"kocham Cię, ale nie możemy być razem..." - Netkobiety.pl

w realu się wszsystko wyjaśni. ale w realu może się też wszystko zmienić. I tego się obawiam- że znowu zmieni zdanie. Oby nie...
ps. właśnie dzwonił przed chwilą...

Maju, dzięki za wsparcie! :* czasami mam chwile zwątpienia. ale z drugiej strony tłumaczę sobie, że w końcu to ON zadzwonił pierwszy i to ON chciał się spotkać. Ale chyba się nie dziwisz, że mam takie wahania nastroju.

jednak spotkamy się dopiero we wtorek... Nie da rady przyjechać w sobotę, ech... On chyba chce wrócić, takie mam wrażenie po rozmowach z Nim... Nie wiem, czemu, ale jakoś nie umiem się z tego cieszyć. Dlaczego? Przecież czekałam na to... I przecież Go kocham nadal. Więc o co chodzi? Maju, też tak miałaś? Chyba ze mną jest coś nie tak...

pewnie masz rację. On chciałby porozmawiać już teraz o "Nas", ale ja za każdym razem ucinam temat. Jak dla mnie, jest to zbyt poważna sprawa, żeby ją omawiać przez telefon czy gg. A czas ucieka... Jedno już wiem (tzn. wydaje mi się na 99%, że wiem): mianowicie, że teraz wszystko zależy ode mnie... No i od spotkania.

On musi poczekać i ja też muszę... Ale lepsze to niż rozmowa telefoniczna, która w konfrontacji z rzeczywistością może okazać się zupełnie inna. A i Jemu nutka niepewności się przyda. Bo w końcu to moje ucinanie tematu On może odbierać jako wątpliwości, wahanie się itp.

Droga Maju, imienia nie możesz pamiętać, bo ani razu go nie podałam. Starałam się tego unikać. Wiesz... nie wiadomo, kto wchodzi na fora, a wolałabym pozostać anonimowa. Te parę dni będą dla mnie oznaczać niepewność, mętlik, zmienność nastrojów, wahania itp. Ale mam nadzieję, że będzie warto, że On to doceni- to, że dostanie szansę, na którą tak naprawdę nie zasłużył. Chyba że się nie dogadamy- jeśli nie pójdzie na moje warunki (muszę jeszcze nad kilkoma pomyśleć, dwa są pewne i nie odpuszczę!!!), to wtedy się rozstaniemy... już tak naprawdę...

nie, Maju. byłam z Nim krócej- od czerwca tego roku... Ktoś powie pewnie, że to krótko. I ma rację- niecałe pół roku... ale mimo wszystko w tak krótkim czasie MOŻNA się zaangażować, zakochać na maxa...
A zdeterminowana jestem, masz rację. Myślę o tym związku bardzo poważnie i jeśli coś ma być nie po mojej myśli, to ja nie chcę sobie zmarnować życia. Kolejnego rozczarowania nie przeżyję... Więc teraz On będzie się musiał baaaaardzo starać, jeśli naprawdę chce do mnie wrócić...

Mniejsza z tym. Wiem, że Ty mnie zrozumiesz, bo byłaś z Tomkiem przed rozstaniem miesiąc albo dwa (też nie pamiętam). Ale nie długość związku się liczy, prawda? No szkoda, że dzieli nas tyle kilometrów. Dlatego bardzo bym chciała, żeby się w styczniu przeprowadził do mojego miasta, przynajmniej do czasu ukończenia przez Niego studiów (czyli do czerwca). Bo pamiętasz, że On kończy studia w mieście, w którym ja mieszkam. Jestem ciekawa, jak On się do tego odniesie.

droga kamila.milka,
mimo problemów mojego byłego (przede wszystkim zdrowotnych), miałam w nim przez cały czas ogromne wsparcie. Mogłam liczyć na Niego zawsze, nawet, gdy nie było Go w pobliżu to czułam, że we mnie wierzy, wspiera mnie. Gdyby nie Jego wiara we mnie, nie wiem, czy dałabym radę napisać pracę magisterską (na mój temat miałam zaledwie kilka książek, więc niemal wszystko musiałam pisać sama; w Internecie nie znalazłam nawet podobnych do moich badań- zachciało mi się ambitnego tematu - a moja promotorka ograniczała się niestety tylko do sprawdzania moich rozdziałów, nie dając mi ani jednej wskazówki). On we mnie wierzył, więc sama też zaczęłam wierzyć w to, że mi się uda... Tak naprawdę Jego problemy schodziły na dalszy plan, chociaż oczywiście nie były bagatelizowane. Też wiedział, że  w miarę możliwości Mu pomogę i nie zostawię samego.
Nie boję się tego, że w tym związku moje sprawy, problemy, troski będą nieważne albo mniej ważne. Przekonałam się o tym.
ps. Teraz to nie ja chcę Go zatrzymać, ale On chce wrócić. Więc to zależy ode mnie.

Tak by było lepiej dla Nas, moglibyśmy się częściej widywać... Ale nie ma co gdybać. Dzisiaj sobie uświadomiłam, że jednak za Nim tęsknię... Jeszcze kilka dni i się zobaczymy dziękuję, że jesteś. Łatwiej mi było wytrzymać to wszystko, a teraz łatwiej mi zrozumieć własne uczucia

Ja mam mieszane uczucia- raz jest dobrze, wydaje mi się, że się ułoży... A za chwilę przychodzą mi do głowy zupełnie odwrotne myśli- że nie sprosta moim warunkom Mieliśmy się spotkać już za 2 dni, no ale co zrobić. Odliczam już każdy dzień. Chcę mieć to z głowy i wiedzieć, na czym stoję. I wreszcie zacząć żyć... z Nim lub bez Niego...
Nie przejmuj się tą byłą- w końcu bierze ślub. A może niech tam pójdzie, ale z Tobą wtedy będzie wszystko jasne. Co o tym myślisz?

ech, i znowu chwila zwątpienia... wczoraj nie odzywał się cały dzień, dzisiaj też cisza... Nie rozumiem, przecież wcześniej nie dawał mi o sobie zapomnieć... a teraz co? tak szybko zapomniał? zmienił zdanie? i znowu już nic nie jest jasne

Majeczko kochana, strasznie Ci współczuję. Kurcze, nie spodziewałam się tego, myślałam, że skoro wróciliście do siebie to na dobre. Ale przynajmniej wiesz, że zrobiłaś wszystko, co mogłaś, nie możesz sobie niczego zarzucać. Przykre to strasznie, zwłaszcza przed Świętami... Wiem, że żadne słowa w tym momencie nic nie znaczą, że nie ma sensu Cię pocieszać, bo po raz kolejny straciłaś ukochaną osobę. Wiem, że to zabrzmi okrutnie i banalnie, ale może lepiej, że stało się to teraz, przed realizacją planów o zamieszkaniu razem, ślubie, wspólnym życiu... Wiem, że teraz boli, ale wtedy bolałoby milion razy bardziej... Pamiętaj, że jestem z Tobą... trzymaj się, kochana. I zaglądaj tu do mnie czasem razem raźniej :*
ps. Jak widzisz, u mnie też nie jest różowo... Nie odzywa się już drugi dzień. Więc chyba jednak nastawię się na rozstanie we wtorek...

jejku, Majeczko... Dopiero się zalogowałam dzisiaj. Wybrałaś kochana najgorszy z możliwych sposób odreagowania... Nie zlikwidujesz w ten sposób cierpienia, tylko je na chwilę uśpisz, skupiając się na bólu fizycznym... A później ono powróci... Rada na teraz? Płacz, płacz, wypłacz z siebie Twój smutek, żal, rozczarowanie... Gdy poczujesz, że brakuje Ci łez, chwyć jakąś książkę (ja por rozstaniu czytałam książkę historyczną współlokatorki, bo nic innego nie było pod ręką) albo spotkaj się z kimś, komu ufasz, komu możesz się wygadać, kto nie będzie Cię oceniał ani krytykował, kto nie powie: "a nie mówiłem/-am" albo "Nie przejmuj się, to minie". Oczywiście, że to minie... kiedyś. Ale w momencie rozstania, kiedy wali Ci się cały świat, perspektywa zapomnienia wydaję się tak odległa, że niemal nieosiągalna. Dlatego nie będę pisać banałów typu czas leczy rany, bo sama wiem, że takie argumenty nie przemawiają do zranionej osoby. Gdy serce krwawi, każda sekunda zdaje się być dla niego śmiertelna, każde uderzenie- tym ostatnim...
Maju kochana, wytrzymasz to... My kobietki jesteśmy tylko z nazwy tą słabą płcią, tak naprawdę potrafimy przeżyć bardzo dużo, wiele przecierpieć, upaść tylko po to, by wkrótce się podnieść i iść przez życie z uniesioną głową. Wiem, że z Twoim bagażem doświadczeń ponowne zaufanie wydaje się nierealne. Ale kiedy już opadną emocje, kiedy powolutku zaczniesz patrzeć łagodniej na ten okrutny świat, gdy przestaniesz czuć ból, gdy serduszko się zagoi, z pewnością dostrzeżesz wtedy samotną duszyczkę, która tylko czeka na Twój przyjazny uśmiech, Twoje miłe słowo, Twoją obecność...
a teraz z drugiej strony: nie jesteś winna temu, że Tomek Cię nie pokochał; Tomek nie jest winien temu, że nie był w stanie Cię pokochać. Z jednej strony czujesz do niego ogromny żal o to, że niepotrzebnie dał Ci nadzieję. Ale sam Ci powiedział, że chciał spróbować, że miał nadzieję, że się dotrzecie... Gdyby tego nie zrobił, miałabyś żal o to, że nie chciał nawet dać Wam szansy, że zadecydował za Ciebie. Spróbowaliście... nie wyszło... Niestety, nie zawsze dostajemy to, co chcemy. Na tym polega niesprawiedliwość tego świata...
Co zrobić teraz? Nie myśleć za często. Co zrobić, żeby nie myśleć? Zająć sobie czas, zagospodarować każdą minutę, każdą wolną sekundę, żeby nie zostało za dużo czasu na rozmyślanie, rozpamiętywanie... Postaram się zaglądać na forum tak często, jak się da. Jeśli pisanie pomaga Ci choć trochę oderwać się od tego, pisz śmiało. Czekam na Twoje posty...

uff, jak dobrze, że znów tu jesteś, Maju. Zaczynałam się martwić... Baaaardzo dobrze zrobiłaś, że spędziłaś weekend z koleżanką, sama widzisz, że to choć troszeczkę pomaga. Kochana, w miłości nie da się wyłączyć emocji, zdystansować się, podchodzić do drugiej szansy chłodno. Nic dziwnego, że chciałaś dać Tomkowi jak najwięcej siebie, wszystko, a nawet więcej niż mogłabyś mu dać. Oczywiście że nigdy nie staniesz się jego "eks", bo jesteś inną osobą, bardzo wrażliwą i bardzo wartościową...
Masz rację, nie powinien rzucać słów na wiatr, deklarować się, skoro nie był do końca pewny swoich uczuć. Być może nie zdawał sobie sprawy z tego, że Ty tak bardzo się zaangażowałaś, że rozstanie tak bardzo Cię dotknie. Oczywiście to go wcale nie tłumaczy, próbuję go tylko zrozumieć.
Mój były odezwał się dzisiaj- po 4 dniach milczenia... Jutro będzie w moim mieście i się chyba spotkamy... nie wiem sama, co mam myśleć. Prawdopodobnie jutro dołączę do Ciebie... Ech.... 3maj się, Majeczko :*

dokładnie... mam niesamowity mętlik w głowie, nie wiem, co myśleć.... Nie wiem, o co Mu chodzi, czego On tak naprawdę chce...

wiem o tym... tak jak pisałam niedawno, że nie nastawiam się na powrót, bo On może zmienić zdanie jeszcze z milion razy, dopóki się nie spotkamy i nie porozmawiamy. Na szczęście to już jutro... boję się tego spotkania...

właśnie się "kłócimy" przez smsy... Świetnie... Jestem na Niego tak wściekła... I to ma być niby odbudowywanie zaufania, staranie się??? Jutro pewnie się rozstaniemy na dobre smutno mi...
Maju, poradzisz sobie, zobaczysz, że jeszcze przyjdą te dni, w których będziesz się uśmiechać. Na razie jest ciężko, ale będzie lepiej. Uwierz w to... I staraj się o nim nie myśleć, a przynajmniej nie cały czas.
ps. jak się wali to wszystko. dzisiaj się dowiedziałam, że staż, który miałam dostać w grudniu, dostanę dopiero w styczniu- o ile właściciel mieszkania przedłuży mi meldunek. jeśli nie, czeka mnie powrót do rodziców...

Tabletki na pewno troszkę pomogą (oczywiście ziołowe!!!). Ja przez pierwsze dni po rozstaniu nie mogłam bez nich funkcjonować, nie byłabym w stanie wstać z łóżka... Teraz jakoś się trzymam, ale jutro nie wiem, jak to będzie...
ps. (Zmieniając temat na bardziej pozytywny) ach, ten mój młody wygląd- w czwartek na imprezie w klubie próbował mnie poderwać 19-latek

i co... zrobiłam się na bóstwo, wyglądam jak milion dolarów i nie wiem, czy się w ogóle spotkamy... On się na mnie ZAWIÓDŁ, bo nie udało mi się znaleźć Mu noclegu... A ja nie mieszkam sama!!! współlokatorka by mnie zabiła!!! Czy On nic nie rozumie??? Czuję się jak szmata...
dzwonię a On nie odbiera... Co to był ku**a jakiś test????????????

Nitko znowu sobie nie radze ,znow  sie zalamalam .Wiesz co jest najgorsze? - stracone zludzenia , naiwnosc ze sie ulozy , ze tym razem bedzie lepiej, ze jak sie postaram to on sie zakocha.Jaka  ja bylam naiwna i glupia, ja placze a on sie pewnie dobrze bawi.To jest nie fair.Znow zycie zadrwilo ze mnie.Czuje sie jak przedmiot, jak zabawka ktora jak sie znudzi to mozna odstawic ja na półke.Mam tego dość juz mam dosyc wszystkiego !!!!!!!!!!!

Super ciesze sie mam nadzieje ze teraz juz bedzie tylko lepiej , to czekam na maila :-)

sprawdzilam poczte ale nie doszlo do mnie :-( wyslij jeszzce raz

Dzieki za maila no to gratulacje wkoncu sie doczekalas , mam nadzieje ze bedziesz szczesliwa , ze nie okaze sie takim palantem jak ten ,,mój,, .Jak ja sie czuje? -  tragicznie , jestem na lekach przeciwdepresyjnych ale jeszzce nie dzialja , powinnam miec takie otumaniajace , zeby nic nie czuc , zeby bylo mi wszystko jedno.Widzisz do jakiego stanu mnie doprowadzil ( jeb....ny cham).Nie mam juz sil żaluje ze zgodzilam sie na drugin raz bo tak to juz bym sie wyleczyla a tak przezywam to wszystko drugi....ale tak bardzo chcialam wierzyc ,,,,a on mnie tak skrzywdzil.Niteczko trzymam kciuki za Was i odzywaj sie do mnie bo brakuje mi już sil i nadziei......:-(

Ciesze sie ze jestes szczesliwa nie zmarnujcie tej szansy :-) .Ja jestem na prochach, dzieki nim jakos funkcjonuje z dnia na dzien brakuje mi lez.Mam  w sobie tyle zlosci a zarazem potwornego smutku.I co to za zycie ech..........

tez mialam takie mysli jak Ty wiem cos o tym , tylko ze ja podswiadomie czulam ze mnie zostawi.ale mimo to boli jak choleran .Mam nadzieje ze szybko nie pozna nowej dziewczyny bo mi serce pęknie :-((((((((((

tylko cierpienie...po co o tym gadać....z choinki się urwaliści..?? Jak jest już były to były i basta!!!

Ok, zgoda to ja urwałam się z choinki, bujam w obłokach, myślę o niebieskich migdałach itp. itd. może dlatego że nie mam takich problemów jak Wy.... zostaje mi życzyć powodzenia:-)))

Dobra nitka, już się przecież zaznaczone zostało wyrażnie że "urwałam się z choinki". Ja jestem szcześliwym człowiekiem i nie mam takich problemów, a jestem tu bo temat mnie trochę zaintrygował ale tylko troche....powodzenia życzę...jeśli myślisz że niepokoje znikną to znikną....

Droga Nitko jestem ,nic nie pisalam bo powiem szczeze nie mialam sil i natchnienia ,ten palant sie nieodzywa dla mnie to lepiej bo nadal cierpie.Wiem ze sie odezwie mam jeszcze jego plyty ,ale nie moge sie z nim jeszcze spotkac , jeszcze nie teraz ,dopiero kiedy stane na nogi .Inaczej nie podniose sie wogle....

Majeczko, nie spotykaj się z nim na razie, ochłoń i oddaj mu te płyty dopiero wtedy, gdy stwierdzisz, że jego widok nie będzie Cię już tak strasznie bolał. A może lepiej będzie oddać te płyty przez kogoś albo mu je wysłać? Oszczędzisz sobie bólu...
Droga koka20009,
ja zeszłam się z moim chłopakiem, pokonaliśmy kryzys. Okazało się, że nie potrafimy bez siebie żyć. Ale u nas nie było etapu "przyjaźni", tylko rozstanie, przerwa, potem spotkanie i powrót. Jest super, jestem bardzo szczęśliwa, chociaż i tak mam chwile wahania. Ale już coraz rzadsze...
Jedyne, co mogę Ci poradzić, to konsekwencja. Na pewno nie powinnaś pozwalać na takie traktowanie, na "przyjaźń". Wiesz, to bardzo wygodne z jego strony- spotykacie się, sypiacie ze sobą, ale nie jesteście razem. Czyli zero zasad, zero zobowiązań. Nie decyduj się na taki układ, jeśli nie chcesz cierpieć. Najlepiej urwij całkowicie kontakt na jakiś czas. Ja tak zrobiłam, mój kochany miał się do mnie nie odzywać od listopada do końca roku, a wymiękł już pod koniec listopada. Teraz jest cudowny i stara się zrekompensować tą rozłąkę.
Pozdrawiam serdecznie i będę 3mać kciuki!!!