facet zarabiający najniższą krajową

Priorytety priorytetami.
Mnie to przypomina wybieranie towaru na półce.Przedmiot nie Podmiot. :-)
A ludzie zakochani często się rozwijają i podejmują ryzyko zmian w życiu.Nie dla partnera ale tak po prostu. :-)

"Świat według Szarlotki" :-)
W ten sposób szufladkując, możesz przegapić naprawdę kogoś fajnego. :-)

Raczej go nie pokochasz, uważasz się za lepszą. Nie uważam wcale, że to coś karygodnego. Z drugiej strony, może ten facet przy Tobie by właśnie mógł rozwinąć skrzydła? Może to jest ten typ, że nie lubi się starać dla samego siebie, więc ma byle jaką pracę, bo JEMU to wystarczy.

Ale dlaczego znowu mi wciskacie, coś czego nie powiedziałam.   
Powiedziałam,że młodym dziewczynom jest najłatwiej. Atrakcyjne i fajne i czterdziestki też mają branie. Znam takie.

I jeśli faceci się kręcą, wokół Ciebie, czy Vinggi to nie dlatego,że nie jesteście atrakcyjne. Sorry. Rozumiem,że nie uważacie się za gwiazdy, ale na tym forum często się wypowiadają dziewczyny i kobiety, którymi nikt się nie interesuje,chociaż są miłe i łakną uwagi.

Twierdzę natomiast,że szara myszka jeśli chce kogoś fajnego, to musi go poznać jak jest młoda, bo później zginie w tłumie bardziej atrakcyjnych i przebojowych koleżanek. A wymaganie nawet szarej myszce z czasem rosną.

Ja niby też cieszę się większym zainteresowaniem niż gdy byłam bardo młoda, bo jestem bardziej wyluzowana. Szkoda tylko,że ci tacy mną zainteresowani są od lat w stałych związkach, bo jedyny mój nieżonaty kolega powyżej 32 roku życia jest gejem.

Dziękuję za tak duży odzew. Postaram się ująć się wszystko co  nasunęło mi się podczas czytania Waszych komentarzy. Odniosę się też  trochę do swojego życia, żeby dać bardziej klarowny obraz sytuacji.

Ja i mój były chłopak. Otóż, mam 25 lat i byłam już kiedyś w związku. Wpakowałam się w tę relację, ponieważ chłopak wykazywał zainteresowanie mną, ale na moim miejscu mogłaby być równie dobrze każda inna, on po prostu był zdesperowany, bardzo chciał mieć dziewczynę. A ja dałam się na to złapać, bo nigdy wcześniej chłopaka nie miałam, więc stwierdziłam, czemu nie? A że ten chłopak był w miarę ogarnięty, zaradny, więc ogólnie bardzo się z tej sytuacji ucieszyłam. Ale nie było kolorowo. Ten związek to właściwie męczarnia, tak to wspominam. Przede wszystkim nie podobałam mu się z wyglądu i wyraźnie to czułam. Czułam jakbym była najbrzydszą kobietą świata. A to niemiłe uczucie.  Poza tym, pomimo wspólnych wartości, mieliśmy inny pogląd na życie. On chciał, żeby jego kobieta siedziała w domu, prała, sprzątała, gotowała i zajmowała się dziećmi i na dodatek mieszkała razem z nim w jego domu z jego rodzicami i dziadkami. Dla mnie natomiast była i jest to wizja absolutnie nie do zaakceptowania. Rozstaliśmy się, poczułam ulgę.

Ja i chłopak z wątku. Znamy się już jakiś czas i od początku mu się podobałam i wyraźnie to czułam w przeciwieństwie do mojej poprzedniej relacji. Parę razy powiedział mi, że ładnie wyglądam.  Niestety chłopak często nie wie jak zachować się w danej sytuacji i nie ma własnego zdania. Przykład: wprosił się kiedyś do mnie na herbatę, zapytałam czy słodzi, a on na to: ?jak ty nie słodzisz to ja też nie?. No rozwaliło mnie to. Ale dalej nie ograniczałam kontaktu, bo jednak jego zainteresowanie mi schlebia. No, przynajmniej ktoś się mną interesuje! I często myślę o nim jako o desce ratunkowej. Jak już nikt mnie nie będzie chciał to przynajmniej on mi zostanie (jeśli w ogóle). Chłopak nie mieszka z rodzicami, wynajmuje pokój. Rodzice mieszkają około 200 km dalej. Czytając Wasze komentarze, a szczególnie oldorando (dziękuję Ci za ten komentarz), poczułam, że przecież nikt mi nie każe z nim być, że przecież mogłabym mieć kogoś fajnego? Nie wiem czy pod wpływem miłości ów kolega zmieniłby się i zaczął być bardziej ogarnięty. Nie znam go aż na tyle. Boję się, że pewnego dnia zostanę sama jak palec, moi rodzice są już dość wiekowi, nie mam rodzeństwa, a z dalszą rodziną nie utrzymujemy kontaktów. Teraz mam tam jakichś znajomych, ale i tak czasem czuję się samotna.

Ambicje. Wielu z Was myśli, że jestem ambitna, rzeczywiście można by tak pomyśleć, zważając na to, iż napisałam, że 5 lat w jednym miejscu to żaden rozwój. Otóż, ambitna nie jestem. Mogę ewentualnie stwarzać takie pozory. Nie czuję się ambitna. Często robię wszystko na pół gwizdka i nie potrafię niczego zrobić dobrze. To okropna cecha. Często też nie mam motywacji. Nie wiem jak z tym walczyć.

Ja i inni mężczyźni. Pięknością filmową z pewnością nie jestem, ale zdarzało mi się, że ktoś mnie tam zaczepił na ulicy i powiedział coś miłego czy nawet dostałam wizytówkę. Kiedyś kolega powiedział mi tak: ?z Twoją urodą spokojnie sobie kogoś znajdziesz?. No, aż tak spokojnie to jest? Jak już wcześniej wspomniałam boję się mężczyzn lepszych ode mnie tzn. przystojnych, zaradnych, z dobrą pracą. A jak tak pomyślę to tacy kręcili się wokół mnie, ale ja panikowałam i nie wiedziałam jak mam się zachować. Cały czas węszyłam podstęp. Wydawało mi się, że gdy ze mną rozmawiają są mili, ale potem myślą ?omg, co za idiotka!?. I cały czas zastanawiałam się dlaczego chcą w ogóle ze mną rozmawiać, przecież dookoła tyle super dziewczyn.

Generalnie moje poczucie własnej wartości leży na dnie, osiągnęło chyba poziom Rowu Mariańskiego.

Ohh, chyba się za bardzo rozpisałam.

To co napisałaś jednak zmienia postać rzeczy.
Nie jesteś mało atrakcyjna, tylko masz niskie poczucie wartości z przyczyn tylko ci znanych. I z tego powodu nie powinnaś wiązać z kimś z braku laku, tylko jak któraś z koleżanek napisała, inwestować w swój rozwój i poczucie wartości, a wtedy w naturalny sposób przyciągniesz kogoś fajnego.

25 lat no najlepszy wiek dla dziewczyny i na razie nie ma powodu,żebyś wpadała w panikę.
Zamiast na siłę spotykać się z kimś kto ci nie odpowiada, polecam refleksję i zastanowienie się nad sobą.I warto żebyś popracowała nad poczuciem wartości, bo fakt,że będąc młodą całkiem atrakcyjną dziewczyną, spotykałaś się z kimś, kto nie dał ci odczuć, że jesteś piękna, jest wynikiem tego,że mając niską samoocenę ciągniesz do innych zakompleksionych i będziecie się tak karmić na wzajem swoimi frustracjami i to bardzo jest niezdrowe.

Jak poczujesz się dobrze sama ze sobą, to fajni faceci zaczną do Ciebie pasować.

No to w takim razie dlaczego wymagasz od faceta aby był ambitny skoro sama nie jesteś?
Bądź poważna dziewczyno, nie wymagaj tego czego samego nie możesz zaoferować.
To samo tyczy się też poczucia własnej wartości, najpierw popracuj nad sobą, popracuj nad tymi wadami a dopiero potem wymagaj tego samego od partnera.

Wiesz co Tom94, jak czytam niektóre Twoje komentarze na tym forum to utwierdzam sie w przekonaniu, ze nie każdy powinien udzielać rad innym ludziom. Oczywiście nie twierdze ze sama glosze jakies prawdy objawione, ale uważam ze te niektóre Twoje teksty sa wręcz szkodliwe i to obiektywnie szkodliwe.
W tym przypadku widac, ze dziewczyna ma problem z sobą, ze swoim poczuciem własnej wartości,  mysle ze dość subiektywnie ocenia swój "brak ambicji" a Ty od razu na nią wskakujesz. Czy to, ze ktos ma zaniżone poczucie własnej wartości oznacza ze powinien szukac osobę podobna do siebie aby oboje tkwili w jakimś zaburzonym związku?
Takie masz podejscie jakby autorka tematu byla dajmy na to osoba puszystą, a szukala faceta z szesciopakiem. Cech charakteru nie da sie wartosciowac w ten sposób.

Tylko jak zaakceptować siebie? Jak wzmocnić poczucie wartości? Jakieś rady? Afirmacje i wmawianie sobie "jestem wspaniała" nie działają, bo wewnętrzenie czuję, że jestem głupia i beznadziejna, co wieloktornie słyszałam o sobie..

To ja trochę z innej strony. Najlepsza jest konfrontacja z własnymi lękami. Oto kilka uwag, które nie muszą się odnosić do Ciebie, ale dobrze opisują to, co chcę przekazać.

1. Jak boisz się publicznych wystąpień, bo się skompromitujesz, to trzeba się właśnie zgłosić, i to koniecznie w trudnej problematyce (np. ekonomicznej, filozoficznej, czy czym się tam zajmujesz, ale musi być to nie ble-ble tylko coś poważnego), przygotować jak najlepiej się potrafi (to ważne - żadnego chałturzenia, bo efekt będzie odwrotny) i wygłosić. Efekt najpewniej będzie taki, że pójdzie ci dobrze, dostaniesz kilka spoko-pytań i sama zauważysz, że "nie było tak strasznie", nie zjedli, dajesz radę i możesz stanąć do "pojedynku" z tymi mądrymi (patrz punkt 3). Pewność siebie skacze do góry. To samo np. z prawem jazdy, "traumą" (jak to powiedział kiedyś mój znajomy ze studiów o swoim zdawaniu). Sam podczas egzaminu, który szczęśliwie zdałem (trzeci, nie sugeruję, że jestem mistrzem kierownicy) już myślałem, że nie dam rady, że zawalę, gubiłem się przy prostych rzeczach, ale... jeszcze nie zrobiłem nic złego. Wziąłem się szybko w garść, na parkingu ochłonąłem chwilkę, i bez specjalnej wiary, ale za to ze specjalnym nastawieniem "staram się dla zasady", udało mi się. Gość chciał mnie osobiście oblać, ale nie miał podstaw egzaminacyjnych . Pewność siebie do góry. Czyli da się, tylko trzeba się zaprzeć i dać z siebie wszystko. W ten sposób zrobiłem prawko tuż przed fatalną zmianą przepisów.

2. Jak - temat typowy na forum - boisz się podrywać kobiet/facetów, to trzeba też się przełamać, najlepiej wybrać dogodny warunkami moment, np. jak jest mało ludzi, wy gdzieś stoicie dłużej niż minutę etc. i zagadać. Ponad siły? Bynajmniej. Ja tak poznałem ostatnio super osobę. Ale się odważyłem, nie bałem, że będzie zlewka, tylko podjąłem wyzwanie. Było... nad wyraz łatwo.

3. Jak boisz się ludzi "stojących wyżej od ciebie", to popatrz na nich z dystansem, rozmawiaj z nimi z lekką ironią, trochę z niedowierzaniem, dociekliwością i badawczym sceptycyzmem. Po jakimś czasie dojdzie do ciebie, że to żadne cyborgi, czy półbogowie, a niekiedy wręcz pozerzy i ignoranci. Chwalą się czymś, że co to oni nie osiągnęli? Pokaz im, że "spoko, spoko, ale właściwie co z tego?" - to sposób na pyszałków.

Nie są to wszystko łatwe rzeczy, ale poprzez praktykę dasz radę. Nie bać się, tylko działać. Do wygrania masz cały świat, parafrazując jednego dzisiaj mało popularnego filozofa niemieckiego.

I nie wyżywać się na osobach o innej, "mniej przebojowej" osobowości, co wolą materialną stabilizację na niskim poziomie od ryzyka. Jego sprawa, nie akceptujesz - odejdź. Ale bez wymówek, bo te są najpewniej efektem kompleksów i potrzeby dowartościowania się.

No , trochę jesteś materialistką. A gdybyście oboje zarabiali najniższą krajową- wtedy byłby dobry? A gdybyś zarabiała poniżej krajowej- to co , byłby nagle wymarzony? Mogłabyś go zainspirować w pojściu dalej albo zaakceptować , a nie patrzyć ile ma w portfelu.

Własna samoocena a faktyczne cechy to 2 różne bajki. Pytanie najważniejsze - kto i kiedy tak mówił? Jak jakaś konkretna osoba jedna czy dwie znaczy że są popierdolone a ich słowa były nic niewarte bo miały wywołać złe samopoczucie. Jak było tych ludzi 20 albo 30 osób to inna sprawa.

I jeszcze inna bajka - wygląd a zadbanie (szczególnie to drugie kuleje u osób z niską samooceną odbijając się tylko negatywnie na tym pierwszym) to następna rzecz nad którą warto pomyśleć.

Przykro czytać takie rzeczy, ponieważ tak naprawdę Twoi Rodzice powinni Cię wspierać.

Tak jak Piroman1981 napisał, że gorzej jakby to mówiło 30-stu ludzi, ale to mówią Ci tylko dwie Osoby, a to, że są to najbliższe Ci Osoby to już jest inna "para kaloszy"... .

A może to, jak Ty patrzysz na facetów wzięło się właśnie z tego, jak traktują Cię Rodzice?

Przepraszam, a Twój Ojciec jest wykształcony, dobrze zarabia?

No tak, kwestia chorej rodziny to trudny temat i tak jak Oldorando napisała najlepiej pójść z tym do specjalisty. Poza tym sam fakt że się z nimi kontaktujesz podtrzymuje tą zaniżoną samoocenę i niską ambicję a niezależność od takich ludzi i brak kontaktów z nimi może życie całkowicie odmienić mimo że możesz w swoim stanie całkowicie w to nie wierzyć, ale naprawdę się da, częściowo po sobie to wiem, znam też kilka osób które dały radę. Trzeba się od tyłka rodziców po prostu na dobre odczepić

Zdecydowanie warto. Wychodząc z bagna po jakimś czasie już nigdy więcej nie wrócisz już do wcześniejszego stanu. I nie sądzę żebyś była tak brzydka i fatalna jak piszesz, widzę chociażby po sposobie w jakim piszesz że zaliczasz się do ludzi inteligentnych i myślących, możesz mieć tylko poglądy wypaczone ale w życiu się ewoluuje - a do tego zdolni są ludzie przede wszystkim inteligentni i myślący.

Żadna ze mnie specjalistka w tej dziedzinie, więc nie będę się "wymądrzać", tylko napiszę Ci, żebyś spróbowała iść na terapię (sama nigdy nie byłam, ale od tego są Ci ludzie, żeby pomóc, jeżeli poczujesz, że te rozmowy nic Ci nie dają to zrezygnujesz, ale spróbuj), bo chyba to jest większy problem, niż sądziłam po przeczytaniu Twojego pierwszego posta.
Jeżeli w pierwszym poście Cię obraziłam, to bardzo przepraszam.

Odpisywanie na poszczególne posty, ma to do siebie, że tak naprawdę nie znamy całej historii, dopiero w trakcie "rozmowy pisanej"na forum ukazuje się problem w całości (albo i nie).

No to super:)

Na pewno nie jesteś głupia, to, że ktoś Cię tak nazywa, to jest oznaką, że to właśnie ta Osoba ma problem, ale na pewno nie Ty.
I nawet jeżeli to jest Twoja Mama, to Jej nie słuchaj, ponieważ zapewne jest bardzo zgorzkniałą Osobą, "wylewającą" na Tobie swoje frustracje, przepraszam, że tak piszę o Twojej Mamie, ale po prostu nie chcę, żebyś tak samo traktowała ludzi( nawet nieświadomie)... .

Tom94, chce mi się głową bić w mur jak wyczytuję co za głupoty wypisujesz

To, że ktoś o niskim poczuciu wartości, hyper krytyczny wobec siebie, uważa się za mało ambitnego wcale nie oznacza, że OBIEKTYWNIE nie jest ambitny. Taki perfekcjonista nawet jak Nobla dostanie, to będzie mówił, że to przez przypadek. Z tego co Autorka pisze, to wcale nie jest jakąś łajzą, ledwie wiążącą koniec z końcem, ale zaradną, ciężko pracującą babką. Niestety, ponieważ faktycznie brak jej przekonania o własnych możliwościach, jakiejś pozytywnej wizji siebie, to tkwi w związku z Guciem trutniem, bo boi się, że nikt inny jej nie zechce, a Gucio to wykorzystuje i pewnie jeszcze bardziej ją utwierdza w tym, że jest najlepszą opcją dla niej, właściwie jedyną opcją.

Może jednak źle się wyraziłam jeśli chodzi o tę ambicję. Bardziej chodziło mi o to, że jestem raczej powolna, zostawiam wszystko na ostatnią chwilę, czasem ciężko jest mi się do czegokolwiek zabrać. W pracy czasem boję się o coś zapytać, bo zaraz się okaże, że dla wszystkich to takie oczywiste, a ja na to nie wpadłam albo czegoś nie zauważyłam. Nie wiem na jakiej podstawie, ale wiele osób myśli, że jestem dokładna, a ja uważam, że wręcz przeciwnie, jestem bardzo chaotyczna. Widać to było po moich notatkach ze studiów, w których często trudno było cokolwiek znaleźć. Nie potrafię się też skupić na jednej rzeczy, wszystko mnie rozprasza. Gdy mam zrobić co ważnego, muszę się zestresować, w przeciwnym przypadku podejdę do tego "lajtowo" i na 100% zrobię to źle.

To chyba nie jestem ambicja, ale wykonywanie czegoś dobrze, w sposób należyty. Tego mi bardzo brakuje. Nie potrafię się przejąć, żeby zrobić coś tak jak trzeba. A jeśli już się przejmuje to na maksa.

Nie jestem materialistką, utrzymywać się będę sama, ale jak myśleć poważnie o facecie, który nie będzie w stanie utrzymać nawet siebie i jednego dziecka?

No dokładnie... Jednak trzeba patrzeć realnie... Z takich nowości to ów kolega kupił ostatnio mieszkanie... Nie wiem czy rodzice mu zasponsorowali czy wziął kredyt, ale na pewno nie kupił ze swoich oszczędności...

Dodam też, że poznałam ostatnio dość interesującego mężczyznę... Widzieliśmy się raz i muszę powiedzieć, że mężczyzna wpadł mi w oko... Też spokojny i dość nieśmiały jak kolega z wątku, ale ma pasje i widać, że jest ogarnięty. Fajny facet. No ale... nie było wymiany kontaktów, mamy wspólną koleżankę, ale oni nie utrzymują kontaktu i ogólnie dzieli nas 100 km... On pracuje w swoim mieście, ja w swoim.  Z tego co mówił, to wydaje się być dość przywiązany do swojej miejscowości, takie odniosłam wrażenie... Ja do swojej nie jestem za bardzo przywiązana. Ma konto na portalu randkowym (nasza wspólna koleżanka wyczaiła), ja również jestem na tym portalu, ale zaglądam tam dość sporadycznie.  Koleżanka powiedziała, żebym napisała do niego na tym portalu, ale ja jakoś tego nie widzę... Poza tym, gdyby chciał to by kontakt do mnie znalazł... Nie wiem właściwie jaki jest cel mojego pisania o tym tutaj, ale chyba po prostu nie mam się komu wygadać...

Miałam wczoraj gorszy dzień... Ale rzeczywiście chyba zbyt dużo myślę... Tylko nie wiem co mam robić?
Wiem, że sprawa tego drugiego faceta jest wręcz infantylna, widziałam go tylko raz a już zaczynam rozkminiać nie wiadomo co...
Mam kolegę, którego nie traktuje jako kandydata na chłopaka, ale to tylko jeden kolega... Dobrze się dogadujemy i na tej podstawie mogę stwierdzić, że istnieje przyjaźń damsko-męska...

Chyba nie przeczytałeś postu do którego się odniosłam....odniosłam się do słów vinngi, która zapytała czy mam jakichkolwiek kolegów do wyjścia do kina, na spacer, rower. I właśnie mam takiego kolegę, na którego nie patrzę jako kandydata na chłopaka. I w tym przypadku żaden pociąg seksulany nie wchodzi w grę.

No i?