zdradzona, zawiedziona

Kartki, zdjęcia, pewnie jakieś upominki?!. Ja po siedmiu latach malzenstwa spakowalam: worek ciuchow jego, schowalam album ślubny, pierścionek i obrączki. Tyle dziewczyny! Zadnych upominków od niego! Totalne dno! Tak się zastanawiam czasami jak ja zylam?! To się odbywało wszystko na zasadzie: on kasa ( na początku wspólna potem z wydzielaniem) i ja: cały ten majdan do ogarniecia, czyli dziecko na twojej głowie, mąż na twojej głowie, sprawy domowe na twojej głowie! Nie dziwię się teraz, że kiedyś ten kon, czyli ja, nie był w stanie wozu ciągnąć. Tylko, że ten wóz jaki cholernie ciężki by nie był to jednak był. No i teraz ciężko, bo tak z połowa wozu glupio, a z drugiej strony  o połowę lżej!

Mój mąż ma całą masę rzeczy, które chcąc wywiez musi ciężarówkę wynająć! To rzeczy związane z jego hobby. Bardzo kosztownym i to w dwojaki sposób! Bo zabrało i pieniądze i męża! Jego ukochany warsztat! Jak wchodzę tam teraz i patrzę na to wszystko to mi się chce płakać! Ale pamiętam jak mama mi mówiła: on to do warsztatu przyjeżdża nie do ciebie! I to prawda. Skończyła się kasa, żeby tam łożyc, skończyło się małżeństwo! Szkoda tylko tych lat! Ale zapewne tak miało być!

Ja nie mogę czegoś w życiu pojąć - spotyka się dwoje dorosłych ludzi, wykazuje sobą zainteresowanie , pojawiają się motyle, przychylne słowa, gesty, decyzje wspólnego bycia ( w jakiejkolwiek konfiguracji), często dzieci i... coś pęka ??!!. Ja dobrze wiem ,że "życie  to nie je bajka" - już dawno skończyłam 15 lat, wiem też, że tym motylom nie zawsze chce się fruwać, bo proza życia robi swoje, rozumiem też, że jedna strona może  i ma prawo chcieć czegoś innego od życia, niż to co go spotkało- na co liczył ( często do tego dochodzi się po czasie), Jednak do diabła, gdzie jest w tym momencie SZACUNEK dla człowieka, PRZECIEŻ albo PODOBNO  do bliskiego człowieka. Ja moim małym móżdżkiem nie mogę ogarnąć FORMY/SPOSOBU, w jaki sposób  odbywają się rozstania - te perfidne posunięcia, kłamstwa i krętactwa, to odchodzenie z dnia na dzień, to odwracanie kota ogonem , milczenie...etc - no nie ogarniam tego. Wyobraźcie sobie, że w moim przypadku nie było rozstania, takiego " musimy się rozejść bo coś tam". Ja po prostu dowiedziałam, że mój zdrajca pozwala wrócić do siebie żonie, bo poważnie zachorowała, a z nami...? prosi bym poczekała , będzie dobrze., że mnie nie skrzywdzi, bo na to nie zasługuję. Przecież to chore !! " on chce kontaktu ze mną, bo mnie kocha", ale z ex żoną razem mieszka i tworzyć będzie codzienność. Wszystkiego sama musiałam się domyślać i na tych domysłach i oczywiście niuansach/ zdarzeniach/ faktach, które miały miejsce, podjąć decyzję odejścia z tej patologii. Z szacunku do niego ,siebie i tego co nas łączyło, chciałam mu to oświadczyć podczas rozmowy - jednak nie było mi to dane, bo mój TCHÓRZ-MEN domyślając się zwyczajnie nie przyszedł na spotkanie - tragedia-! zero szacunku.!

No właśnie - PODOBNO bliskiego...
Ja też największy problem miałam ze zrozumiem tego. Przecież mówiłam - masz kogoś, odejdź. Ale nie lepiej było kłamać, mówić mi że sobie wymyślam. Lepiej po raz kolejny było zrzucić na mnie odpowiedzialność za podjęcie decyzji ( żeby dalej robić z siebie ofiarę ). Tak - to ja złożyłam pozew o rozwód. Jestem z tego dumna. To najrozsądniejsza rzecz jaką zrobiłam od momentu kiedy zaczęłam podejrzewać zdradę.

Dokładnie - tchórz...
Oczywiście, że to moja wina. "P . Dowiedziałam się od niego jak długa jest lista moich kochanków - nie uwierzycie. Nawet wrzucił tam męża mojej siostry, jego brata, oczywiście koledzy z pracy...   Normalnie nie wiedziałam, że jest ich aż tylu...
I ja czekałam, prosiłam, krzyczałam, oj nazbierało się tego. A potem już nie miałam siły walczyć, bo dotarło do mnie że nie ma już człowieka którego pokochałam. Że on już od dawna kocha swoją pannę...

Wiecie czasem w przypływach gorszego nastroju nachodzą mnie myśli, żeby na "poprawę nastroju" ale też "jemu na złość" przespać się z kimś. Przede wszystkim brakuje mi bliskości drugiej osoby, ale wiem że taki seks tego mi nie da. Poza tym jakoś nie wyobrażam sobie seksu bez miłości ( dobra, dobra, wiem stara a głupia... ). Po drugie on ma mnie w głębokim poważaniu, więc nawet pewnie się o tym nie dowie...
Dziewczyny czy to normalne - takie myśli? Takie chwianie się od jednej skrajnej myśli do drugiej? Po takim czasie? Myślałam, że najgorsze za mną...

Dziewczyny, coś wam powiem.. coś, co teraz, powolutku do mnie dociera...

Zastanawiacie się, jak to możliwe, że człowiek, który był dla Was najbliższy, dla którego tyle poświęciłyście, z którym tak świetnie się porozumiewałyście, który Was traktował bardzo dobrze, z czułością, wyznawał miłość itd. - jak mógł z dnia na dzień tak się zmienić? porzucić? zdradzić? zamienić w takiego zimnego, bezdusznego, chujowego drania?

Odpowiem Wam - bo on się zakochał! [nie powiem Wam, czy to prawdziwe zakochanie... czy na długo... czy na krótko]. Ale mówię Wam - on wyrzucił ze swojej głowy wszystko! Was... dzieci... liczy się tylko nowa miłość...
A Wy (i ja) siedzicie, płaczecie, rozpamiętujecie, czekacie, wierzycie, że coś do niego dotrze, że się ocknie...
NIE! tak nie będzie! Chyba, że gomoń zostanie porzucony i poczuje, że grunt mu się pod nogami zawala... wtedy szybciutko wróci do Was... Chcecie tak?

Ja Wam coś powiem. My jesteśmy lojalne, dbamy o rodziny, kochamy męża, ale taką miłością dojrzałą...
Ale zapomniałyśmy już, jak to było, gdy zakochiwałyśmy się mając 19-20 lat! To była magia! Nic więcej się nie liczyło... świat przestał istnieć... nie było innych ludzi... zobowiązań... ważne były tylko te olbrzymie emocje... ta siła przyciągania... Pamiętacie to?

On to teraz przechodzi. I dla niego nic innego sie nie liczy.
Nie liczycie się Wy. Ani Wasze wspólne dokonania. Ani te piękne relacje, które wspólnie wypracowaliście. Ani wspomnienia, żadne przeszłe cudowne chwile z Wami. To się nie liczy dla niego w tej chwili absolutnie. On teraz nawet o tym nie pamięta! Tak serio - wywalił to całkowicie z głowy, może na zawsze.
Dlatego przestańcie się łudzi i same siebie oszukiwać...
I róbcie dokładnie to samo!
Żyjcie... jesteście wolne! Zakochujcie się... nie chodzi o miłość do grobowej deski... już nie... ani o nowy związek... o nie... na to nie idźcie!

Piszę to, bo dziewczyny - pora się otrząsnąć ze złudzeń... pora skończyć zamartwianie... Oni nie wrócą.

A dlaczego chcą utrzymywać kontakty? Odwiedzają... są mili, deklarują przyjaźń i pomoc wszelaką?
Bo w tym ich nowym szczęściu jest tylko jeden cierń - WY
I to jest sposób na "załatwienie" wyrzutów sumienia. Ale to nie jest miłość (tak, jakbyśmy chciały... żaden sentyment, tak jak myślimy... żadne przebudzenie, tak jak się łudzimy)... ZAPOMNIJCIE

Piszę to wszystko z własnych doświadczeń.
Opisałam siebie.
I nie chcę się już dłużej ani oszukiwać... ani samobiczować... ja chcę ŻYĆ I właśnie zaczynam

ps. tak, pojawił się ktoś w moim życiu... i tak, choć to zaledwie niewinny początek, to już teraz czuję jak to potrafi przesłonić wszystko... i dodam - przez 20lat zapomniałam jak to jest... jakie to silne... Nie wiem jak to się skończy... i kiedy... może za tydzień. Ale przypomniałam sobie jak to kiedyś było! I dlatego mówię Wam - Wasi ex to przechodzą... i nigdy już do Was nie wrócą...wiem, że to straszne, okrutne, nieludzkie, nie fair, niesprawiedliwe... ale oni odkryli coś niesamowitego i niezwykłego...
I wiecie co jest najgorsze? Że ja w jakiś tam sposób dalej kocham mojego męża... mimo, że mi to wszystko zrobił... nie mniej... jestem w stanie do szaleństwa zakochać się w innym... i - mam nadzieję - że kiedyś przyjdzie taki dzień, że podziękuję mojemu jm że mnie tak wtedy porzucił - bo dzięki temu poznałam fantastycznego faceta (może facetów?). I wykiwam i jego... i te wszystkie kochanki... hehehehee

Porządne tak, ale nie święte....

We wszystkim się zgadam. I jak rozum bierze górę, to to wszystko do mnie dociera... Tylko jak jeszcze w niektórych momentach uczucia biorą górę to najzwyczajniej w świecie trafia mnie szlag, że ja jak kretynka starałam się jeszcze, walczyłam sama ze sobą, pomiatałam sobą... Niestety.... A on już wiedział, że nic z tego nie będzie, tylko bał się podjąć decyzje, bo to że nie kochał mnie już dawno to już wiem.... Oj bolało dopuszczenie do siebie tej prawdy....

Ja też żyję, wbrew wszystkiemu. Robię rzeczy o których marzyłam. Rozpieszczam siebie, kiedyś to było nie do pomyślenia....

Tyle, że kurcze jak każdy pragnę tego kogoś obok, żeby się przytulić i ....

Cieszę się, że Ktoś się pojawił. Wtedy dużo łatwiej uporać się z pewnymi wspomnieniami, emocjami, zapomnieć...

Maju, wszystko to znam aż za dobrze!

A żeby ktoś się pojawił, to wiesz co trzeba robić? A w zasadzie czego nie robić? NIE WOLNO się zamykać! Bo nikt nie przyjdzie pod Twój domek i nie zacznie wołac pod balkonem...
Ja nie szukałam, uwierz mi! Wręcz przeciwnie...
Ten człowiek jakieś 3-4 tygodnie temu spróbował po raz pierwszy i ja go wtedy pogoniłam gdzie pieprz rośnie...
ale on odczekał... i nie poddawał się Nie wiem, czy coś z tego wyjdzie! Ale też nie o to chodzi! Nie nastawiam się na nic...niczego nie planuję... żyję tu i teraz... dzisiejszym dniem.

Niedługo po rozstaniu zapytałam mojego dobrego znajomego, który rozwiódł się już kilka lat temu - jak sobie poradzić z tym bólem? - on mi odpowiedział, bez chwili zastanowienia i bardzo krótko - musisz poznać kogoś nowego, innej metody nie ma! Potem to się rozleci... poznasz następnego... może kiedyś będziesz z kimś dłużej, może nie... ale to Cie uleczy...

Inny znajomy, którego porzuciła kobieta opowiedział mi, że cały czas ją bardzo kochał i był na skraju załamania nerwowego, ale właśnie w tedy zakochał się w nowej dziewczynie - i od razu mu przeszło. Ze swoją ex jest w przyjaźni. Z nową nie jest już od dawna...

No pewnie że nie maju. To musi przyjść samo. Ja namawiam tylko do wyjścia z domu... nie dania się! nie zamartwiania!
Nie ma tez co "szukać"... bo wtedy się na pewno nie znajdzie... trzeba po prostu pożegnać się z tym co było, i bez żadnych planów czy nastawienia - zacząć żyć - radośnie, fajnie... normalnie!
Ja po odejściu jm byłam sama jak palec - bez przyjaciół, bez rodziny, nawet bez znajomych... pokonałam się, poznałam nowych ludzi, trosze tak "na siłę", bo bez chęci i w wielkim przygnębieniu...

Witam Dziewczyny

Wizyta u terapeutki jak zwykle mi pomogła. Powiedziała mi, że jestem silna ale strasznie pogruchotana przez te wszystkie wydarzenia z ostatniego roku i jeszcze mam w sobie pełno różnych emocji. To rozstanie, ten żal, te kłamstwa, uczucie do niego - to wszystko jeszcze we mnie bardzo głęboko siedzi.
Powiedziała mi, że każdemu praktycznie by radziła aby w takim przypadku odciąć się zupełnie od wszystkiego, wykasować numery, poblokować co się da itp, ale nie u mnie. Ja mam to wszystko zamykać ale powoli, małymi krokami. Nie poradzę sobie aby zamknąć wszystko na raz i totalnie. Widzi, że ja mimo całej tej chorej sytuacji do jakiej on doprowadził, czekam. Że czekam aż może się opamięta i chciałabym gdzieś tam w głębi duszy żeby wrócił. To prawda, bo niestety tak na razie czuję. Ale wbiła mi do głowy, że nie mogę tak myśleć i muszę również przyjąć do wiadomości ewentualność, że on już nigdy nie zadzwoni, że nigdy się nie spotkamy i nigdy nie będziemy razem. Teraz się na to nastawiam, bo nie mogę czekać i nie powinnam czekać. Od wizyty u niej przestałam zawracać sobie głowę tą rozmową z mężem tej szm... Uświadomiła mi, że się stało i czasu nie cofnę i nie ma co o tym myśleć ani się w tym grzebać bo źle to na mnie działa - zablokowałam wczoraj tego męża więc już się nigdy ze mną nie skontaktuje. Wiedziałam to i przed wizytą, ale ona jakoś potrafi do mnie dotrzeć i spowodować, że to o czym wiem potrafię zamienić w czyny. Strasznie się u niej rozkleiłam mimo iż już jakiś czas nie płakałam. Ale czuję się oczyszczona

Olimpia - coś w tym jest co terapeutka powiedziała. Jakiś czas temu byłam powiedzmy gotowa wykasować drogi/ źródła kontaktów oraz rzeczy przypominających mi go tylko w cześci, bo faktycznie ( zgodnie ze słowami terapeutki ) liczyłam ,że zrozumie i wróci.  Po wczorajszym eksperymencie myślę że dam radę lada dzień dokończyć sprawę i ostatecznie pokasuje wszystko.

...."..Uświadomiła mi, że się stało i czasu nie cofnę i nie ma co o tym myśleć ani się w tym grzebać bo źle to na mnie działa ."..... święte słowa - TEGO SIĘ TRZYMAJ  . Zrozumienie tej oczywistości spowodowało u mnie duży krok do przodu

Ja też się poryczalam u psycholog jak poszlam pierwszy raz!:) najważniejsze dziewczyny to nasze myśli. Same się na wszystko napędzamy. Starać się zajmować czymś głowę i wychodzić do ludzi. I szukać pozytywow w tym wszystkim, nawet tych najdrobniejszych!

To ,ze można przestać kochać jestem w stanie zrozumieć (takie jest życie, ludzie się zmieniają i emocje ich łączące również) Ludzie się rozstawali i rozstawać będą. Nie ogarniam jedynie zachowań gdy się ludzie rozchodzą. Często to wygląda, jakby ktoś odkładał nie chciany towar na półkę i albo robią to w milczeniu, albo co gorsza pierdzielą głupoty - nie wiem komu bardziej w ten sposób ubliżając

Bo to trochę tak- jak mi zależało, to się starałem.
A jak mi nie zależy- to trzymanie klasy nie ma sensu, szkoda energii.
Mało komu starcza klasy by skończyć jak zaczął.

Dokładnie, zadzwonił godzinę po spotkaniu. Póki co nie ma na mnie raczej wpływu ta rozmowa, staram się o tym nie myśleć i nie domyślać się o co mu może chodzić. Na pewno w jakimś stopniu ucieszyło mnie to, że zadzwonił, ale patrzę na to z dużym przymrużeniem oka. Po prostu mu nie wierzę i nie dam się łatwo w coś ponownie wmanewrować. Minęło za mało czasu od naszego rozstania, ja sobie jeszcze wszystkiego nie poukładałam i myślę, że on tym bardziej.

ja też jestem tym przerażona i tego nie rozumiem. Obawiam się, że tak mnie zrujnował że nikomu już nie zaufam. Ja też chyba żyłam w świecie jakiejś fikcji, iluzji, myślałam, że miłość jest potężna, najważniejsza, że kocham i jestem kochana. A tu co? Dupa - oszukiwana, zdradzana, zwodzona, upokarzana -> to w tym momencie moje pojęcie miłości.

Ja nie wiem co jest dla niego wartością i jakie ma plany i priorytety życiowe ale wiem, że ja inaczej pojmuję rolę żony i męża a on inaczej.

nie wiem, nie wiem jak to jest - może mimo ciążącego mi już peselu mało jednak wiem.
Mentalnie zakończyłam już swój związek.Być może moja wizja przyszłości, była tylko moja wizją ( jeśli tak, to już mój problem).  Uznaje, jako fakt, że zakończył się związek, który dał mi tyle szczęśliwych chwil i mimo wyboru mojego ZDRAJCY i mojego cierpienia,które mi przyniosła jego decyzja, nadal uważam go za dobrego i ciepłego człowieka ( jestem prawie pewna, że ta decyzja nie była dla niego łatwa, też było mu trudno.) . Tak właściwie nie gniewam się za jego wybór, mam tylko ogromny żal za formę , jaką przyjął na końcu.

Moja powiedziała to samo.... Czasu się nie cofnie, przeszłości nie zmieni. Proste, prawda.   Tyle, że realizacja tego czasem mi szwankuje.
Ale zasugerowano mi tutaj odprawienie " symbolicznego" pogrzebu. Jako, że w weekend świętuje swoje urodziny to myślę, o tym żeby połączyć przyjemne z pożytecznym....
Wiecie, najgorsze że teraz on nawet może coś szczerze mówić, czy robić, a ja już i tak mu nie wierzę....

Oj tak - rower jest genialny. Ale ja mniej wyczynowo - po prostu wsiadam i wiatr we włosach...
Poza tym basen, straszna kaczka ze mnie i wodę zawsze uwielbiałam.

Teraz przez swoje postępowanie jest dla mnie ZEREM. Przykre, bo był najważniejszą osobą w moim życiu. Ale sam sumiennie na to zapracował....Właśnie!

Olimpia nie wiem czy cię to pocieszy czy dobije ale nie raz jeszcze się znajdziesz w takich sytuacjach. Nie przejmuj się, tzn. nie napędzaj się tak bardzo! I tak cię podziwiam, że nic kobiecie nie powiedziałas. Ja miesiąc temu nie wytrzymałam i zadzwoniłam do teściowej powiedzieć jej jak sprawa stoi. Aczkolwiek u mnie jest odwrotnie: oni, czyli teściowie się nie wtrącają, zaś  On robi co chce, bo jest świadom, że nikt mu słowa złego nie powie. Tylko, że wtedy przesadzil...także głowa do góry, jutro będzie lepszy dzień. Ale z drugiej strony weekend- ja też wtedy mam najwięcej dołów: ( ...tyle, ze już są one lżejsze

Nieodcięta pępowina. Hm skąd ja to znam! Tyle, że w twoim przypadku obca kobieta zadzwoniła i zapytała?! A ja mam ogromny żal do teściów. Po 7 latach malzenstwa nawet nie zapytali jak to wygląda z mojej strony? Jak miesiąc temu zadzwoniłam powiedzieć co ich syn wyprawia, to uslyszalam: co ty nie powiesz, pierwsze słyszę! Ok Porozmawiam z nim bo to jest twoja wersja...żeby nie pomyślała, że zmysłam to wysłałam kopie smsow od niego!...
A najgorsze jest to, że ja myślałam, ze mam takich fajnych teściów a zwłaszcza teściową. Ciężkie to dla mnie i niezrozumiałe

U mnie się okazało, że synowa to nie rodzina. Ale tak szczerze powiem że boli to ale ich rozumiem. Po postu ja i on i nasze rodziny i to co z tego wynika: tradycje, zachowania międzyludzkie, to są tak różne jak niebo i ziemia. Jak to się miało ułożyć?!
Także teraz sobie znajdę faceta podobnego do mnie i będzie cud miód;)

Oby kazda z nas znalazla tego kogos:) Musimy w to wierzyć! Wiara to połowa sukcesu:)

Dzień dobry, nie wiem jak u Was ale u mnie od rana świeci słoneczko, zapowiada się cieplutki i ładny dzień

A moja relacja z nim chyba ponownie wraca na niewłaściwe tory i muszę to koniecznie przerwać. Wczoraj znowu zadzwonił (to już 3 kontakt w tym tygodniu). Dzwonił żeby zapytać czy jego mama znowu do mnie dzwoniła i co chciała, bo jemu powiedziała że nie przyjadę bo mnie o to nie poprosił. Pretekst? Dzwoniła i pytała ponownie czy na pewno nie przyjadę - nie, nie przyjadę. Nie było mowy o tym czy mnie prosił czy nie. Więc kobieta próbuje coś ugrać
On się przyznał, że jednak jedzie na wesele, więc od razu pomyślałam i zapytałam czy boi się konfrontacji z rodziną i nie chce się przyznać że nie chce jechać i że ja nie przyjadę bo zawalił. Przyznał, że tak że rodzina się obrazi jak nie pojedzie i nie chce mu się z nimi kłócić. Kolejny raz chowa głowę w piasek. Powiedziałam rób jak chcesz i że jest dzieciakiem. Powiedziałam, że myślałam że faceci po 30 tce są dojrzali i odpowiedzialni ale to tylko pesel i nie ma nic wspólnego z dojrzałością. Podziękował za krytykę, a wiem, że bardzo jej nie lubi i prawa do w oczy kole. No ale nie będę się z nim cackać. I od słowa do słowa zaczęła się normalna rozmowa co i niego co u mnie, jak nam dzień zleciał. Zaczęliśmy nawet wspominać początki naszego związku. Ale zero tematów o uczuciach, o tym co się wydarzyło - pierwszy raz o tym nie rozmawialiśmy. A jemu pewnie to odpowiada.

No właśnie włączyło mi się dzisiaj rano myślenie, że wszystko przecież wraca do punktu wyjścia, zaczynają się kontakty ze mną, rozmowy, a pewnie niedługo wróci mu kontakt z tamtą (o ile już go nie ma, bo przecież mu nie wierzę) i wszystko będzie jak dawniej. Zaczną się znowu kłamstwa, ja zacznę czekać itd. Muszę to koniecznie przerwać, bo widzę, że mu na to pozwalam.

na całkowite zerwanie kontaktu nie jestem gotowa, ale nie chcę też żeby to było na jego warunkach. On dalej nie wie czego chce, chce na pewno ze mną rozmawiać, tylko ja nie mogę zgodzić się na jego podwójne kontakty. Bo wracam do tego co było kilka tygodni i miesięcy temu. W ten sposób ja będę stała cały czas w miejscu a u niego nic się nie zmieni. Dzisiaj widzę ile błędów popełniłam w przeszłości i nie chcę ich powielać. Myślę, że jeżeli będzie mu zależało to się postara, ale musi być pewien że tego chce i że z tamtą to koniec. Tylko ja też muszę sobie uświadomić czy chciałabym z nim być. Na razie targają mną jeszcze emocje i wydaje mi się, że chciałabym żeby wrócił. Ale potrzebuję sama czasu żeby przemyśleć i dojść do wniosków czy ja też bym chciała z nim być. Obawiam się, że on się nie zmieni i że jemu nie zaufam. Czas, czas i czas - dla mnie i dla niego. Na wszystko jest jeszcze zdecydowanie za wcześnie.

Olimpia na co jest za wcześnie ? Kobito na wszystko jest już za późno w sensie z tym człowiekiem za pozno. Chcesz  mu dac czas.... Serio ? Zerwanie kontaktów z tamtą zalatwiloby praktycznie sprawę? Bo co bo on powie że zerwał? A skąd pewność że powie prawdę tym razem? Tyle razy kłamał. No i czy Ty będziesz umiała mu zaufać? Ja po tylu akcjach już bym nie umiała i wkońcu mogłoby być nawet i tak że on byłby względem mnie ok a ja bym podejrzliwością wykończyła siebie i jego i ten reaktywowany związek.
W sumie nie dziwię się że tak Tobą manipulował tyle czasu. Bo Ty się dajesz manipulować i wygodnie mieć taką kobietę ktorej się zawsze jakoś nawinie makaron na uszy i ona to kupi. Przez lata rozpracował Cię elegancko i znowu zaczyna swoje gry a Ty po chwilowym otrzezwieniu znowu zaczynasz zachowywać się jak ćma która leci do lampy. Niby masz rozterki niby jesteś zdystansowana ale w głębi duszy już masz nadzieję na happy end z nim w roli głównej.

Tak tak nagle oni się zmieniają, na dzieciach im zależy, na tobie:) szkoda, że dopiero teraz, jak widzą, że im uciekamy. Dlatego porządne buty i noga;)

Oczywiście macie rację. Ale ja mu nie wierzę. To nie jest tak, że on mi nawinie makaron na uszy a ja chodzę cała w skowronkach. Nie wierzę nawet w to, że on się zmieni. To prawda, że mimo tych wszystkich krzywd jakie mi wyrządził, to ja go nadal kocham. I nie jestem w stanie zmienić tego uczucia ot tak. Dużo trzeźwiej teraz myślę i nie dam sobą manipulować. Po rozmowie z nim zaczyna mi się lekki mętlik w głowie, ale uczę się powoli sprowadzać siebie na ziemię i zaświeca mi się czerwone światełko "hello on dalej gra". Zmieniło się we mnie sporo, bo 2 tygodnie temu chciał przyjechać ale się nie zgodziłam. Chciał abym pojechała z nim na wesele, ale się nie zgodziłam. Pewnie jeszcze kilka miesięcy temu powiedziałabym 2x tak. Ale nie dzisiaj. Wiem, że najłatwiej byłoby całkiem zerwać kontakt, ale ja tak nie potrafię.
To prawda również, że mam gdzieś głęboko ukrytą nadzieję i jej też nie wyzbędę się z dnia na dzień. Każdego dnia walczę, każdego dnia uczę się nowych zachowań wobec niego i wobec siebie. Taką obrałam drogę i póki co będę nią kroczyć.

Co do jego mamy, czego nic jej nie powiedziałam? - bo nie będę po raz n-ty tłumaczyć jego i ułatwiać mu tego. Nie chcę z nią o tym rozmawiać bo to mnie nadal boli, sama myśl boli a jeszcze jakbym miała jej powiedzieć co mi zrobił to jeszcze bardziej bym to rozgrzebała.  Jego mama jest bardzo uparta i będzie go tym gnębić, będzie ciągle pytać aż on w końcu pęknie. Zawsze po jakimś czasie pod naciskiem pęka.

jestem Wam wdzięczna za Wasze opinie i sprowadzanie na ziemię. Naprawdę mi pomagacie.
Ale wierzę, że nie złamię się tym razem i nie zadzwonię do niego, ani się z nim nie spotkam. Miałam gorsze momenty, że chciałam, już miałam napisany sms albo wybrany numer, ale tego nie zrobiłam. Chyba się nauczyłam nad tym panować. Oby !!!!
Staram się być bardzo ostrożna w swoim zachowaniu, w rozmowach z nim - 5x pomyślę zanim coś zrobię albo powiem. Naprawdę mu nie wierzę, w to co robi czy mówi, bo cały czas pokazuje, że nie potrafi wziąć za to wszystko odpowiedzialności, cały czas się ukrywa i gra na zwłokę, aby się tylko nikt nie dowiedział.

Rozmawiałam z terapeutką na temat tego, że myślę czasami o możliwości powrotu do niego. Ale powiedziałam jej o swoich obawach - uważam że on się nie zmieni oraz że ja mu nie zaufam. Wtedy powiedziała mi, że miała na kanapie gorsze przypadki i ludzie naprawdę się zmieniają i potrafią zaufać, Ale do tego potrzeba oczywiście chęci z obu stron oraz terapii. Dlatego wiem, że gdybym kiedykolwiek podjęła taką decyzję to tylko pod warunkiem wspólnej terapii - mojej w sprawie zaufania, jego w sprawie zrozumienia siebie, swojego postępowania, braku dojrzałości itp. Ale to bardzo odległy temat i zgodnie z jej zaleceniami mam o tym nie myśleć i skupiać się na tym co dzisiaj/teraz. Mam walczyć z uzależnieniem od niego.

Tak wiem o tym. Ja na szczęście nie jestem w takiej sytuacji, że wypisuje czy wydzwania. Staram się nie myśleć o tym czy zadzwoni. Wiem, że nie mogę czekać i nie będę czekać. Muszę być silniejsza !

Jeśli chodzi o roztrząsanie przypadków to nawiązała do tego tylko w kontekście mojej wypowiedzi, "że ludzie nigdy się nie zmieniają i że ja nigdy nikomu już nie zaufam". Pani psycholog jest bardzo kompetentna i wie co robi, a ja jej ufam. Moją koleżankę wyciągnęła z większego bagna.

Dlaczego go się tak kurczowo trzymam? - no właśnie z tym walczę. Bo niestety jest nadal miłość (nienawiść też już zaczyna się pojawiać), jest uzależnienie i strach przed samotnością.