zdradzona, zawiedziona

głodna się robię
a tak na poważnie to święta prawda. Cały ten mętlik trzeba przerobić, pozadawać sobie odpowiednie pytania i odpowiedzieć na nie zgodnie z rozsądkiem, a nie sercem.

ojejjjj - po takiej ilości wódzi byłabym teraz w stanie przed-agonalnym. nie wspomnę o trafianiu w klawisze podczas klikania- he he he .Sprzątanie- ta przyjemność sprzątania ominęła mnie  w ten weekend  - dyżur ma młoda. Kiedyś się kłóciłyśmy z córką o sprzątanie, więc wyznaczyłam dyżury ( a co ?) i teraz sprzątamy naprzemiennie  Po pracy - ksiązka/ film - marzenie. Niestety teraz (od krótkiego czasu) powierzono mi stanowisko kierownicze/dyr i teraz po pracy czytam rozporządzenia- he he he chcesz namiary na kilka dzienników ustaw?- he he he

Liza gdzieś wyczytalam, że jak masz dola albo nerwy to sobie właśnie taki wyłącznik znajdź np jakąś śmieszna scenę albo coś w tym stylu. To ty już masz teraz swój wyłącznik:)

NO - widzę, że można na Twoim słowie polegać. Choć szczerze mówiąc myśliłam, że odpuścisz sobie i będę mogła Tobie werbalnie dokopać

Oj ja nie rzucam słów na wiatr wczoraj strasznie mi się nie chciało, a dzisiaj już musiałam A i pomogło mi to trochę, od razu lepiej się poczułam jak na jakiś czas się wyłączyłam i a czyściutko - oko cieszy

Ja kupuję sobie to na co mam ochotę (oczywiście w ramach rozsądku), jem to na co mam ochotę i nie martwię się, że przytyję (i tak na siłowni spalę). I nic co piszesz nie jest płytkie, bo od takich małych rzeczy się zaczyna Wymyśliłam sobie dzisiaj nową odskocznię - raz w tygodniu będę jeździła z koleżanką (reszty nie znam, więc poznam) pograć w siatkówkę na halę. Kiedyś dużo grałam i to uwielbiałam, więc czemu nie wrócić do tej przyjemności? Ja to raczej w sport i wysiłek fizyczny uciekam, to sprawia mi przyjemność, utrzymuję kondycję no i figurka się utrzymuje
Także na 4 wieczory w tygodniu mam plan, na pozostałe 2 coś wymyślę, a 1 pozostawiam na słodkie lenistwo

a z tym spotkaniem w wawie to bardzo dobry pomysł !!!

hahaha, ale Liza gaz drogi, szkoda zachodu
rozbawiłaś mnie tym piekarnikiem, sama z ciekawości poczytam ten blog

- wpis z piekarnikiem z dnia 23 lub 25 sierpnia 2013 - miłej lektury . Inne wpisy tez super - POLECAM

Z tym sportem to jest tak, że dopiero teraz dostałam kopniaka aby do niego wrócić. Kiedyś w czasach szkolnych byłam bardzo aktywna, grałam w piłkę ręczną, siatkówkę. Ogólnie wf był moim ulubionym przedmiotem. Później studia, praca i osiadłam. Trochę przytyłam i obiecywałam sobie często, że coś z tym w końcu zrobię. Na obietnicach się kończyło. Dopiero 1,5 roku temu w końcu zaczęłam coś robić, chodziłam na siłownię, różne zajęcia aż w końcu znalazłam takie które sprawiają mi przyjemność. A ten kopniak, którego dostałam od ex dodał mi jeszcze więcej sił aby robić więcej. Mam motywację - zrobię to dla samej siebie.

Oj - tak tak. Ale tak POWAŻNIE - kobieta przeszła i przechodzi swoje. A ten jej EKSIK- skur..el na maksa. Że tacy chodzą po tym ziemskim padole?! Jak czytałam wpisy o nawale zajęć i problemów, okraszonych wstawkami Eksika - - normalnie miałam " kociokwik" w głowie. Choć jak sobie przypomnę bagno, które zafundował mi kilka lat temu mój ex mąż i że ja wszytko ogarniałam- dziś sama sobie się dziwię. Człowiek funkcjonował jak w jakimś amoku. Działał- bo musiał i nie było czasu na analizę wszystkiego. Dzis mam więcej czasu, to być może dlatego gorzej przechodzę aktualne rozstanie? a może już nie pamiętam jak kiedyś cierpiałam? ehh -ehh - zresztą co się będę cofać myślami.

akurat na moje zajęcia chodzą same kobiety, więc "księcia z bajki tam nie spotkam"
ale własnie, aby zacząć. Na początku ciężko, a później same nogo niosą. To nie musi być siłownia, co kto lubi. Ważne aby się ruszać, troszkę zmęczyć rowery zaraz odpadną bo pogoda nie pozwoli. Ale spacery, bieganie, zumba - jest tyle zajęć. Każda znajdzie coś dla siebie.

Moje Drogie, kolejny dzień za nami. Mimo iż niedziela zapowiadała się u mnie tragicznie, to nie była taka zła.
Poczytałam trochę blog, który polecałyście. Odcięłam się od swoich problemów.
Zamówiłam 2 książki.
Relaks dla ciała - ciepła kąpiel i balsamik
A teraz pora iść spać Dzień skracam jak mogę, ale przynajmniej czas szybciej leci. Jak śpię to też nie myślę, a całe szczęście ostatnio po prostu śpię.

Miłego wieczoru, spokojnej nocy i do usłyszenia jutro.

Maju bardzo dobrze cię rozumiem! I powiem ci, że jesteś mądrą kobietą!
Ty chociaż kwiaty dostałas:) he he. Mnie jak mąż zaprosił na spotkanie to nawet coli mi nie postawił. Co prawda dostałam łańcuszek raz ale to już za tym cos się kryło.
Jest tak jak piszesz, jakby chciał wrócić to był wrócił. Brrr jak ja sobie wspomne te obiecanki: wrócę napewno ale jeszcze to, jeszcze tamto, jeszcze sramto...brzydzi mnie on teraz.
Najważniejsze, że uśmiech jest, także udanego tygodnia nam życzę!

Zahir chyba lepiej jakby tych kwiatów nie było... No ale czasu nie cofnę. Mogę lepiej się przygotować na następną wizytę. Mam obiecane kwiaty "prawie" co miesiąc.
Także obiecanki to chyba ich utarty schemat.

Ktoś powiedział: Kto kocha nie zostawia! Takie proste a prawdziwe.
Tak jest oni sprawdzają nas. Badają teren, czy jest w razie czego opcja powrotu. A w cholerę takiego pogonic bo by to żyć nie dało człowiekowi. Także Maju następnym razem kwiaty w pyszczek, kop w zadek i won psie ogrodnika;)

Jak tam dziewczęta dzisiejsze samopoczucie ? U mnie wczoraj było super chociaż siedziałam w domu. Dzisiaj chociaż jestem w pracy i mam co robić - jakoś tak mi humor opadł i zaczynam za dużo myśleć.
Maja - no ja też z tych grzeczniejszych jestem - nie wiem dlaczego. W pracy potrafię dość szybko się odszczekać jak czuje że coś jest nie tak. W życiu prywatnym za cholerę mi to nie wychodzi. Od razu zaczynam ryczeć jak przychodzi do jakieś poważnej rozmowy. Ale to chyba jest tak jak ze wszystkim - trzeba się nauczyć innego podejścia i pracować nad sobą. Nawet jak nie jest łatwo.

Witajcie CZAROWNICE

Witaj MAJU
Ja może odniosę się  tego fragmentu Twojej wypowiedzi:
....." Strona praktyczna życia jest poukłada, ogarnięta... Tyle, że zawsze napędzała mnie miłość, najpierw nasza, potem moja miłość i nadzieja, że on się opamięta, że to przelotne. Teraz nie mam już nic... I cholernie boję się, że już nigdy nie usłyszę od faceta - kocham cię, że już nigdy nie uwierzę w to wyznanie po tym co zafundował mi były... Że już nigdy nie pozwolę aby ktoś się do mnie zbliżył na tyle aby mnie skrzywdzić. Że odgrodzę się murem..."

nie będę Twoich dylematów/ rozterek komentować. W zamian za to, opisze w telegraficznym skrócie fakty z mojego życia + towarzyszące mi rozterki ( identyczne, do tych które właśnie Ty teraz masz)
Dobre - kilka lat temu wyszłam za mąż - love na maksa-pierwsza miłość- rodzina- dziecko. Facet zafundował nam "maleńki armagedon" na Ziemi nawet córka pytała - mamo a szybko tatuś odejdzie ??- bez komentarza). Ja- złożyłam o rozwód. No i stało się  P.S. - oczywiście ja winna za rozwód byłam - he he komentarz zbędny. Skupiłam się na funkcjonowaniu - czytaj radzeniu sobie z rzeczywistością ( dziecko z zachwianym poczuciem bezpieczeństwa, ja- studia zaoczne, praca na 1,5 etatu) .Jakoś pojawił się w moim życiu inny gamoń - pomagał ,wspierał ( pragmatycznie, a nie finansowo- bo nie chciałam i nie potrzebowałam tego).....love..??? zero- zero- zero ( z mojej strony), Myślę sobie..- o rety zero uczucia?? ja chyba po tych przejściach, to jakaś patologia jestem, nie potrafię kochać/ boję się. Gamoń też nie okazał się tym , na kogo czekałam i odeszłam od niego ( po kilku latach). Postanowiłam być sama, bo po cóż mam skazywać potencjalnych  panów na pustynie emocjonalną z mojej strony ? - to przecież niemoralne/ nieetyczne/  to nie fair etc- ja już nie umiem kochać.........! - trudno - już nie powiem kocham i nie usłyszę tego ....... cóż...?! A tu nagle pojawił się MEN - początkowo skorupa emocjonalna z mojej strony ( no bo przecież jakby inaczej) po ok 2 miesiącach poczułam gili gili... - byłam w szoku, dlaczego..?? że potrafię ,że czuję- byłam naprawdę szczęśliwa  z powodu wspólnych chwil/ miesięcy wspólnych , ale także, że ja jeszcze jestem zdolna, aby być wrażliwą/ kochającą i kochaną. Dziś przez tą miłość cierpię ,bo musieliśmy sie rozstać ( tym razem nie moja decyzja), ale cieszę się, że mogłam doświadczyć tego i dowiedziałam się sama o sobie, że jestem zdolna do uczucia głębszego niż instynkt samozachowawczy wynikający z codzienności , choć kiedyś myślałam ,nie już nigdy nie będzie mi dane kochać i czuć się kochaną..
Jeśli najwyższy ma zaplanowane dla nas szczęście w tym wcieleniu - to ono nas spotka, nawet nie spostrzeżemy się kiedy. Twój mur się rozpadnie, tak jak kiedyś spadła moja skorupa. Oby finał był inny niż w moim przypadku, ale mimo dzisiejszego bólu, jest pozytyw z tego co się stało - dowiedziałam się,  okazało się, że mimo dawnych obaw, - ja jestem wrażliwa i umiem obdarzyć uczuciem kogoś, kto będzie tego godny. AMEN

dobre pytanie zadałaś Olimpio - "SKĄD TO SIĘ BIERZE?" - jest dobrze i nagle spadek nastroju. Faktycznie - nigdy się na nad tym od tej strony nie zastanawiałam. Wiemy, że huśtawka emocji - schemat. No właśnie ..hmmm ja funkcjonuję w czasie dnia, nie myślę o nim ( tu by było uzasadnienie tego spadku nastroju), a nagle robi mi się smutno i źle, czasem szklane oczy ( tak na chwilę) i zaraz wracam do  swych obowiązków w pracy.. normalnie jakaś schiza. Skąd ten nagły ( niby niczym nie uzasadniony w danym momencie spadek nastroju?). Cholera włącza mi się myślenie........ jak coś wymyśle, podzielę się z wami moją radosną twórczością

Cześć dziewczyny.

Wczorajszy dzień można zaliczyć na plus. Generalnie ten tydzień mam wypełniony także powinno być dobrze. Muszę sobie zaplanować sobie coś na weekend żeby go jakoś przetrwać bez smutasów….

Ja cały czas próbuje. Próbowałam „ćwiczyć” przed lustrem. To nie jest tak, że mam problem żeby komuś odmówić jak mam coś do załatwienia. Tylko jak np. zwyczajnie mi się nie chce. Włącza mi się poczucie winy i takie tam. Ale staram się to zwalczyć. I to np., że nie przyjmę kwiatów od byłego to nie będzie koniec świata. I jakaś szczególna „arogancja” z mojej strony.

Liza z Twojej odpowiedzi wyciągnę tylko pozytywy. Że można komuś po zdradzie zaufać, że można mimo wszystko się otworzyć. Na pewno nie będzie to łatwe. Ale napawa optymizmem.

Dziewczyny – skąd się bierze spadek nastroju?
Ja myślę, że w moim przypadku na pewno jakieś daty, miejsca na pewno wywołują wspomnienia. Do wszystkich moich cech dochodzi jeszcze sentymentalizm. Czasem pierdoła potrafić przywołać wspomnienia. A poza tym myślę, że przez zachowanie byłego na dnie mojego serca, w ciemnym zakamarku tli się malutki, maluteńki promyczek… No właśnie to nadzieja…
Wiem, wiem…. Rozum, przeszłość, to co mi zrobił… To wszystko wiem. Tylko jak on mi mówi, że kocha, przychodzi to „karmi” jeszcze ten malutki skrawek w moim sercu. Tak jak pisałam żyłam naszą miłością, potem moją miłością i nadzieją a teraz myślę, że żyję dzięki temu skrawkowi…
Myślę, że tak długo byłam z nim, że po prostu teraz mój organizm musi nauczyć się żyć sam. Wiecie to naprawdę dziwne. Bo ostatni czas on i tak był tylko fizycznie w domu. Rzadko coś robiliśmy razem. On po prostu siedział w pokoju cały czas na lapku. Tylko to go relaksowało po ciężkiej pracy. Więc właściwie nic prawie się nie zmieniło. Nie ma go fizycznie. Niby nic się nie zmieniło… Guzik prawda… Ja się zmieniłam. Nie żyję już miłością i super nadzieją jak wtedy. I myślę, że to jest na pewno jeden z kluczy. Jest we mnie tyle sprzecznych uczuć czasami… Pojawiają się sceny w mojej głowie – on mówiący ostatnio ze łzami w oczach, że kocha, ja stojąca za zamkniętymi drzwiami jej mieszkania a oni tam w środku… Cholera… Zaś się poryczałam… To najgorsze wspomnienie… Że on został tam z nią, że ją wtedy wybrał…. Dobra dziewczyny rozkleiłam się. Idę se poryczeć do łazienki….

Mam nadzieję, że Wasze samopoczucie to kciuk w górę…

Olimpia przetrwasz! Masz moje słowo. I z każdym tygodniem będzie łatwiej.
Mi pomagało takie odliczanie tygodniowe. Zaczynal się pierwszy tydzień np 3 miesiąca, ja już liczyłam prawie 4:) wybiegalam w przyszłość, z nadzieją, że im szybciej tym więcej zapominam, znoszę, tym mniej boli. Takie założenie, że np za pół roku to już będę czuć się dobrze a za rok to już super!

Cześć Kobitki,
Jak wam mija dzień ?- u mnie jakiś dramat. Oczy na zapałki jakbym mogła to bym się położyła pod biurkiem albo nawet na biurku i poszła spać. I bynajmniej nie było wczoraj żadnej imprezy. No ale w pracy trzeba swoje przesiedzieć. Co do tej naszej wrażliwość, mam wrażenie że oprócz tego co wymieniła Olimpia dochodzi też kwestia hormonów i pewnie też to, że w jakiś sposób pomaga nam dzielenie się problemami z innymi. Mi jest jakoś łatwiej jak mogę się wygadać.
Każda z nas wie teraz co trapi inną: widzimy podobieństwa między sobą. Łatwiej jest nam się wspierać w trudnych chwilach.
Ja dzisiaj po pracy biegnę wyładować się na siłownie (w końcu po 2 tygodniach siedzenia w domu). A po siłowni wpadam w mały alkoholizm, a mianowicie znowu nalewka będzie grana. Kuźwa narobiłam tych nalewek dla tego gamonia ( malina i porzeczka już gotowe, śliwka i wiśnia się robią) i teraz ja będę musiała je pić. No ale widać los tak chciał

Zahir - jak nie dam rady przez kolejne 3 miesiące ich wypić to wpadam do Ciebie po pomoc .

No dobra, a teraz potrzebuje rady. Ten gamoń ma ciągle kilka moich rzeczy i oczywiście sam z siebie się nie odezwie bo mu zabroniłam (na razie się stosuje). I ja bym chciała te rzeczy odzyskać. Nie bardzo wiem jak. Czy jeszcze poczekać z tydzień lub dwa? czy nie czekać i pisać już teraz. Generalnie nie chce się z nim spotykać  - chce żeby moje rzeczy powiesił mi na klamce od drzwi wejściowych w mieszkaniu, albo przekazał gdzieś przez znajomych. Nie ma tego dużo - więc luz. Co o tym sądzicie ? jaka jest wasza rada?

o żesz  ale nastresowałam żeby mu wysłać wiadomość, aż mi się ręce trzęsą.

Liza po twoich słowach/myślach " co gamoniu wymyślisz " wiedziałam, że gość ma przerypane;)

Arcola zostaw chodź trochę - może jakiś Sabacik Arnoldowych Czarownic zorganizujemy

Napisz tylko krótko czego chcesz, żeby wysłał pocztą, oddał przez znajomych, broń boże żeby dostarczył Ci do rąk własnych. I nie wdawaj się w nim w żadne dyskusje jak cokolwiek odpisze.

Heheh nie ma problemu - sama raczej nie dam rady tego wypić

dołączam się do oczekiwań Olimpii - udam,aż gryzę pazury (aby dodać dramaturgii -he he) mam  gele- he he- ale ciekawa jestem , jaką opcje wybrałaś ( choć trochę się domyślam)

OJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ wiem, że to fizycznie trudno zorganizować. Ale co- tam znow fantazja mnie ponosi - MY -CZAROWNICE- ARNOLDOWE I on gamoń między nami - ojjjjjjjjj piszczałby flażoletem -he he he he he

Chyba sobie żartujesz z niej

Cześć dziewczyny .:)

Wczorajszy dzień z małą poranną wpadką na plus. Zaliczyłam wczoraj kręgle. I uwaga aż RAZ pokonałam wszystkie... Taaa..... Jak to mówią trening czyni mistrza....

Widzę, że będę musiała pojawiać się wieczorem, bo działo się, oj działo się....   Tylko podszkolę się w pisaniu z komórki, bo mi przekręca to co piszę, a nie jestem przyzwyczajona do sprawdzania.

Moja łapka też w górze. I na sabacik i na nalewkę.
A tak serio dziewczyny. Nie mieszkamy na końcu świata przecież. Jakiś weekend można zaplanować. Ja do Kielc nie mam daleko. Można dogadać się co do jakiegoś noclegu. Albo inaczej. Póki co. Mam jeszcze duże mieszkanie. Bez problemu pomieścimy się. Także zapraszam Was serdecznie do siebie. Jak coś mogę Was odebrać z Katowic lub z Pyrzowic, gdyby któraś czarownica pokusiła się o przylot miotłą....

Słuchajcie a pro po jeszcze naszych małych spadków formy. Tak sobie wczoraj pomyślałam, że właśnie ze względu na to, że jesteśmy jakie jesteśmy, czujemy to co czujemy to.... Czy nie jest tak, że czasem same od siebie "wymagamy" tego, że właściwie nie ma przecież za kim płakać, że rozum przecież "wie" jak było i jaką krzywdę Nam wyrządzono... I w związku z tym "powinnyśmy" już nie cierpieć, bo przecież jak ktoś cię niszczy to uciekasz a nie kochasz... Może po prostu pozwolić sobie na kilka minut ( na początku np. dziennie ) na to, że to serce mówi a nie rozum. Pozwolić sobie pobyć w naszych dolinach rozpaczy.... Ale ze znakiem STOP w ciągu dnia kiedy to czujemy, że nadchodzi ból. Wtedy - serduszko moje kochane teraz rządzi rozum, ty dojedziesz do głosu dopiero wieczorem.... Może świadomość, że "możemy", że "pozwolimy" sobie pocierpieć pomoże przetrwać te "ataki" serducha.... I za jakiś czas będziemy w naszych dolinach rozpaczy coraz rzadziej, aż w końcu zapadną się i przestaną istnieć...
Co o tym myślicie?

Także CZAROWNICE proszę się zastanawiać, planować, pytać i szykować.

rozwiń myśl "kolego"