Straciłem wiarę, że kiedykolwiek znajdę dziewczynę :/

Szczerze mówiąc, przeczytałam wszystkie posty w tym temacie i były momenty, w których odczuwałam przerażenie. Większość wypowiadających się tutaj osób jest w niemal identycznym wieku do mojego i naprawdę zatkało mnie, kiedy zobaczyłam jakie zdanie moja męska część rówieśników ma o nas, dziewczynach. Czy rzeczywiście z Waszej perspektywy jesteśmy takie okropne? Bo brzmiało jakbyśmy były zapatrzonymi w czubek własnego nosa jędzami, które traktują mężczyzn jak podnóżki. Aż się zaczęłam zastanawiać czy ja przypadkiem też niektórym osobom nie daję takich sygnałów, czy nikt mnie nie odbiera w tak krzywdzący sposób.

Co prawda, wiem, że w pewnym sensie macie rację i sama mam sporo koleżanek, które zachowują się jak księżniczki, ale uwierzcie mi, że nie wszystkie takie jesteśmy. I nie wszystkie z nas potrzebują szaleć do wieku  trzydziestu lat, zanim się zatrzymają, by wziąć oddech i rozejrzeć się, by zauważyć, że to nie ciągłe imprezy, nowi faceci i alkohol są tym, czego pragną od życia. Mówię na własnym przykładzie, ale też na przykładzie kilku innych dziewczyn. Chociaż możliwe, że jestem bardziej jak damska wersja Was samych, skoro też nikogo nie mam.

Z tym, że ja to mogę powiedzieć z perspektywy dziewczyny, która mimo wszystko ma jakieś powodzenie, w gruncie rzeczy wzrastające z miesiąca na miesiąc, ale to teraz nieistotne. Moim problemem jest to, że mieszkam w małym mieście, gdzie większość osób się zna i niestety chłopacy albo:
- piją do upadłego, palą, ćpają, czego ja nie akceptuję
- byli wcześniej z KILKOMA (!) moimi koleżankami i byłoby mi strasznie dziwnie coś z nimi próbować
- mają już dziewczyny
- nie jestem w ich typie
- oni nie są w moim typie...
Ogólnie rzecz biorąc, z mojego miasta odzywa się do mnie najwięcej młodszych chłopaków, takich w przedziale wiekowym od 16-18 lat... I niestety nie da się z nimi przeprowadzić zbyt górnolotnej rozmowy, więc nie jestem w stanie spojrzeć na nich przychylniej, bo nie szukam zabawy, tylko kogoś na stałe (jeśli to możliwe w tak młodym wieku)

I co zrobić w takiej sytuacji? Nie przeprowadzę się na razie, bo mam tutaj pracę, mam rodzinę, nie czułabym się dostatecznie pewnie, by nagle rzucić się do większego miasta w pojedynkę. Znam tu naprawdę dużo osób i nie ma nikogo, z kim mogłabym stworzyć związek. Próbowałam poznawać chłopaków w internecie, ale jak trafia się ktoś interesujący, to jest z daleka. Jak np. teraz poznałam fajnego chłopaka, ale mieszka aż w wielkopolskim - ja jestem z pomorskiego. Więc ciężko tu mówić o sprzyjających warunkach.

Szczerze mówiąc, miło że podjęłaś temat.
Moją największą wadą jest szczerość.

Nie. Jesteście jeszcze gorsze. Kobieta idzie tam, gdzie diabłu kompetencji brakuje.

Bo jest jeszcze gorzej. Wy nie widzicie nawet czubka nosa, tylko czujecie komfort, dyskomfort, za ciepło, za zimno, za nowe, za stare, on mnie dusi, on o mnie nie dba, on mnie porzucił, on mnie nie kocha, zaangażowałam się, on się nie angażuje, motyle w brzuchu itd.
W porównaniu z resztą zmysłów i wzrokiem moim jako faceta macie, sorry, widzenie na poziomie kreta.
No, może widzicie coś pod kolor albo do pary, ale tylko przed lustrem.

Zapomniałaś o etykietkach. Dodam za Ciebie: mizogin, egoista, egocentryk, narcyz, piotruś pan, cham, sknera. More is welcome.

Broń Panie... Podnóżki? To by się jeszcze dało znieść, bo z podnóżka się nie korzysta bez przerwy.
Kierowców, bankomaty, osły, serwis domowy i dostarczycieli wrażeń i rozrywek.
No i dla was każdy jeden to ,,kolega'' albo ,,przyjaciel'', szczyt awansu to ,,wieczny''.
Powiedz tylko takiej ,,przyjaciółce'' co czujesz, to ryzykujesz plaskacza albo zerwanie kontaktu. Symetria...

Oczywiście że nadajesz, ale ja już nie uważam, żeby to była czyjaś ,,wina''. To Matka (tfu!) Natura.

Krzywdzący?? Samce nie powinny umartwiać się towarzystwem płci przeciwnej, ale nawzajem powyrzynać.
W imię rywalizacji o Was, bo przecież o to chodzi?

Bynajmniej, wszystkie 99,99%.

Oczywiście. Potem będzie domek z ogródkiem i wycieczki do Egiptu. Nowi faceci... raczej z odzysku, z grubszym portfelem. Albo młodzi i ,,wiedzący, czego chcą od życia''.

Każda jedna mówi, że jest bardziej męska niż reszta. Ale może tylko do mnie.

Nie piję, nie palę, nie ćpam, nie zmieniam, nie zaczepiam, nie podrywam, istotna większość jest w moim typie.
Dla własnego bezpieczeństwa nauczyłem się nie zwracać uwagi i odgrywać niezainteresowanego.

Prawie wszystko na odwrót. Ciekawy jest ten świat...

Mrs. Happiness

Postrzegacie świat chyba przez uczucia i nazywacie uczucia, które w Was wywołuje obraz, a dopiero później nazywacie szczegóły obrazu używając pojęć technicznych. Zgadza się? Patrzysz na landszaft i widzisz piękno, ciepło i radość. A potem dopiero zobaczysz kolorowe drzewa jesieni, niebieskie niebo i pobielone góry. Ja najpierw zobaczę drzewa, potem kolory od żółtego do czerwonego, natomiast uczuć we mnie nie wywoła to żadnych. Patrząc na faceta poczujesz... co? ainteresowanie, ciekawość, może oczarowanie (Myślę że jak na mnie, to niechęć i odrazę, bo zobaczysz podstarzałego bezdomnego.) A dopiero potem zwrócisz uwagę na detale, typu ręce, buty czy krój garnituru. Jak ja patrzę na kobietę, to najpierw czuję coś-na-kształt pożądania (ale nie pożądanie), a potem wyliczam sobie detale: włosy, oczy, krągłości... I dlatego napisałem, że patrzycie jak krety: nie widzicie pewnych detali.

Ludzie generalnie używają etykiet, dzisiaj znajomy uświadomił mnie, że to jemu pomaga uporządkować świat. Natomiast kobiety używają ich moim zdaniem na wyrost, zwłaszcza w relacjach ze mną: Piotruś Pan. Nie rozumiem takiego przypisywania nazw, bo ja starałbym się zrozumieć tego przywołanego osiłka i dostrzegł np. to, że właśnie się zapisał do technikum i mimo tego, że nie pochodzi z rodziny poniżej przeciętnej chciałby mieć swój warsztat (spekuluję oczywiście). Ale do tego trzeba pokopać, natomiast młoda dziewczyna woli uciekać przed prymitywnymi awansami.

Typowym dla mnie uczuciem, widząc młodą kobietę jest frustracja, ponieważ mam głęboko wbite w świadomość, że to nie ma sensu ani szans. I rozumiem co mówisz o złorzeczeniu, bo złorzeczenie jest typowym objawem frustracji. Tym niemniej, ani nie próbuję zwrócić niczyjej uwagi, ani nie komentuję reakcji drugiej strony. Adoracji (ja bym powiedział ,,wdzięczenia się'') ze strony kobiet nie dostrzegałem nigdy, chociaż z perspektywy lat wiem, że była. Być może teraz też jest, ale jej nie czytam...

To co piszesz o Twoim znajomym, moim zdaniem potwierdza mój zarzut: traktujesz de facto obcego faceta jak pseudobliskiego znajomego, a on traktuje Cię jak kandydatkę na partnerkę. Nieważne co sobie tam mówicie/piszecie, z indywidualnymi uczuciami ma to niewiele wspólnego. Pogadacie sobie i co? Zrobicie razem jakiś biznes? Nawiążecie relację? Ani-ani. To po co ta szopka? Dla Ciebie - jesteś poadorowana, czujesz się świetnie. A w podświadomości faceta płonie (tak, płonie) nadzieja, z którą (niespełnioną) będzie musiał żyć. Podłe uczucie. W tym wymiarze, nawet samo odwzajemnienie czegokolwiek podpada już pod ,,bezczelne wykorzystywanie''.

Masz potrzeby typowe dla Twojego wieku, potrzebujesz wiarygodnego partnera, któremu zaufasz (,,pokochasz''), i z którym będziesz w stanie ustabilizować swoje życie, tak by móc mieć potomstwo (nieważne jaką opinię na ten temat zadeklarujesz mi w tej chwili). Czyli kawałek domu, jakiś samochód, ukończona nauka, w miarę stabilna posada, taka mała strefa komfortu. Z tym, że jak ten etap zamkniesz, motyle z brzucha ulecą, dziecko (o ile będzie) będzie samodzielne, a Tobie dotychczasowy partner zacznie uwierać. I pojawi się KTOŚ, czy z kasą, czy młody i pociągający, przy kim motyle w brzuchu znów wylezą z kokonów.

JA nie chcę szaleć i nie chcę przebierać: racjonalnie mam tyle doświadczenia, że wiem czym to pachnie. Ale instynktownie, czuję coś zupełnie przeciwnego. Przez to jest we mnie ciągła walka. I faktycznie, jak mam zły nastrój mogę mieć tendencje do dokuczania tym, którzy ,,mają powodzenie'', chociaż wiem, że gdybym chciał, to ,,powodzenie'' mógłbym mieć: wystarczy odpowiednio wyglądać, odpowiednio się zachowywać i bywać w odpowiednich miejscach. Ale co po ,,powodzeniu'', jak z masy trzeba wyjąć jedną osobę i podjąć ryzyko, a po drodze i tak trzeba rozmontować relację, w której się do tego czasu było? To nie może kręcić, chociaż (męski) instynkt mówi co innego: zdobywaj, posiadaj. No i, oczywiście, odepchnij konkurenta.

Przedstawić Ci... hmmm... wiesz co, jestem w relacji od 18,5 roku, znamy się bodaj od 19,5 roku, dzieci, to jest trzecia relacja z kolei, druga i ostatnia w której powiedziałem że kocham... To skomplikowane...

Wiesz, ja myślę, że każdy z nas patrzy najpierw na całokształt. Przypuśćmy, że z naprzeciwka idzie grupka kobiet. Większość z nich jest przeciętna z wyglądu, ale jedna po prostu zwala z nóg tym, jak piękna jest. Nie wydaje mi się, że ktokolwiek analizowałby najpierw szczegóły jej wyglądu, czy też może wyglądu kobiet idących razem z nią. Po prostu by ją dostrzegł. Później mógłby zauważyć co ma na sobie, jak jest umalowana, jaką ma mimikę, sposób chodzenia. Podobnie mam ja z mężczyznami. Zainteresuje mnie np. twarz, to patrzę też na resztę. Potrafię całkiem sporo wywnioskować z drobnych gestów, ale to też dlatego, że od paru lat zajmuję się pisarstwem. Dla mnie detale są bardzo ważne

Co do tych etykiet. Podałam taką nazwę, ale nie tylko na podstawie czyjegoś wyglądu, a zachowania. Miałam już w życiu okazję poznać takich typowych osiłków, którzy przy bliższym poznaniu nie mieli nic do zaoferowania. Tak po prostu. Uważali, że wystarczy mieć mięśnie, rzucić kilkoma głupimi tekstami na podryw, a kobieta będzie ich. Wiem, że to po części wina kobiet, same robią sobie antyreklamę, gdy są tak łatwe. Ale mimo wszystko tacy mężczyźni to porażka.

Dlaczego tak uciekasz przed kobietami? I skąd ta pewność, że nie masz szans? Jesteś młody, prawda? Rozumiem, gdybyś przez dziesięć lat czy dłużej nie wskórał nic swoimi próbami, ale tak... uważam, że robisz sobie krzywdę takim myśleniem.

I po raz kolejny się mylisz, bo nie próbowałam mu dawać żadnej nadziei, wręcz przeciwnie, od razu wprost powiedziałam mu, że z tego nic więcej nie będzie. Dlatego jak już rozmawiamy, to od czasu do czasu, mówimy sobie co u nas i to wszystko. Przecież nie zablokuję go ani nie zabronię mu się ze mną kontaktować, bo to byłoby chore, nie uważasz? Bo moim zdaniem w ten sposób traktowałabym go jak jakiegoś natręta, który nie daje mi spokoju, a nigdy tak nie było.

Nie rozumiem dlaczego masz takie zdanie na temat kobiet. Skoro mężczyźni potrafią rzekomo być wierni i stali w uczuciach, to niby co stoi na drodze nam, kobietom? Bo jak do tej pory, to ja w obu moich związkach, które zresztą musiałam zakończyć, starałam się najmocniej i najdłużej mi zależało. Więcej. Każda moja bliższa relacja z chłopakami rozpadała się z ich inicjatywy. A to wracał do byłej, a to znajdował sobie dziewczynę na miejscu i ja przestawałam mieć znaczenie. A to pragnął kogoś lepiej wyglądającego, ale do mnie wracał od czasu do czasu, by porozmawiać, bo żadna nie miała takiego charakteru jak ja. Albo zależało mu na jednym, co ja potrafię wyczuć na kilometr i tyle z tego wszystkiego było. Oczywiście bywało też, że to ja dawałam komuś kosza, ale ja dawałam kosza ZANIM nakarmiłam go tysiącem komplementów, obietnic i słodkich słówek. Za to faceci w moim życiu działali odwrotnie. O czym to świadczy Twoim zdaniem?

Moim zdaniem chłopacy mieliby większe powodzenie u kobiet, jakby mieli z nimi większe obycie. Gdyby poznali w życiu kilka takich normalnych, pozytywnych dziewczyn i dzięki nim nauczyli się jak taką kobietę traktować. To nie musiałaby być ich potencjalna dziewczyna, mogłaby to być ich kuzynka, siostra, przyjaciółka. Byle nie żadna księżniczka, bo te chyba najbardziej wypaczają Wam spojrzenie na nas.

Jakieś szczegóły co do tej skomplikowanej relacji? Bo szczerze mówiąc, z tej krótkiej wypowiedzi niewiele da się wywnioskować

A co jest nie tak z moim wiekiem?

Tak swoją drogą, tyle lat jesteś w związku, a mimo to masz takie zdanie o kobietach? Nie powinno być trochę inaczej, skoro znalazłeś taką, z którą jesteś taki szmat czasu?

@TenObcy wiek nie świadczy od dojrzałości
@hehe123 brawo oto własnie chodzi.