Nie musisz czytać mojego postu, a nawet - zaklinam Cię, nie rób tego!!! 
Poczytałam teraz inne Twoje posty i widzę, że w zasadzie myslimy tak samo, więc nic odkrywczego Ci tu nie napisałam
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Podobne tematy
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
lewiatan napisał/a:
No a nie boisz się że parę osób, dalej Ci nie wierzy. I że nawet gdybyś krzyknęła
na nich, wyzwała od ciemnej masy. To i tak będą uważali się za wszystkowiedzących.
Bo wiesz, takich ludzi jest wiele. Mało skromności w świecie.
Ale jeżeli jeszcze tu będę, to z chęcią przeczytam to od A do Z.Raja nigdy już więcej nic nie napiszę. Bo jak sama Widzisz, zaczynam zdania od końca.:P
Owszem - nawet bardzo się boję, ale...wydaje mi się, że nie ma na świecie gorszego wroga niż właśnie strach. A przecież tylko głupcy niczego się nie boją...
I nie chcę nikogo wyzywać, wciąż mam tę durną nadzieję, że po to istnieje dialog, żeby się komunikować, rozmawiać... Niestety dochodzę do wniosku, ze rozmawiać mało kto potrafi...
Mam swoje zasady i tych się trzymam. Nieskromnie napiszę, ze nie jestem najgorszym przedstawicielem naszego gatunku :-)
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Bellatrix napisał/a:
Nie musisz czytać mojego postu, a nawet - zaklinam Cię, nie rób tego!!!
Poczytałam teraz inne Twoje posty i widzę, że w zasadzie myslimy tak samo, więc nic odkrywczego Ci tu nie napisałam
Przeczytałam wszystko :-)
Różni nas jedynie dzieciństwo i młode lata - ja nie miałam tak różowo :-)
Nie mniej jednak wyszło na to, że los bywa przekorny, i czy wcześniej było niebiańsko czy nie niebiańsko - życie sprowadza do parteru :-)
Mnie moje doświadczenia nauczyły być twardą, problem jedynie w tym, że ja tak naprawdę jestem wrażliwa na wszystko co mnie otacza. I, zgodnie z powiedzeniem, ze " kto ma miękkie serce - ten ma twardą d..pę" - ja wciąż za swoje miękkie serce płacę :-)
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Sama nie wiem od czego zacząć chcąc opisać to, co mnie najbardziej boli...
Pewnie będzie chaos, więc z góry proszę o wybaczenia... Za dużo emocji...
Otóż...ponad dwadzieścia lat przepracowałam w swoim zawodzie - nauczyciel przedszkola, lub przedszkolanka - jak kto woli - mnie ta nazwa zupełnie nie przeszkadza, nie mam przerostu formy nad treścią :-)
Po przejściu na emeryturę dawnej dyrektorki - dyrektorem zostałam ja. Nie pchałam się na to stanowisko, po prostu zostałam zarekomendowana przez dyrekcję, jako to, która potrafi zarządzać przedszkolem, współpracować i angażować do pracy innych. Czy się cieszyłam? Nie. Byłam przerażona!!! Zdawałam sobie sprawę z własnych niedoskonałości. Jestem bardzo samokrytyczna...
Ale dyrektorem zostałam. Podjęłam to wyzwanie, chociaż wiązało się dla mnie z obowiązkami dla których serca nie miałam... Czyli biurokracją...papierologią i tym podobne.
Przez 9 lat dawałam radę - przedszkole kwitło, dzieci zadowolone, rodzice zadowoleni, pracownicy też... Do czasu...:-(
Nastąpiła zmiana władz samorządowych... I tutaj zaczyna sie historia...albo raczej cyrk na kółkach...
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Witajcie wszyscy Ci, którzy mnie jeszcze pamiętają :-)
Rzadko się loguję, więcej Was czytam...
Jest mi ciężko. Dużo się dzieje... Mam wrażenie, że komuś zależy bym nie zaznała spokoju... I gdyby to miało związek ze sprawami damsko - męskimi, to byłoby pół biedy, bo takie sprawy już mnie jakoś nie kręcą...a szkoda ;-)
Zachowuję jeszcze resztki poczucia humoru, nie lubię się nad sobą użalać, ale - do cholery - chyba gdzieś muszę wygadać swoje żale, bo mnie od środka rozwala...
Otóż...
Na moje nieszczęście los postawił na mojej drodze konfidentów, sprzedawczyków i oszczerców.
W związku z tym wciąż muszę się tłumaczyć, z niczego tak po prawdzie, ale sami wiecie co może zdziałać plotka, pomówienia i oczernianie...
Szokiem jest dla mnie jak łatwo można zniszczyć człowieka... Szokiem jest dla mnie jak wiele muszę znieść, i zastanawiam się ile jeszcze wytrzymam?
Zakładając ten wątek chciałam tylko powspominać stare czasy, tak dla siebie i dla czytających, a wyszło...że skupiam się na teraźniejszości, bo mnie ona nie dość, ze przytłacza, to jeszcze sprawia, że ginę... Wiecie, że miewam myśli samobójcze?
Nie nie, nie zrobię tego, mam poczucie obowiązku, przede wszystkim wobec moich dzieci...
Ale jest mi chwilami tak ciężko, że nie do wyobrażenia...
Hmmmm...wiem, że nie opisałam dokładnie skąd te moje problemy, ale wierzcie mi, nie mam siły. Najchętniej zapomniałabym o tym wszystkim, wystarczy, ze codziennie rano, gdy się budzę, realia wracają... I walczę z nimi sama.
Wszystkiego w życiu mogłabym się spodziewać, ale nie takiej matni, w jakiej się znalazłam...
Pozdrawiam.
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Witaj , a moze własnie powinnaś to wszystko z siebie wylać tak po prostu (mam na myśli tę terazniejszość Twoją ), ciekawa jestem , czy wrócisz do wspomnień po długiej przerwie , pozdrawiam serdecznie
- Raja
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Syryngio ucieszyłam się, że się odezwałaś, ale jednocześnie zmartwiłam, że nadal tkwisz w stresujących sytuacjach.
Wygadaj się, wypisz, wykrzycz, tylko odrzuć od siebie "myśli samobójcze"...... prawda kiedyś obroni się sama, ale droga jest ciężka.
Najwięcej szkód robi właśnie plotka - zawiść - oczernianie bezpodstawne. Przejdziesz przez to, człowiek jest tak skonstruowany, że zniesie wszystko tylko rany pozostaną.
Nie poddawaj się, walcz o to czego jesteś pewna.
Życzę wytrwałości i serdecznie pozdrawiam
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Wykrzyczeć się...? I cóż to da oprócz chwilowej ulgi?
Zawodowo...wróciłam do pracy, ale...lekko nie jest. Mimo wszystko trzymam się prosto. O efektach mojej "walki" napiszę, gdy będę w stanie pisać bez złych emocji... Gniew jest przecież złym doradcą, a ja wciąż go czuję...
Po tylu miesiącach zajrzałam do swojego wątku... Nawet go przeczytałam od początku do końca...:-)
I tak się teraz zastanawiam...pisać dalej te moje wspomnienia z czasów, gdy było przaśno, ale własno?
Wspominać tą moją młodość? dzieciństwo?
Uciekać we wspomnienia?
Hmmmm...w sumie gdzieś uciec trzeba gdy realia zabijają... I najlepiej robić to z poczuciem humoru, z dystansem :-)
Tylko to w życiu pomaga - dystans do świata i do siebie :-)
- random.further
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Syryngia napisał/a:
Wykrzyczeć się...? I cóż to da oprócz chwilowej ulgi?
Zawodowo...wróciłam do pracy, ale...lekko nie jest. Mimo wszystko trzymam się prosto. O efektach mojej "walki" napiszę, gdy będę w stanie pisać bez złych emocji... Gniew jest przecież złym doradcą, a ja wciąż go czuję...Po tylu miesiącach zajrzałam do swojego wątku... Nawet go przeczytałam od początku do końca...:-)
I tak się teraz zastanawiam...pisać dalej te moje wspomnienia z czasów, gdy było przaśno, ale własno?
Wspominać tą moją młodość? dzieciństwo?
Uciekać we wspomnienia?
Hmmmm...w sumie gdzieś uciec trzeba gdy realia zabijają... I najlepiej robić to z poczuciem humoru, z dystansem :-)
Tylko to w życiu pomaga - dystans do świata i do siebie :-)
Proszę pisać 
Dystans dobra rzecz - nie najlepsza...
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Ja tam na pisanie, czasu bym nie marnował.
Ludzie i tak czytają dwie pirwsze linijki, a potem odpływają. Wiiięc trzeba czegoś. Wyjątkowego.
Może całkiem zwyczajnego (cholera), kto to wie?
Wyjątkowa Osoba, może?
Przeżycia wtedy też pewnie, wyjątkowe. .
Odp: Po prostu historia... Moja historia...
Mam 27 lat a czytam twoje opowieści jakby były moim życiem
Też przerobiłam zagubionego agresywnego ojca, internat i zabawy za dzieciaka z samymi chłopakami. Przeżywam też właśnie oczernianie tyle że ja wyjeżdżałam za granice i o niczym nie miałam pojęcia (ignorancja jest błogosławieństwem) okazało się ze rodzina z każdej strony bo i moja - ciotki, wujkowie jak i mojego kochanego tż-a mają do nas pretensje nie wiadomo o co - za to że życie sobie układamy bo oni o nas w ogóle nie myśleli pod tym kontem, że my chcemy założyć rodzinę kiedyś. Przeżywam głębokie załamanie zaufania do ludzi właśnie przez nich. Myślałam, że kiedy wrócimy na stałe do PL to oni będą naszym wsparciem i ostoją a zderzyłam się z manipulacjami, obśmianymi plecami, brakiem życzliwości i zazdrością. Myślałam, że oni nam współczują, że siedzimy w tej Holandii i zapieprzamy w fabrykach, żeby ich odciążyć a oni dość, że mieli nas w dupie to jeszcze mają pretensje, że chyba im nie pomogliśmy. Tylko pytanie kto nam pomoże? Kto kiedykolwiek pomagał? Bardzo mnie to boli i nie umiem tego zrozumieć. Dobrze, że moja mama jest jeszcze z nami bo chyba bym całkiem się poddała. Straciłam wiarę w ludzi. Chęci do życia. Nikomu tego nie życzę a szczególnie nie życzę tego tym osobom, mam nadzieję, że nikt nigdy nie potraktuje ich tak jak oni nas przedstawili, i potraktowali. Mam nadzieję, że odnajdą spokój w swoich życiach i pozostaje mi mieć nadzieję, że zrozumieją swój błąd. Na dzień dzisiejszy zerwałam kontakty - jest ich tyle ile muszę, bo tż jest taką osobą hm za to go w sumie kocham ale on jest bardzo naiwny w niektórych sprawach... W twarz mu plują a on mówi, że deszcz pada i ja nie umiem tego znieść. Z drugiej strony ja nie chce żeby on stracił kontakty z rodziną, ale muszę się też troszczyć o siebie. Już się przekonałam, że jeśli sama się o siebie nie zatroszczę to nikt tego nie zrobi.