Miał być ślub. - Netkobiety.pl

Zgodzic sie na przelozenie slubu.
To stres, nerwy, emocje.
Slub w tym momencjie jeszcze wszystko pogorszy.
Nie naciskaj.

Twoje "chcenie" to za mało.
Zauważ, że ślub to łącznik DWOJGA ludzi, a nie Twoja zachcianka, która ma tylko na Ciebie wpływ.
Szanujesz w ogóle uczucia drugiego człowieka?
A i jeszcze jedno: życie nie daje żadnych gwarancji na nic.
Ile warte jest coś, co jest wymuszone ?

Na Twoim miejscu powiedziałabym tak:
" Ja jestem pewna, ale skoro nie chcesz i masz wątpliwości, to zrób co ci serce , sumienie i rozum dyktują, idź odwołaj to wszystko, nic na siłę, do miłości i małżeństwa trzeba dwojga chętnych"

Nie będziesz mieć takiej gwarancji. Zrozum to.
Chcesz kiedyś usłyszeć, że wzięliście ślub, bo wymusiłaś?
Niestety, nie zawsze układa się tak jak pragnieniemy.
Jedyne co możesz mądrego zrobić, to porozmawiać spokojnie i powiedzieć, że akceptujesz jego decyzję. Kolejny krok należy do niego.
Więcej zyskasz w ten sposób (niekoniecznie, że Twoje będzie na wierzchu), niż kłocąc się czy naciskając.

Bardziej martwi Cię wstyd i zażenowanie przed innymi?
Czego oczekujesz, że poprzytakujemy Ci tu na forum, że masz rację? Co Ci to da?  Opinie na forum też go nie zmuszą do niczego.
Ty się skup na tym, żeby spojrzeć na to szerzej.

A jeśli nadal się upierasz to proszę :

Masz 100% racji, przecież Ci obiecał, targaj gościa za fraki i do ołtarza czy tam urzędu. Musi i koniec. I będziecie żyć długo i szczęśliwie, bo taką masz wizję.
Zadowolona?

Wybacz, ale żyjesz w iluzji. Ślub jest jedną z fundamentalnych kwestii a Wy zdecydowanie nie dogadujecie się  - ten post jest tego dowodem.

Zastanawia mnie też  Twoje oglądanie  się  na znajomych / urzędników. Jeśli ci pierwsi się  obrażą to ich problem, a urzędnicy pobierają  pensję  za swoją  pracę.

Moim zdaniem przez Twoje czepianie się i wybuchy gniewu zwątpil w Wasze szczęśliwe pożycie, obawia się o to, że bez porozumienia i spokoju po ślubie rozstanie będzie nieuniknione, a to. będzie się wiązało z większymi problemami.
Jeżeli zależy Ci na tym ślubie i życiu z nim, może spróbuj go uspokoić,  wyjaśnić, że to tylko stres przedślubny , że nie zamierzasz być taką jedzą w przyszłości.
A tekst o ciąży, wybacz, mocno niepoważny. Może to też przyczyniło się do jego wątpliwości.

Dlaczego niepoważny?
Zadeklarował się, prawda? I nagle przez kłótnię o bzdurę to wszystko nie ma znaczenia.
Więc w ciąży, po kłótni, miałoby być podobnie?

On sam nie wie, czego chce.

Powiedział, że albo zaczynamy od nowa i odwołujemy ślub, albo się rozstajemy.

Może się mylę, ale najważniejsza informacja w Twych postach, to ta:

Rozumiem, że tuż przed ślubem jesteś spięta, ale nie jest to żaden powód, by swe emocje wyładowywać na partnerze.
Chcesz, by przytulił Cię. Przytulił? Wściekającą się non stop, o byle co, osobę? Żartujesz.
Chcesz, by Cię uspokoił. A sama uspokoić się nie możesz? Filcujesz się, schodzac do poziomu małego dziecka. Nic dziwnego, że partner przekłada ślub, bo chciałby go wziąć z osobą dorosłą i dojrzałą.

Zapytałaś, co robić?
Oprzytomnieć.
Przypomnieć sobie swój wiek metrykalny i zachowywać się zgodnie z nim.
Zobaczyć, że masz obok siebie człowieka, nie bezduszną maszynę.
Zobaczyć, że nie jesteś pępkiem świata.

ja też czasem potrafię słowami dowalić partnerowi  a on mnie i to jak  ! to są emocje i to duże ! po wyciszeniu niedowieżam sama sobie ze tak powiedziałam kochanej osobie

Porozmawiać z osobą, której emocje zalały rozum? Rozmowa, by przyniosła efekt, winna być rzeczowa. Ty, póki co, wypełniona jesteś agresją, wychodzi ona z każdego Twego zdania. Rozmowa z osobą, która nad swymi emocjami nie panuje sensu nie ma, bo przyniesie więcej szkody niż pożytku.

Zdziwiona jesteś jego informację o ewentualnym rozstaniu? Przecież Ty o nim piszesz niemal od pierwszego posta, czyli Ty możesz myśleć/mówić, on - nie.
Oprzytomnij, dla swego dobra.

On nie jest Twym terapeutą.

Wiesz, podpisuję sięp pod postem Wielokropka. Wybacz, ale po sposobie pisania, przekazywania informacji, odbieram Cię jako straszną histeryczkę. Od takich się ucieka. Wiem, bo miałam taką matkę, potem przyjaciółkę (już byłą). Bardzo ciężko żyje się z takim ludźmi, którzy non stop mają jakieś jazdy i oczekują od otoczenia, że będzie ich ciągle niańczyć, pocieszać i gadać w nieskończoność, jak im jest źle.

Nie napisałaś zbyt wiele o waszej sytuacji, np. ile macie lat, jak dlugo jesteście ze sobą. Piszesz tylko o emocjach, pretensjach, o sobie cały czas, jak już tu kilka osób zauważyło.

I dlaczego, na Boga ON ma dochodzić źródeł Twojego zachowania ???? To ty sama nie potrafisz ich nazwać? Każdy dorosły człowiek jest sam odpowiedzialny za swoje emocje i za kontrolowanie ich.

Powiem Ci szczerze, że nie dziwię się Twojemu partnerowi, sama w jego sytuacji uciekałabym, gdzie pieprz rośnie.

Uwierz mi, przedwczoraj i wczoraj, rozmawiałam z nim rzeczowo, chociaż byłam przepełniona emocjami. Tłumaczyłam na spokojnie swoje argumenty. Zaproponowałam rozwiązania.
A jak mam debatować, skoro on przedstawił swoje racje, nie uwzględniając moich?

Rozumiesz, że za miesiąc miałam zostać jego żoną? Że jeszcze w weekend o tym mówił? A teraz mówi o rozstaniu?

To w takim razie co radzicie?

nie księżniczkuj a zaopiekuj się partnerem !

Po raz kolejny pytasz o to, co robić. Wcześniej już napisałam, zechciej przeczytać ze zrozumieniem.
Dodać mogę jeszcze tylko to.

- Oprzytomnieć.
- Pozbyć się pokładów złości.
- Porozmawiać (nie prowadzić monolog i/lub szantażować) z narzeczonym o was, waszej relacji. Usłyszeć jego zdanie.

Zgodzić się na odwołanie ślubu, przestać naciskać.
Nie reagować agresją, nie zmuszać do rozmów.
Przestawić się z egoizmu na partnerstwo.

Dobrze, zatem podam przykład kłótni.

W zeszłym tygodniu pojechaliśmy na obiad do moich rodziców, a wieczorem mieli przyjść do nas goście. Moja mama dała nam zapiekankę, żebym tylko odgrzała gościom, chciała nam pomóc.

Nazwał ją podwykonawcą i obraził się, że to nie ja gotuję. Potem przy wszystkich wypomniał, że to nie ja ugotowałam.

Dostał smsa z normalnego nr komórkowego o nagich fotkach - zapytałam spokojnie o co chodzi, takie reklamy nie przychodzą ot tak. Nazwał mnie czereśniakiem i baranem.

Nie jestem święta. Przyznaję się do błędów. Wiem, że za szybko się unoszę i chcę nad tym popracować. W niedzielę pokłóciliśmy się o to, że wstawia mokre szklanki do szafki. I to sprawiło, że od słowa do słowa przestałam nad sobą panować.

Dobrze, zatem podam przykład kłótni.
W zeszłym tygodniu pojechaliśmy na obiad do moich rodziców, a wieczorem mieli przyjść do nas goście. Moja mama dała nam zapiekankę, żebym tylko odgrzała gościom, chciała nam pomóc.

Nazwał ją podwykonawcą (po czasie matka mi powiedziała, że poczuła się jakby ktos przywalił jej w twarz) i obraził się, że to nie ja gotuję. Potem przy wszystkich wypomniał, że to nie ja ugotowałam.

Dostał smsa z normalnego nr komórkowego o nagich fotkach - zapytałam spokojnie o co chodzi, takie reklamy nie przychodzą ot tak. Nazwał mnie czereśniakiem i baranem.
Nie jestem święta. Przyznaję się do błędów. Wiem, że za szybko się unoszę i chcę nad tym popracować. W niedzielę pokłóciliśmy się o to, że wstawia mokre szklanki do szafki. I to sprawiło, że od słowa do słowa przestałam nad sobą panować.

No widzisz, nie jest więc tak idealnie, jak chciałabyś to widzieć.

Może ten stres przedślubny wynika z tego, że jakiś mały uparty głosik mówi Ci w środku, że ten Twój wybranek jest sam, hmm, no cóż, czereśniakiem i baranem? Skoro takie 'czułości' mówi swojej ukochanej? Dla mnie to niedopuszczalne, sorry.

W tej sytuacji najlepszym - także dla CIEBIE- rozwiązaniem jest przełożenie ślubu i zastanowienie się nad tym związkiem i nad tym, czy z tym człowiekiem chcesz spędzić reszę życia - taka jest teoria, że po to ludzie biorą ślub

Tylko po ślubie nie robi się lepiej, jeśli przed nim było już źle. Życie to nie komedia romantyczna, która kończy się 'i żyli długo i szczęśliwie'.

Zachowujesz się jak rozkapryszony bachor, któremu ktoś nie chce kupić zabawki. Dorosnij dziewczyno.
"Zadeklarował się"... Ma sobie spieprzyc życie, bo się zadeklarował? Najwyraźniej w przygotowaniach do ślubu i zapewne nie tylko twoje JA było najważniejsze. Niestety dla ciebie w końcu zdjął różowe okulary. Szczęście dla niego , że przed ślubem

Samotna, chyba nie doczytałaś dalszych postów, gdzie podane są przykłady zachowania szanownego pana. Autorka histeryzuje, ale teraz przynajmniej trochę wiemy, dlaczego. Sam przyszły małżonek do ideałów nie należy. I raczej należy zapytać, czy brnięcie w małżeństwo ma sens - choć informacji i tak jest mało.

Autorko, co zamierzasz? napiszesz coś więcej o waszej sytuacji?

Dziewczyny, wiem, że brzmiałam histerycznie. Po prostu przerosła mnie ta sytuacja. Nie chciałam zrzucać całej winy na niego, bo to niesprawiedliwe. Wiem, że popełniam błędy. Wiem, że jestem nie jestem ideałem. Wiem, że się czepiam, że mogę mówić grzeczniej, że nie odkłada się mokrych szklanek do szafki. Wiem, że powinnam nad sobą panować.

Wielokrotnie po sprzeczkach próbowałam być spokojna i mówiłam, żebyśmy dali spokój, bo nic się nie stało. Nie chcę przeciągać kłótni na kilka dni. Tyle.

toorank - chwila, chwila.

Ja od początku znajomości mówiłam mu, że nie chcę ślubu ani dzieci.
To on, sukcesywnie, po wielu przeprowadzonych rozmowach, na to nalegał. W końcu byłam pewna, że przy tym człowieku tego chcę. Że to ten jedyny. Nie naciskałam go, nie wywierałam presji.

Może wydawało mu się, ze chce. Może, że tak trzeba w końcu to takie "naturalne" wszyscy dookoła tak robią, wszystkie tego chcą, wziął za pewnik, że Ty również nic nie musiałaś mówić.

Czyli już za pierwszym razem nie był do końca przekonany do ślubu. To, że chce go odwołać teraz tylko to potwierdza.

Moim zdaniem wcale między wami nie jest super, tylko że Ty masz parcie na ślub, histeryzujesz i wymuszasz, a on jest pasywno-agresywny i chwilowo ulega Twoim naciskom, a potem przerażony się wycofuje. Ty wyjeżdżasz z psychologiem i terapią, a on ma ochotę uciec.

BTW: jeżeli oczekujesz jakichkolwiek gwarancji, to równie dobrze możesz czekać do śmierci. Żaden człowiek nie zagwarantuje Ci 100% pewności idealnego związku - TAK SIĘ ZWYCZAJNIE NIE DA.

A bo to mało rzeczy mówimy, obiecujemy...
Wszyscy kłamią

Mnie przeraża jego obojętność, choć do tej pory (pomimo kłótni) byłam najukochańszą i wspaniałą żoną dla niego.

Obecnie mi pisze, że "wyjdzie z czasem, zobaczymy". "Jak będzie dobrze, to będzie, a jak nie to ch**"

Nie mam sił, by sama o to walczyć. NIE.

Ja wyciągnęłam wnioski. A on? Wieczorem mi pisze, że dziś będzie lepiej, wstajemy i znów to samo..kolejny dzień to samo..

A mnie się wydaje, że podeszliście do ślubu jak do wspólnego Sylwestra lub wakacji a nie decyzji na całe życie. Bo jedyne co zrobiliście wspólnie to kupiliście obrączki. Nawet nie mieszkacie razem bo się nie udało. Czy tak się planuje wspólną przyszłość ? Powtórzę to co napisane już wcześniej. Jesteś jak małe dziecko, które tupie nóżkami w piaskownicy i krzyczy "ja chcę, ja chcę bo on obiecał". Moim zdaniem nawet jeżeli do ślubu dojdzie, w co bardzo wątpię, to rozstaniecie się bardzo szybko i wtedy podczas sprawy rozwodowej Ty będziesz mówiła, że się nie zgadzasz bo on nie dotrzymał słowa.

Dziwi mnie również, że nikt nie zwrócił uwagi na to jak on się do Ciebie odzywa, bez grama szacunku. Nie traktuje się w ten sposób kogoś z kim chce się spędzić życie.

Większość facetów żałuje swoich wyborów. Oczywiście są mechanizmy obronne żeby nie zwariować więc racjonalizują.
Ale większość żałuje.
Sztuka polega na tym, żeby ich przechytrzyć
udawać do czasu kiedy nie mają już wyjścia. Za wcześnie stałaś się żoną i on zaczął żałować jeszcze przed ślubem.

Taaaak.
A później panie są zdziwione, że ich mężowie szukają szczęścia poza nimi i dążą do rozwodu.

Twoje nie panowanie nad emocjami to jeden problem , musisz nad tym popracować.

Zastanów sie poważnie czy Ty na pewno chcesz jego za partnera życiowego.
- Nie wyjaśnienie przez niego sprawy SMS tylko wyzwiska. Gdyby był " czysty" wyjaśniłby Ci to w normalny sposob .
- brak szacunku dla przyszłej teściowej
- brak szacunku do Ciebie ( wyzwiska i wypominanie przy znajomych )
- pewnie takich sytuacji miałas wiecej ale przytoczyłeś tylko z bieżącego okresu.

Zastanów sie poważnie czy Ty tego chcesz teraz /w przyszlosci i nie zwracaj uwagi co ludzie powiedzą ze jest przełożony na inny termin.
To jest Twoje zycie !!!!!

Bo 'rozwódka' lepiej brzmi niż 'panna'?