Zdrada - ile można wybaczyć? - Netkobiety.pl

Ojjj kobieto.
Moja siostra też była w takim związku bo za bardzo jej na nim zależało, a on wracał jak pies z podkulonym ogonem, bo "kochał". Ale do łóżka już nie kochał. W końcu od cięła się od niego, nie wierzyła w siebie ale znalazła wspaniałego mężczyznę.
Ty się poprostu boisz samotności.

Powiem tak, gdyby mój mąż to zrobił, to stłukłabym go na kwaśne jabłko i zniszczyła mu życie i jego rodzinie (ale ja mściwa jestem - nie bierz ze mnie przykładu na Boga!) Chodzi mi o to, że jeżeli facet myśli ptakiem, przedstawia swoją kochankę rodzicom to tak naprawdę ma Ciebie w głębokim poszanowaniu.
Ja też szaleję za swoim mężem, jestem od niego psychicznie uzależniona, uważam go niemal za ideał, ale jakby zdradził. NIE MA ODWROTU.
WALIZKI I ZNIKAJ NA ZAWSZE ZDRAJCO!!!! Takie były by moje słowa. Szczerze - zdrada wg mnie równa się brak miłości i brak szacunku.

Jeżeli zobaczy że znów go przygarniasz z otwartymi ramionami to zrobi to ponownie - jak wcześniej. Nigdy się nie zmieni to facet zdobywca/
ON CIEBIE POPROSTU NIE SZANUJE i córki też Ci to uświadamiają mówiąc, że powinnaś wziąć z nim rozwód.
Pomyśl o nich. One cierpią bardziej gdy Ty się zadręczasz. Jest Ci ciężko w to nie wątpię, ale wierzę że jest w Tobie siła. Napisałaś o swoim problemie i to już wielki krok na przód - GRATULACJE!!!

Głupota to wybaczać szczególnie u nas facetów powiem tak jeśli baba wyjdzie z zauroczenia dla męża to już nigdy tego nie powtórzy. Nam jest łatwiej wyjsć częściej robimy to z wyrachowania dla sportu motylki też są. Facet zdradzający to szmata bo to przeczy męskości. Zauroczyłem się odchodzę konkretnie to jest zachowanie mężczyzny.

distraught napisał/a:

Ja tylko rzucałam jego rzeczami
Nie miałam takich doświadczeń/obserwacji jak Ty i nigdy nie przypuszczałam, że moze mnie to spotkać! Nigdy w życiu! Nie mnie! Miał zawsze trudny charakter, rozpuszczony przez mamusię jedynak, ale kochał mnie bardzo, obsypywał prezentami, chciał spędzać ze mną każdą chwilę. I tym trudniej pojąć: DLACZEGO???
Jak to się mogło stać? Raz wybaczyłam bo zbłądził i trzeba dać szansę itd. Może to był mój błąd bo uznał, że może, że wybaczę znowu nie wiem

Ludzie są omylni - dałaś mu szansę, myślałaś że zbłądził. Zrobiłaś jak większość kobiet. Tym bardziej że wcześniej nie pokazywał tego, że jest w stanie Ciebie zdradzić. Twój mąż nie wykorzystał szansy, nie docenił Ciebie i Twojej dobroci/
Naprawdę szkoda mi Ciebie w takiej sytuacji, ale dwie córki odchowane. Jesteś zaradną kobietą. Siła przyjdzie, z czasem przyjdzie

Witaj distraught. Aż trudno uwierzyć,  ale Twoja historia jest bardzo podobna do mojej. Z małą różnicą,  jak moja 3- cia córka miała prawie 10 m-cy mąż wyprowadził się do wynajetego mieszkania z kochanką.  Następnego dnia chciał wrócić ale nie wiem co mi dało siłę by powiedzieć, że nie teraz i dzięki Bogu. ,bo następnego dnia już mówił,  że trochę się jednak zaangażował w tamten związek.  I tak jeszcze długo mnie zwodził,pprzytulał ,prosił o czas bo niby chce tamto skończyć.  Moja cierpliwość się jednak wyczerpała i jak dla mnie definitywny koniec. Mąż prawie codziennie chodzi do małej.  Pyta o moje plany,  czasem widzę, jak mi się przygląda.  Uwierz mi gdyby chciał wrócić to moje serce nadal by chciało,  ale wiem że gdy pozwolę to pewnie za jakiś czas zrobilby to samo i nie mogę na to pozwolić.  Ja tez pracuję w firmie męża i na razie postanowiłam wziąść roczny urlop wychowawczy.  A radę dasz. Na pewno.  my kobiety jesteśmy silne wbrew naszej słabości. Pozdrawiam i trzymaj się ciepło.  Jeśli chcesz możemy porozmawiać na priv.

Nagle jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki coś się w naszych panach zmienia. Zaczynają się od nas oddalać - najpierw powoli, później z prędkością światła. Przestają z nami rozmawiać, przestają potrzebować naszej obecności, przestają nami się interesować, unikają nas. Uciekają do kolegów, do alkoholu, do gier, do innych kobiet Kończą się komplementy, kończą się uniesienia, z ich strony kończy się wielka miłość, a nawet miłość. Problem polega na tym, że my nadal żyjemy jakby w niebie, tymczasem oni dawno są na ziemi. My nadal kochamy, my tęsknimy, my rwiemy włosy z głowy - co się stało pytamy, dlaczego taka zmiana, dlaczego kochanie uciekasz ode mnie - w najlepszym wypadku odpowiada nam cisza, w najgorszym kilka niewybrednych epitetów.

tymczasem nasze łzy dla niego to jak płachta na byka, nasza histeria, to dla niego lepszy pretekst do niewracania do domu, nasza nieobliczalność, to dla niego dobry powód do zrzucenia całej winy na nas.
Czy zauważyłyście miłe kobiety, że oni zazwyczaj są tysiąc razy bardziej odporni psychicznie niż my. Oni nie płaczą, oni nie upominają sie o przytulenie lub miły gest. Oni nie potrzebują naszej obecności jak powietrza. Oni są zamknięci, zimni i niedostępni. Nie działają na nich ani prośby, ani groźby, ani błagania. A najgorsze jest to, że do perfekcji opanowali robienie nam wody z mózgu. Z jednej strony ucieczka przed naszą miłością, z drugiej strony zapewnienia, że nadal nas kochają i  nie wyobrażają sobie bez nas życia.

Separacja najpierw nie musi być, ale może.
Jest to po prostu opcja.
A małe dziecko do rozwodu ma tyle, że trudno jest wtedy wykazać całkowity i długotrwały rozkład pożycia małżeńskiego.
Chociaż oczywiście fakt, że mąż od kilku miesięcy mieszka z kochanką, jest bardzo silnym argumentem dla sądu ...

No ja też się tego obawiam najbardziej.  Mój myśli,  ze po prostu będzie separacja i że bez orzekania. Kiedyś mi nawet powiedział,  że wiem że jak pójdę do sadu to na pewno nie dostanę tyle co on mógłby mi dać jak pominę orzekanie.Nie mogę się dać. Chcę tyle ile trzeba.  Potem do pracy i trzeba stanąć na własnych nogach. Im bardziej uda mi się od niego odciąć tym lepiej dla mnie.  On chce żebym wróciła do pracy do firmy.  Hmm a co na to kochanka?  Trzymaj się i nie daj się zmanipulować i zastraszyć.  A przynajmniej nie pokazuj mu tego choćbyś nie wiem jak się trzęsła. Niech się raczej martwi skąd u Ciebie taka pewność i spokój.  Eh łatwo mi mówić, zobaczymy jak ja będę wyglądać po mojej rozmowie.

Asnika napisał/a:

No ja też się tego obawiam najbardziej.  Mój myśli,  ze po prostu będzie separacja i że bez orzekania. Kiedyś mi nawet powiedział,  że wiem że jak pójdę do sadu to na pewno nie dostanę tyle co on mógłby mi dać jak pominę orzekanie.Nie mogę się dać. Chcę tyle ile trzeba.  Potem do pracy i trzeba stanąć na własnych nogach. Im bardziej uda mi się od niego odciąć tym lepiej dla mnie.  On chce żebym wróciła do pracy do firmy.  Hmm a co na to kochanka?  Trzymaj się i nie daj się zmanipulować i zastraszyć.  A przynajmniej nie pokazuj mu tego choćbyś nie wiem jak się trzęsła. Niech się raczej martwi skąd u Ciebie taka pewność i spokój.  Eh łatwo mi mówić, zobaczymy jak ja będę wyglądać po mojej rozmowie.

Masakra. Przed chwilą znowu dzwonił i darł się: mało się przy mnie nawpier...łaś? Rozłączyłam się

Ismena1976 napisał/a:

Witaj.Wiem jak zdrada boli.Twoja sytuacja jest nie do pozazdroszczenia.Twoj maz jest osoba niestabilna emocjonalnie-i to co mowi na temat kochanie kogokolwiek nie bralabym do siebie.Mozna go zostawic ze swoimi kochankami-niech sie chlop realizuje ...Ale jestes tez Ty i Twoje dzieci.Zal mi Ciebie.Wiem,ze tacy ludzie sie nie zmieniaja.Albo bedziesz do konca zycia upokarzana i tak zyla jak teraz albo zostawisz go na zawsze.Jezeli wybierzesz druga opcje bol bedzie duzo mniejszy.po co wiec cierpiec bardziej jak mozna mniej?Pzdr.

Właśnie wybrałam drugą opcję i mu to oznajmiłam. Potrzebuję teraz tylko dużo sił aby w tym wytrwać. Już próbował wszystkiego. Od wzbudzenia we mnie poczucia winy do gróźb, że zdechniemy z głodu

Ismena1976 napisał/a:

distraught napisał/a:

Właśnie wybrałam drugą opcję i mu to oznajmiłam. Potrzebuję teraz tylko dużo sił aby w tym wytrwać. Już próbował wszystkiego. Od wzbudzenia we mnie poczucia winy do gróźb, że zdechniemy z głodu

O boze...jaki humanista!Nie pozwol soba manipulowac.Oni sa w tym najlepsi.Nie masz ochoty na zycie w haremie i tyle.Zdrada jest dla mnie najwiekszym upokorzeniem.Po tym juz nie da sie z ta osoba byc.pzdr.

Trafiłaś w 10 z tym haremem. Dzisiaj mi powiedział, że szkoda, że nie jest muzułmaninem bo mógłby mieć wtedy 2 żony, czyli nas obie (sic!)

distraught napisał/a:

Asnika napisał/a:

No ja też się tego obawiam najbardziej.  Mój myśli,  ze po prostu będzie separacja i że bez orzekania. Kiedyś mi nawet powiedział,  że wiem że jak pójdę do sadu to na pewno nie dostanę tyle co on mógłby mi dać jak pominę orzekanie.Nie mogę się dać. Chcę tyle ile trzeba.  Potem do pracy i trzeba stanąć na własnych nogach. Im bardziej uda mi się od niego odciąć tym lepiej dla mnie.  On chce żebym wróciła do pracy do firmy.  Hmm a co na to kochanka?  Trzymaj się i nie daj się zmanipulować i zastraszyć.  A przynajmniej nie pokazuj mu tego choćbyś nie wiem jak się trzęsła. Niech się raczej martwi skąd u Ciebie taka pewność i spokój.  Eh łatwo mi mówić, zobaczymy jak ja będę wyglądać po mojej rozmowie.

Masakra. Przed chwilą znowu dzwonił i darł się: mało się przy mnie nawpier...łaś? Rozłączyłam się

Ja nie wiem czy to u Ciebie zadziała,  ale spróbuj.  Powiedz że nie będziesz rozmawiać jak tak krzyczy ialbo jak masz złe przeczucia co do rozmowy to nie odbieraj a oddzwon jak poczujesz się spokojniejsza. Czasem wtedy mój pisze sms ale sms-y nie wrzeszczą więc tak nie boli. No chyba że wpadnie na pomysł by wysłać sms głosowy

Strasznie mi źle po wczorajszym Dławi mnie w gardle i serce wali. Źle spałam. I mętlik w głowie. Czy dobrze zrobiłam, że tak mu powiedziałam? Coe teraz będzie? Boję się

distraught napisał/a:

Strasznie mi źle po wczorajszym Dławi mnie w gardle i serce wali. Źle spałam. I mętlik w głowie. Czy dobrze zrobiłam, że tak mu powiedziałam? Coe teraz będzie? Boję się

Reagujesz dokladnie tak jak on sobie to zaplanowal. Chcesz byc cale zycie jego marionetka? On za sznurek pociagnie a Ty zrobisz dokladnie to co on chce?

Masz dwie dorosle corki, siadz z nimi, powiedz jaka jest sytuacja, ze chcesz rozwodu i ze tatus zaczyna pazury pokazywac. Zdziwisz sie, ze te mlode kobiety pokaza wiecej silu i dadza Ci wsparcie w walce z tym .....

Po drugie, jak najszybciej skontaktuj sie z jakims prawnikiem od spraw cywilnych, opowiesz co i jak i dostaniesz na poczatek sporo dobrych rad i tez wsparcie, tym razem juz prawie urzedowe. Wtedy sama zobaczysz, ze te jego krzyki sa tyle warte co glos wolajacego na puszczy. A i on sam z tonu mocno spusci jak oficjalne papiery rozwodowe zobaczy. Do tego czasu nie odbieraj jego telefonow i nie wuiduj sie z nim pod zadnym pozorem. Najmlodszej corce jest on tak potrzebny jak psu piata noga, to jest tylko jego pretekst do dalszej manipulacji Toba.

No właśnie tak sobie pomyślałam. Bo jeśli on przychodzi niby "do dziecka" to czemu nią się nie zajmuje tylko siedzi ze mną i mi gada i gada? Wodę z mózgu robi?
Najstarsza córka była akurat wczoraj u mnie. Powiedziała, że jest ze mną i jak coś to pójdzie do sądu. Więc mam jak najbardziej wsparcie. Tylko skąd dzisiaj ten lęk z jego fizycznymi objawami?

Nie wyprowadził się sam tylko ja go wyrzuciłam, co mi ciągle wypomina.

Mussuka napisał/a:

Im mniej kontaktu z nim, tym lepiej i psychicznie i fizycznie sie poczujesz. A w miedzyczasie zbieraj co mozesz, zeby dowiesc winy jeszcze meza, bo tu o Twoje i dzieci zabezpieczenie chodzi.

No właśnie nie bardzo mam dowody Mam jedynie dostęp do jego połączeń telefonicznych i smsów bo jego telefon jest na mnie i mogę to online sprawdzić i pewnie wydrukować

Mussuka napisał/a:

Podejrzewam, ze latwo nie bedzie, bo jesli to jego dom to i tak polowa bedzie mu sie nalezala, ale chociaz z gola..nie zostaniesz.

Nie będzie łatwo. Napisał, że napasiemy tylko armię prawników. I tak, połowa jego bo mamy wspólnotę majątkową. On twierdzi co prawda, że w zasadzie wszystko jego bo on na to pracował. Ja większość czasu nie pracowałam zajmując się domem i dziećmi a jak już zaczęłam to i tak zarabiałam w porównaniu z nim tyle co nic

Mussuka napisał/a:

Co Twoja rodzina na to wszystko? Twoi znajomi, przyjaciele? Wespra Cie?

Widzisz problem w tym, że pozwoliłam się od wszystkich odsunąć. Moi znajomi to de facto jego znajomi Okazało się, że wiedzieli o romansie od dawna, spotykali się z nim i z nią

Mussuka napisał/a:

Czy sie musi stawic, to nie wiem, ale jesli na swiadkow powolasz ja, pare innych osob (tesciow, znajomych z pracy, innych ktorzy o romansie wiedzieli) to mala szansa, ze nikt sie nie stawi. To zreszta tez pewnie stanowiloby swoisty dowod zmowy w utrzymaniu tajemnicy zdrady.

A co do mieszkania, masz sprawe jasna : wszystko pojdzie 50/50 i pan jeszcze maz moze sobie gwizdac koncertowo ze zlosci teraz:) A jak udowodnisz wine (co nie bedzie trudne) to jeszcze przyjemniutkie alimenty mozesz wywalczyc. I oby tak sie stalo.

Jest tu paru prawnikow "na sali" forumowej, mozesz do nich napisac z prosba o wstepna porade. Ja pozwole sobie na polecenie mojego dobrego kolegi forumowego Lexpara. Mam nadzieje, ze mnie nie zagryzie za to:))

Z alimentami może być ciężko bo on oficjalnie prawie nie ma dochodu

Mussuka napisał/a:

wiesz co, mam wrazenie, ze ja juz identyczna historie kiedys czytalam..normalnie deja vu mam.

Co to znaczy oficjalnie nie ma? A tak nieoficjalnie to chlebem i woda zyjecie? Nie dosc, ze za zdrade zaplaci, to jeszcze niezle za oszustwo podatkowe zabulic moze.

Kto u Was prowadzil wydatki, jakis budzet domowy? Masz rachunki?

Ja nie wiem, on tak twierdzi, że nic nie dostanę. On zawsze swoimi pieniędzmi dysponował jak chciał. Póki nie pracowałam to musiałam się o pieniądze prosić.
Ja miałam dochód, mam działalność gospodarczą ale współpracowałam tylko z jego firmą. Jak się domyślasz to się teraz skończy. Odkąd mam dg ja płaciłam rachunki, on bardzo sporadycznie

Wiesz, jak się tak teraz zastanawiam to on chyba liczył na to, że ja jestem zbyt od niego zależna. Że będę się bała utraty dochodów itd. A najgorsze, że ma rację bo się boję tego co teraz będzie

A co ma byc? Dochody jakies masz (tzn. mialas ale chyba mozna do tego wrocic jakos?), starsza corka juz jest na swoim, srednia zawsze moze tez cos dorobic chocby na swoje wakacje, dostaniesz alimenty i skromniej moze, ale dasz sobie rade. Ja po rozwodzie zostalam sama z moja pensja, mikro alimentami, kredytem na duze mieszkanie i dwojka dzieci. Bez rodziny (za granica mieszkam), bez samochodu, bez innych dochodow niz wlasne. I swietnie sobie poradzilam.

Poza tym nie odcinaj sie od ludzi, nawiaz kontakt ze swoja rodzina, z osobami niezaleznymi od niego. I nie ukrywaj prawdy, to nie Ty masz sie wstydzic, bo nic zlego nie zrobilas. Zdziwisz sie, ile pomocy mozesz otrzymac i to gratis.