rozstałam się z nim na ulicy, zero kontaktu - Netkobiety.pl

Co w tym jest. Pomijając mój dawny problem, całość tego związku była porażką, to prawda. Owszem tęsknię za nim, za jego dobrym obliczem wobec mnie, bo to tak jakbym gdzieś w głębi nie mogła pogodzić się z tym że taki człowiek jak on - wszyscy wiemy jaki - nie kochał mnie, nie chciał. A ja uważam, że powinnam zasługiwać na to, żeby kochać mnie taką jaką jestem, po tym co przeszłam i doceniać mnie tak bym mogła czuć się wyjątkowo. Tym bardziej ktoś taki jak on, kto nigdy nie miał wcześniej żadnej dziewczyny, bo nie miał powodzenia, bo wszystkie dziewczyny za którymi się uganiał w tym tamta to zwykłe zdziry, którym on nie imponował niczym. Boli mnie to, tym bardziej że ja patrzyłam na jego wnętrze, spokój, łagodność. Pamiętam jak powiedział mi na koniec naszego związku, ze on chce spróbować z tamtą, że nie chce byle kogo tylko ją. Czuję się poniżona, bo tak jakbym na siłę, chciała pokazać mu, że ja jestem więcej warta niż tamta.

Przepraszam, Aurora, mój ostatni post nie jest odpowiedzią na Twój, napisałam go w tym samym czasie co Ty, wiec jeszcze nie zinterpretowałam Twoich słów.

Ja dostrzegałam w nim coś więcej, było miedzy nami pewne porozumienie dusz do czasu... tamta nie dostrzegała w nim nikogo wyjątkowego, a on mimo to wolał ją, niż tą która rozumiała jego wnętrze... Teraz z perspektywy czasu i przez to jak to wszystko się skończyło, myślę sobie, że być może to była tylko iluzja... Na początku zawsze są motyle, nie widzi się niczego, dopiero potem klapki z oczu spadają, a człowiek przestaje grać tylko zaczyna być sobą... Nie jesteś my razem, wiec nie próbuje udowadniać mu już niczego - tyko ta zadra po tym wszystkim tkwi we mnie w środku.

swoje problemy mam już za sobą. Nie czuje się z tego powodu gorsza, bo wszystko jest ze mną dobrze, ale to ja mnie traktował odbiło się na mnie i na mojej psychice. Dopóki mu o tamtym nie powiedziałam wszystko było ok. teraz wiem, żeby na przyszłość nie mówić już nikomu takich rzeczy, bo nie warto, tym bardziej że to nie ma wpływu na moją fizyczność, współżycie czy chęć założenia rodziny. Ten związek z tym człowiekiem, który mnie nie rozumiał i był niedojrzały być choć spróbować, wpłynął na to jak się dziś czuję. Z innym mężczyzna, który mnie pokocha w przyszłości, myślę że nie będę miała takich problemów...

Dodam, ze gdyby on mnie kochał, traktował inaczej i pragnął w łóżku, to nie miałabym dziś takich rozterek. A tak, jak niby mam się czuć, po tym co mnie spotkało...

Bardzo dobrze.

Pytanie: dlaczego mu na to tak długo pozwalałaś?

Pytanie: dlaczego mu na to tak długo pozwalałaś?

Dobre pytanie. W mieście w którym studiuję i mieszkam jestem sama z dala od domu. Tu miałam tylko jego, tylko z nim się spotykałam, poznawałam miasto, chodziłam w różne miejsca. Był tylko on. Bez niego nie mam tu nikogo. Nie łatwo nawiązuję znajomości, mam znajomych na uczelni, ale tylko tam, poza szkołą nie utrzymuję z nimi zażyłych przyjaźni. To jeden powód. Drugi to taki, że mi się podobał fizycznie, co prawda jeszcze nie mój typ, ale mimo wszystko podobał. Raz już z nim zerwałam, to było po tym jak w Nowy Rok powiedział mi ze nie jestem jego miłoscią. Po tygodniu przyjechał do mnie i chciał żebyśmy znów byli razem, zmanipulował mnie od nowa i uległam. Jestem zbyt miękka i nigdy nie kieruję się własnym dobrem tylko czyimś...

Dokładnie. Bingo.

Niestety autorka nie dostrzega tych oczywistych zależności w swojej psychice. Dawno by już z tego wyszła, gdyby potrafiła spojrzeć głębiej.
A widać jak na dłoni to, o czym napisała Feniks.

Ja już wczoraj miałam pisać o tym, że podejrzewam Cię autorko o jakieś kompleksy, o których nie mówisz. Myślałam właśnie o czymś na tle wyglądu, ale jakoś mi to umknęło. A dziś przeczytałam Twój pierwszy tego dnia post i wszystko stało się jasne.

Przemyśl to.  Zatrzymaj się na chwilę.