rozstałam się z nim na ulicy, zero kontaktu - Netkobiety.pl

Nie wiem czy kiedykolwiek uda mi się uniknąć z nim kontaktu, choć właśnie to bym wolała, bo boję się, że zacznie się wykłócać i to co potrafi najlepiej - wzbudzać poczucie winy, a ja niestety jestem na to bardzo podatna i chyba jeszcze niezbyt silna... Pomyślałam, że po te rzeczy pojadę jutro rano, on będzie wtedy w pracy, a jego matka powinna mi je oddać...

Ciężko mi trochę. To chyba dlatego, że nowa świadomość, nowa rzeczywistość dają mi się we znaki. Wiem, że dobrze zrobiłam, nie chcę niczego cofać, nie żałuję, ale po prostu jest mi jakoś ciężko, mam wielki żal. Był jaki był, ale był, dzwonił, spotykał się... Wiem, że nie satysfakcjonowało mnie wszystko, wiele rzeczy mnie unieszczęśliwiało, ale jednak poczucie pustki nie jest fajne, choć na pewno lepsze niż poczucie bycia okłamywaną i zadręczanie się jego przekrętami, tajemnicami, podejściem do naszego życia intymnego i znajomych... Nie chcę myśleć o tych niewielu dobrych chwilach, ale nie wiem czemu ale nagle gdzieś się one przewijają w głowie...

Dlaczego budzi się we mnie jakieś chore przeświadczenie, że to ja zawiniłam? Przecież to on powinien żałować jak mnie traktował, ale czy on zdaje sobie z tego sprawę? Boże, co się dzieje, chcę być silna, staram się, to wszystko jest taki trudne i skomplikowane...

no to masz jak w banku. Tylko raczej nie powinno Cię to interesować.. bo żadna strata, jak ustaliliśmy oraz żaden "zysk" dla ewentualnej przyszłej wybranki

moje zaufanie zostało bardzo nadszarpnięte, tyle razy mu wybaczałam... Ach, po co ja nad tym rozmyślam. Cieszę się, że nareszcie nie robię z siebie desperatki, cały czas stawiam na pierwszym miejscu siebie, nie pozwolę już więcej się poniżać... Ta siła trzyma mnie przy życiu

Akwaforta : to chyba normalne ze w takiej sytuacji przewijają się dni w których tej drugiej osoby brakuje , tylko teraz pytanie brakuje Ci jego? Czy kogoś kto wypełniał by czas? Dziś ja jestem "silny " i moge wspierac

Akwaforta : to chyba normalne ze w takiej sytuacji przewijają się dni w których tej drugiej osoby brakuje , tylko teraz pytanie brakuje Ci jego? Czy kogoś kto wypełniał by czas? Dziś ja jestem "silny " i moge wspierac

Elle bo dziś jestem silny?

Akwaforta : to chyba normalne ze w takiej sytuacji przewijają się dni w których tej drugiej osoby brakuje , tylko teraz pytanie brakuje Ci jego? Czy kogoś kto wypełniał by czas? Dziś ja jestem "silny " i moge wspierac

Nie mogłabym wypełniać sobie po nim pustki kimś innym, nie jestem taka, a na nic nowego z pewnością nie jestem gotowa, nie mam najmniejszej ochoty. Czego mi brakuje? Jego. Ale nie takiego jakim jest naprawdę, Brakuje mi jego z moich wyobrażeń i oczekiwań, choć wiem ze to głupie. Chciałabym żeby był taki jakim chciałam go widzieć, mieć. Ale tak nie było i nie będzie. Ja chyba naprawdę byłam w nim zakochana, dlatego jest mi trudno się pogodzić z tym, ze nie wyszło, że on nie czuł tego do mnie co ja do niego...

Oczywiscie dziękuje za wsparcie, to dla mnie bardzo ważne teraz. Dziękuje wszystkim, podtrzymujecie mnie na duchu

Wolę czemu urywa mi dłuższe wpisy?
U mnie dziś była znów gadka z jej strony ze potrzebuje tylko i wyłącznie czasu . nie odpisuje. Na ten czas .. Kwestia czy i mnie są jeszcze chęci
Autorko bardziej miałem na myśli to , czy czasem to nie chodzi o wolny czas ,że wtedy jest brak jego... I gdyby ten czas nie został pusty , nie tesknila bys

Może... Staram sie wypełniać jakoś ten czas, ale na dzień dzisiejszy jakoś tak nie mogę odpędzić się od tych wszystkich myśli, często tak mam nawet jak jestem bardzo czymś zajęta, zawsze coś się przewinie przez głowę

A może po prostu było tak, że jak Ty się już zaangażowałaś - ZA SZYBKO - to wiedząc, że on ma te inne opcje jednak a Ty żadnych, czułaś się na przegranej pozycji i obawiałaś, że albo ten albo żaden, hm?

No bo w tamtej jest zakochany, a inne traktuje jako "odwracacze uwagi" - sama o tym pisałaś. Czego tu nie rozumieć?

To teraz się z tego pośmiej. dla odmiany.

O tak: muahahahahhahahahahahahahaha

Pewnie tak.
Wiem, miałam się śmiać z tego wszystkiego, ale dziś jak zwykle napadają mnie rożne myśli...

Przykro mi też, ze względu na jego bierność. On nic nie robi, żeby mnie przeprosić, wytłumaczyć, być ze mną szczerym, tyle razy tego ode niego oczekiwałam, a on nie uważał by była taka potrzeba.

Mój brat np. jest zupełnie inny, jest takim moim wzorem prawdziwego mężczyzny, który kocha swoją dziewczynę i wie że to ta jedyna, już do końca, walczy o nią, zrozumiał jak bardzo ją zawiódł, nawet się oświadczył. Teraz oboje przechodzą kryzys, on jest cały czas zestresowany, smutny, chce wszystko naprawić, i gdy tak sobie pomyślę ile on jest w stanie zrobić dla swojej ukochanej, to wyraźnie widzę, że to w czym ja tkwiłam zupełnie nie przypomniało prawdziwego związku.

Zresztą powiedzcie mi czy po 1.5 roku bycia razem można czegoś oczekiwać, czegoś więcej niż przyjaźń, czy można oczekiwać już pewnych deklaracji, czy może to za wcześnie? On cały czas uważał, że ja wszystkiego oczekuję za szybko, że ten rok czy 1.5 to i tak mało jak na znajomość i bardziej cenił moją przyjaźń. Czasem ta kwestia nie daje mi spokoju. Może on ma rację? A może to tylko głupia wymówka, by wykorzystywać mnie jako poczekalnię na coś lepszego? Sama już nie wiem. To mnie najbardziej drażni.

Szkoda, że on jest typem chłopaka, który sobie wszystko odpuszcza, gdy coś nie idzie po jego myśli. On nie potrafi walczyć, mam wrażenie, że on uważa że jemu się wszystko należy, a jak nie to on nie będzie się wysilał. Przecież tak nie postępuje prawdziwy mężczyzna. Nie chodzi mi tez o to, że ja tylko czekam na jego ruch, jakieś błagania o powrót itd. Ale przecież gdy komuś na nas zależy, i ktoś wie, co zrobił nie tak, to chyba normalnym jest, że powinno się starać o odbudowanie zaufania. A ta sytuacja pokazuje mi tylko, ze on na pierwszym miejscu mnie nie stawia. Nie liczę się ja, tylko ktoś inny. On sobie odpuszcza, bo woli poszukać kogoś kto nie będzie mu sprawiał tyle kłopotów, nie będzie zadawał tylu pytań, kto będzie siedział cicho i się nie wtrącał w jego sprawy. Szkoda, tylko że on nie poczuwa się winny, temu że najzwyczajniej w świecie ukrywał przede mną pewne znaczące dla nas jako "pary" fakty o tamtej, nie mówiąc o tych wszystkich tajemnicach i ukrywaniu mnie/nas przed znajomymi.   

Być może się powtarzam, wiem, ale ta cała machina myśli samoistnie uruchamia się w mojej głowie i cały czas tylko analizuję, analizuję i analizuję, choć wiem, że to nie ma sensu... Wyjaśniać też nie ma co, bo był na to czas, tyle razy prosiłam, żądałam, ale nic nigdy mi szczerze nie powiedział. Chociaż nie, czasem był szczery mówiąc mi chociażby, ze nie jestem jego miłością, że nie pożąda mnie tak jak tamtej... I to już było dla mnie za dużo, więc nie wiem po co ja to wszystko roztrząsam. Chyba naprawdę jestem żałosna

Zaraz muszę szykować się do wyjścia, muszę odebrać z jego domu swoje rzeczy...

Wszystko będzie dobrze, tylko niestety potrzeba na to czasu....

Autorko, 

Wybacz mój brak delikatności, ale chcę żebyś jak najszybciej doszła do siebie, więc będzie trochę tough love zamiast głaskania po główce i pocieszanek z pupy

Przypominam Ci, że wasze życie erotyczne praktycznie nie istniało.. On nie lubił Cię dotykać, uprawiać z Tobą seksu, sugerował, że bardziej ceni sobie waszą przyjaźń. Myślę, że nie trzeba Ci tłumaczyć co takie zachowanie i słowa w ustach "partnera" oznacza = nie pociągasz, nie podniecasz mnie. Czyli po prostu dla niego byłaś od początku koleżanką.

Powtarzam to, bo wydawało się, że to dobrze rozumiesz, sama o tym pisałaś, a dziś widzę że znowu wraca wkrętka na analizowanie tego co mówił pod kątem szukania winy w sobie..

Tymczasem to nigdy nie był związek, nawet nie miała ta relacja zalążków na cokolwiek więcej skoro facet nie dążył do bliskości.

To, że starał się na początku - owszem, mogło Cię zmylić. Ale starał się, bo nie chciał być sam i zatruwać się non-stop myślami o tamtej- już o tym pisałyśmy obie. Te starania szybko mu przeszły jak widać, dlatego że człowiek może udawać i grać tylko określoną, krótką ilość czasu, a potem jest zazwyczaj 'sobą' i zachowuje się zgodnie z tym co naprawdę czuje.

Na przeprosiny nie licz. Zresztą, i tak nie byłyby "z serca", bo on tam nie ma żadnych uczuć do Ciebie, poza typowo siostrzanymi. Widzisz, że dla niego nie było nigdy problemem ani Twoje samopoczucie, ani to że Cię rani, ani brak seksu między wami - po prostu nie wczuwał się w to, bo tego nie czuł.

Rok, a może dłużej po rozstaniu, gdy wszystko we łbie zsynchronizowało mi się już na tyle, by znowu przewodzić impulsy elektryczne, gdy prostowniki zadziałały i podniosłam się z kolan i gdy usprawnił się system hydrauliczny gruczołów łzowych, z którym miałam najwięcej problemów i przestałam "przeciekać", wówczas postawiłam sobie pytanie, jak niby miało wyglądać nasze rozstanie w stylu włoskiego manieryzmu ;-)))

Spróbowałam zwizualizować sobie kilka "scen finałowych", których nie będę tu opisywać, by nie robić z tego Forum teatru groteski. Co i Tobie polecam, Akwaforto.

Jak miał mnie przeprosić za to, że skwasił tyle fajnych lat? Co miał powiedzieć, gdy doszedł do wniosku, że te grule, co je mieliśmy uprawiać jako emeryci i te bransoletki ze sznurka, które oprócz gruli mieliśmy sprzedawać turystom na wzgórzach Cantabrii, to on jednak woli sam, beze mnie? ;-)))
Jak przeprosić za to, że jego serce nagle zmieniło rytm na pojedynczy? Jak wytłumaczyć, że jadł te moje zakalce, które mu piekłam z miłością, a potem już nie chciał?

Czy słowo "przepraszam" i jakakolwiek "mowa pożegnalna" nawet ściągnięta z podręcznika dworskiej etykiety ukoi ból, powetuje stratę, obetrze łzy, podniesie na duchu?

Doszłam do wniosku, że oczekujemy przeprosin, tłumaczeń, wyjaśnień nie dla wyklarowania sytuacji, bo cóż tu jest nieklarownego, że ktoś kogoś nie chce? Ot, taka "mowa do Mołotowa". Chcemy przeprosin, bo trzymamy się nadziei, że to coś jeszcze zmieni, że może ten drugi cofnie decyzję, że się ulituje, że jeszcze przemyśli. Chcemy tego kogoś zobaczyć, może jeszcze wzruszyć, "szarpnąć" za sumienie... Chcemy, aby dostrzegł nasz ból, rozpacz, rozmiar XXS lub XXXL po rozstaniu, aby pojął jak wiele dla nas znaczył i jak bardzo cierpimy z tego powodu...
Tego w głębi duszy oczekujemy, a nie przeprosin. Przeprosiny to możemy sobie w pepegi włożyć albo w gumofilce.

A tu "kaszana" jak 150! Nikt nie przeprasza i nawet nie ma zamiaru. Nawet nie dzwoni... Żywiej zareaguje na nasz widok kundel sąsiada z szóstego piętra niż ten ktoś, co czas jakiś dzielił z nami stół i łoże... Dlatego warto odrzeć się samemu z tej iluzji przeprosin, co to niby mają osłodzić nam gorycz tego, co nieuchronne.

w pełni zgadzam się, to "przepraszam cię" jest potrzebne psu na budę
mój były nawet gdyby przeprosił, to miedzy nami nic nie zmieni, bo straciłam zaufanie i zobaczyłam drugie oblicze

ale skoro potrafimy deklarować to, że chcemy z kimś być ( mój były zaproponował bycie razem) to poinforumujmy o końcu związku
tak, wiem , milczenie jest wymownejsze od słów, ale to wybór tchórzy!!!
to gdy mówisz, że kończysz związek to ty bierzesz za to odpowiedzialnosć a milczenie to stan zawieszenia
nie wiesz co on zamierza
czy skończył z tobą
czy czeka az zmiękniesz jak biszkopt zamoczony w rumie i kiedy wreszcie zadzwoni będziesz tak "uchachana", stęskniona, skołowana, ze zapomnisz dlaczego zerwaliście

takie milczenie bywa zwykłą manipulacją, jak dla mnie to tak postępują zwykłe qtasy
nie wiedziałam tylko, że 1,5 roku spędziłam z qtasem- miałam o sobie lepsze mniemanie i sądziłam, ze jestem mądrzejsza

Dodam tylko, że dwa dni temu sam napisał mi sms, ze wszystko mi powie i że zabierze mnie na to spotkanie ze znajomymi, ale ja nie miałam ochoty z nim tedy rozmawiać.

Pewnie mnie zganisz za to Elle88, ale w tamten wieczór, przyjechał do mnie i powiedział swoim znajomym o mnie i wcale nie siedział z nimi, bo wolał przyjechać do mnie. Był wtedy czuły, przeprosił i mówił, że ta kłótnia o tą imprezę była niepotrzebna...

Tak czy inaczej wybaczyłam mu wtedy i pogodziliśmy się. Ale sielanka nie trwała długo... Było miło i namiętnie jednego dnia, potem znowu kłótnia i jego stwierdzenie przy filmie, że "partnerów należy w życiu zmieniać". Po tym wszystko się posypało...

Dziś z nim zerwałam. Przez telefon, bo tak się potoczyła rozmowa miedzy nami. Poruszyłam podczas tej rozmowy wszystko, od początku. On otwarcie przyznał, że woli moją przyjaźń i trwa w tym fakcie. Wie, jak mnie ranił, przepraszał, ale on nie czuje do mnie wielkiej miłości i nie zmusi się do tego. Powiedział, ze sam nie wie czego chce. Jeśli chodzi o tamtą, to mówił, że to już dawno zakończone i nie ma dla niego żadnego znaczenia. Rozmawialiśmy długo. Jemu na mnie nie zależy, nie wiąże ze mną planów, przyszłości, on nie jest mnie pewny. Nie wzbudzałam i nie wzbudzam w nim takich emocji jak inne dziewczyny w jego typie. Ceni moją przyjaźń. Powiedział, że powoli tracił do mnie pewność, bo na początku jeszcze coś czuł i on nie wie co się takiego stało, że mu przeszło. Był ze mną bo nie chciał być sam. Dobrze mu było tak jak było. Wie, że mnie zawiódł, mówiłam mu ze to jego wina, że to on wszystko psuł swoimi kłamstwami, zachowaniem. Ja zniechęcałam go swoimi płaczami i oczekiwaniami, podczas gdy to przez niego było tak jak było. On nie zrobił nic by cokolwiek naprawił. Najpierw mówił, że będzie tesknił, że nie chce zrywać ze mną kontaktu (tak jak ja tego chcę). Ze te 1,5 roku razem dużo dla niego znaczyło. Gdy nas rozłączyło, odzzwonił po jakimś czasie i bez żadnych emocji powiedział że przeparsza i chce się ze mną pożegnać... Wyłączyłam się (

Boże, to już koniec Nigdy mu na mnie nie zależało. Wiedziałam to, czułam a jednak głupia nadzieja robiła swoje...  Czuję się zdeptana, jak szmata. On tłumaczył się, że nie był ze mną z wyrachowania, tylko dlatego że tak się to potoczyło, choć nie czuł do mnie wielkich fajerwerków. Jedynie co potrafił powiedzieć, to to ze mnie lubi. Dwa dni temu inny chłopak, którego nie znam tak naprawdę (taki znajomy) zaprosił mnie do kina. Powiedziałam mu o tym, a on na to, ze jeśli chcę to mogę pójść. Zresztą po tej całej rozmowie, powiedział że on nie chce mnie uniesczęśliwiać.

Czuje się fatalnie, dotarło do mnie to wszystko. To koniec i on mnie nie kocha i nie zależy mu na mnie... A ja oddałam mu swoje serce, wszytsko...

Bolą mnie oczy, głowa i gardło... Zapłakałam się na śmierć (((

Ale to już mówiłaś na początku, a potem powtarzałaś w każdym poście..

Z "nowości" to on Ci tylko powiedział prosto w oczka (tak jak zresztą chciałaś) na koniec prawdę jak sprawy stały i stoją, a jak nie stoją i nigdy nie będą stały. A Ty w ryk, jakbyś jakiegoś szoku doznała..

Teraz tylko czekać, aż go zaczniesz przepraszać za stwarzanie problemów i poprosisz by wrócił, nieważne, że nie kocha, ale Ty kochasz.

Co innego samej snuć teorię, a co innego usłyszeć to do niego wprost, bezposrednio. Nie kpij ze mnie Elle. Moze Ty masz już za sobą te etapy "wariowania" z miłosci, ale ja najwyrsźniej nie dojrzałam do tego. I nie, nie poprosze o powrót. To koniec.

Nie ważne.

Moja cierpliwość też się wyczerpała. Nie mogłam po prostu dłużej ciągnąć tej farsy. Wiem, że ten związek mnie niszczył i on też to wie. Te wszytskie złe emocje siedzą we mnie i tak, nic na to nie poradzę. Pomarzę się trochę az w końcu się podniosę Może potrzeby jest taki kop, na przyszłość, lepszą przyszłość...

Dokladnie. Myślę że Elle Ci takiego kopa chce dać, pozytywnego kopa. Rozczulanie się teraz nad tą sytuacją nic dobrego nie przyniesie tymbardziej że nie skończył się związek idealny tylko coś co było skazane z góry na porażkę. Postaraj się jak najszybciej wziąć w garść bo przy tym człowieku straciłas już i tak sporo czasu, nie warto tracić go jeszcze więcej na rozpamietywanie.

Wiem. Ale żałość i smutek jest. Poczucie porażki. Związek nie wypalił. Nie ten to inny. ja to wszytsko wiem. Ale rozstania czy dobre czy złe nie są czymś pozytywnym. Nowe doświadczenie? owszem. Ostrożność na przyszłość? jak najbardziej. Naukę wyniosłam z tego wszystkiego ogromną. Teraz tylko czekać na lepsze jutro...

Masz rację. Dobrze że był szczery, doceniam to. Ale taka prawda boli.

Widocznie potrzebuję czasu, żeby zdystansować się do tego. Tak czy inaczej kontaktu z nim utrzymywać nie chcę, bo on chciał żebyśmy byli przyjaciółmi. Jak tak nie potrafię, nie po tym wszystkim.

Pewnie jescze będzie mi smutno mimo wszytsko, więc proszę Was nie zdziwcie sięjak znów zacznę lamentować. Godzenie się w pewnymi faktami, to proces, wszytsko wymaga czasu...

(choć nie ukrywam, ze zaczynam czuć małą ulgę w środku)

Akwaforta zapewniam Cię ze to dzis Ci się wydaje ze ziemia sie zatrzymała bo jego nie ma. Moze nie jutro, nie pojutrze ale za jakis czas staniesz przed lustrem i się popukasz w czoło ze moglas stawiac go na takim piedestale. Badz pewna ze bedzie Ci wtedy rowniez obojetne czy ma zone czy harem kochanek bo dla Ciebie bedzie emocjonalnie bliski  niczym sasiad z innego bloku . Dzis oplakujesz tak naprawde nie jego bo nie dal Ci tak naprawde nic wartego oplakiwania. Oplakujesz swoje nadzieje, wyobrazenia o nim i wlasną zraniona dumę.

Kobieto 99 % ludzi na kuli ziemskiej Cie nie kocha mimo ze mijaja Cie na ulicy lub codziennie masz z nimi kontakt. Nie on pierwszy i nie ostatni. Tak samo Ty kiedys nie poczujesz czegos do kogos kto bedzie w Tobie zakochany po uszy. Taki "lajf. "Nie mozna oczekiwac ze jak Ty pokochalas to on tez musial. No i fakt ze nie pokochal nie definiuje w zaden sposob Ciebie ani Twojej wartosci.

No niestety kochana bycie i zycie z kimś latami wcale nie ozacza ze się poczuje miłosc przez "zasiedzenie". Ja wręcz uwazam że albo coś pyknie na początku i potem tylko nabiera rumienców albo od początku nie ma chemii i dalej to jest już tylko zażynanie tematu i oszukiwanie siebie. Niestety musiałaś to przecwiczyc na własnym przykładzie... trudno zdobyłas jakies wazne doswiadczenie na przyszłosc.
Nie wypisuj do niego pod pretekstem odzyskania rzeczy. Nie licz ze przy okazji ich oddawania on nagle powie ze zrozumiał ze kocha teskni itd. Przyjmij do wiadomosci ze to jest koniec..serio dziewczyno szkoda zycia na czekanie że pokocha za miesiac rok dwa. Umyj zapłakaną twarz, idz do fryzjera, kup sobie jakis ciuch, zajmij się czymś co sprawi Ci chociaz na chwilę przyjemnosc. Z czasem takich miłych chwil będzie coraz wiecej az ktoregos dnia będziesz uzdrowiona