Czas na mnie... odchodzi bo ma pustkę w sercu...

On nie wie do końca co czuje, tak twierdzi.  Mówi, że się pogubił i próbuje zrozumieć co do mnie czuje , bo jakieś uczucie jest.
Rozwód jest zawieszony, nie rozmawiamy o tym co dalej, powiedziałam mu, że go dostanie, bo nie będę go na siłę trzymać, nie jest moją własnością, ale wcześniej musi się po prostu wyprowadzić. Nie będę w sądzie ściemniać, że wszystko ustało, bo to nieprawda.

Zastanawiam się skąd u mnie taka chęć naprawy tego związku, na siłę i wbrew wszystkiemu i widzę swoją mamę - tkwiła w małżeństwie, które sama powinna zakończyć. Przypominam sobie jak z siostrą biegałyśmy za Tatą do baru i prosiłyśmy aby przyszedł do domu i jak kiedyś chciał wyjść, to trzymałam drzwi za łzami w oczach nie chcąc go wypuścić.  Zostawiłam to dzieciństwo twierdząc, że już się uporałam "jakoś tam" z przeszłością, więc po co wracać do tego. Jest tu i teraz, ale może to temat do rozgrzebania.

Zmiana  zaszła we mnie na pewno, więcej myślę o sobie, po roku przerwy wróciłam do jogi i rzuciłam palenie (po 15 latach bardzo intensywnego nałogu) Od czasu do czasu, bez wyrzutów sumienia zostawiam dom i wyjeżdżam  na kilkudniowe warsztaty, robię plany na niedaleką przyszłość np. dotrzeć do tych miejsc w Norwegii, których nie udało mi się  zobaczyć w tym roku. Powoli się do tego przygotowuję

"Przepraszam za dosadność ale za przeproszeniem powinnaś olać go ciepłym moczem bo ze złomu nie złożysz  już mercedesa"

Paweło, pewnie powinnam, ale coś mi w tym bardzo przeszkadza. Na pewno rozwaliła mnie jego ostatnia zmiana, wynikało z niej, że jednak nie wszystko tak po prostu wygasło.

Mocne to ale prawdziwe. W każdym bądź razie dziękuję
To straszne jak usilnie przez lata budowałam brak szacunku dla siebie i traciłam poczucie wartości. Przymykałam oczy, problemy zamiatałam pod dywan tylko dlatego aby on był. Pora to odkręcić.
Listu jeszcze mu nie dałam

Minęło już sporo czasu a dopiero od miesiąca mąż nie mieszka z nami.  Cała ta huśtawka wykończyła mnie emocjonalnie i opadłam z sił. Potrzebuję wsparcia.
Mąż wyprowadził się dwieście metrów od naszego domu, bo chce często widywać dzieci. Przez ten miesiąc regularnie nas odwiedzał, chciał pomagać, bo niby czuje się "odpowiedzialny" pokręcił się, pozabierał swoje rzeczy oczywiście te, które mu odpowiadały i były mu w danej chwili potrzebne, mówił że potrzebuje czasu, że musi pobyć sam ze sobą i może jeszcze nie wszystko stracone. Miał też klucze, bo kiedy odbierał dzieci wracał z nimi do domu, bo on jeszcze taki nie ogarnięty nie ma tego i tamtego. Relacje po raz kolejny się ociepliły, szukał kontaktu, dopytywał się o różne rzeczy związane ze mną, mówił jaką piękna jestem kobietą. 
Po pewnym czasie poczułam, że tak dalej być nie może i miałam tego dość. Kazałam mu oddać klucze, nawet spakowałam mu resztę jego rzeczy, oznajmiłam że nie może tu przychodzić, dzieci kiedy odbiera ze szkoły jeżeli chce ma zaprowadzać do siebie a ja oczekuję ograniczenia kontaktów. Wtedy się złamał, nawet się popłakał  i powiedział, że teraz to on się przekona, czy jest mu dobrze samemu i czego tak naprawdę chce, tak jakby chciał zostawić sobie furtkę. Zmiękłam, znowu pojawiła się nadzieja.
Na święta go  nie było, wyjechał, kiedy wrócił był już zupełnie inny, zachował się tak jak powinien pewnie już dawno, kiedy chciał odejść.
Nie pozostawił mi żadnej nadziei, chce zerwać kontakt ograniczyć do minimum, jest zdecydowany że już nigdy nie wróci i nie mam na co liczyć. A ja czuję się jakbym doznała szoku a przecież tego chciałam, czuję się tak jak na początku,  jakbym nie zrobiła żadnego kroku do przodu.