zdarzyło się między nami wtedy a nie za xx miesięcy/lat kiedy będę wyleczona, radosna i szczęśliwa a eksa będę pamiętała jako nienajważniejszy epizod z przeszłości.

A swoją drogą, przypomniało mi to w jaką kobietę zamieniłam się przy eksie, jak się w tym kontekście czułam sprowadzona do parteru.  Za czym ja tęsknie, serio...?!

Nie rozumiem.

Z jednej strony o kobietę trzeba zabiegać, dbać, starać się, dopieszczać, cieszyć, zabawiać, kochać... SMSy, uśmiechy, kwiaty, prezenty, bliskość...
Jak tego nie ma, to kobieta najpierw przysycha, a potem znajduje innego, zdradza, odchodzi.

Z drugiej, trzyma się jak rzep psiego ogona, wzdycha, tęskni, pragnie, cierpi. Jak tylko może, owija się jak wąż wokół szyi i dusi. Jak bluszcz...
Im gorszy facet, bardziej odległy, bardziej obojętny, złośliwy, większy łajdak, dupek, bajerant i kobieciarz tym bardziej go kocha.
Może uschnąć na wiór, może się puścić z przyjacielem, ale i tak wróci i będzie tęsknić.

Być może przerysowuję, ale kontrast i tak jest widoczny.
O co tu chodzi?

Nie o obiekt tęsknoty tutaj chodzi, ale o samo uczucie tęsknoty, które jest dla ciebie boleśnie znajome.
Paradoksalnie odczuwasz uczucie miłości wtedy, gdy go nie ma, a nie wówczas, gdy jest.

Gdy w dzieciństwie zabraknie akceptacji, troski i ciepła, to w dorosłym życiu ich brak chociaż bolesny jest bardzo pożądany przez podświadomość. Zrozumiesz to a pozbędziesz się tej destrukcji ze swojego życia.

Z mojego doświadczenia wynika że najlepsze relacje miałem z dziewczynami z którymi nie miałem seksu. Tylko przytulaliśmy się i całowaliśmy się. To była największa więź jaką mieliśmy, bardzo fajnie spędzany czas, wielka przyjaźń, rozmowy. Ona wyjechała i dlatego straciliśmy kontakt.

Nie sądzę że powinnaś rezygnować z poznawania chłopaków którzy bardzo lubią z tobą być ale nie potrzebują seksu. Możesz to robić z powodzeniem niezależnie od tego czy ten chłopak wróci do ciebie czy nie.

wiesz to Ty aurorko, wie to Elle, wiem ja i pewno dość dużo innych osób
czy uwierzy w to autorka? i zechce skorzystać?

Atelka jak tam się czujesz? Jak humor?

U mnie dziś mija rok odkąd zarejestrowałam się na tym forum. Stwierdziłam, że dobrze by było coś napisać jak minął mi ten czas, jak podnosiłam się po rozstaniu. Ale... dziś też akurat był dzień kiedy go spotkałam. A teraz czuję jak powoli zbiera mi się na płacz. Późnym wieczorem pewnie mnie to czeka, bardzo bardzo dawno tego nie robiłam, w sumie po rozstaniu też praktycznie nie płakałam. Dziś chyba wszystko już się we mnie skumulowało.
Kiedy go zobaczyłam przywitał się ze mną, usiedliśmy z dala od siebie. Byłam pewna, że nie odezwie się do mnie pierwszy. W końcu ja się na to zebrałam, usiadłam obok, pogadaliśmy, niby wszystko ok, miło, ale bardzo dziwnie. Powiedział, że praktycznie cały czas siedzi w Niemczech, wrócił 2 tygodnie temu, a w najbliższym czasie planuje przeprowadzić się na stałe do Holandii jeśli się uda. Chciał ostatnio do mnie napisać, ale jednak zrezygnował.

Ech jakie to wszystko bezsensu, mieliśmy wspólne plany na przyszłość, co prawda uwzględniał w nich wyjazdy za granicę, ale jakoś do końca łudziłam się że może jednak zrozumie, że pieniądze to nie wszystko a takie życie jedynie ciężką pracą to nie życie, że są ważniejsze rzeczy jak kochająca osoba, rodzina, a pieniądze raz są a raz ich nie ma.
Kiedy powiedział o tej przeprowadzce to od razu przypomniały mi się jego słowa kiedy mówił rok temu, że nie chce być ze mną, bo chce wyjechać za granicę na dłużej lub być może na stałe. Próbowałam go jakoś wtedy przekonać, ale był nieugięty, w końcu powiedział że nic do mnie nie czuje - być może mówił prawdę a być może powiedział to z tego względu na to żebym nie robiła sobie nadziei, nie żyła w oczekiwaniu na niego... Z resztą sam tak wtedy powiedział, że co wtedy kiedy on wyjedzie np na 3 lata, że nie mogę marnować sobie życia i czekać na niego, tak samo było kiedy powiedziałam, że być może wyjadę z nim, że nie koniecznie muszę żyć tu w Polsce. Wtedy kłamałam, on o tym wiedział, bo zawsze jak rozmawialiśmy na ten temat to znał moje plany, marzenia, wiedział że wolałabym żyć tu, z resztą sam pisał, że po to się tyle uczyłam żeby tu w Polsce pracować. Później jeszcze weszłam na jego fb i przeczytałam fragment rozmowy z jakąś koleżanką, której pisał że się rozstaliśmy dlatego że on wiąże przyszłość z wyjazdami za granicę, ona zapytała że czemu w takim razie ja nie mogę z nim też wyjechać, a on jej na to że po prostu ja się do takiej pracy nie nadaję, nie dałabym rady przede wszystkim zdrowotnie - tu miał 100% racji, tak było. Wtedy po waszych tłumaczeniach powiedziałam sobie ok, nie kocha mnie już, napisał to, trudno. Tym bardziej, że w ciągu tego roku wydawało mi się, że jednak siedzi tutaj w Polsce i że znalazł sobie pracę tu, więc myślałam że te wyjazdy na dłużej za granicę wymyślił wtedy po to żebym dała sobie z nim spokój i odczepiła od niego. Po dzisiejszej rozmowie wiem, że tak nie było, większość czasu był naprawdę tam.
Nie potrzebnie to teraz rozdrapuję ale nic na to nie poradzę, on wybrał jak chce żyć nie mogę mieć mu tego za złe. Tylko cholernie mi przykro, że takiego wyboru dokonał.
Musiałam to tu napisać, wygadać się. Przepraszam Atelka, że w twoim wątku, mam nadzieję że nie masz mi tego za złe

Na powrót nie ma żadnych szans, ja to po prostu wiem. Tak jakoś nagromadziły mi się dziś emocje, już miałam sobie nawet popłakać, ale odwiedziłam siostrę, sprzedałam sobie plaskacza i wylewając wszystkie żale przypomniałam sobie jak było w tych niefajnych momentach, jak nie mogłam na niego liczyć i najważniejsze, że po prostu dla niego priorytetem są i były pieniądze a nie ja. Co tu dużo kryć. Nie wydaje mi się, że można faktycznie kogoś kochać, ale stwierdzić że jednak lepiej będzie spełniać swoje pragnienia, cele bez tej drugiej osoby - w jego przypadku siedzenie za granicą i zarabianie kasy. Dla mnie to trochę niedorzeczne, po prostu wychodzi na to że faktycznie przestał do mnie coś wtedy czuć, albo nigdy mnie tak naprawdę nie kochał.

Atelka, poproś go dla własnego dobra żeby nie zatruwał ci życia jakimiś głupotami. Kontakt z nim jedynie pogłębia twój dół. Z resztą po co on to robi skoro jest z kimś w związku?

Super, że to widzisz

Spokojnie, pomału Ledwo zaczęłaś pewne rzeczy o sobie odkrywać - daj sobie czas.
Na to akurat nie warto tego czasu oszczędzać, w przeciwieństwie do rozpamiętywania i analizowania iluzji

Schemat zachowania, który opisujesz jest mi znany, bo moje relacje z Ojcem były/są już na pierwszy rzut oka bardzo podobne.

Zmieniło się "tylko" (a dla mnie chyba aż) to, że ja to zaakceptowałam, zaakceptowałam też Jego i przestałam się złościć, przestałam go oceniać i..nienawidzić (tak, kiedyś go nienawidziłam za to).
I jak prześledzę swoje wybory facetów to też mogłabym w każdym odnaleźć cząstek (albo całość;)) relacji z Ojcem. Tak było do momentu aż nie zobaczyłam tego co Ty.

Prawdą jest tez, że uświadomienie sobie to jedno i nie równa się "magiczne ozdrowienie", ale i tak daje bardzo dużo, bo zatrzymujesz się i przestajesz reagować automatycznie.

Nie ma sposobu żeby zapełnić w sobie pustką po miejscu, które powinien wypełnić Ojciec, ale można nauczyć się z tym żyć i ona się będzie z czasem, z postępującą akceptacją i lubieniem siebie, sama zasklepiać.

Uszy do góry, jesteś na dobrej drodze

Zauważyłam, że wiele osób twierdzi, że osoba tęskniąca wręcz wmawia sobie tą tęsknotę, że idealizuje. A co jeśli nie? Ja np nie idealizuję, widzę dokładnie jakie miał wady, co mnie wkurzało. Ale nie kocha się, bo ktoś jest ideałem, tylko mimo wad. Jasne, może jakaś część osób tęskni za byciem z kimś, za byciem kochanym. Ale na pewno nie wszyscy. Ja chcę, żeby to jemu zależało, żeby on przytulał i rozmawiał, nie ktokolwiek, nie w ogóle, tylko konkretnie on.

P.s. Wylewanie swoich smutków nie jest żałosne, ponieważ po to chyba są takie fora. A jeśli ktoś tak uważa, to po prostu nie powinien tego czytać. Lepiej żalić się tutaj, gdzie są osoby, które rozumieją i pocieszą, aniżeli płakać i dusić wszystko w samotności.

Nic mi to nie dało i tylko jest przez to źle. Ale jak nie tęsknić? Nie rozumiem za bardzo tych słów, że to ja wybieram życie z tęsknotą. Nie mieliśmy kontaktu - że próbowałam go przywrócić, wiem, mój błąd - żyłam, mam pasje, ciągle coś robię. Ale mysli o nim potrafią przyjść w każdym momencie, to poczucie, że jego nie ma. Staram sie zaraz skupić na czymś innym ale faktem jest, że to już się pomyślało.
Nie chcę tęsknić i oddałabym wszystko, żeby się z tym uporać ale nie wiem co jeszcze robić, żeby to nie wracało.
Przypominanie sobie złych chwil też nie pomogło.
Nie wiem jak nie tęsknić.

Tęsknota to uczucie, uczucie zaś wyraża się między innymi przez emocje.
Słowo emocja oznacza ruch, mobilność, czyli jakąś zmienność. To dlatego uczucia są tak nietrwałe.
Jeśli przez chwilę poobserwujesz swoje myśli, sama łatwo to dostrzeżesz. Być może wprawi Cię to w zdumienie, ale nie da się tęsknić cały czas, ani płakać cały czas, bo myśl to energia, ona przepływa, zmienia się, modyfikuje, ma różne natężenie, całkiem jak prąd  ; - )

Spróbuj poobserwować ten strumień myśli, który przepływa przez Twój umysł. To on jest "generatorem" tej zmiennej energii.
Nie zatrzymuj tego strumienia, pozwól mu płynąć, a odkryjesz coś bardzo ważnego, a mianowicie to, że choć nie masz wpływu na to, jaka myśl Cię nachodzi, to możesz po prostu pozwolić jej odpłynąć. Po pewnym czasie możesz nawet nauczyć się zmieniać jej napięcie, zupełnie tak, jak ludzie wykorzystują prostowniki, transformatory, adaptery, przetwornice... ; - )))
Powodzenia!