zdradzona, zawiedziona

Olimpia udanej zabawy i przede wszystkim nie myśl o przeszłości...:-)

te słowa NIE RÓB PRIORYTETU Z OSOBY, DLA KTÓREJ JESTEŚ/ OKAZAŁAŚ SIĘ TYLKO OPCJĄ - naprawdę pomogły mi przetrwać wiele bardzo słabych chwil. Kiedyś mój " ideał" zrobił mi coś takiego.? On?? tak ważna osoba? ta wyjątkowa dla mnie osoba?...nie pojęte to było dla mnie. Myślałam wtedy...on się pogubił, on błądzi...etc ( zważywszy na to co równocześnie mówił), Jednak  życie pokazało, że mimo wszystko co się wydarzyło, co zastało powiedziane- fakty pokazały jasno OKAZAŁAM SIĘ TYLKO OPCJĄ i to fakt, a z faktami się nie dyskutuje Amen.

Dziś - sobota - o 10.30 porywają mnie znajomi na działeczkę ( Ci to nie pozwolą mi być samej  i dobrze !!!)  grill , piwko i te sprawy. Wrócę pod wieczór - czyli dzień zaliczony. Czasami męczy mnie to wypełnianie czasu na siłę, no ale cóż zrobić- tego wymagają realia, by nie zgłupieć . A mój GAMOŃ - oby kiedyś taplał się w g...nie, które stworzył ( wiem wiem - to wredne, ale na dzień dzisiejszy szczere z mojej strony)

M I Ł E G O ..................... MIOTŁY W DŁOŃ, A MOŻE MIĘDZY NOGI I DO PRZODU - HE HE HE

Wszystkie zrobilysmy z nich priorytet a dla nich bylysmy tylko opcją. Prawdziwe!
Ja też weekend rodzinny, piwkowanie, grillowanie:) także udanego weekendu kobietki!
Szalejmy bo kiedy jak nie teraz!? A nóż za niedługo znów zostaniemy przykladnymi zonam, narzeczonymi itp...i my będzie my dla kogoś priorytetem;)!!!!!

wiesz co Olimpio -SZEFOWO MIOTEŁ-  kiedyś gdzieś przeczytałam, że ci porzucający też cierpią na swój sposób, ale my o tym nie wiemy ( trudno mi dzis w to uwierzyć , ale podobno tak jest). My to uzewnętrzniamy , a oni ....??? nie wiem...??

Oby cierpieli !!! Chociaż jak to mój ex mówił po poprzednim rozstaniu "przecież to Ty mnie zostawiłaś". Więc teraz pewnie znowu tak myśli, że to ja go rzuciłam, a w ogóle nie zdaje sobie sprawy z tego, że on to zrobił już dawno....

Nie wiem co się ze mną dzieje, ale od kilku dni czuję ogromny smutek, przygnębienie. Nie mam na nic ochoty, czuję się źle i fizycznie i psychicznie. Nie mam na nic siły...

SZEFOWO - a kto jest bardziej intrygujący, jak nie CZAROWNICE..??? - tylko gamonie tego nie wiedzą- NA TAKICH NIESTEY TRAFIŁYŚMY - ich strata !!!!!!!!!!!!!!!!!! OBY !!!!!!!!!!!!

SZEFOWO - myślę ,że jesteśmy w etapie POZORÓW/ UDAWANIA że sobie radzimy ( nie wiem, jak Ty ,ale takie malutkie oszukiwanie się czuje w swoim życiu), no bo czy mamy inne wyjście??? NIE !!!  dałabym wiele by dziś z nim być - z tym gamoniem/ dupkiem/zdrajcą /i nie wiem co jeszcze ZŁEGO napisać..................  myślę że to moja słabość - jestem na ten stan zła/ niezadowolona i .................... nie wiem co jeszcze napisac dziś zważywszy na stan rzeczy........................ ale cholera ja mimo tego co zrobił- ja jeszcze niestety go kocham....ale za co??? chyba za to, że był.... kurna - znowu płaczę

Dziewczyny na pewno teraz organizujemy sobie czas żeby zapomnieć. U mnie zmieniło się to, że byłego nie ma w domu. Bo nawet jak był to i tak siedział sam. Także teraz zaczynam spełniać swoje marzenia. Nawet te najmniejsze. Nie możemy zamknąć się w domu, bo co nam to da? Frustrację, żal, jeszcze większy ból? To po prostu kolejny etap. Na razie wychodzimy na sile ( ja już zazwyczaj dla przyjemności)  ale za chwilę to będzie wychodzenie dla przyjemności.
Dziewczyny naprawdę chciałybyście do nich wrócić? Ja pamiętam swój bilans.... Kilka pytań i odpowiedzi:
- czy czułam się kochana, kiedy mówił mi że mnie kocha, że tęskni,
-  czy spędzaliśmy razem czas,
-  czy pomagał mi w domu,
- czy zachowywał się jak mąż, partner, kochanek....
Czy naprawdę chciałabym być znowu zdradzana, oszukiwana, poniżana, niekochana....?
Myślę dziewczyny, że my tęsknimy trochę z sentymentu. Trochę tęsknimy za iluzja szczęścia, ale przecież dobrze wiemy że oni nam szczęścia nie dali.... Tęsknimy za przeszłością, za momentami kiedy było dobrze. Ale to już odległy czas który nie wróci. Oni kochają kogoś innego i tego nie zmienimy. Nie ma co się zadręczać. Ja myślę że mój były zawsze będzie miał w moim sercu swoje miejsce....
Myślę, że brakuje nam po prostu faceta obok nas który by nas przytulił, dzięki któremu poczułybyśmy się kochane. Może taki już tam gdzieś na nas czeka? A nawet jeśli na razie będziemy same to chyba lepiej tak niż tkwić w chorym układzie i być tylko OPCJĄ....

Olimpia ja na terapii właśnie uświadomiłam sobie, że nie podejmowałam decyzji m.in. ze strachu... Ja całe życie byłam z nim, odkąd byłam nastolatką. Zawsze był tylko on.... Myślę, że gdybym była w relacjach z innymi mężczyznami to byłoby mi łatwiej, a tak... Czasu nie cofnę. Właśnie w moje trudniejsze wieczory brakuje mi faceta obok. Tak jak piszesz - bliskości i czułości... Początkowo w chwilach powrotu najgorszego żalu i bólu chciałam żeby wrócił i mnie przytulił.... Ale potem uświadomiłam sobie, że on przecież nawet przytulać mnie nie chciał....
Tak jak napisałaś - musimy nauczyć się żyć i być same aby nie "rzucić się" na pierwszego lepszego faceta. Ktoś tu też mądrze napisał, że lepsza samotność wysokiej jakości niż bylejakość w związku. Muszę zapisywać sobie te wszystkie cytaty i czytać je w chwilach zwątpienia.  :-)

Ja zapisuje właśnie takie cytaty. I coś w tym temacie " z czasem poznasz kogoś wartościowego bo byłe gówno można znaleźć na poczekaniu "
Ostatnio mój ulubiony:  "...jakto z narcyzem- póki go ubustwiasz- jesteś królową, pojawia się pierwsza rysa na ubustwieniu- jesteś smieciem"... Tak u mnie było

Wsparcia moje drogie.
Powiedzcie co mi jest Od około tygodnia mam cały czas mega doła. Chce mi się cały czas wyć, nic nie chce mi się robić, nie mam ochoty z nikim rozmawiać ani się spotykać. Wszyscy mnie drażnią - rodzina, znajomi, współpracownicy. Minął miesiąc i myślałam, że będzie łatwiej. Miewałam wcześniej oczywiście ciężkie dni, ale ten stan ciągnie się już prawie tydzień. Jestem potwornie zmęczona. Zamykam się w sobie, wiem że to nie jest dobre, ale nie mam siły nic z tym zrobić.
Przecież nie dzwoni, nie pisze - nie mamy kontaktu, a tego chciałam. Nie miesza mi w głowie.
Czy to jest etap docierania do świadomości, że to koniec? Wizytę u terapeutki mam dopiero w środę, bardzo jej potrzebuję. Czuję się fatalnie, moja psychika i emocje płatają mi figle.

Olimpia musisz przejść przez ten etap. Wyrzuć z siebie emocje, pozwól sobie na nie. Na rozpacz, ból i łzy. Każda z nas ma do wylania określoną ich ilość. W końcu przestaną płynąć, wierz mi.
Potraktuj byłego jak uzależnienie. Organizm się buntuje, ale przecież wiesz że tak trzeba, że innego wyjścia nie ma.
Myślę, że jeszcze nie raz będziesz myślała - to naprawdę koniec? Ja ostatnio miałam taki etap jak były się wyprowadził... Znowu zabolało...
Olimpia myślę, że mamy ogromną potrzebę poczucia się kochanymi, ważnymi dla kogoś. Wydaje mi się, że podświadomie boimy się, że nigdy nie poczujemy już tego uczucia i stąd ból.
Pisz jeśli to ma pomóc, krzycz, płacz...
I tak jak pisze josz wysiłek fizyczny pomaga. Dla mnie ratunkiem okazał się basen i rower.
Pamiętaj, że tu jesteśmy. Głowa do góry. Po każdej burzy wychodzi słońce.

To chyba normalne bo też tak mam. Warczę na wszystkich bez powodu, rodzinie najbardziej się obrywa. Ale nic nie mówią, bo widzą w jakim jestem stanie. To chyba też tylko przejściowe, miejmy nadzieję. Jak sobie z tym radzę? Staram się to powstrzymywać po prostu, nie zawsze mi się uda. Zazwyczaj w ogóle się nie odzywam, żeby nie palnąć czegoś złośliwego.

Przechodzimy w takim razie żałobę książkowo. Ale dokładnie o tym samym myślę ostatnio, że skoro inne kobiety mają to za sobą, to i mi/nam się uda. Potrzeba tylko czasu.
Strasznie bolesne będzie to doświadczenie dla nas, ale nie miałyśmy wyboru. Trafiłyśmy na dupków i się w nich zakochałyśmy. To nie nasza wina.
Ja cały czas sobie powtarzam, że to nie moja winna, że nic złego nie zrobiłam. Ale cholercia czym sobie na to zasłużyłam?

Ile czasu u Was zajęło wejście w takie miarę normalne funkcjonowanie? Wiem, że każda z nas jest inna, ale chcę wiedzieć mniej więcej ile czasu mi jeszcze zajmie ta ciężka walka. Jestem już tak tym zmęczona. Ale nie poddam się !!! Nie mogę...

U mnie to już dziewięć miesięcy... Oczywiście najgorszy początek. Gdyby nie praca to bym w ogóle z domu nie wychodziła. A i tak czasem ryczałam po kątach.
Teraz wychodzę, funkcjonuje, uczę się żyć bez niego.
Mnie bardzo pomaga codzienne powtarzanie sobie o jednej porze zdań, które sobie zapisałam. M.in. jestem silna, poradzę sobie, zamykam przeszłość, wiem że czeka mnie coś dobrego w przyszłości. Oczywiście na początku to było takie klepanie tekstu. Ale teraz wierzę w to. Zdarzają się gorsze dni. "Pozwoliłam" sobie na nie. Nie jestem robotem i to są moje uczucia. Na szczęście bliscy i ludzie wokół mnie rozumieli na początku moje humory... Teraz sama stawiam siebie do pionu. Rozum doszedł już do głosu.
Tylko przed tym okresem jestem jeszcze rozbita. Zobaczę jak będzie tym razem. Może w końcu moje hormony też " nauczyły się żyć bez niego".

Maja - no właśnie robiłam to samo - MÓWIŁAM SAMA DO SIEBIE różne mądrości, które tu wyczytałam, a które do mnie przemawiały. Chwilami czułam się jak głupek gdy "  pierwsza JA  mówiła w głos  drugiej JA" = stawiałam się do pionu  gorszych w chwilach. Choć dziwnie się czułam z tym na początku- jednak zauważyłam, że to działa.

dziękuję za słowa otuchy. Pewnie dziwnie mi jutro będzie bo go nie sprawdzę, ale z każdym kolejnym dniem i do tego się przyzwyczaję. Muszę tak, muszę bo będę stała w miejscu. A z drinkami to się wstrzymuję póki co bo straszne emocje we mnie wywołuje alkohol i jest wtedy źle. Także abstynencja na razie Na zdrowie mi to wyjdzie Tylko jeszcze te fajki rzucić !!!! To będzie mój kolejny cel - zrobię to dla siebie.

Olimpia234,

przeczytałam twój post. Moja historia jest dosyć podobna, także nie przejmuj się, że zostałaś sama, okłamana, zdradzona. Ja mam 30 lat, i byłam w 7 letnim związku, co prawda mieszkałam, ze swoim mężem, wszystko zapowiadało się cudownie, fajnie. I też mnie zdradzał, a ja ze zwykłej miłości ze swojej strony dawałam mu wielokrotnie szanse. I za każdym razem, jak wychodził i zdradzał, mówiłam mu na czym polega moja miłość, i prosiłam go, żeby został ze mną. Ale od jakiegoś miesiąca, już stwierdziłam, że nie można tak żyć. Nie można dawać komuś cały czas szansę, mimo wielkiej miłośći w stosunku do tej osoby. Bo rani się siebie. I chociaż tez jest mi bardzo cięzko samej, płaczę często, motywacja do życia drastycznie mi spadła, nie mam wiary w przyszłość, i na prawdę czasami myślę, że nic mnie w życiu nie spotka, to jakoś przecież żyję, nie mogę umrzeć. I tak z dnia na dzień jest coraz lepiej. Trudno to wszystko przetrwać, ciężkie są momenty, i na prawdę doskonale rozumiem co przeżywasz, ale on już nie wróci. A nawet jak będzie pisał do ciebie,  że chce wrócić, to nie będzie to prawdą, tylko będziesz dla niego "zapchajdziurą" po zerwaniu. On wie, że ty go kochasz, i jesteś w stanie zrobić wszystko, i dlatego  to wykorzystuje. Nie będę ci pisac, ze spotkasz kogoś, być może tak, być może nie. Tego nikt nie wie, ale pomyśl sobie, czy chcesz jeszcze raz przeżywac moment, w którym dowiadujesz się, że on ma kogoś, że cię okłamywał. Ja wiem, ze nie chcę tego szoku, tego bólu.

dziękuję mysticgirl, że napisałaś. To prawda, że go bardzo kocham i dużo dla niego robiłam, wybaczałam mu, wracałam i tak w kółko. Jeszcze do niedawna miałam nadzieję, że może i on mnie jednak kocha. Ale zaczyna do mnie docierać, że to nieprawda. Z tą zapchajdziurą masz rację - byłam nią przez ostatni rok i to nie jest fajne uczucie. Nigdy więcej nie chcę przeżywać tego co teraz, dlatego wierzę, że wyciągnę z tej lekcji dużo doświadczenia i nauczę się nie popełniać więcej tych samych błędów. Nie dam się już nigdy nikomu tak skrzywdzić.

Hehe... No ja sobie to "szczęście" dawkuje tylko 3 razy w tygodniu....
Basen wpływa na mnie bardzo pozytywnie. Siłownia niestety u mnie odpada...
Dziewczyny jak samopoczucie? Olimpia napisz co u lekarza.

Moje samopoczucie od wczoraj troszkę lepiej. Zaczynam myśleć bardziej o sobie. Właśnie wróciłam z poczty i wysłałam mu paczkę - jego książki. Łezka mi się w oku zakręciła jak je oddawałam, ale zaraz zadzwoniłam do koleżanki żeby się nie rozkleić i nie wyć całą drogę do domu. Mam niestety nowe zmartwienie i ono też mi trochę głowę zajmuje - mój kolega niedawno dowiedział się, że ma guza w mózgu. Dzisiaj odebrał wyniki po biopsji i już wiemy mniej więcej z czym mamy do czynienia. Także walczę ze sobą, żeby zapomnieć, otrząsnąć się i dodatkowo martwię się teraz o niego. Ehhh popieprzone to życie....

Po wizycie u terapeutki oczywiście się odezwę.

Wróciłam niedawno od terapeutki. Dopiero dzisiaj wypłynęło, że moja "żałoba" nie dotyczy tylko jego, ale również jego rodziny. I to prawda, przez te kilka lat bardzo się z nimi zżyłam, zaangażowaliśmy się wzajemnie w nasze życia. Więc okazuje się, że tracąc jego straciłam również ich.

Zaczęła się analiza mojej osobowości, zachowań, charakteru, mojego zaangażowania w związek, postępowania itp. Dawałam za dużo, a bardzo mało oczekiwałam w zamian. Sporo w sumie dzisiaj tego było i widzę, że nie lubię o sobie rozmawiać, siebie analizować. Wolałam jego. Ale muszę przez to przejść, żeby coś zmienić w swoim życiu. Żeby w przyszłości nie powielać tych samych błędów.

Już chyba 4 raz mi powtórzyła, że jestem strasznie krytyczna wobec siebie. Zapytała mnie wprost "czy ja siebie lubię" - niestety nie. I dopiero teraz widzę ile na tym tracę, dlatego zrobię wszystko żeby siebie polubić.... eee w sumie mało powiedziane - POKOCHAĆ

Oczywiście kroki, które poczyniłam są dobre. Zamykam powoli za sobą drzwi, ale jeszcze trochę to potrwa.... Zmęczona jestem i trochę sprany mam mózg

Uuu...wypadającego dysku nie zazdroszczę...
Ale, że samopoczucie lepsze to dobrze.

I tak trzymać. Zajęta głowa to mniej bólu.
W końcu uwolnimy się od niego na dobre.

Wszystkie co tu jesteśmy dawalysmy za dużo! A co w zamian dostalysmy?! Fige z makiem. Na dodatek zostalysmy obarczone winą, no bo jeszcze za mało dostali. Piepszoni Piotrusie Pany! Eh dziś jestem zła na ten gatunek:)
Rozumiem też Olimpia twój ból z powodu straty jego rodziny. Czuje podobnie tylko, że dla mnie niezrozumiałe jest jak kobieta, która wydawała mi się taką tajną teściową, przyjęła taką postawę. Nikt z jego rodziny nawet słowem się nie odezwał do mnie. Zero reakcji! wychodzi na to, ze on tam jest swiety. Nawet jak wyslalam kopie sms jego siostrze, co do mnie wypisuje, tez nic nie odpisala!Tego nie zrozumiem nigdy:(

Zahir wynik masz dodatni - 1 minus i 2 plusy

Dzisiaj przez ten krok mam lekkiego doła, ale lekkiego, nie rozklejam się Boję się tylko, że jak dostanie paczkę to skontaktuje się ze mną. Ale w sumie skoro milczy od prawie 2 tygodni to znaczy, że ma mnie gdzieś, dobrze się bawi z kochanicą szmatnicą, więc istnieje duże prawdopodobieństwo, że jednak ten kontakt nie nastąpi. OBY !!! Bo mnie wybije, a wiem że nie będę potrafiła nie odebrać. Ale spróbuję

Oj my chyba wszystkie kochałyśmy za bardzo. I jak to określiła moja terapeutka "poznał wszystkie moje słabości i je po prostu wykorzystał". Ale nie ma co gdybać i nie robię tego, dostałam kopniaka w tyłek i jak wyjdę z tego bagna to z podniesioną głową, silniejsza i mądrzejsza
Z tą analizą to masz rację, też niestety wszystko rozkładam na czynniki pierwsze, próbuję za wszelką cenę zrozumieć i poznać prawdę. A to mnie wykańcza, sama siebie tym krzywdzę, więc staram się nad tym panować. Ile ja się teraz rzeczy nauczę :):) Rychło w czas po 30 stce :D Ale lepiej późno niż wcale.

Krytyczna jak krytyczna, ale okazuje się, że mam mnóstwo kompleksów

Dziś dziewczyny byłam świadkiem sceny. Para, ona w ciąży, w busie. Dzieciątko zaczęło się ruszać ( brzuch spory:), ona się uśmiechnęła, on położył rękę na brzuchu a potem przytulil głowę:) sweet. Prawie mi łza pociekla. Pomyślałam, kurcze ja bym też tak chciała ( bo nie miałam- nie ciąży, tylko takich czułości)) a z drugiej strony właśnie dlatego, że nie miałam a przecież tak chcę to jest ok. Takiego chce faceta. Takiego chciałam zawsze, takiego muszę mieć a on to pomyłka!. Trzeba przebolec i szukać swego!!!!!!!

Ubawilas mnie tym eh i tak ją zdradzi;) ją też miałam ten etap zazdrości. Ale już minął. Na wszystko potrzeba czasu- na wszystko!

Arcola witaj,

od nikogo nie dostaniesz po głowie. Zachowujesz się zupełnie normalnie w sytuacji gdy ktoś Cię zdradza, oszukuje, gdy kogoś kochasz i chcesz być kochana. Nie wszystkie kobiety potrafią od razu po dowiedzeniu się o zdradzie rzucić to wszystko, zapomnieć, zerwać kontakty, pozamykać wszystkie drzwi. Nasz strach przed samotnością, upływający czas (PESEL) pewnie też nie pomaga. Podobnie jak ja trafiłaś na dorosłego, ale niedojrzałego faceta. Wiem przez co przechodzisz i co czujesz. Wiek nie ma żadnego znaczenia, ja jestem troszkę młodsza bo mam 31 lat i też nie mam męża, dzieci, mimo iż moje wszystkie koleżanki je mają. Po prostu nie trafiłyśmy na tego odpowiedniego. Ja też panicznie boję się samotności, boję się tego, że nie założę rodziny, nie będę miała dzieci, w nikim się nie zakocham ani nikt mnie nie pokocha. Ale na siłę nie da się i nie można z kimś być. Dajemy się oszukiwać, krzywdzić bo bardzo kochamy i chcemy być szczęśliwe. Ale czy jak ktoś tak nas traktuje to jesteśmy szczęśliwe? NIE. Pewna mądra kobietka wkleiła w moim poście fajny cytat " lepsza samotność wysokiej jakości niż bylejakość w związku." - mi dał dużo do myślenia.
Sobie niczego nie wyrzucaj bo to nie jest Twoja wina, on jest zwykłym draniem. Musisz przez to przejść, musisz myśleć teraz wyłącznie o sobie - ten tekst jest powtarzany na forum jak mantra, ale to prawda. Zajmuj czas, dbaj o siebie, nie kontaktuj się z nim. Z czasem będzie lepiej i wierzę że z czasem trafimy na porządnego i wartego naszej uwagi faceta.
Pisz jak będzie Ci źle. Pisz aby wyrzucić z siebie te emocje, posłuchać rad.

"słabość" może być największą siłą jak się okazuje dla mnie to właśnie sięganie po coś i mówienie potrzebuję, choć już coraz lepiej mi to wychodzi:) Takie lekcje uczą to prawda, ta lekcja mi dała poczucie twardego stąpania po ziemi. Wrażliwość też mam na wysokim poziomie, ale coraz bardziej ją lubię. Każda z nas tu piszących miała dużo sygnałów i informacji o tym, że w jakiś sposób się oszukujemy, czy naprawdę kochamy zdradzacza ? Myślę, że nie do końca prawdziwie widzimy naszych partnerów, dużo w tym wszystkim projekcji, wyobrażeń i pragnień, a realia są inne.
Arcola to może dobry moment by właśnie pomyśleć dlaczego więcej dajesz niż otrzymujesz związek powinien być 1 do 1 , ale nie w słowach a czynach.
Masz w sobie bardzo dużo do zaaferowania i jest ktoś, kto nie tyle jak dzieciak to weźmie , ale przyjmie z radością i odwzajemni.