Ja, moja żona i moja kochanka - Netkobiety.pl

lifrinat, chciałbym porozmawiać kiedyś szczerze z żoną, ale nie wiem czy mi się to uda. Oczywiście nie mam zamiaru mówić o kochance, nie widzę takiej potrzeby zaczynać od strzału we własna skroń.
Jeśli się to nie uda lub jeśli nic taka rozmowa nie da, to nie wiem co zrobię. Pewnie zostanie tak jak jest.

hehe dobrymi chęciami to wiesz co...pewnie zostanie tak jak jest bo tobie bedzie tak wygodnie...kasa i wygody z żoną ...a bzykanko pokryjomu z kochanka...powodzenia ci życze...

rossanka, teraz piszesz już na temat.
Tak, już na samym początku sugerowałem w tym temacie, że może terapia małżeńska coś da. Jednak czuję, że żona nie będzie do tego nastawiona optymistycznie. Z jej punktu widzenia jest wszystko tak jak być powinno i chyba nie zrozumie, że powinniśmy rozpocząć takie wizyty.
Kochankę jestem gotów zostawić, ona to zrozumie. Zresztą już raz się rozstawaliśmy. Nie będzie z tym problemu. Jednak chciałbym w zamian, aby żona się zmieniła, żeby było jak kiedyś.

Co powinienem zrobić by ją przekonać do tej terapii? Jak to w ogóle wygląda?

a ja się w sumie dziwię autorowi.
masz układ idealny, niejeden facet by się z Tobą zamienił. jest reprezentatywna żona, która zdaję się, że nieźle zarabia, masz dom, Ty masz świetną pracę, dodatkowo masz b. dobry układ z kochanką, która uzupełnia Ci to czego nie daje żona. rodzinka jest Tobą i żoną zachwycona. nic nie napisałeś, by żona się domyślała Twoich skoków w bok.
żyć nie umierać. czego Ty jeszcze chcesz? znudziło Cię to? nie rozumiem.
chwalisz się, czy żalisz?

Witam. Autorze, powinieneś przyznać się żonie do zdrad. Jak można oszukiwać osobę, którą się kocha? Gdybyś na prawdę kochał żonę to zmieniłbyś to co się dzieje między wami a nie szukał pocieszenia u innej. Czy nie możesz poprosić żony o poważną rozmowę? Nie wierzę, że dwoje dorosłych ludzi nie będzie potrafiło się dogadać.

Więcej pytań nie mam. Żal mi Was obojga.
Zamknięci w świecie konwenansów dwoje nieszczęśliwych ludzi.
Po prostu współczuję.
Bez ironii.

Zgadzam się z Ludmiłą że nie każda kobieta potrzebuje tyle seksu. I może faktycznie z wiekiem to się zmienia.
Również uważam że nie powinieneś mówić żonie o zdradzie, to nie polepszy relacji między Wami. Na pewno porozmawiaj z nią o tym co  Cię męczy, czego oczekujesz o Waszego związku. I zakończ relację z kochanką.

mam podobne zdanie do Twojego.
tylko, że w tym przypadku nie wiadomo czy żona wie, czy nie. jeśli wie, to ok. jeśli nie wie, to nie wiadomo czy jej reakcja będzie paranoidalna, czy taka jaką przedstawiasz Ty, Ludmiło.
dodatkowo nie wiadomo póki co o co tak naprawdę chodzi autorowi. zaczął się miotać, bo się przestraszył? posiadanie kochanki to jednak nie na jego charakter?

uważam, że powinni pogadać, a autor wygarnąć co mu nie pasuje. oczywiście bez ujawniania sprawy z kochanką. po takiej rozmowie będzie wiedział, czy jedynym rozwiązaniem jest terapia, czy nie.
a kochankę i tak chyba powinien zostawić, bo to chyba nie na jego nerwy.

rossanka, znaczy na miejscu tej kobiety byś chciała rozwodu? chciałabyś rozwalenia tego małżeństwa?
czy może byś kazała zerwać mężowi kontakty z kochanką i iść na terapię?

rozumiem. ale jedno czy drugie?
rozwód, czy terapia?

Paweł,
A tak szczerze, to od kiedy czujesz, że oddaliliście się od siebie z żoną.
Drugie pytanie, to jak starasz się urozmaicić wasze życie intymne - wiesz kobiety twierdzą, że gra wstępna zaczyna się dużo wcześniej niż wyląduje się w sypialni, a ważne są ciepłe słowa, czule gesty, poczucie troski,...

Oj autorze zaplatales sie w sieć złudzenia , wyłania mi sie obraz faceta całkowicie zagubionego - takie dziecko we mgle. Po pierwsze  to ty masz ze sobą samym problem bo nie jesteś zdecydowany czego chcesz i absolutnie nie wiesz czego chcesz .
To że masz żonę -jesteś w związku małżeńskim to jakiś parawan, zasłona dymna.
Terapia to jest potrzebna ...ale tobie!
Żona powinna  mieć szanse zadecydować o swoim szczęściu, powinna wiedziec ze osoba kt jej deklarowała miłość ja oszukała i zdradziła...itp itd  i chyba rozumiesz czym to sie skończy ? 
  Ale najlepsze .....Rozbawiłaś mnie stwierdzeniem ze poszukasz nowej kochanki....i wiesz co ? ty chyba jedynie zasługujesz na takie niezobowiązujące związki bo do małżeństwa ty po prostu nie dorosłeś pod każdym względem. :-)

Powtarza się pytanie o co mi chodzi. Odpowiadam. Chodzi mi o poprawę relacji w domu, o to by żona znowu była czuła i namiętna. By miała ze mną czas porozmawiać. By seks był taki jak dawniej, czyli nie tylko odbębnienie pańszczyzny, choć robi to czasem dość umiejętnie. Ale zawsze to ja wszystko muszę inicjować i żebrać.

Dlaczego wspomniałem o innej kochance? Obawiam się, że mogę wpaść w rutynę i przez to stracić czujność, co mogłoby skutkować ujawnieniem romansu. Dodatkowo nie chcę się specjalnie bardziej wiązać z kochanką, a siłą rzeczy zdaję sobie sprawę, że im dłużej się będziemy spotykać, im dłużej będzie trwać nasza znajomość, tym trudniej będzie zerwać.

oldorando, wiele. Co w szczególności - nie wiem.
W każdej chwili mogę zerwać z kochanką. Jestem nawet gotów się przyznać do zdrady, o ile to nie rozbije małżeństwa.

To zerwij z kochanka. Żona raczej też powinna wiedzieć że była zdradzana. A dalej dwie drogi, albo się dogadacie albo niestety rozwod.

Dlatego mówiłem, że żal mi Was.
Stefcią Rudecką kochanka nie jest, ale kto da gwarancję, że wiedza o "przybocznej" nie rozbije latami tworzonego wizerunku obu rodzin?
Małżeństwo, rozumiane jako związek dwojga ludzi, to tylko szczegół, który może nadszarpnąć tę fasadę.

I moze jeszcze sie okaze, ze zonie to odpowiada i nie bedzie musiala sie zmuszac do seksu ?....

Macie też rację, że coś w tym jest, że autor pewnie boi się zburzenia u innych wizerunku jego małżeństwa, utrzymuje takie kłamstwo chyba po to. Dla mnie to też tchórzostwo i ja bym tak nie mogła, nie popieram tego. No, ale ja tam mam bliskich mi ludzi, przy których nie udaję, do tego dla mnie dużo ważniejsze niż to jak postrzegają mnie inni jest moje szczęście. Z tym, że są to na tyle mi bliscy ludzie: rodzina, przyjaciółka, że np nie waham się być przy nich jaka jestem, bo jestem dla nich wspaniała taka jaka jestem niezależnie od tego co się dzieje aktualnie w moim życiu. Nie muszę przy nich być idealna na siłę ani udawać. Rozumiem, że czasem ktoś ma inną sytuację w rodzinie, wśród znajomych, ale jednak własne szczęście jest ważniejsze i mądra osoba moim zdaniem umie żyć tak jak chce. Tym bardziej, że to jak autor zostanie postrzegany po rozwodzie to też bardziej wymówka, to chyba bardziej autor chce utrzymywać tę fasadę dobrego małżeństwa, taka próżność też, pewna niedojrzałość.

Popieram!

Dorzucę jednak coś od siebie. Wydaje mi się, że warto byś zaplanował coś nietypowego. Oczywiście w ramach rozsądku, bo jak wiesz, że żona ma lęk wysokości, to nie weźmiesz jej na paralotnię. Ale mógłbyś poszukać czegoś albo zabawnego; są czasem takie warsztaty dla par, gdzie w ramach nauki komunikacji robi się różne odjechane rzeczy. Albo czegoś nieco ryzykownego, jakieś góry, quady, survival, gdzie będziesz mógł się wykazać jako mężczyzna i zaimponować swojej żonie, jednocześnie troszcząc się o nią. Oczywiście głównie chodzi o to, byście się dobrze bawili, uruchamiając takie spontaniczne i dziecięce reakcje, bo one bardzo zbliżają.  Może po takim wyjeździe /udanym/ żona będzie bardziej skłonna do rozmów, czy pójścia na terapię.

Dobrze zrobiłeś Właśnie o to chodzi, że własne szczęście jest dużo ważniejsze niż to co myślą inni, zresztą jak źle o nas pomyślą z tego względu, to nie ma co się tym za bardzo przejmować. Lepsze to niż być nieszczęśliwym, a jeśli były wielokrotne próby naprawiania małżeństwa, ale się nie udało i ludzie mają zupełnie różne priorytety to lepiej się rozwieść. Może jest to nie tak łatwe jak zwykłe rozstanie, gdy nie ma się ślubu, ale lepiej to zrobić niż męczyć się czy zdradzać. Zdrada dla mnie zawsze jest okropna, a nie jestem nastolatką, mam 24 lata, ale moim zdaniem pewne zasady moralne powinny być, niezależnie od wieku, bo przecież nie jesteśmy bezwolni. To nie jest idealizm u mnie moim zdaniem, ale po prostu pewne zasady, których warto się trzymać zawsze. Kocha się żonę, a się zdradza, to tak naprawdę kuriozum, myślenie tylko o sobie i tyle. Wyklucza to tak naprawdę dojrzałą miłość.

Ważne, że autor widzi problem i chce coś z tym zrobić.

cóż mozna poradzic,sama jestem pracoholiczką i czasem sex schodzil w moim życiu na dalszy plan,z perspektywy czasu widzę ze mój mąż wykazal dużo dobrej woli przez te lata i roznie mogloby byc ????
ty potrzeby seksualne realizujesz ,,poza domem,,zwiazku emocjonalnego z kochanka nie widzę,bo lekko piszesz o zamianie na inny model,jest to trochę takie zejście na łatwiznę,aleeee wiem ze nie jest łatwo ,,dotrzec,,czasem do kobiety ambitnej ,która żyje jakby łykala pigulki zamieniajace popęd seksualny na pęd ku karierze i samorealizacji,której potrzeby seksualne oscylują czasem na poziomie 0,wiem ze to wyzwanie i wymaga dużo samozaparcia ale moze warto powalczyć i  podopinać sie (wiem jak to brzmi) trochę o sex,zainicjować cos tam,jeżeli zona jest pasywna to mozesz czekac miesiącami aż ja ,,najdzie,,i trochę ja zachęcić.....
nie pochwalam tego co robisz,ale jesteśmy ludźmi i jesteśmy słabi niestety....

Z tego opisu nasuwają się następujące wnioski:

Autor jest bardzo zakochany w żonie i zapatrzony w żonę. Opowiada tu o niej prawie w samych superlatywach, że inteligentna, że ambitna, że ładna, że kochana. Jednym słowem żona jest jego dumą.
A z kochanką, że ma tylko dobry seks a poza tym kochanka do pięt żonie nie dorasta.
Więc nie wiem dlaczego wmawiacie tu autorowi, ze jest nieszczęśliwy. Zapewne jakby był w małżeństwie z kochanką to dopiero byłby nieszczęśliwy. To naprawdę pełen komfort być z kimś kogo nie ma powodu się wstydzić.

P.S: Paweł a nie boisz się tego, że kochanka się jednak zaangażuje, mimo że umowa była, na bez zobowiązań. Skoro piszesz, ze kochanka i twoja żona to dwa inne światy to zapewne ty i mąż kochanki podobnie. Więc co jeżeli ona przekalkuluje sprawę?
I jest jeszcze taka sprawa, mąż tej kochanki, ok być może jakby twoja żona się dowiedziała zachowałaby się z klasą ale tamten facet? Czy oby na pewne się nie mścił i Tobie a przy okazji i twojej rodzinie poważnie nie zaszkodził?

Wydaje mi się, że Autor jest nieco zdominowany przez żonę ? karierowiczkę. Ona się realizuje zawodowo ? właściwie tym żyje, a on jak podejrzewam choć tez ma dobrą pracę nie ma takiej adrenaliny, zrozumienia, ciepła, wsparcia. Żona żyje pracą, czuje się potrzebna współpracownikom, doceniana pewnie i to ją nakręca, może rzeczywiście to jej wystarcza i o seksie nie myśli (choć dalej uważam, że kobieta około 30-tki nie mająca potrzeb seksualnych, albo niewielkie, brzmi dziwnie).
Piszesz, że żona się zmieniła, myślę, że się nie zmieniła tylko siłą rzeczy jest na innym etapie życia ? kariery. To jest dla niej najważniejsze, nie Ty. Małżeństwo jest, z pozoru idealne, więc i ona czuje się spełniona i nie widzi problemu. To jednak jest kwestia charakteru, priorytetów? Mój myślę, że był na początku swego małżeństwa taka ?twoją żoną? ? robił karierę. Ona jednak takich aż ambicji nie miała i chciała go więcej albo tylko dla siebie. Nie wiem jak go przekonała, ale dla niej, dla małżeństwa, na jakiś czas zrezygnował z ?blichtru? i zaszył się gdzieś w domku na peryferiach dbając o małżeństwo. W końcu jednak po kilku latach zrozumiał, że to nie jest to co mu odpowiada, że on chce się realizować a nie być ograniczanym. Jego żonie było wygodnie, bo nie musiała się wysilać, pracować ? nie miała takich ambicji, poza tym miała męża pod ręką. W końcu powiedział ? dość! Wrócił do pracy na pełnych obrotach. Odżył. Zrozumiał też, że to małżeństwo to pomyłka.
Myślę więc, że Twoja żona ma po prostu taki charakter, potrzeby. Może przystopuje i zauważy też Ciebie a może nie. Ile czasu tak wytrzymasz? Skoro już się zdecydowałeś na romans, bo próby naprawy relacji co najwyżej tydzień trwały, to lepiej nie będzie raczej. Jeżeli ona zrezygnuje z ambicji dla Ciebie czy ew rodziny (dziecka) pewnie też nie będzie szczęśliwa. Macie po prostu inne priorytety i potrzeby.
W tej mojej historii ? ona znalazła sobie faceta, tam na peryferiach, który ma podobne preferencje, rytm życia jak ona. Ja z kolei go poznałam w pracy, więc siłą rzeczy mamy podobny styl, tryb życia. Dogadujemy się właściwie w każdej płaszczyźnie ? zawodowo się wspieramy, lubimy podobne rzeczy, mamy takie same temperamenty ? zatem kwestia dopasowania.

Ludmiłaa,

też to widzę trochę inaczej.
Jeśli się kogoś naprawdę kocha to się walczy. Autor nie jest stary, staż małżeński też nie jest powalający a już od roku w tym stażu ma kochankę. Jak dla mnie słabe te starania. Brak szczerej rozmowy i chęci zmiany i zrozumienia.
Jak to pisał autor? Kocham żonę ale rozważam zmianę kochanki na inną.
Tu nie ma moim zdaniem żadnej chęci zmiany. Autor bardziej się martwi "co ludzie powiedzą".
Gdyby była chęć zmiany już dawno porozmawiałby z żoną, zerwał z kochanką i przede wszystkim nie myślał już o zmianie kochanki.
Jak dla mnie od początku te starania były bardzo słabe. I wydaje mi się że nigdy żony nie kochał a jest z nią właśnie dla prestiżu (bo tak dobrze to wygląda na zewnątrz, - czego to zniszczenia autor boi się bardziej niż czegokolwiek innego.
Ta chęć poprawy relacji według mnie nie jest szczera, jest fałszywa, chce zmienić relacje nie dlatego że kocha a dlatego bo boi się że w końcu romans się wyda, i prestiż ucierpi. Tu nie ma szczerości, ani miłości.
Zimna kalkulacja zysków i strat.

Paweł,
Mówisz, że Twojej żonie jest dobrze, nie chce nic zmieniać ani szczerze rozmawiać o Waszych problemach oraz udać się na terapię. A nie pomyślałeś, że Twoja żona tak naprawdę czuje, że kogoś masz? Rozmowa na ten temat i terapia zniszczyłaby jej cały świat. Jeśli nie wyczuwa Twojej kochanki, to może po prostu boi się cokolwiek zmieniać, bo wie że mogłoby się to rozpaść.. a obydwoje najwidoczniej boicie się tej odpowiedzialności jak ognia..To jest jedna z opcji. Druga sprawa, żona była przed ślubem demonem seksu? Bo wiesz Wy jesteście TYLKO 5 LAT!! po ślubie, i już kochanka? już znudzenie? To jest dla mnie przerażające. Komunikacja w Waszym związku nie istnieje. Wasz związek jest oparty na pozorach i strachu przed tym co ludzie powiedzą. Jest tak wątły, że szczera rozmowa chyba by Was "zabiła". Kochasz żonę? A czym jest dla Ciebie miłość?? Bo to ,że nie oznacza szacunku i szczerości to już wiemy.

Paweł - czy żona kiedykolwiek powiedziała Ci, że czuje się w waszym związku nieszczęśliwa, czegoś Jej brakuje

Czy rozmawiałeś z żoną o tym, że czujesz się nieszczęśliwi? Jeżeli tak, jaka była Jej reakcja?

Moim zdaniem autorze, powinieneś wszystko powiedzieć żonie. Jak to jest ci źle, że zniknęła gdzieś ta cudowność sprzed lat, że próbowałeś ale nic się nie zmieniało więc zafundowałeś sobie kochankę. Ale ta sytuacja cię męczy a zonę kochasz i to jej chcesz. I to spowoduje rewolucję. Albo po płaczach i różnych akcjach zaczniecie rozmawiać i razem spróbujecie to naprawiać albo się rozsypie. Ja osobiście nie widzę innego wyjścia. Bo bez wstrząsu zona się  nie zmieni, a kochanka może wypłynąć i tak w najmniej oczekiwanym momencie. I to nawet już po waszym rozstaniu. Jeżeli się natomiast rozwali, no cóż to jest ryzyko, które ponosisz. Ale bez prawdy wasze małżeństwo prędzej czy później i tak się rozpadnie. Ty będziesz ciągle miał nowe kochanki, będziesz u  nich lokował emocje i czas a to cię coraz bardziej będzie oddalało od żony. A pomyślałeś co będzie jak ona się dowie np. za dwa lata, ze ją cały czas zdradzałeś? Zniszczysz ją, a niby kochasz. Jak się kocha nie niszczy się tej osoby.

nie wiem jak autor, ale ja doradzam zmienić pracę