Hmmm...od lat piszę pamiętnik, taki normalny - "zeszytowy" :-) W zasadzie od 13-go roku życia, więc...już 33 lata!!! Nieprawdopodobne...dopiero pisząc te słowa uświadomiłam sobie jaki to szmat czasu i jaka jestem "stara" ;-)
Ot - zapewne kiedyś to będzie niezły materiał dla różnej maści naukowców - ale to po mojej śmierci. Na razie zeszyty zostaną tajemnicą, a ja pouzewnętrzniam się tutaj...w czasie samotnych wieczorów bądź pustych dni.
Mam charakter takiej trochę "domorosłej filozofki" - za dużo myślę i analizuję ;-) To raczej błędne postępowanie w czasach kultury instant, mało kto wgłębia się w treści, no ale skoro tak już mnie natura obdarzyła, to zmieniać się nie będę, za to wciąż będę dzielic włos na czworo :-) Babska natura psia krew :-)
Dzieciństwo? Czyli czas bez pamiętnika, bo jako niemowlę i przedszkolak pisać nie umiałam (aż taka doskonała nie byłam i nie jestem ;-).
Ale dzieciństwo pamiętam... Przede wszystkim pamiętam jak ojciec lał mamę...jak uciekaliśmy w środku nocy...jak wzywała - wówczas jeszcze - milicję, jak potem błagała by go nie pałowali... Pamiętam jej siniaki, wyprowadzki i powroty, godzenie się, bo pewnie wierzyła, że on się zmieni... Nie zmienił się oczywiście.
Ale pamiętam też dobre chwile - kiszone ogórki i chleb ze smalcem u babci, granie w durnia z dziadkami (jedyna gra karciana, którą przyswoiłam :-), wyprawy do rodzinki na wieś, gdzie odstawiałam koncerty na stogu siana, lekcje fizyki prowadzone przez ojca w jego szkole, jakieś choinki w zakładach pracy rodziców. Pamiętam piękne, błękitne niebo z białymi obłokami, w których widziałam wszystko to, co tylko dziecięca wyobraźnia może dojrzeć. I mieczyki. Mieczyki sadzone ręką mojej prababci - cudne, pełne nieznanych jeszcze wtedy dla mnie barw, które pozostały barwami mojego dzieciństwa :-)
Pamiętam wczasy nad morzem i pierwszą opaleniznę po której skóra schodziła mi płatami i piekło jak cholera... :-)
Po tych wczasach poszłam do szkoły.
Z początków mojej nauki pamiętam wychowawczynię - Zofia miała na imię - lekcja przyrody chyba, bo wciąż widzę przed oczami cały krzak pomidora i słyszę tłumaczenie z czego konkretnie taki krzak się składa :-)
I odrabianie lekcji - przepisywanie z czytanki słówek - i mój opór żeby przepisywać wyrazy dużą literą, bo tak jest w czytance, a pani kazała tak jak w czytance. I na nic zdały się tłumaczenia rodziców, że po przecinku dużych liter się nie stawia :-)
Pamiętam jak stanęłam w obronie kolegi - mojego sąsiada, który był jakiś taki nieprzystosowany i inni go zaczepiali. Intruz dostał ode mnie w papę :-) Potem już nie podskakiwał, a kolega miał spokój :-)
W II-giej klasie szkoły podstawowej mama definitywnie postanowiła się rozwieść...i się rozwiodła, tak jakoś zaraz przed moją Pierwszą Komunią... Z perspektywy czasu wiem, ze to była smutna komunia, ale wtedy, dla mnie, była najpiękniejsza na świecie, bo miałam śliczną sukienkę, wianuszek, kręcone włosy dzięki papilotom, no i zegarek dostałam :-) Nawet nie wiedziałam, że powinno być jakieś przyjecie dla rodziny... Ot - dzieciak co to wszystkim się cieszy :-)
CDN...
. pisz dalej 
o czym wolałabym nie pamiętać.