Miał być ślub. - Netkobiety.pl

Gdy do głosu dochodzi natura na refleksje nie ma szans. Natura mus zagłuszać rozsądek, bo inaczej świat stanąłby w miejscu.

A ja bym powiedziała tak.

Sprawa wydaje się być świeża i jesteś zanurzona w emocjach po uszy- normalne. Względnie normalne także, że chcesz te emocje rozkładać na atomy z nim- wszak postrzegasz go jako najbliższą osobę. Szkopuł w tym, że on tego rozkładać w tej chwili nie chce, i żadną siłą go nie zmusisz, a im bardziej będziesz naciskać, tym gorszy będzie efekt.

Wiem że łatwo się mówi- ale wyluzuj. Spróbuj się trochę zdystansować od całej sytuacji, nie rób niczego pod wpływem emocji- rzadko przynosi rezultaty. Daj sobie parę dni na w miarę SPOKOJNE przemyślenie sytuacji (tak na logicznie) i zawieś kontakt z nim do czasu, gdy Ci trochę opadną nerwy.

A później przeczytaj na spokojnie wpisy tutaj, bo szereg istotnych rzeczy jest tam zawarty.

No i dobrze, że Ci pomaga i pisz jak chcesz chaotycznie, nawet i bez składu.
Pamiętaj to jest Twoje życie i nikt z nas tutaj piszących nie przeżyje go za Ciebie.

No to może przyszedł właściwy moment dla Ciebie na refleksje, przy czym nie staraj się za bardzo wszystkiego analizować.

Mnie tez bardzo pomaga forum. Pomaga się zdystansować.
Pisz chaotycznie, histerycznie. Ile klawiatura wytrzyma.

Po pierwsze - uspokój się.
Po drugie - odwołajcie ten ślub, bo on nie ma najmniejszego sensu teraz i dobrze o tym wiesz.
Po trzecie - proponuję rozstać się na chwilę, uspokoić się, poukładać się wewnętrznie i za jakiś czas, jak emocje opadną, usiąść do rozmów.
Po czwarte - zobaczyć co się po tym wszystkim stanie i jak wam się będzie układało.

Potrafisz tak? Pamiętaj też, z twojego opisu wynika, że jesteś mało dojrzała, chciałabyś mieć wszystko po swojemu, męczysz chłopaka ciągłymi pretensjami, ciąganiem po rozmowach, a potem wybuchami złości, jak nie dostajesz tego, co chcesz. To jest droga, która w dłuższej perspektywie prowadzi tylko do rozstania. Chyba nie chcesz za 5 miesięcy brać rozwodu, prawda?

Czasami faceci specjalnie powodują kłótnie przed ważnymi deklaracjami(tutaj ślub),żeby do tego nie doszło. Całą winą wtedy obarczają partnerkę(może już z tą zapiekanką szukał dziury w całym?). Jeżeli jego chcesz nie zgadzaj się na przesunięcie daty,wspólne zamieszkanie w pażdzierniku i noszenie obrączek bez ślubu. Nie pisz. Nie pytaj. Nie narzucaj się. Bądż dobra i niekonfliktowa. Musi zobaczyć zmianę i że nie naciskasz. Nie odsuwaj go w łóżku. A na to,że on jednak chce przesunąć datę powiedz: jak się nie zgadzam. Nic więcej i dalej bądż uśmiechnięta,słodka i urocza.  Bez względu na sytuację ŻADNYCH ŁEZ.Tylko faktycznie przemyśl, czy on jest tym jedynym.

Tak, z pewnością nie dorósł do związku, bo nie chce brać ślubu, gdy źle się dzieje i są ciągłe kłótnie. Przełożenie ślubu to dużo bardziej dojrzała decyzja niż tupanie nogą przez Autorkę. Sama przełożyłabym ślub, gdyby zaczęło źle się dziać. Najpierw chciałabym rozwiązać problem, a dopiero potem brać ślub. Na razie to oboje zachowują się jak dzieci, które nie dorosły do tak ważnych decyzji.

Powinnaś na spokojnie z nim porozmawiać bez żadnego naciskania, dajcie sobie czas. Skoro ma wątpliwości przed ślubem a Ty go do ślubu zmusisz to co będzie jak po on jednak się wycofa i będzie chciał rozwodu? Poczekaj aż będzie gotowy na ten krok.

Może przed otoczeniem nie będzie to wyglądało zbyt dobrze, przed urzędnikami nie ma żadnego znacznia jak wyjdziecie, uwierz mi oni nie takie rzeczy już widzieli, a tak naprawdę wyjdziecie jak najbardziej na poważnych ludzi. To wcale nie musi być koniec związku, powiedzcie sobie szczerze tak jak jest naprawdę, jeśli czujecie, że z decyzją się pospieszyliście to po prostu ją odłóżcie, jak długo jesteście zaręczeni? Mieszkacie razem? Może najpierw tak, ślub nie ucieknie.

Poszukaj na tym forum wątku założonego przez niejaką Nemesis tytuł "po pół roku on chce rozwodu, czy coś w tym stylu" sytuacja wypisz wymaluj jak twoja, tamta "dopięła" swego ślub się odbył, co było dalej przeczytasz.

przeczytaj dokładnie. Na początku to partner autorki namawiał na ślub.

Widzieliśmy się wczoraj i oczywiście "stara śpiewka" - ostateczne rozstanie albo staramy się to naprawiać.
Więc zaczęłam z nim rozmawiać na temat kłótni z zeszłego tygodnia, powiedziałam że go kocham, że ja tak nie chcę i nie daję sobie rady.
Naprodukowałam się i liczyłam na jakąś merytoryczną dyskusję, ale głównie usłyszałam, że "nie będzie 19 września".
Powiedziałam mu - OK. Ale to była nasza ostatnia data ślubu, innych już w naszym związku nie będzie.
Zdziwił się, bo on w sumie ślub chce, ale nie 19 września. Tylko jak się poukłada kiedyś tam.
Koniec końców - świadkowie zaproszeni na spotkanie i będą poinformowani, że ślub się nie odbędzie. Natomiast do urzędu ma pójść dzisiaj, bo mają wydłużone godziny pracy.

Znacie kogoś, kto odwołał ślub i pozostał w tym samym związku? Mnie się już odechciało . Jak miałabym mu ufać, wierzyć w jego słowa? Jaką miałabym pewność, że mogę na niego polegać w każdej chwili?
W dodatku nie wyobrażam sobie, że 19.09 mielibyśmy spędzić (jak co sobotę) na mieście z jego znajomymi. Chyba bym wyła z żalu i bólu.

Tak na zdrowy rozum . Nie wyobrażam zgodzić się na jego "ultimatum" i np. za pół roku czy rok znów ustalać datę i od nowa snuć przygotowania i plany. Niektórzy pewnie pomyśleli że mam parcie na ślub. Ale to nie o to chodzi, ja po prostu z tym człowiekiem nie bałam się zobowiązań i wszystko, co się dzieje teraz to kwestia pie*dolonego rozczarowania........ Oraz tego, że ja już mu nie będę potrafiła wierzyć
Najgorsze jest to, że pomimo tej całej sytuacji, on i tak chciał się ze mną kochać Myślałam że umrę z rozpaczy, jak zaczął mnie dotykać.

Nie wiem jak to przetrwać.

Teraz planowaliśmy już wszystko na poważnie, rozmawialiśmy o dziecku, analizując naszą sytuację i doszliśmy do wniosku, aby dziecko pojawiło się w najbliższym czasie, żebym potem nie miała "problemu" na aplikacji radcowskiej, zwłaszcza że oboje już mamy wyższe wykształcenie (bo mam już licencjat), ale obecnie jestem na II roku, jednak studiuję zaocznie i moglibyśmy pogodzić ciążę z moimi studiami. Poza tym oboje mamy pracę na etat i wspólny budżet pozwoliłby nam się utrzymać i odłożyć pieniądze.

Stanęło na tym, że ślub odwoływany i chyba nadal ze sobą są . Autorka jest rozżalona i obrażona, bo datę zmienili. Moim zdaniem była to jedna z najmądrzejszych decyzji jaką podjęli .

Myślę, że jak dojrzejesz, i Twój partner też, to spojrzysz na to całe zamieszanie zupełnie inaczej. W tej chwili rozumujesz tylko zero-jedynkowo, że musi być ślub, pomimo że miedzy wami kiepsko i nie dajcie rady w partnerstwie, czyli za wszelką cenę, bo co ludzie powiedzą i co najważniejsze "jak ja mam sama przełknąć taką szramę na własnym wizerunku" . No cóż.. Pamiętaj, że to, jak wasze relacje wyglądają teraz, jest wynikiem waszej wspólnej pracy. Raczej plonów nie ma prawda?

Tak jak myślałam. Moja racja jest mojsza niż twojsza. Czy potrafisz spojrzeć na tego człowieka ze współczuciem i rozumieniem? Wiesz dlaczego tak zadecydował? Wiesz dlaczego on się zawahał? Uważasz, że jesteś "dobrą" kandydatką na żonę?

I tak nadal piszę bez ładu i składu, bo w głowie pojawia się milion pytań bez odpowiedzi.

Oboje popełniliśmy masę błędów. Zwłaszcza, że nasz związek nie rozpoczął się tak jak powinien, tylko przewijała się jego ex w tle.
Może się czepiałam o bzdury? Może za dużo wymagałam? Chciałam chodzić na randki, do kina, do restauracji, a nie co weekend siedzieć w pubie ze znajomymi. Chciałam bliskości, uczuć. Może go przytłoczyłam swoją osobą?

W kwietniu byłam u psychologa. Mówiłam uczciwie, że mam problem z panowaniem nad emocjami. Psycholog wysłuchała i zaczęła wypytywać o moje życie, moją sytuację ogólną. Powiedziała mi: dziwię się, że taka młoda, atrakcyjna i inteligentna dziewczyna tu tkwi. (tu = w mieście rodzinnym bez perspektyw). Generalnie - sprowadziłam się do miasta rodzinnego z miasta studenckiego, by nie żyć na odległość.

Ja byłam kiedyś inna. W planach camp america, certyfikaty z angielskiego. Przeżywałam spontaniczne wyjazdy, chodziłam na imprezy, wychodziłam ze znajomymi. Tu miałam głównie jego, bo znajomi powyjeżdżali stąd na studia.

Zrobiłaś sobie najgorsza rzecz jaka tylko mogłaś - zrezygnowałaś z siebie..
Na tym forum jest mnóstwo wątków zakładanych przez porzucone kobiety, które zostały w życiu z "niczym", bo poświeciły siebie dla faceta..
Prawda jest jednak taka, że "faceci kochają zołzy" ..
Im bardziej niezależna i samodzielna jesteś tym większe szanse na partnerski związek..
Spójrz na siebie, "żebrzesz" o ślub, bo on Ci go kiedyś obiecał, nie mając pomysłu na to co dalej!
Uważasz, ze Cię zawiódł - to mu to powiedz i daj sobie czas na decyzje..
Nie chcesz wspólnych wyjść, nie chcesz wspólnego zamieszania - to nie rób tego, bo masz do tego prawo.
To Ciebie zawiódł Partner i to teraz Twój czas aby sobie z tym poradzić..

A że tego ślubu nie będzie - to super - kiedyś to zrozumiesz, że masz dziś dużo szczęścia..

Nie wiem gdzie mieszkasz i możliwe, że ma racje, że w Twoim rodzinnym mieście nie ma perspektyw na pracę, ale co ma Twoja atrakcyjność do miejsca zamieszkania, tego nie rozumiem. Prawdopodobnie się czepiam, ale zdziwiło mnie to zdanie i tyle.

Oj chyba nie jesteś kobietą no chyba że przychologiem psychiatrą...

"Tak jak myślałam. Moja racja jest mojsza niż twojsza. Czy potrafisz spojrzeć na tego człowieka ze współczuciem i rozumieniem? Wiesz dlaczego tak zadecydował? Wiesz dlaczego on się zawahał? Uważasz, że jesteś "dobrą" kandydatką na żonę?" Lifrinat jesteś pewna, że to jemu należy się współczucie i zrozumienie?

Dlaczego wstrzymał się i zawahał? Może dla tego -cytuję "Że idziemy do rodziców w weekend i im mówimy, że się nie pobieramy ze względów finansowych, bo może wtedy nam pomogą. Tylko czemu mam inwestować w nie swoje mieszkanie, będąc w nieformalnym związku?!" - Może chce wymusić pieniądze od rodziców autorki, ja  tak zrozumiałam jej  wpis, że to rodzice autorki maja wyłożyć pieniądze. 

"On jeszcze wpadł na pomysł, że zamieszkamy razem (może?) od października", "Że będziemy nosić obrączki bez ślubu..."   przed kim mają udawać małżeństwo, przed znajomymi?  Rodzina będzie wiedzieć przecież  i co będzie ich trzymał w szachu i może żądał i żądał tylko czego pieniędzy, a może uległości i poniżania się autorki, kto wie co on  ma na myśli, bo przecież  nie  ma żalu do autorki i chyba nie jest na nią zły skoro chce  mu się iść z nią do łóżka.  Oj nie szanuje jej i za nic ma jej uczucia, bo chyba nie trudno domyśleć się że ona cierpi.

Większość jedzie po autorce, a tak na prawdę to ona moim zdaniem jest tu poszkodowana. Już w pierwszym wpisie zaznaczyła, że próby rozmowy kończyły się niczym, bo nie chciał rozmawiać.
Może celowo, jak  pisała klaudynka974 doprowadzał ja do złości, aby mieć powód do przełożenia ślubu. Tak naprawdę to nic jej tłumaczy i wyjaśnia  tylko podsuwa głupie pomysły cytowane wyżej.

Może kiedyś chciał się żenić, ale teraz postanowił coś ugrać i jeszcze raz podkreślam, że nie liczy się z uczuciami autorki - tak ja to widzę.
Z 10 lat temu miałam taki przypadek w dalszej rodzinie, tylko tam stroną podobnie kombinującą była narzeczona i jej rodzina. W ostatniej chwili zażądała od matki chłopaka wpłaty pieniędzy na ich konto, matka  narzeczonego nie miała  więc ogłosili, że ślubu nie będzie- dzień  przed planowanym ślubem ( wszystko przygotowane było bo miało być spore wesele. Chłopak z matką  wrócił do domu, załamany był wtedy bardzo, przetrzymali go kilka dni i ponowili propozycje, oczywiście na swoich warunkach. Ślubu nie odbył się, później poznał kogoś i teraz jest szczęśliwy, ale z inną osobą.   
Myślę, że tu podobny scenariusz szykuje przyszły/niedoszły mąż autorki, więc  nie krzyczcie po niej bo nie wiecie co kombinuje ten jej pożal się Boże narzeczony.
Autorko nie proś go i nie naciskaj daj sobie czas, bo tu chodzi o twoje szczęście i życie, nie pozwól się poniewierać.
Ślub odwołał, a zdziwiony że autorka nie chce seksu - dziwny człowiek co to niby kocha ale nie ma problemu zadawać ból ukochanej.

Do  Gdykochamy - dobry czas na dziecko  to nie autorka sama teraz twierdzi tylko to oni wcześniej  oboje tak mówili  co nie znaczy, że też tak oboje myśleli, ale to już kwestia zakłamania osoby która co innego mówi a co innego myśli i nie mam tu autorki na myśli.

Zajmij się sobą. Odstaw go na razie na boczny tor.
Jesteś pewna, że byłabyś z nim szczęśliwa?
Mnie się coś wydaje, że on nie do końca serio Cię traktuje, a trzyma jako koło ratunkowe jakby nic lepszego go czasem w życiu nie spotkało.

A ja dalej podtrzymuje to co napisałam wcześniej - nie podoba mi się SMS o nagich fotkach.
I myślę, że ta jego decyzja - była nimi spowodowana.

Mało mam wiary w to, żeby się udało.
On nie chce tego ślubu.
Jak pisałam wcześniej wpędza Cię w poczucie winy.
I rzuca głupimi frazesami - jak się uda, to ... nic się nie uda i dobrze on to wie.
Niebawem znajdzie się kolejny pretekst, do tego by ukazać, że to TWOJA wina.

Długo jesteście razem?

1,5 roku

Nr od nagich fotek sprawdziłam w necie, faktycznie ludzie pisali, że dostają takie smsy. Ale tłumaczył mi że w pracy coś takiego dostaje, bo chłopak który miał przed nim telefon służbowy, wysyłał smsy i korzystał z takich usług.\
Ale gdy go o to zapytałam SPOKOJNIE, usłyszałam ze jestem czereśniakiem i zamiast sprzatać przed przyjściem gości, zajmuję się pierdołami

Myślałam, że jesteście już ładnych, kilka lat ze sobą... .
Czyli w ciągu tego 1,5 roku, zdążył Ci się oświadczyć i dwa razy przekładać ślub... .

A po jakim czasie Ci się oświadczył?

Sorki, ale jak to przeczytałam to na myśl mi przyszła jakaś transakcja.
"W sumie tego nie potrzebuję" czy "nie potrzebuję tego"?
Bo  to jest różnica.

Aha, żeby nie było ja Was nie krytykuję i nie chodzi mi, że zaręczyny mają być z "pompą", ale "minimum romantyzmu" chyba by nie zaszkodziło?

Nie miałam parcia na pierścionek z brylantem na palcu Oczekiwałam konkretów i jasno postawionej sprawy.

To co mnie spotyka... nie spodziewałam się takiego obrotu sytuacji.

I co, mam teraz udawać, że wszystko gra?! Mam się starać? Mam świecić oczami przed wszystkim i mówić, że 'przekładamy' ślub ze względów finansowych?!

Prosiłam go o przeczekanie, opadnięcie emocji i dopiero potem o podejmowanie decyzji. Ale skoro go nudzę... Nieważne

Ale to będzie kłamstwo.
Chciałabyś być oszukiwana przez swoją Rodzinę, Znajomych?
Za każdym razem będziesz robiła to co On Ci każe?
Prosiłaś o czas, nie dał Wam go.
Postanowił i kropka.
A gdzie wspólne podejmowanie decyzji, gdzie rozmowa?
Ale jak starać? Co masz Go prosić, przepraszać,"łasić się", robić to co On chce?
A gdzie Ty jesteś w tym wszystkim?

Lekceważy Ciebie.
Używa wobec Ciebie niewybrednych epitetów.
Odwołał ślub.

Co z nim jeszcze robisz? Na co liczysz?

Wlaśnie o to chodzi, że nie widzę jego starań tylko bierność i obojętność