zdradzona, zawiedziona

Olimpia - widzę ,że główkę masz nie od parady. Myślisz, myślisz i dobrze. Masz tylko to wykorzystać dla siebie, a będą jeszcze z Ciebie ludzie mimo, że coś tam masz dziś poszarpane.. Jak się pozrastasz, wtedy tylko pozazdrościć potencjalnemu menowi. Nie wymiękaj- PO BURZY ZAWSZE WYCHODZI SŁOŃCE

A mówiłam  kiedyś.... , w miarę  Twoich możliwości ograniczanie kontaktów, to lek na poszarpanie tego i owego. Bardzo dobrze, że nie dopytywałaś jego siostry - ojj widzę ,że robisz Panienko postępy. Kurcze, jeszcze szybciej się posklejasz niz ja - ha ha ha. No nie- szybciej nie, ale doganiasz mnie. Bravo!!

Zmęcz psiaka jak należy i w nagrodę podrap go za uszkiem, albo po brzusiu w moim imieniu oczywiście - hau, hau, hau

Olimoia234 ja kiedy mój mąż nas zostawił szukałam z nim kontaktu co chwila to ja do niego dzwoniłam że córki za nim tęsknią . Potem poprosiłam żeby do nas przyjechał i żeby z nami został ale on mnie wyśmiał " do was mam wrócić do was ha ha" jeszcze zadzwonił do swojej siostry że go okradłam bo przelałam 1000 zł na opłatę mieszkania po tych wydarzeniach nigdy więcej do niego nie zadzwoniłam on przez tydzień dzwonił kilka razy ja nie odbierałam potem zmienił swoje nr tel.  Nie mamy kontaktu nie wiem co u niego pewnie dobrze się bawi z kochanką ma szmal nie ma obowiązków . A ja cóż cierpię czuję się upokorzona opuszczona wieczorami samotna i czekam na rozwód. Niestety procedura potrwa bo nie znam adresu jego kochanki a on z nikim nie utrzymuje kontaktu

co za drań niestety z tego co widzę i czytam to pełno takich gnid chodzi po ulicach.
Doskonale wiem co czujesz i przez co przechodzisz... Trzymam kciuki za Ciebie i życzę wszystkiego dobrego - i do Ciebie w końcu los się uśmiechnie.

Olimpia - oczywiście, że to normalnie !! (pamiętasz..?/ SCHEMATYCZNE REAKCJE) Jeszcze nie raz tak będziesz miła. Ja też tak miałam, jednak za każdym razem ( jak to kiedyś nazwałyśmy - huśtawką nastrojów), choć ten niepokój wraca co jakiś czas,  jest on mniej emocjonalny (po czasie sama dojdziesz do tego wniosku). I choć za każdym razem on męczy i równocześnie wkurza ( bo tego byś nie chciała) - rozwala dzień , jednak musisz się z tym pogodzić AMEN
Ja tez mam  nie najlepszy dzień, a właściwie noc. Wiem też dlaczego ... - jak kilka wpisów wcześniej ( po moim eksperymencie) postanowiłam usunąć resztę "przypominajek" związanych z moim ZDRAJCĄ. Zrobiłam to wczoraj i pewnie dlatego noc zawaliłam myślami, wspomnieniami ( jednak były one bardzo zimne- takie suche fakty), co nie zmienia stanu rzeczy, że nie przespałam dosłownie pół nocy. Dziś tez ciągle myśli powracają jak bumerang, ale powtarzam - są takie zimne, zero łez, zero "palpitacji serca" - po prostu myślę co chwila o tym co się stało. Mam jednka świadomości, że to kolejny etap przejściowy. U Ciebie też - jesteś zwyczajnie kilka kroków za mną, ale nie poddawaj się emocjom - ŻYCIE TOCZY SIĘ DALEJ . Pozdrawiam

Wszystko to normalne! Ja już siódmy miesiąc a jak córka ostatnio coś napomniala, że była z tatą u jakiejś Pani to poczulam się kiepsko ( uczucie zazdrości?)....ale naprawdę takich dni jest mniej.
Ostatnio sobie notuje w myslach na koniec dnia, czy był to dzień radosny, czy smutny, udany czy mniej. I cały ubiegły tydzień był na plus. Oczywiście niedziela ( pewnie dlatego, że w te dni był zawsze w domu) była taka sobie. W dresach, bez makijażu, przy chipsach i piwie:) ale i nad tym popracuje:). Na wszystko potrzeba czasu. Dajmy go sobie!

Będzie! Ja też miałam kiepski start. Wydawało mi się, że skoro był moją jedyną miłością, razem 9lat, to pewnie długo mi nie przejdzie.
Z czasem tych myśli o nim będzie mniej!

Tak trzymaj zerwanie kontaktów pomaga dla mnie najgorsze były noce budził mnie potworny lęk po którym nie byłam w stanie zasnąć na szczęście to uczucie minęło. U mnie to już 6 miesięcy naprawdę jest lepiej chociaż doły jeszcze łapię i łzy też czasami popłyną. Powodzenia

Ja do tej pory czasem nie mogę zasnąć, ale stawiam się wtedy do pionu. Powtarzam sobie wtedy - przestał cię kochać, odszedł, to był jego wybór a Ty musisz się z tym pogodzić. Kiedyś to były tylko słowa, które tak naprawdę do mnie nie docierały. Teraz wiem, że to prawda. Tak jak piszesz, czasem łzy się pewnie pojawią. Ale mimo to damy radę. W końcu silne babeczki jesteśmy.

Witajcie,

ja dopiero teraz zaczynam etap wmawiania sobie, że on mnie nie kocha. Jeszcze do niedawna się łudziłam, że może być inaczej. Ale zaczyna do mnie docierać, że te jego kontakty do tej pory miały jakiś jego cel - chciał przyjechać, chciał pewnie wyczuć sytuację z weselem, pewnie chciałby dalej ciągnąć na 2 fronty. Zauważam, że u niego nic się nie zmieniło, on nadal nie wie czego chce, nie potrafi podjąć żadnej decyzji. Dlatego muszę w sobie zmienić myślenie i im bardziej wmawiam sobie że mnie nie kocha tym bardziej to boli - ale chyba i ten etap muszę wytrwać. Od 3 dni jest ciężko, znowu zaczęłam płakać, mam problem z zasypianiem. Mam nadzieję, że te przejściowe.

Ja dzis zaczynam pewien etap w moim życiu więc trzymajcie kciuki , żeby się powiodło:)! -  trzymam MOCNO KCIUKI !!!!

mi ciężko powiedzieć, bo widzę u siebie dopiero jakiś 2 etap.
1-szy etap -> trwał u mnie prawie 3 tygodnie - czyli to niedowierzanie, zadawanie sobie non stop pytania dlaczego, szukanie  odpowiedzi, żal, złość, smutek, upokorzenie, poczucie przegranej, nie dopuszczałam do świadomości myśli, że to koniec. Dużo było tych emocji. Tłumaczyłam sobie jego telefony, interpretowałam po swojemu jego słowa.
2gi etap -> zaczął się chyba dopiero 2 dni temu. Raczej już nie zadaję sobie pytania dlaczego, tylko zaczyna do mnie docierać, że już nic z tego nie będzie, że on mnie nie kocha, że wybrał ją, że tęskni za nią. Czuję teraz ogromną pustkę, tęsknotę, ból jest niesamowity. Ale zaczynam trochę inaczej interpretować jego słowa, wydarzenia, jego zachowania. Przestaję go powoli sprawdzać.

Niestety nie wiem co czeka mnie dalej, bo pierwszy raz w życiu jestem w takiej sytuacji. Ale jeszcze nie pogodziłam się z tym co się stało....

Gdzies wyczytalam, że jest się zdrowym w momencie jak on jest ci obojętny. Najpierw miłość potem nienawiść a na końcu obojętność.
Ja juz jestem pogodzona z tym co się stalo. Jest mi żal tylko ostatnich lat, no i czuje złość, że dalam sobą manipulować a z drugiej strony nadal nie rozumiem wielu spraw?!?:)

U mnie to wszystko wyglądało inaczej niż u was. To były dwa lata takiej gry. Rozstania, powroty, kto więcej zniesie, kto ustąpi. Ostatni rok niby razem, niby chcieliśmy ratować to małżeństwo a w rzeczywistości to było dobijanie a nie ratowanie. Dużo złego się w tym czasie wydarzyło i ja jestem pewna, że bym do tego nie wróciła. Przykro mi tylko, że tak się to potoczyło. No i czasem są jeszcze takie sytuację, że serce boli np dziś córeczka narysowała rodzinę: Mama, tata, ona i brat ( wymarzony przez nią, może kiedyś się jej spełni;)

Ja też  żałuję że los nas połączył. 18 Lat temu na 3 miesiące przed ślubem ja chciałam zerwać z nim  po sprzeczce jednak mój mąż ukląkł przepraszał a nawet powiedział że tak bardzo mnie kocha i jeśli ja za niego nie wyjdę to on nie ma po co żyć może rzucić się pod tramwaj. To jest ta miłość????????????????????????????? gzie ona teraz jest zwiała razem z nim do kochanki. Ukrywa się przed córkami udaje że znikł

Samotna to już jest zero totalne skoro własne dzieci porzucił. Ach gdzie ci mężczyźni?!

Witajcie znowu - sory, że Wam tak mieszam- przepraszam ,bo myślałam, że jestem tym  " pewnym koniem" w naszej dyskusji. Jak pewnie doczytałyście wcześniej - z biegiem czasu po rozstaniu, podobnie jak każda z nas przeszłam wiele tzw. wahnięć emocjonalnych, przytłaczających i dołujących natrętnych myśli i wspomnień itd.................. (co Wam będę tłumaczyć co się z nami dzieje w tym tzw między czasie ), STANDARD!!, jednak  uwierzcie- !! myślałam, że tylko postawię tzw kropkę nad "i" nad minionym czasem, a tu nagle................nie śpię 3 noc, jestem rozwalona na maksa............. Boże ......... skąd to się wzięło....??? Byłam tak pewna siebie, że nawet chciałam sie wkręcić delikatnie w relację ( pewien gość czeka/podmawia się.....)- byłam pewna, że jestem gotowa................ a tu nagle załamka....chyba cofam sie kilka kroków w tył i to nie wiem dlaczego/ nic sie nie wydarzyło.................  wiecie, że chciałam nawet w porywach mojej słabości zadzwonić do mojego zdrajcy..- całe szczęście, że kilka dni temu usunęłam wszelkie możliwości kontaktu - normalnie nie wierzę, że to się dzieje- cholera płaczę znowu jak ok 2 miesiące temu - NIE CHCĘ TEGO !!!!

Dziewczyny nie sposób się całkowicie odciąć. Wszyscy powtarzają - jesteście silne i dacie radę. :-) Pewnie, że tak ale to nie znaczy, że czasem nie dopadnie nas słabość i łzy. Nie jesteśmy cyborgami. A to, że czujemy znaczy że bardzo kochałyśmy. Wiecie ja doszłam, że do wniosku że mimo tego wszystkiego co mnie spotkało i co przeszłam nie żałuję,  że kochałam i byłam kochana ( kiedyś oczywiście).  Nie wiadomo co przyniesie nam kolejny dzień ale - ważne są tylko te chwile,  których jeszcze nie znamy....  :-)

Przeczytałam Wasze ostatnie wpisy i pierwsze co mi przyszło na myśl to ta cholerna niesprawiedliwość - to my zostałyśmy porzucone, oszukane, zdradzone. To my teraz cierpimy, przechodzimy kolejne etapy, walczymy o siebie o każdy dzień. Płaczemy, łapiemy doły, myślimy, złościmy itd... tych emocji i uczuć jest mnóstwo.....
A oni? - mają to gdzieś, nie przejmują się nami, nawet nie próbują zrozumieć jaką krzywdę nam zrobili, a przecież tak bardzo niby kochali !!!! Żyją jakby nigdy, pewnie ze swoimi kochanicami. Szlag mnie trafia jak o tym myślę. Zastanawiam się cały czas dlaczego mnie to spotkało, przecież jestem dobrym człowiekiem ! Nie miałam żadnego wyboru, to on postawił mnie przed faktem dokonanym, to on sprawił, że czuję się jakbym umarła. Robię wszystko mechanicznie bo muszę - muszę chodzić do pracy, muszę jeść, muszę pić, muszę jakoś żyć. Tylko że to życie wygląda teraz jakbym była w jakimś piekle.

Od kilku dni czuję się gorzej, włączyła mi się straszna tęsknota i smutek. Unikam ludzi, drażnią mnie wszyscy, nie chcę z nikim rozmawiać, znowu zaczęłam wyć. Dociera do mnie, że on mnie nie kocha i to tak okropnie boli....Jutro minie 4 tygodnie, a mam wrażenie że to ledwie kilka dni minęło...

Ale wiem, że nie możemy się poddawać, boli trudno, jest płacz trudno, jeśli nie jutro to za kilka dni będzie lepiej. To trzeba przetrwać mimo iż sama momentami już nie mam siły aby walczyć, chciałabym się poddać, tylko co wtedy? Depresja? Skończenie ze sobą? - NIE, ten baran na to nie zasługuje !!!!

wiem Maju, że masz rację, że to trzeba po prostu przeboleć, przejść przez to. Ale czasami jest tak ciężko, że nie daję rady. Dzisiaj mam okropny dzień, milion myśli, milion emocji i ta cholerna tęsknota, tęsknota za draniem, który mnie tak bardzo skrzywdził. To jest chore !!! Jak ja bym chciała wymazać go z pamięci

Ja też sobie nie wyobrażam z kimś się nowym wiązać, nie będzie to możliwe dopóki całkowicie się z niego nie wyleczę (póki co mam obrzydzenie do facetów).
Chociaż teraz myślę, że nigdy to nie nastąpi, że nigdy nie przestanę go kochać. Kocham go i nienawidzę jednocześnie. Czy jest w ogóle możliwe, że to uczucie kiedyś minie? Targają mną dzisiaj przeróżne emocje. Pewnie brak kontaktu też ma na to wpływ, bo jednak wcześniej dzwonił raz na jakiś, a teraz cisza. Ale wiem, że to dla mnie lepsze rozwiązanie, bo teraz to przetrwam a później pewnie będzie łatwiej.

to skoro wszystkie mamy gorsze dni to może to jakaś zła faza księżyca, niskie ciśnienie? tłumaczę już sobie głupotkami.
A tak poważnie to chyba faktycznie normalne, że przychodzą i te gorsze dni. Miałam nadzieję, że z dnia na dzień czy tygodnia na tydzień będzie lepiej. Ale widocznie i takie stany muszą się pojawiać. Też już zaczynam myśleć o weekendzie, ale póki co sobotę mam całą zaplanowaną poza domem, więc zleci. Na niedzielę coś może wymyślę
Ja jestem w troszkę lepszej sytuacji, bo go nie spotkam - więc o to nie muszę się martwić.
Odzywa się we mnie złośnica, ale życzę tym wszystkim zdradzającym i okłamującym Panom karmy powrotnej. My już będziemy szczęśliwe, a oni będą cierpieć (samotni, nieszczęśliwi, porzuceni, oszukani) - ahhh idealny obrazek przyszłości

Chyba każda z nas by tego chciała:)

Dziewczyny ja mam gorsze momenty przed okresem. Także wtedy jest dół.
Może urządzimy internetowy sabat czarownic i pomruczymy pod nosem cosik.. >:)
No chyba, że okaże się że mieszkamy blisko siebie...  :-D
Liza jak nocka, przespana?

Maja - o cholera, ja też jestem przed .........może coś w tym jest...??
SABAT - już zbieram na karnet - taki wiesz- całoroczny,ale proponujesz tylko mruczenie..??? to powyć do księżyca trzeba !!
A jak nocka ? -REWALACJA- łyknęłam tabletę i spałam jak dzidziuś

Ja też chętnie  dołączę do tego sabatu. Jestem z małopolskiego ale od września znów na rok szkolny przenoszę się w świętokrzyskie. Sabat to najlepiej w Kielcach a więc?????????????????????????????????????????????? NA miotły i mopy dziewczyny i do Kielc

mam rodzinkę niedaleko Kielc, więc miotłę czas odpalać

proponuję OLIMPIĘ - zwolnić z wpisowego - przecież to nasz szef -ZAŁOŻYCIEL WĄTKU

no daj spokój - wpisowe wpisowym - ale RANGA.................. nie rezygnuj ............. SZEFOWA WSZYSTKICH MIOTEŁ - to jest coś - zastanów się GŁUPIA

no i zobacz... na tzw spontanie znalazłam pozytyw tego złego.... korzystaj póki czas... he he

iść -> kawka to nic złego, zabicie czasu, odciągnięcie myśli, rozmowa na inne tematy niż ex. Dla mnie same plusy. A poza tym jak nie będziesz się dobrze czuła w towarzystwie tego pana to zawsze możesz się ulotnić Miotełka i poszłaaa...

czyli jak mówisz............ gdyby co - MIOTEŁKĘ W BAGAŻNIKU DOBRZE ZAWSZE MIEĆ - he he

no wiesz- taki przyświeca mi cel, ale obawiam się, że dziś z moim obciążeniem będę się męczyć.... ale co tam zobaczę na razie zbywam temat - oczywiście  jakby co -dowiecie sie pierwsze . Szczerze mówiąc sama jestem ciekawa reakcji mojej