rozstałam się z nim na ulicy, zero kontaktu - Netkobiety.pl

Tak, ale on jeszcze wczoraj wspomniał, że według niego w kazdym związku miłość przemija i pojawia się tylko przywiązanie. Że mężczyzna zawsze będzie rozglądał się na boki, i tak jak on sam, zawsze będzie się męczył bo ciekawość spróbowania z kimś innym będzie silniejsza. Nawet przytoczył przykład swoich rodziców, kiedy to kiedyś jego ojciec próbował skoku w bok... Poza tym on dał mi jasno do zrozumienia, że on uwielbia kobiety, uwielbia się za nimi rozglądać, ze wiecznie jest niespokojny (dla mnie to wygląda tak jakby uganiał się za nimi jak pies za sukami). Zresztą, nie znacie go, nie wiecie jaki jest i w jaki sposób on to wszystko mówi, ale skoro ja to wyczułam to chyba naprawdę musi tak być, ze on jest bardzo niedojrzały i chyba tak naprawdę niezdolny do miłości, bo prawdziwej miłości nie było też w jego domu, jak dla mnie to on kieruje się tylko zwykłym popędem, fascynuje go coś i tyle. To introwertyk, jego jedynym oknem na świat jest komputer (pracuje jako informatyk, od 20 lat tyko ekran monitora jest jego światem, o portale ogłoszeniowe miejscem poznawania dziewczyn). )Tylko ja byłam pierwszą dziewczyną z którą kiedykolwiek się w jakiś tam sposób rozumiał, wcześniej nie raz próbował kogoś poznać i nic z tego nie wychodziło. Tamta, o której pisałam wcześniej, nie chciała z nim być, bo mimo ze sama dawała mu nadzieje, to jednak coś musiało być nie tak. Ale nie ważne.
On nigdy nie wierzył w coś takiego jak miłość i nawet kiedy z nim jakkolwiek o tym rozmawiałam, tak po prostu, to on się śmiał z tego, sprowadza wszystko do popędu, chemii i niczego więcej. Gdybyście słyszeli jego wypowiedzi... Ile razy zaprzeczał czemuś, a potem mówił coś zupełnie innego, zawsze tak było, i to w różnych sprawach, nie tylko dotyczących nas jako pary... On się urwał z choinki, naprawdę. W dodatku nie dbał nigdy o siebie, chodził ubrany jak szmaciarz, ale ode mnie to wymagał żebym wyglądała pięknie, seksowanie, upodabniał mnie do swojego typu... Teraz to widzę. Nie dostrzegał we mnie wartości i urody, jakie mam, a gdybyście widzieli chociaż dziewczynę za którą się uganiał, albo z którą pisał przez internet. Zwykłe karzełkowate zdzirki, więc o czym tu mówić. Cieszę sie, ze się od niego uwolniłam. Nie warto już rozpisywać się o nim, bo tyko on, on, on. Teraz jestem ja, ja, JA!!!!

Dziękuję wszystkim za rady i pocieszenia. Nie chciałam słuchać Was wcześniej, bo już nie raz opisywałam tu na forum swoje problemy z nim, swoje rozterki, i aż wstyd się przyznać, ale są tu gdzieś na forum wpisy z tamtego roku... Widocznie musiałam dotrwać do samego apogeum, żeby zrozumieć w końcu że to jedna wielka pomyłka. Na wiele rzeczy oczy otworzyła mi ELLE88,  której bardzo dziękuję, bo juz wcześniej mnie ostrzegała, a ja głupia ignorowałam to wszystko... Najważniejsze jednak, że to ja zakończyłam to wszystko, nie on. Przynajmniej uratowałam się tą decyzją. w innym razie czułabym się gorzej... Nie ma sensu gadać o nim w kółko, trzeba zapomnieć.

Nie wiem po co, ale gadałam z nim prze telefon po raz kolejny. Na koniec tej chorej konwersacji powiedział, że znów chce spróbować z tamtą zdzirą, przez którą tyle razy się kłóciliśmy. I o czym to swiadczy? Znów chce się za nią uganiać, znów chce próbować... Powiedział, ze wtedy nie miał odwagi, a teraz chce znowu się przekonać... I co? Byłam nic nie znaczącym plasterkiem... Ale to już wiemy. O ile zaczynałam mu wierzyć, że z tamtą wszystko skończone, tak teraz wiem, ze INTUICJA jest darem od losu...

Nie chcę się w kółko powtarzać, ale cały czas jaki przy nim zmarnowałam jest najgorszym okresem w moim życiu. Najbardziej zakłamanym, fałszywym, bezsensownym...

Nigdy więcej takich pieprzonych dupków jak on...

Elle88 - jesteś moją mentorką, moją wyrocznią. Dziękuję, ze mi to uświadamiałaś od wielu już wątków, szkoda tylko, ze ja byłam taka głupia...

Nie spodziewałam się tego, ale wczoraj w zablokowanych połączeniach w telefonie odkryłam sms od niego z wczoraj. Napisał, ze przyszła w końcu pocztą pewna rzecz, którą kiedyś zostawiłam u jego dziadków i czy moze mi ją przywieźć. Przypomnę tylko, ze od czasu rozstania nie odzywaliśmy się do siebie - ja tym bardziej zamilkłam. Dopiero teraz po miesiącu zdobył sie na to, żeby się odezwać. Poza tym dziś dzwonił, ale i tak numer jest zablokowany. Wcześniej mówiłam mu, ze mam gdzieś tą rzecz, w momencie rozstania nie zależało mi już na niej, a on ni stad ni zowąd po miesiącu sobie mi o tym przypomina. Nie wiem, a może to tylko pretekst by się do mnie odezwać? Akurat wtedy kiedy ja powoli dochodzę do siebie, on mi os obie przypomina... Dupek.

Bada teren.

Są 2 możliwości dlaczego. Dwie skrajne.

1. Z tamtą mu nie idzie, co było do przewidzenia w 100%. W końcu OD LAT próbuje ze znikomym skutkiem. Po prostu jest nie w jej typie i robi za 'pieska'. Uświadomiwszy sobie po raz kolejny swój brak szans u niej na coś więcej, wiedziony rozczarowaniem i poczuciem samotności, plus wyrzuty sumienia może delikatne w stosunku do Ciebie na zasadzie: "Jest gdzieś dziewczyna, która mnie kocha..może z nią powinienem się przemęczyć, może nie dla każdego jest taka miłość jak z bajki. Ale przynajmniej komuś na mnie zależy.." szuka u Ciebie pocieszenia.

2. Jest w trakcie zarywania do tamtej, jeszcze w jego głowie nie odniósł kompletnej porażki, więc sprawa nie jest zamknięta i - tu odwrotnie jak powyżej - wiedziony poczuciem euforii, że nieźle mu idzie i niejako 'poczuciem wdzięczności' i wyrzutami sumienia za to jak Ciebie potraktował, chce jakby zaklinać rzeczywistość, "naprawić" poprzez bycie (sztucznie) miłym swoje uprzednie wybryki, podświadomie 'zasłużyć' na uczucie od tamtej. Wiesz, na zasadzie: jak komuś się zaczyna układać to co sobie dawno zaplanował to wpada w takie poczucie euforii wszechogarniającej czasem i ma większą potrzebę bycia dobrym

Pytanie czy po raz 100-ny włączy Ci się motyw si-fi i odpalisz "wasz związek" w swojej przemęczonej fantazjami głowie, czy choć raz posłuchasz rozumu.

Wiem o co chodzi. Nie wiem czemu ale intuicja podpowiada mi tą drugą opcję. Nie martw się Elle, rozum jest górą

No wiesz to była szczotka z włosia borsuka, którą dostałam od taty w prezencie Tak czy owak nie chcę jej, bo wiązałoby się to z konfrontacją z nim, a tego wolę uniknąć. Do jego domu pod jego nieobecność też nie będę jechała po tę szczotkę, nie jestem idiotką...

Dodam, że jego jakieś tam rzeczy, które u mnie zostawił, wy***liłam na śmietnik tego samego dnia, kiedy się rozstaliśmy

Mimo wszystko jestem zła i zarazem smutna. Właśnie przez takie odzywanie się, jakiekolwiek, wszystko wraca... jak sobie pomyślę, że dziś w piątek pewnie łazi gdzieś z tą swoją miłością po mieście, albo po plaży a ja siedzę sama w domu... To takie niesprawiedliwe. Przez ten zaburzony spokój znów wracają myśli, wyobrażenia, analizy... Nie wiem co jest gorsze, czy to że odezwał się, po miał w tym jakiś zamiar, wybadać grunt, wrócić (?) czy że po prostu chciał mi oddać tę szczotkę bez żadnego podtekstu... Nie powinnam pewnie tego w kółko analizować, ale to jest silniejsze ode mnie, teraz jak głupia sprawdzam zablokowane połączenia, czy aby się nie próbował odezwać... Kiedy to minie, kiedy to wszystko się skończy? Kiedy zapomnę?

To nie jest zły sen...
To gniew i zazdrość.
Jedne z uczuć, które towarzyszą człowiekowi po rozstaniu. Również i one muszą zostać wypłukane razem ze łzami...
Twój organizm reaguje prawidłowo, mimo, że psychika jest na stałym łączu z nim i jego ukochaną.

Czas trwania tego stanu zależy w dużej mierze od Ciebie, ale właśnie najczęściej sugerowane tu, na Forum zerwanie kontaktu i wytrwanie w tym, sprzyja uniezależnianiu się.

To, co przeżywasz jest bardzo trudne, a w głowie - galopada myśli, ale jesteś w stanie tym myślom nadawać bieg i  nie pozwalać im całkowicie Tobą zawładnąć.

Nie jestem od niego uzależniona. Po rozstaniu poczułam się wolna, radośniejsza, nareszcie poczułam się lepiej i nawet zaczęłam lepiej wyglądać - co potwierdziły moje koleżanki ze studiów. Brak kontaktu jest błogosławieństwem, tylko takie odezwanie się po miesiącu po prostu rozdrapały ranę. Gdy czytam, ze inni utrzymują kontakt z byłym/byłą, a potem straszliwie cierpią, tak teraz poczułam się przez chwilę podobnie - mimo że się nie odzywam, poczułam się gorzej. Przecież od rozstania minął zaledwie miesiąc więc czy nie mam prawa zapłakać, zatęsknić, czy nawet zezłościć? Z jego strony nie było miłości, ale z mojej była - nie tłumaczę sobie tego jako uzależnienie, bo nie chodzę teraz jak wariatka pod jego oknem, łudząc się że wróci. To była nieodwzajemniona miłość połączona z wyrachowaniem którym kierował się mój były toksyczny chłopak. To chyba normalne, że każdy po rozstaniu czuje się tak jak ja - zobaczcie ile jest wątków po osób po rozstaniu - każdy czuje się źle ze świadomością, że były ma tak szybko kogoś innego... Ja dobrze wiem jak było, jak mnie traktował, jak miał mnie gdzieś - nie idealizuję go, dużo rozmawiałam z rodzicami, którzy za każdym razem utwierdzali mnie w tych faktach, bo wiedzieli jak było. Dzięki ich wsparciu i Waszym radom otworzyłam oczy. To nie jest tak, ze leżę w łóżku i ryczę do księżyca... Czasem bywają momenty cichego przeżywania, ale jak już wspomniałam to tylko momenty, które szybko mijają. Ogólnie czuję się duuużo lepiej i wiem, że bez niego czuję się jak dawniej - pewna siebie i kobieca. Nie myślę o sobie jako o "niekochanej i nieszczęśliwej". Dużo zrozumiałam, jestem radosna i optymistycznie patrzę na świat. To że jeszcze coś przeżywam to normalne, ale po rozstaniu wszystko się zmieniło na lepsze. Świadomość tego, że on spotyka się z kimś, kto jeszcze niedawno w jego tłumaczeniach nic dla niego nie znaczył, boli ale nie na tyle, żebym ja z tego powodu czuła się gorsza i nieszczęśliwa. Nie jestem nieszczęśliwa. Moja delikatna i wrażliwa dusza artystki potrafi wiele znieść, ale każdy cios zostawia bliznę. To ze sobie popłaczę przez 10 minut, nie odznacza, ze się umartwiam. Po prostu nie chcę żeby się odzywał - bo tak jest lepiej.

Wracając do tego co napisałam wczoraj, dla mnie to przykre, ze ktoś kogo kochałam, zaraz po rozstaniu odezwał się do tej, przez którą tyle razy coś się miedzy nami sypało -  z jednej strony można było się tego spodziewać na 100%, ale komu nie byłoby smutno, gdy ktoś z kim się było przez jakiś tam okres czasu, nie przeżywa rozstania tak jak ty, tylko leci w ramiona kogoś innego. To ciężka sprawa, bo całe to cierpienie spada tylko na jedną stronę. Dla mnie to cholernie niesprawiedliwe, ze ktoś będzie budował szczęście na cudzym nieszczęściu - ale cóż teraz myślę o sobie i nie obchodzi mnie jak tam jest miedzy nimi. Mam swoje życie i swoje muszę przeboleć. To trudne, ale nie jest sama. Nie jestem też o nich zazdrosna - bo wiem jaki był mój były chłopak wobec mnie, a to jaki będzie wobec niej to już nie mój interes. Tak czy owak nie potrafię wybaczyć, nie ma czegoś takiego jak wybaczam mu, bo to zbyt wiele dla mnie.

Masz rację, ale nie we wszystkim. Może ten patos jest w moich wypowiedziach - cóż, taka jestem, taki mam sposób wyrażania, ale nie uważam, żeby to było jakieś sztuczne. Jestem młoda, niedoświadczona, nie dziw się że tak to potrafię przeżywać - na forum zdarzają się o wiele większe wariatki i desperatki cierpiące i sfrustrowane.

Żadnych prób ratowania czegokolwiek nie będzie - bo on odszedł na dobre i ma mnie gdzieś. Ja też tego nie chcę, bo wiem, że to wszystko nie opierało się na miłości, więc to nie ma sensu i jestem teraz tego na 100% pewna, bo wyciągnęłam wnioski (w końcu po coś jestem na tym forum). 

W momencie, kiedy się odezwał nie poczułam się źle. Zdziwiłam się i nawet kpiłam z tego w rozmowie z rodzicami. Kompletnie to olałam i zaraz usunęłam z telefonu. Dopiero wczoraj coś mnie naszło - zwykła reakcja, którą po prostu przebolewam jak każdy. Dlaczego wrzucasz wszystko do jednego worka. Każdy jest inny a Ty Elle od razu wszystko szufladkujesz. Dziś czuje się lepiej, nie myślę już o tym, a Ty dalej gadasz o jakimś uzależnieniu - Boże, czy każda chwila przykrości po rozstaniu jest dla Ciebie uzależnieniem? To była tylko chwila. Nie mogę się podzielić tym na forum, bo zaraz każdy wyciąga wniosek - uzależniona. Nie jestem jedyną na forum, która przeżywa rozstanie. I tak przeżywam je niezwykle spokojnie w porównaniu do innych.  To ze się Wam żalę, to po to by z siebie wyrzucić emocje, bo taki mi jest łatwiej. Potem czuję się lepiej, czuje wewnętrzne oczyszczenie. A jeśli już Cię męczę Elle, to po co mi odpisujesz? A co do lepszego samopoczucia po rozstaniu - to w moim przypadku, to się sprawdza. Bo wiem jak byłam tłamszona w związku, więc to nie jest bełkot porzuconego tylko czysta prawda (przypomnę tylko dla formalności, ze to ja w końcu zdecydowałam się to zakończyć jako pierwsza)

Poza tym na forum nie da się opisać wszystkiego, wszystkich szczegółów i detali, czasem trzeba je pomijać, bo dłuuugo by o tym opowiadać i tłumaczyć.

Jeszcze takie porównanie: Przecież gdy ktoś po kilku miesiącach spotyka swojego byłego/byłą, którego się kochało, to nie wierzę, ze potem w samotności człowiek tego nie przeżywa - w końcu tak jakby rany się rozdrapały. I czy to oznacza, ze ktoś jest od kogoś uzależniony? Dal mnie to naturalne. Tak samo było z tym kontaktem. Wiec nie rozumiem, Twojego wmawiania mi jakiegoś uzależnienia.

Powiedz sobie że negatywne uczucia nie istnieją bo to ciebie trapi.  Bądź mądrzejsza od niego i z każdą chwilą gdy czujesz złość powiedz sobie że takie uczucie jest ci obce że nie potrafisz nikogo nienawidzić. Że nie znasz uczucia złości, niechęci, żalu, że nie rozumiesz dlaczego chłopak może mieć uczucie niechęci do ciebie i zerwać z tobą, że ktokolwiek może przejawiać negatywne uczucia. Gdy uświadomisz sobie że negatywne uczucia nie istnieją, przejdzie ci zły nastrój. Wystarczy być zawsze dobrą dla innych ludzi i gdy ludzie są źli dla ciebie powiedz sobie że nie rozumiesz ich zachowania bo w tobie nie ma takich uczuć. To ci pomoże. Zrozumiesz że jesteś lepsza od niego, pokaż klasę.

Nie bój się spotykać z chłopakami. Jeśli okażą się nieodpowiedni to po prostu się zdziwisz ale nie będziesz przejawiać złości. Uczucia negatywne nie istnieją.

Nie chodzi o to żebyś ukrywała smutek. Masz uwierzyć w to że smutek nie istnieje, że nie ma czegoś takiego. Powtarzaj sobie wiele razy dziennie że żal, smutek, rozgoryczenie, niechęć, złość, wściekłość, zawiść nie istnieją i nie rozumiesz tego że ktokolwiek może przejawiać takie uczucia. Gdy to zrozumiesz, szybko znajdziesz ciekawego chłopaka z którym będziesz mieć udany związek.

Dlaczego mój były do mnie dzwoni? Zablokowałam go, ale znów odkryłam, ze dzwonił ostatnio kilka razy. Po co? Czy ktoś może mi to wytłumaczyć, bo ja już naprawdę nie wiem. Rozmowa z nim nie wchodzi w grę, bo ja mieć z nim kontaktu nie chcę, choćby nie wiem co. Obiecałam to sobie, swoim rodzicom i jemu. Tylko dlaczego dzwoni? Przecież chciał spróbować z inną i co? Nie wyszło mu? Tyle przykrych depczących moją kobiecość słów usłyszałam od niego na koniec, że nie potrafiłabym być nawet jego koleżanką. Tylko zastanawia mnie po co dzwoni do mnie po miesiącu od rozstania? Dla mnie jego nieobecność stała się normalnością, a tu nagle takie coś. To jak telefony od nieboszczyka, dosłownie...

Wcale nie stoję w miejscu. To tylko zwykła ciekawość. Pogodziłam się z sytuacją, teraz jestem skupiona na sobie, ale normalnym w dalszym ciągu jest to, ze jeszcze czasem o nim pomyślę. W takim razie po co mój "były znajomy" dzwoni? Z jednej strony owszem, to jest żałosne, ale z drugiej tak się zarzekał, że chce próbować, doświadczać czego innego z kimś innym, to po co teraz się odzywa, skoro uprzedzałam, że tego nie chcę. To zwykła ciekawość, pytam z nudów, a Ty Elle - wielka terapeutko - jak zwykle stawiasz swoje nietrafione czasem diagnozy jak zwykle szufladkując... Nie ładnie

Owszem, bo jesteś doświadczoną kobietą i szanuję Cię - wiele kwestii pomogłaś mi zrozumieć, co otworzyło mi oczy. Ale czasami masz tendencję do szufladkowania pewnych zachowań, emocji itd. co nie zawsze pokrywa się z rzeczywistością. To co tu piszemy zwykle ujawnia naszą postawę wobec opisywanego problemu, ale nie zawsze ta postawa jest oczywista, słowa to nie wszystko -  w moim przypadku jest zupełnie inaczej niż ostatnio próbowałaś mi wmówić

widocznie musi minąć jeszcze więcej czasu, żebym mogła całkowicie się na to zobojętnić - cóż to dopiero miesiąc po rozstaniu, zawsze sobie to tym tłumaczę. Ale zapewniam Cię że jest dużo lepiej, i że wiele rzeczy naprawdę przewartościowałam i jestem na dobrej drodze

Nie chodzi o to, ze oczekuję od Ciebie jakichś satysfakcjonujących wyjaśnień - naprawdę dużo mi pomogłaś, po prostu niektóre kwestie czasem zbudzają moją ciekawość, chęć poznania pewnych psychologicznych mechanizmów, żeby móc zrozumieć i uodpornić się na przyszłość - wiesz o co chodzi Mozę to dlatego, ze jestem jeszcze młoda i głupiutka w końcu jak się uczyć to od najlepszych

Samo to że przeżyłaś kiedyś historię podobną do mojej już dużo dało. Dzięki temu pomogłaś mi, a ja dzięki Tobie mogę teraz pomagać innym , którzy są/byli w podobnej sytuacji.

Ale wezmę sobie głęboko do serca to co mi od zawsze tłumaczyłaś i postaram się już więcej nie interesować czymś co nie ma najmniejszego sensu. Dzięki

Raczej wydaje mi się, a może nawet jestem pewna że ja go kochałam, bo na początku były ku temu solidne podstawy, z których mogło się zrodzić we mnie to uczucie (w końcu chciałam dla niego dobrze, nie myślałam nigdy tylko o sobie). Dopiero czas zweryfikował na czym to wszystko się opierało (nie chcę oczywiscie nikogo bronić, ale zapewniam, że intuicja włączyła mi się dopiero później)... Ale nie chcę już na ten temat dywagować, kwestie uczuć potrafią być czasem naprawdę względne, tym bardziej gdy nie wszystko w naszych opowieściach tu na forum jest oczywiste i ujęte tak idealnie jak to było naprawdę, w rzeczywistości no ale nie ważne...

Różnica między nami jest tez taka, że był to mój pierwszy chłopak, mój pierwszy "związek", a ja jako niedoświadczona w te klocki dziewczyna po prostu chciałam, aby to pierwsze było idealne, cudowne, a jak się okazało dało mi nieźle w kość. Pewnie gdyby to spotkało mnie dużo później, już po jakichś tam innych doświadczeniach, inaczej bym to przeżywała, albo jako mądrzejsza w ogóle bym do takiej sytuacji nie dopuściła, ale nigdy w życiu nic nie wiadomo... Tak czy inaczej ten etap mam już za sobą. Teraz kolej na następne rozdziały...

Myślę, że dlatego:

Sprawa jest prosta.

Chłopak odczytał w końcu zaległe wiadomości od Ciebie i chce oddać Ci tę szczotkę z włosia borsuka, którą dostałaś w prezencie od taty i o którą się upomniałaś w ubiegłym miesiącu.

Ach, jak to wszystko potrafi boleć

A więc wymieniłam z nim ostatnio kilka smsów. Byłam jak najbardziej zdystansowana, powrotu bym na pewno nie chciała. Jeszcze raz powiedziałam, ze nie chcę tych rzeczy. On przyjął to do wiadomości i nie naciskał. Rozmowa potoczyła się tak, że postanowiłam, wyznać mu że nigdy go nie kochałam co nie jest prawdą - chciałam, żeby nie myślał sobie, że cierpię lub tęsknię za nim. On odpisał, że cieszy się, że to zrozumiałam, tak jakby nigdy nie chciał, żebym go kiedykolwiek kochała - zresztą biorąc pod uwagę, ze nie byłam jego "pierwszym wyborem", nie chciał mojej miłości, więc chyba mu ulżyło po tym. Gdy życzyłam mu szczęścia z tamtą, do której niby odszedł, okazało się, że z nią nie jest, że ona nic do niego nie czuła, wiec jest teraz sam. Cóż, to było do przewidzenia - spełnił się scenariusz, o którym wszyscy tutaj wiedzieliśmy. Czy jestem zadowolona? trochę poczułam satysfakcji, ale żal mi go, nie wiem czemu. Być może wtedy kiedy do mnie wydzwaniał o tę szczotkę, to był to pretekst, ale potem dał sobie spokój. Nie jest i nigdy z nią nie bedzie, ze mną też nie chce być - ja też tego nie chcę, nie mogłabym, nie potrafiłabym, ale jest mi smutno - poza tym poznałam na pewnym portalu ogłoszeniowym jego ogłoszenie, ze szuka dziewczyny, to on jak nic. wszystko się zgadza... Szuka sobie kolejnej... widać jak nikim byłam w jego życiu, widać jak strach przed samotnością nim rządzi, żeby ledwo po miesiącu szukać sobie nowych wrażeń... Kochałam tego człowieka, choć bardzo mnie krzywdził, nie rozumiał, trochę jakbym rozdrapała ranę... Nie wiem czemu tak to mnie porusza... Z czasem zapomina się o tych złych chwilach, i pamięta się to co dobre, mimo wszystko...
Wiem, że nie chciałabym z nim być, bo wiadomo dlaczego, ale ogólnie to wszystko mnie jeszcze nachodzi...
Dla mnie wciąż za mało czasu minęło, żebym mogła zapomnieć i wylać na to...
Pocieszcie mnie, plisss

No dobra. Ok. Kochałam jego wyobrażenie.
Czemu jest smutno? Bo się uzależniłam? Ok.
To co mam robić?
Jak w końcu zapomnieć i być szczęśliwą?
Jak się uwolnić?

Zawsze gdy jakiś film robił na mnie wrażenie, długo o nim myślałam, wspominałam... Czasem nawet potrafię wracać do jakiegoś ulubionego wiele razy, jeśli to ma jakieś znaczenie, ale co to ma do rzeczy?

Nie rozumiem czasem takich zagadek...

Ale czy to coś oznacza? Czy z czasem będzie lepiej? Mam dziś akurat taki dzień, że pozapamiętuję wszystko, bo wczoraj ostatni raz się skontaktowaliśmy. Teraz w sumie żałuję, że dowiedziałam się co u niego... teraz wiem że kontaktu nie będzie żadnego, bo nie warto... Tak będzie lepiej, jak wcześniej...

Nie da się tak łatwo odciąć. wiele osób tu na forum potrafi po kilku miesiącach nadal cierpieć, tym bardziej gdy jakieś tam emocje zostają w środku. to był mój pierwszy chłopak, przeżywam to po prostu. To że Ty Elle nie kochałaś tego swojego i odeszłaś  nie odwracając się za siebie, to nie znaczy, ze mi też tak łatwo przyjdzie zapomnieć, choć staram sie jak mogę i jest dobrze, ale nie idealnie. Też bym chciała tak to olać. Ale może to wina mojego charakteru po prostu. Nie ważne. Koniec tego pisania...

Akwaforta,

Przypomnę Ci tylko, że w takim rozdarciu trwasz od przełomu maja i czerwca, gdy pojawiły się Twe pierwsze wpisy, w których jasno dawałaś do zrozumienia, że od początku uczucie było tylko jednostronne - Twoje.

On traktował Cię jak koleżankę: na rower, na pizzę. Nie przyznawał się do Ciebie nawet przed swoimi kolegami. Musiałaś podszywać się pod obcą osobę, by wytropić jego nielojalność i podrywanie dziewczyn w internecie. Nie czuł do Ciebie "mięty". Nie dążył do bliskości, mimo, iż Ty bardzo na to nalegałaś. Prosto w oczy powiedział Ci, że swój "pierwszy raz" chce przeżyć z kimś, z kim będzie wiązał poważne plany lub w kim zakocha się bez pamięci. Nie troszcząc się o Twoje zdanie planował przeprowadzkę do innego miasta, bez Ciebie. Twoi bliscy dawali Ci sygnały, że ta Wasza relacja jest "do bani".
A Ty... angażowałaś się uczuciowo coraz bardziej, brnąc w niesatysfakcjonującą Cię relację i trwoniąc czas na coś, co kompletnie nie miało przyszłości.

Zechciej w końcu odkryć absurd Twojego cierpienia.
Ty nawet nie tęsknisz za jego uczuciem do Ciebie, ale nade wszystko za Twoją miłością do niego... Wychodzi na to, że tęsknisz za tym, czego ten chłopak Ci nie dawał...

Jesteś młodziutką dziewczyną. Nie ucz swojego serca rozpaczy po kimś, kto był przechodniem w Twoim życiu. Nie utrwalaj w sobie mechanizmów nieprawidłowych relacji pomiędzy mężczyzną i kobietą.
Szanuj się!
Bądź dumna z tego, kim jesteś.
Doceń to, co masz jako osoba.
Zaplanuj sobie weekendy, kiedy jest Ci szczególnie trudno się pozbierać i kiedy najczęściej zamieszczasz tu swoje posty na nowo rozdrapując rany.
Załóż trapery i przejdź po błocie i wybojach, które zostały po tej przedziwnej "relacji" i wyjdź na jakiś szeroki, widny szlak... Może tam właśnie spotkasz jakiegoś wędrowca? ;- )))

Norwegio Najmilejsza, 

Akwaforta ma dopiero 22 lata. Może zdąży jeszcze wysiąść z tramwaju sunącego wprost do przystanku TOKSYCZNA RELACJA...???
Szkoda by było i Jej i tego wędrowca...

Kobity! Zlitujta się! Weźta się! Ogarnijta się! Obetrzyjta nosy! Podciągnijta stringi! Poprawta koafiury! Szanujta się!
Polska przestała być monarchią jakieś 200 lat temu. Książęta wymarli, tak jak dinozaury. Nie czekajta na księciów, jak Śnieżka w szklanej trumience iluzji. Żyjta! ;-)))

No właśnie!
Momentami jedziemy glebogryzarką po gościu, co koleżankę trzy razy na ramie od roweru zdążył podwieźć do warzywniaka i ani się obejrzał, a tu mu siup! tytuł książęcy nadano, zanim gumofilce ze swej platonicznej miłości zdołał obetrzeć...

Jedyne co mogę jeszcze powiedzieć to to, że wszystko było dobrze przez pierwsze 5 miesięcy poznawania się i bycia już razem jako para na początku. Wszystko się popsuło w momencie kiedy wyznałam mu, że urodziłam się dziewczynką z obojnaczymi genitaliami - nie wspomniałam o tym wcześniej, choć to może być dosyć istotne w tej historii. Mój chłopak źle to odebrał, nie zrozumiał kiedy mu o tym powiedziałam. W wyniku nieporozumienia uznał, że zmieniłam płeć, i nie był w stanie tego zaakceptować. Był to nasz pierwszy poważny kryzys. Poczułam się odrzucona, potraktowana jak dziwadło przez własnego chłopaka... To było starsze dołujące. Właśnie ten fakt, zabolał mnie gdyż on był moim pierwszym partnerem, dlatego tak to przeżyłam. Dopiero po czasie kiedy się spotkaliśmy i wytłumaczyłam mu dokładnie o co chodzi, zrozumiał i niby zaakceptował. Wrócił do mnie. Było dobrze, ale chyba nie do końca, skoro potem wszytsko toczyło sie tak jak się toczyło. Czasem jeszcze potem podczas jakichś tam rozmów, wyjaśnień, napomknął coś o tym, że to go trochę "odpycha" (nie powiedział tak wprost) ale o to mu chodziło... W między czasie przeszłam operacje korygującą, i było ok. Ale on traktował mnie od tamtej pory jak koleżankę - w naszym związku nie było już tak jak na początku... To się czuło. Poza tym do głowy mojego już eks, napływały myśli o tamtej, te spotkania ze znajomymi itd. Sami wszyscy wiecie, bo wszystko już opisałam. Jego postawa wobec mnie trochę godziła w moje poczucie kobiecości, jestem wrażliwa, i to czasem bolało. wiem, ze w takich sytuacjach, kiedy jeden z partnerów czegoś nie jest w stanie zaakceptować, drugie powinno cenić siebie i jeśli tamta osoba ma coś przeciwko , to droga wolna... W moim przypadku tak nie było, bo ja czułam się przez niego zraniona. I choć poznał mnie ze swoimi rodzicami, dziadkami, najbliższymi kolegami, to zawsze coś było nie tak. Poza tym gadki o tamtej za moimi plecami, zdrady internetowe, traktowanie jak koleżankę, brak prawdziwego seksu, krytyka, nie dbanie o moje potrzeby, egoizm, i odejście do innej... Wiem, że to nie był miłość. Nie wiem za czym tęsknię. Mam 22 lata, dużo przeszłam już w swoim życiu, a on zamiast mnie wesprzeć i być moją opoką na dobre i złe, ciągle był mnie niepewny, ciągle dawał mi do zrozumienia, ze muszę się starać i spełniać jego oczekiwania by zasłużyć na jego pewność uczuć do mnie... Ach...

Nie będę tu na forum rozwlekać własnych osobistych decyzji dotyczących tego jaka się urodziłam. Chodziłam do psychologa - seksuologa zanim go poznałam, miałam terapię. Przez pierwsze 4 miesiące byliśmy dobrymi kolegami, poznawaliśmy i się i nie miałam obowiązku mówić mu o takich intymnych sprawach - wtedy oboje niczego nie zakładaliśmy, nie snuliśmy planów bycia razem, bo nasza znajomość rozwinęła się spontanicznie i niespodziewanie. Jeśli chodzi o moją wadę była ona drugim typem według skali Pardera. Nie zagrażała życiu i zdrowiu, ale należało skorygować ją w celach estetycznych. Wszystko oprócz tego było dobrze, cały czas pod kontrolą endokrynologa, wewnątrz narządy rozwinięte prawidłowo, macierzyństwo prawdopodobnie możliwe - prawdopodobne, bo wszystko zależało od wielu innych czynników. Nie ważne.
Powiedziałam mu o tym w odpowiednim momencie, miesiąc po tym jak zaczęliśmy ze sobą oficjalnie chodzić. Jeśli chodzi o seks, to nie zapowiadało się jeszcze na to, dla nas obojga to było za wcześnie, chcieliśmy z tym poczekać, aż lepiej się poznamy, najpierw zaczynaliśmy od pieszczot, pocałunków, przytulania. To nam wystarczało. Okoliczności w jakich mu o tym powiedziałam nie były sprzyjające, on źle to w tamtym momencie zrozumiał, miał kolegę który podobno chciał zmienić płeć i stąd jakieś głupie wyobrażenie i podejrzewanie mnie o to samo. Nastąpiła rozłąka. Było mi strasznie źle i smutno. Dopiero po jakimś miesiącu spotkaliśmy się i wyjaśniłam mu wszystko dokładnie - zrozumiał i przepraszał mnie za to jak się zachował. Sprawa wydawała sie być skończona. Przeszłam zabieg, cały czas informowałam go o swoim stanie zdrowia, o wizytach u ginekologa - endokrynologa. Musiałam przyjmować tabletki antykoncepcyjne na trądzik itd. akceptował to, rozumiał. Potem jeszcze moja tarczyca, wszystko było pod tym względem dobrze, pod kontrolą.
A to co działo się potem, lub w między czasie to już inna bajka - i właśnie dlatego tutaj napisałam. Moja pani psycholog powiedziała, ze jeśli nie chciałabym kiedykolwiek mówić o swoich intymnych sprawach nie mam obowiązku spowiadania się z jakieś wady, defektu, który przecież skorygowałam i który nie powoduje problemów ze współżyciem. Ja nie mówię, że nie próbowaliśmy tego robić, owszem próbowaliśmy, Elle już o tym pisałam - mój chłopak prowadził grę wstępną, dotykał, pieścił, a potem potrafił przerwać i pójść spać... Ja dogadzałam mu oralnie, on często tego chciał, ale mi odwdzięczyć się nie chciał, tak jakby się bał, brzydził... Czasem chciał sam z siebie to zrobić, ale nie było prezerwatywy, sam nie chciał jej kupić, bo powiedział, że się wstydzi, albo nie chce żeby mama znalazła u niego w pokoju... Poza tym ciągle ukrywał za moimi plecami spotkania ze swoimi znajomymi i tamtą jego miłością, to zdarzało sie często, nie mówił im o nas... Przecież wszystko już pisałam. Mój dawny problem zdrowotny przestał istnieć, nie było go na co dzień. Resztę już znacie. Skoro jednak nie potrafił akceptować mojego problemu, mógł odejść... Ja cały czas byłam z anim szczera, cały czas, on o tym wiedział, nigdy już nic przed nim nie ukryłam, mówiłam mu o wszystkim, o swoich rozterkach, uczuciach, problemach, jak przyjacielowi, jak członkowi rodziny, On często coś zatajał, kłamał, nie mówił gdzie był, wymyślał wymówki, dyrygował naszym związkiem, spotykał się wtedy kiedy on sam chciał, a kiedy ja go potrzebowałam to nie maił dla mnie czasu... Nie dbał o mnie, nie troszczył się. Kiedyś spadałam z roweru, zamówił mi taxi, wróciłam do domu, ale sama za nią zapłaciłam, bolał mnie brzuch, nie zrobił mi herbaty, sama musiałam ją sobie zrobic a on leżał na kanapie, szedł po wieczorem po nieoświetlonym parku, ja się bałam, i nie chciałam iść to się obraził... kiedyś zsunęłam się ze skarpy w lesie, cała byłam ubrudzona w piachu, czułam się okropnie, zadarłam sobie skórę, on stał przy tej skarpie i zamiast mnie złapać, albo potem pomóc mi jakoś to nic nie zrobił, tylko się ze mnie śmiał naprawdę... w Sylwestra kiedy pojechaliśmy do Pragi, do jego kolegi, po jedynym wypitym piwie z kolegą podczas jakieś rozmowy powiedział mi w twarz ze jestem pierwszą lepszą i ze nie pociągam go tak jak tamta, ze nie jestem jego prawdziwą miłością... Po tym z nim zerwałam, ale chciał powrotu, wiec się ugięłam... teraz mogłabym wymieniać tak w kółko... wszystko mi się przypomina. A ze jestem wrażliwa i pamiętliwa to wszystko pamiętam, wszystko co złe... Kiedyś była okazją do tego, żebym poznała tych jego znajomych i tamtą dziewczynę, ale w ostatniej chwili kiedy już mieliśmy się gdzieś spotkać podczas ulicznych instalacji wieczorem, on chciał się stamtąd zmyć, kiedy ja chciałam coś zobaczyć, on wciąż naciskał, żebyśmy stąd poszli, kiedy się wkurzyłam, poszłam sobie to dogonił mnie i szarpnął na ulicy krzycząc, że co ja wyprawiam. Oni gdzieś tam musieli być, nie chciał żeby mnie poznali, tym bardziej ona -  bo wtedy mogłabym dowiedzieć się o ich wspólnym wyjeździe za moimi placami... Boże, tego było mnóstwo. Poza tym jego egoizm, wieczne spóźnianie się, oglądanie się za innymi w mojej obecności i robienie tego niedyskretnie, pisanie z innymi przez internet... Przecież to nie ja jestem temu winna. Był okres kiedy szczędził mi pocałunków, tłumacząc się ze ni lubi, a to nie prawda. Kiedyś też potrafił się nie odzywać długo, kilka dni, nie dopisywał na smsy, ciągle miał wyłączony telefon i nie szło się z nim skontaktować. W jego telefonie znalazłam raz tekst o tamtej, wciąż snuł przez znajomi jakieś aluzje o nim i o tamtej...  Mój intymny problem przestał być problemem, a on jaki był taki był. Nie możecie mi zarzucić że to ja byłam nie fair. Boże teraz widzę to wyraźnie i nie ma takiej siły żebym czuła się czemuś winna. Nawet nasza jedyna wspólna znajoma (nasza wspólna nauczycielka języka, którego się uczyliśmy) powiedziałam mi po naszym rozstaniu, że on nie zrobił na niej żadnego wrażenia, że nie dorastał mi do pięt, (na zajęcia często się spóźniał, nie obrabiał zadań domowych, nie szanował czasu innych, przez co została mu zwrócona uwaga, ja go często tłumaczyłam). usłyszałam tez od niej, ze gdy nas po raz pierwszy zobaczyłam myślałam, ze my popełniamy jakiś mezalians -  ja ułożona, delikatna, miła, uczynna i konsekwentna, on ciągle marudził, był nieokrzesany itd. jej słowa też bardzo mi potem pomogły - mój chłopak nie zrobił wrażenia ani na mojej mamie, ani na moim bracie. Poza tym był często skąpy. Szczędził mi nawet włączenia ceipła w samochodzie kiedy było zimno... Nie zrozumiał mojej wrażliwości i twórczości - jestem studentką ASP. Śmiał się z tego co czytam, jakiej muzyki słucham, jaki jest mój ulubiony zespół. Poza tym wspominałam już chyba kiedyś, że próbował mnie upodabniać do tamtej, tym bardziej że jesteśmy do siebie obie bardzo podobne, co odkryłam za czasem - to też jest jest niepokojące, czyż nie? Mogłabym tak pisać w nieskończoność...

Właśnie sama nie wiem za czym taka naprawdę tęsknię. Nie wiem... Nie radzę sobie z tym. Pomyślałam sobie, żeby wrócić na terapię do psychologa

To tak jakby nie mogła pogodzić się z odrzuceniem i za wszelką cenę chciała mu udowodnić ze zasługę na jego miłość bardziej niż tamta...

Tyle razy robiłam sobie psychoanalizę i jemu, tak już pisałam, wszystko na początku wydawało się być normalne, dopiero gdy mnie odrzucił po wyznaniu mu prawdy o swoim defekcie poczułam się gorsza, jak dziwadło w jego oczach. Świadomość, że wciąż latał za tamtą skutecznie podtruwała moje samopoczucie. Był ze mną z braku laku, bo sam nie ma powodzenia wśród kobiet, ale wolałby być z tamtą bo ona jest jego niespełnioną miłością. To wszystko co się wydarzyło bardzo się na mnie odbiło. On potrafił wyzywać mnie od wariatek podczas kłótni itd. Ja tylko chciałam być traktowana jak kobieta, którą się kocha, tak jak ja traktowałam jego. Ale to błędne koło. On odszedł to tamtej, ona go nie chce, ja niby czuje się lepiej bez niego, ale nie wiem czemu wciąż mam w głowie dobre chwile, bo tak czy owak były, mało, ale były. To dziwne, nie potrafię tego wyjaśnić. Coś było i się kończyło. Ktoś był i teraz go nie ma. Ktoś dzwonił, teraz nie dzwoni. Nie rozumiem.  Kiedyś powiedział mi, ze wolałby mieć dziewczynę, która nie ma takich przeżyć za sobą jak ja, podczas gdy jeszcze wcześniej powiedział, że dzięki temu jaka jestem i przez co przeszłam w życiu zyskałam w jego oczach więcej i zwykła przeciętna dziewczyna. Na początku pisał mi że byłam jego wygarną na loterii... I co? Ciężko mi z tym wszystkim.