Zdrada - ile można wybaczyć? - Netkobiety.pl

Twoj maz to straszny egoista.
Myslalas moze o zgloszeniu sie po fachowa pomoc, typu psycholog, jakas poradnia.
Sytuacja w jakiej sie znalazlas jest straszna! zdrada, ciaza,  porod, polog, trojka dzieci,  to bardzo duzo jak na jedna osobe, niezaleznie jak silna jestes.

Po każdej jego wizycie jestem rozbita. On mówi, że cierpi, tęskni itd. Ze to kryzys wieku średniego i że mu to przejdzie. Robi mi wodę z mózgu

Chyba samotności najbardziej

A czy z nim przy boku nie będziesz samotna?

Jeśli w to uwierzysz to z pewnością będziesz miała problem, ale już jesteś sama i dajesz radę.
W "normalnym" funkcjonowaniu przeszkadza Tobie tylko to, że pozwalasz sobą manipulować.

Wiem, że pozwalam sobą manipulować ale to, że już to wiem to chyba coś. Do niedawna nawet tego nie dostrzegałam. Tylko łykałam te jego wszystkie gierki "na biednego misia"

Strach to jedno. A poza tym, choć może to dziwne, ja nadal go kocham i nie umiem przestać

Zawsze myślałam o sobie, że jestem silna. Chyba jednak nie skoro nie umiem stanowczo powiedzieć: dość.
Co do dzieci to najstarsza jest już samodzielna i nie mieszka ze mną, średnia za moment kończy 18 lat i to ona to najbardziej przeżyła. No i jeszcze maleństwo 2,5 miesiąca

Właśnie od tego jest psycholog, by pomógł Ci otworzyć się i byś pozwoliła mu sobie pomóc.
Musisz jednak pójść do niego.

Jestem niestety osobą, która wszystko tłamsi w sobie. A obecnie mam problem nawet z wyjściem do sklepu.

Prawda jest taka, że musisz z tego marazmu wyjść wcześniej czy później. Najlepiej wcześniej. Dla siebie i dzieciaków, bo one też czują twój ból.
Może psycholog online, skoro za wcześnie na takiego twarzą w twarz?
Wiem jak trudno, kiedy nie masz tej drugiej osoby obok, ale dużo trudnej ją mieć i oglądać się ciągle przez ramię.
Nie byłabyś już z nim szczęśliwa i wiem, że to wyłącznie kwestia czasu, kiedy to sobie uświadomisz.

Nie możesz liczyć na pomoc i dobre słowo od najstarszej córki bądź rodziców? Niestety mąż będzie cały czas robił to samo, a Ty za każdym razem będziesz to tak samo mocno przeżywać, aż rzeczywiście się całkiem załamiesz i z domu zabierze Cię pogotowie. Osoba, która wybiera kogoś innego nie może dać już nam tego czego od niej potrzebujemy. Jeżeli boisz się samotnego macierzyństwa to nie powinnaś. On jest ojcem i ma obowiązek zająć się tak samo maleństwem jak Ty. Ma obowiązek płacić pieniądze czy jechać do lekarza. Jedyne nad czym musisz się skupić to na pozbieraniu siebie bez niego. Może być dobrym ojcem ale mężem stanowczo nie.

Niestety ojcem też nie jest dobrym. Ze średnią córką nie rozmawiają odkąd go wyrzuciłam. Ona wtedy wybuchła i wykrzyczała mu co o nim myśli, że go nienawidzi i naubliżała mu a on zwyczajnie się na nią obraził. Nie próbuje nawet naprawić relacji z nią. Jeszcze mnie obwinił za to, jak ona wtedy się zachowała. Powiedział, że niepotrzebnie powiedziałam dziecku (w kwietniu 18 lat!) prawdę bo to sprawa między nim a mną. I że nabuntowałam ją na niego.
Co do najmłodszej... ehhh. Szkoda gadać. Przyjdzie, weźmie na ręce na troszkę i tyle. Nawet jej ani razu nie przewinął

Tak, na to właśnie liczył, że okłamię dzieci żeby on nie wyszedł na ch.ja. Nie wiem, co robić. Czy nie odciąć się całkiem i nie skończyć z tymi jego wizytami. Bo każdej z nich jestem rozbita. A co z córą? Porozmawiać z nią o tym, że to w końcu jej ojciec i powinna przeprosić za obelgi czy nie ingerować w to?

Ja mam takie jedno pytanie: a musisz znosic te kontakty? Po co to? Zdradzil, wyprowadzil sie i do widzenia - koniec telefonow i odwiedzin. Komu on jest tak naprawde potrzebny do szczescia? Chyba nie corkom?

Przykro mi, ale potwierdzam. Sa granice milosci i uzaleznienia - Ty ich najwyrazniej nie masz.

Średnia córka wolałaby nawet, żeby nie przychodził. Ale to wtedy ja wyjdę na tą złą, co biedakowi utrudnia kontakty z dziećmi

No i? Zalezy Ci na jego opinii? Przepraszam, ale byle chujoplat ma czelnosc jeszcze innych oceniac? Pokaz mu drzwi z drugiej strony a numer telefonu zablokuj. I wyraznie powiedz, ze nie chcesz miec ZADNYCH z nim kontaktow do chwili sprawy w sadzie. I kurcze - trzymaj sie tego.

Ja zostałam w naszym domu a on wynajął sobie mieszkanie. Pieniądze na dzieci dał mi po raz pierwszy w grudniu, wcześniej nie. Teraz jestem na macierzyńskim ale nie wiem co będzie po nim. Pracowałam w jego firmie

wlasnie napisalam. Jednym krotkim i zdecydowanym cieciem. A potem mozesz sobie isc do komorki, zamknac drzwi za soba i plakac do bialego rana. Rano masz z niej wyjsc z normalna twarza. Bez sladu lez. Zauwaz, ze obserwuja Cie corki, jaki Ty im wzorzec kobiety pokazujesz? Kobiety slabej, uzaleznionej, plaszczacej sie i zyjacej ochlapami z panskiego stolu (dosadniej chcialabym to nazwac)? Czy kobiety dumnej, silnej, nie pozwalajacej na ponizanie jej?

C..z nimi rowniez. Moze opowiedz co  i jak po kolei i przestan pizdryka na piedestale trzymac. Oni texz niech go poznaja od tej drugiej, d..y strony.

To zdanie o przykladzie dla corek jest bardzo wazne. Chodzi o to zeby im pokazac jak same maja radzic sobie w takiej sytuacji. A reszcie mowic prawde, cala prawde nawet ze szczegolami. Ja mowilem i dzis moge chodzic z podniesiona glowa co przetestowalem w praktyce na ostatnim spotakaniu rodzinnym. Jako osoba skrzywdzona masz prawo mowic o tym co sie stalo. Nie pozbywaj sie z tego. Wstyd nie jest byc osoba skrzywdzona, wstyd jest kryc sprawde, wstyd jest byc sprawca.

W piątek powiedział mi, że był z nią u swoich rodziców. Szlag mnie trafił

Jaki dajesz przyklad corka! Pokaz im , ze tak sie nie traktuje kobiet.
Dlaczego zdradzane osoby tak kryja zdradzacza przed blIskimi. Tak chronia , trzeba mowic , wykrzycz prawde o mezu rodzinie. Nikt kto jest normalny nie stanie po jego stronie. Poza tym, maz mieszka z kochanka , a rodzina nic nie zauwazyla?

Dlaczego kryją? Bo się wstydzą. Bo myślą, że inni powiedzą: pewnie była do niczego skoro szukał wrażeń

Po prostu był mi bliski przez tyle lat. Ciężko mi patrzeć na to, kim się stał teraz

Pewnie , a jak dalej bedziesz z nim siedziala, dalej bedzie Cie deptal, bedzie Ci napewno lepiej!

Tym co powie jego rodzina to się nie przejmuj. Najważniejsze żeby Twoja Cię wspierała. I nie bardzo rozumiem z czego Ty się masz tłumaczyć? Zostawił mnie poszedł do kochanki. Kto ma na Ciebie krzywo patrzeć, że to on od Ciebie odszedł? Przyznaj szczerze nie jest tak że się łudzisz, że będziecie dalej razem? Że tak naprawdę ta kochanka Cię boli mniej niż to, że jego nie ma? Pomyśl czy mogłabyś się koło niego kłaść, zasypiać i budzić co dnia? Wiem, że miłość jest ślepa. Byłam w okropnym związku i też nie umiałam tego wszystkiego przerwać, aż tak dał mi w kość, że nie miałam po prostu wyboru. Czasami rozstanie to jedyne co możemy dobrego zrobić nawet jak cholernie cierpimy to w końcu się zwraca.

Tak, chyba dalej się łudzę ale na szczęście już coraz mniej

Kobieto daj sobie z tym gościem spokój. Niech Cie nie obchodzi co pomyślą jego rodzice, olej to. Teraz musisz zadbać o siebie i o dzieci ich bezpieczeństwo jest teraz najważniejsze. Tego typa sobie wybij z głowy. Jak na moją opinie jesteś uzależniona od niego i gdzieś podświadomie się obwiniasz z cała sytuacje. Ale wierz mi jeśli ty opiekowałaś się domem i dziećmi najlepiej jak tylko potrafisz to mniej spokojną głowę. Jeśli jesteś od niego uzależniona to bez leczenia i psychologa się nie obędzie ...

Jak powiedziałem psychologowi że myślę o ty czy o tamtym to zapytał się mnie "w jakim celu o tym myślę, do czego mnie to doprowadzi i jakie pozytywne skutki takiego myślenia uzyskam " zadaj sobie to pytanie

Aby się uwolnić od czego ? On Cie zdradził i jesteś dla niego deską ratunkową sytuacja jest (dla osoby obiektywnej ) jasna  klarowna mieszka z kochanką nad czym się tu zastanawiać?. A decyzja o rozwodzie powinna być w twoim przypadku oczywista

Bardzo często kobiety żyją albo wyobrażeniami albo wspomnieniami o mężczyźnie. Zazwyczaj większość partnerów na początku znajomości czy związku bywa przemiła, uczynna, odpowiedzialna, zgodna i kochająca. Do pewnego momentu jest wspaniale - czujemy się dla nich najważniejsze, czujemy się doceniane, szanowane i kochane. W nas kobietach pozostaje ten schemat, utrwalamy go i w wyobrażeniu pielęgnujemy jak cudowną roślinę. My kobiety nie wyobrażamy sobie życia bez nich, bo są dla nas tacy cudowni. Nagle jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki coś się w naszych panach zmienia. Zaczynają się od nas oddalać - najpierw powoli, później z prędkością światła. Przestają z nami rozmawiać, przestają potrzebować naszej obecności, przestają nami się interesować, unikają nas. Uciekają do kolegów, do alkoholu, do gier, do innych kobiet Kończą się komplementy, kończą się uniesienia, z ich strony kończy się wielka miłość, a nawet miłość. Problem polega na tym, że my nadal żyjemy jakby w niebie, tymczasem oni dawno są na ziemi. My nadal kochamy, my tęsknimy, my rwiemy włosy z głowy - co się stało pytamy, dlaczego taka zmiana, dlaczego kochanie uciekasz ode mnie - w najlepszym wypadku odpowiada nam cisza, w najgorszym kilka niewybrednych epitetów. Jest nam tak bardzo przykro, tym bardziej, że nie zrobiłyśmy nic, co dałoby powody do takiego zachowania naszego partnera. Płaczemy, histeryzujemy, zaczynamy zachowywać się nieobliczalnie - tymczasem nasze łzy dla niego to jak płachta na byka, nasza histeria, to dla niego lepszy pretekst do niewracania do domu, nasza nieobliczalność, to dla niego dobry powód do zrzucenia całej winy na nas.
Czy zauważyłyście miłe kobiety, że oni zazwyczaj są tysiąc razy bardziej odporni psychicznie niż my. Oni nie płaczą, oni nie upominają sie o przytulenie lub miły gest. Oni nie potrzebują naszej obecności jak powietrza. Oni są zamknięci, zimni i niedostępni. Nie działają na nich ani prośby, ani groźby, ani błagania. A najgorsze jest to, że do perfekcji opanowali robienie nam wody z mózgu. Z jednej strony ucieczka przed naszą miłością, z drugiej strony zapewnienia, że nadal nas kochają i  nie wyobrażają sobie bez nas życia. Tymczasem my kobiety bierzemy ich słowa za najcenniejszą monetę, tylko po to, aby za chwilę przekonać się, że nasz pan wychodzi do kolegów, aby odreagować i raczej nie wróci na noc. Widzimy ten totalny absurd, widzimy tę hipokryzję, słyszymy kłamstwa, lecz nadal nie chcemy w to wszystko uwierzyć. Moja jedna rada - kobiety szanujcie się, doceniajcie się, chwalcie się - nie oczekujcie ochłapów chorego uczucia od partnera. Jeśli zdradził to znaczy, że nie kocha. Jeśli kłamie to znaczy, że nie kocha, jeżeli manipuluje naszymi uczuciami to tym bardziej nie kocha. Jeśli szuka wrażeń poza domem, jeżeli ucieka bez przyczyny, to znaczy, że przestał kochać. Nie poniżajcie się błagając, aby wrócił, aby chciał porozmawiać, nie poniżajcie się płacząc i błagając go o rozsądek. W takim chorym związku jesteśmy i same i samotne. No ale jeśli taki partner potrzebny wam jest tylko po to, aby uprać mu skarpetki, ugotować obiad, czy być dla niego darmową dziwką, to już drogie panie wasz problem.