Jestem glodna, musze czekac az moj chlopak ugotuje obiad

Czuję się manipulowana.

Dzis tez był obiad, zjadłam, chwaliłam.
Potem deser - zjadłam do polowy, bo już nie mogłam więcej.
To patrzy na ten deser i mowi do mnie - znowu nie zjedzone

Ile ja mogę jesc, mam już 3 kilo za dużo.

Ale o kilo nie chodzi, tylko o to ze czuje się manipulowana, sterowana i wpedzana w poczucie winy - ze go nie doceniam.

O co tu chodzi?

Annaizabela, powiedz przy następnej okazji chłopakowi, że jeśli chce abyś wszystko zjadała, to nich robi mniejsze porcje. Deseru również. Powiedz, że nie możesz jeść tyle ile on "chce". Jesz tyle ile Ty potrzebujesz. Tym bardziej, jeśli masz obiad zjeść z przyjemnością a nie na siłę upchać w siebie. Nie daj się wciągać w jakieś idiotyczne kłótnie. Mów spokojnie. Wspomnij, że doceniasz fakt że tak bardzo o Ciebie dba. Tylko że i on musi zrozumieć Ciebie. Jako przekąskę przed obiadem wybieraj warzywo lub owoc. To co innego niż czekolada, nie najesz się i będzie miejsce na obiad

Autorko, nie napisałaś jak jest w innych sferach Waszego związku, może napisz, łatwiej może będzie coś doradzić, bo to jednak czasem ma wpływ.

Podejrzewam, że macie spory problem z komunikacją. Oboje. Kiedy ja gotuję obiad, to oczywiście wolę, aby mój wysiłek nie poszedł na marne i został zjedzony świeży, dlatego wówczas proszę (proszę, czyli nie narzucam i nie złoszczę się), aby na kwadrans przed już nie podjadać. Jeśli jednak ktoś z domowników jest głodny, a do obiadu zostało jeszcze sporo czasu, to nie robię z tego powodu wymówek, a wręcz sugeruję, aby zjadł jakąś niewielką przekąskę i spokojnie doczekał do pory właściwego posiłku. Być może to właśnie dzięki temu w moim domu nigdy nie ma na tym tle konfliktów.

Uważam, że udawanie, że nie ma tematu i zajadanie głodu tak, aby chłopak nie widział, nie jest żadnym rozwiązaniem, bo można się w tym tylko zaplątać. Masz prawo do decydowania o sobie, a jednocześnie warto docenić, że ktoś to jedzenie dla Ciebie przygotowuje. Przy czym to wszystko musi odbywać się na zdrowych zasadach, a tych u Was nie widzę za grosz.

Dodam jeszcze, że powinnaś jasno i wyraźnie postawić granice, których nie pozwalasz chłopakowi przekraczać. W tym wypadku wszelkie fochy, obrażania, wymówki są niestosowne, a u Ciebie wywołują dyskomfort, a nawet stres - to jest jasny sygnał, że granica została przekroczona.

Jak u niego w domu wyglądała sytuacja z obiadem? Może on jako dziecko był zmuszany sprzątać wszystko z talerza choćby się miał porzygać potem i teraz ma jakąś obsesję na tym punkcie, jakieś zaburzenia?

Moja znajoma miała podobny problem ze swoim narzeczonym i jego rodziną. Ona szczuplutka, dużo nie zje, tłuszczyk choćby o grubości 1mm zawsze odkroiła. A u niego w domu jadło się inaczej: najpierw zupa, potem drugie danie, potem deser - jedno po drugim, bez chwili przerwy. Siedzieli za stołem przez 2h i jedli i też nie było to mile widziane, jak ona dziękowała, albo zostawiała na talerzu.

Mój partner robi wszystko (idealnie i pedantycznie) - chodzi do pracy, gotuje obiad, pierze, sprząta, odkurza, robi zakupy itp.
Niestety po tym wszystkim (nie ma się co dziwic) jest tak zmeczony ze o 20.00 albo 21.00 pada na sofie i zasypia.

Ja nie chce żeby to robił!

Nie mam z kim porozmawiać ani się przytulic. Bo po tych wszystkich czynnościach on spi.

Dzis przyniosl tyle jedzenia ze przeraziłam się - nie miesci się w lodowce i zamrażarce. Do tego słodycze. Napoje itp.

Ja tego nie jestem w stanie ZJESC. uważam tez za marnotrawienie pieniędzy.
Przedworaj musiałam wyrzucić zepsute jedzenie.

Mój partner jest pedantem. To zasluga jego matki!

W tej chwili on lezy na sofie i spi.

On mnie wyrecza ze wszystkiego.

Nie mam z kim porozmawiać , nie mam z kim się przytulic. Nie ma sexu, on jest zmeczony.

Dodam ze mój partner jest pracoholikiem. Jest najlepszy w pracy.
Niepokoje się o niego.
On majaczy w nocy przez sen ...o swojej pracy. Ja się przytulam, on w pol snie majaczy o pracy, mowi np. ....zatrzymaj, zmien mnie, wylacz sygnal itp.
Ja mowie - kochanie nie jesteś w pracy, jesteś w domu, ze mna. Nie rozumie. Znowu majaczy - wylacz sygnal itp.
To już długo trwa. Boje się już tego i martwię się

Nie rozumiesz. Mój partner jest pedantem.
Jest meczacy.
Czuje się jak u matki (jak dziecko co ma wszystko podane jak u mamusi - obiadek, wyprane gacie, kapcie) a nie jak z partnerem. Jestem wyręczana ze wszystkiego. Czuje się jak bym miała 2 lewe rece...

Chcialabym żeby przestal sprzatac, tylko usiadł i porozmawial ze mna, przytulil.
jest gorszy niż baba.

Nie jest złym człowiekiem, ale jest jak ...matka, jak baba.

Oj mylisz się . Tego typu ludzie w ten sposób budują poczucie własnej wartości w związku - chcą czuć się tymi co nad wszystkim czują pieczęć. Jak nadopiekuńcza matka . Uważają, że tak musi być. Wcale to nie musi oznaczać, że partner/partnerka nie chcą pomóc po prostu w takiej sytuacji czują się, że nie jest to mile widziane. Nie znam żadnego pedanta, który lubi aby inni sprzątali za nią/jego natomiast gdy już np. posprzątają chcą, aby utrzymać to w czystości .

Ale podstawowe pytanie... czy On rozmawia/rozmawiał z Tobą o podziale obowiązków domowych ?

Macie poważniejszy problem w związku, niż podjadanie:-(. Twój chłopak zamęcza Cię swoim pedantyzmem? Dlaczego z nim jesteś, za co pokochałaś? Może udało by się go namówić na terapię, bo pracoholizm to też choroba, może ktoś z boku ( np. psychoterapeuta), mógłby wam pomóc, myślałaś o tym?

Wiesz, ja mam takie doświadczenie życiowe że chyba bym wolała żeby mój partner biegał koło mnie i zbierał kapuste ze stołu. Bo mój eks małż owszem pedantem był, ale zawsze jak coś robił to marudził i narzekał i wyzywał. Jak coś robił, bo najczęściej jego metoda to było pokazanie palcem co ma być zrobione i stanie i patrzenie czy jest to dobrze robione. Moje buty mu zawsze przeszkadzały że źle poukładane, a jak mu w końcu powiedziałam żeby mi obrysował na podłodze to będę je stawiać dokładnie w tym miejscu a nie 5 milimetrów dalej to się obraził. No i tak przez buty się rozleciało małżeństwo... Żartuję :-)
Prawda jest taka że na takich nie ma metody. Dlatego ja osobiście na podobny związek bym się nie zdecydowała, ale każdy robi tak jak woli.

Wiesz co wydaje mi sie ze tu jest jakis grubszy problem niz "kapusta" moze warto by bylo zeby on poszedl do psychologa albo nawet obydwoje zebyscie poszli.Bo jezeli jego zachowanie spowodowane jest jakimis dziwnymi relacjami w rodzinie np. tresowaniem przez matke, to samo nie przejdzie tylko bedzie coraz gozej.

jestem nieczczesliwa z nim.