Załamanie, zdrada, wirus, jak zyć...

Zobaczę jak bardzo będzie się starać, mam niesamowity mętlik w głowie i tyle...

co do pytania to funkcjonuje normalnie, byłem znią w wielu miejscach wśród ludzi i nie żaluje. Jest ok.
Czasami ludzie są idiotami z wyboru i mają związki, piją palą ćpają itp..  Ona jest świadoma wszystkiego po prostu nie przewidzieliśmy takiej sytuacji, wiem że zawaliła strasznie.

W każdym razie biore pod uwage dwie opcje, rozejście i zejście. nie wiem co czas okaże.

"że ja przy niej czuje się swobodnie, dużo razem przeszliśmy i wierzę jej że więcej tak nie zrobi, to samo ja jej obiecuje że będę taki jak na początku gdy się poznaliśmy. Musimy razem coś wymyśleć i może będzie dobrze"

Widzisz, trwalosc zwiazkow, chec rozwiazywania problemow, sposob ich rozwiazania determinuje cos takiego co sie nazywa MILOSC. Jesli milosci nie ma (a tego mozecie nie umiec okreslic czy jest czy nie ma nie majac dobrych przykladow z domu) nie wiem jakbyscie sie starali to i tak za duzo nie osiagniecie.

Co do rodziny to czy zastanawiales sie na tym, ze w konsekwnecji, Twoj wybor oznacza rozluznienie albo wrecz zerwanie kontaktow z Twoja rodzina?

Rozróżniajmy dwie sprawy. Pierwsza to opóźnienie umysłowe i problemy z samodzielnym funkcjonowaniem w społeczeństwie i zaradnością, a druga sprawa to zwykły dialog z najbliższymi. Bycie samodzielnym i niezależnym człowiekiem nie oznacza ignorowania wszystkiego na swojej drodze, tylko rozsądne ustosunkowanie się sytuacji życiowych. Wspominam autorowi o tym, żeby zapoznał się z opinią najbliższych nieprzypadkowo. Autor traktuje negatywne nastawienie rodziny do swojej dziewczyny jako atak na swoją osobę i chęć zrobienia mu na złość, nie wysłuchawszy nawet co tak naprawdę wzbudza niechęć jego najbliższych w jego dziewczynie. Jak na moje oko to nie jest kwestia samej zdrady, tylko faktu, że rodzina autora widzi i doskonale zdaje sobie sprawę, że ta dziewczyna ma jakiś stopień opóźnienia umysłowego i po prostu to co oni widzą i słyszą powoduje, że martwią się o niego. Ja po jednym (!) poście autora zorientowałam się, że z tą dziewczyną jest coś nie tak (pomimo złego zachowania autora względem niej - żeby nie było, że pochwalam takie zachowanie jakie opisał autor), więc wyobrażam sobie co muszą myśleć ludzie z rodziny, którzy mieli kontakt osobisty z dziewczyną autora. Nie dziwię się, że matka powiedziała autorowi, że "zasługuje na kogoś lepszego", bo i która matka cieszyłaby się, że jej syn jest w związku z opóźnioną umysłowo osobą, która jest całkowicie niesamodzielna i wymaga opieki ze strony partnera? Zaproponowałam więc autorowi, żeby wysłuchał co mają mu do powiedzenia ludzie z rodziny, żeby przemyślał to co mu powiedział i racjonalnie podszedł do tematu. Zachowanie pt. "mam was totalnie w doopie, robię swoje" nie jest, bynajmniej, przejawem dojrzałości i samodzielności.

Niestety jak dla mnie to miłości w tym związku nie ma. To jakaś chora relacja. I nie piszę tego ze względu na problemy jego dziewczyny, tylko na fakt, że wcześniej w ich związku pojawiały się takie sytuacje, których nie pochwalam, ale które świadczą o tym, że podświadomość autora dawała mu jasne sygnały, że nie jest to dziewczyna dla niego, nie jest to osoba, którą może zaakceptować w 100% jako swoją partnerkę. Zachowania takie jak uczucie wstydu za partnera, samotne wyjścia, mimo że bolesne to jednak pokazują nam, że coś w związku jest nie tak. Wydaje mi się, że tu powstała taka toksyczna relacja, że autor uświadomił sobie, że nie jest to partnerka dla niego i być może odszedłby od niej, ale jego dziewczyna (świadomie bądź nie) wzbudziła w nim litość: poczucie, że nie może jej zostawić samej bo ona sobie nie poradzi, bo nie ma nikogo, bo jest taka biedna i skrzywdzona, co być może jest prawdą, ale na pewno nie powinno być czynnikiem decydującym o tym, żeby przy kimś zostać. Już nawet teraz to widać, wystarczy poczytać posty autora, w których całą winę bierze na siebie i umartwia się psychicznie, że skrzywdził dziewczynę - zupełnie jakoby sam wepchnął ją innemu do łózka (!). Coś tu ewidentnie jest nie tak i jestem przekonana, że bez psychologa się nie obejdzie.

Ocenianie zaś dziewczyny autora i jej zachowania, jest tu nieco trudne ze względu na jej opóźnienie. Ona jest "chora" i ciężko oceniać ją z pozycji "zdrowej" osoby, ale niestety ewidentnie widać, że autor nie umie się odnaleźć w związku z nią i odnoszę wrażenie, że emocje, które trzymają tą dwójkę przy sobie to głównie poczucie winy, litość i strach przed samotnością. Oczywiście mogę się mylić, dlatego dobrze byłoby, żeby autor przemyślał to wszystko co mu napisałam i zasięgnął opinii swoich najbliższych, żeby zweryfikować odczucia osób postronnych ze swoimi własnymi i wyciągnął z tego wnioski.

Rodzina z racji tego, że jest rodziną i kocha autora, ma prawo wypowiedzieć się na temat jego związku, ale autor ma prawo to zignorować bądź nie. Niemniej jednak, żeby zdecydować czy ktoś ma rację czy nie to trzeba dać mu się najpierw spokojnie wypowiedzieć zamiast reagować agresją na jakąkolwiek próbę podjęcia dialogu.

Piszesz, że fakt, że rodzina nie akceptuje partnera powinno być powodem do odsunięcia się od owej rodziny. Nie zgadzam się z Tobą. Według mnie dojrzały człowiek wysłucha co mają mu do powiedzenia najbliźsi i przemyśli to. Zachowanie, które opisałeś to dla mnie przejaw niedojrzałości, a bycie samodzielnym i odpowiedzialnym nie oznacza ignorowania wszystkiego i wszystkich, którzy mają inne zdanie niż nasze własne.

Odnosiłam się już do zachowania autora wielokrotnie - przeczytaj jeszcze raz moje posty. Uważam, że zachowanie takie jest karygodne, mógł odejść zamiast traktować dziewczynę w taki sposób, aczkolwiek jak już wcześniej wspomniałam, mam wrażenie, że autor jest na jakiejś smyczy litości i współczucia i dlatego ma problem z podjęciem decyzji o odejściu, to głębsza sprawa jak dla mnie, jedna z tych, które nadają się na dłuższą terapię u psychologa. Czuję, że autor ma świadomość, że to nie jest dziewczyna dla niego, że zdaje sobie sprawę, że te złe zachowania były przejawem tego, że nie akceptuje tej dziewczyny w 100%, ale z drugiej strony ma w sobie jakieś chore poczucie winy, że jak odejdzie to zniszczy jej życie i ona umrze bez jego wsparcia. I jest to bardzo zły motywator do dalszego trwania w tym związku.

Na zdradę NIE MA USPRAWIEDLIWIENIA. Autor pomimo swojego zachowania nie wepchnął tej panny do łóżka innemu facetowi. Normalnie napisałabym, że dziewczyna jest dorosła, ma swój mózg i jak było jej tak źle to mogła odejść zamiast tworzyć patologiczną sytuację w postaci zdrady z obcym, starym dziadem z internetu, w dodatku bez zabezpieczenia. Niemniej jednak jej zachowanie było wynikiem jej opóźnienia umysłowego więc ciężko to do końca trafnie ocenić. I to też jest kolejny powód, dla którego ta dziewczyna nie nadaje się do stworzenia jakiejkolwiek poważnej relacji. Ten wyskok był najlepszym przykładem jak ze względu na swoją "chorobę" nie można jej traktować poważnie i liczyć, że relacja z nią będzie relacją partnerską. I rodzina autora też o tym wie, stąd ich niechęć to owej dziewczyny.

Ona nie jest w stanie nic naprawić bo nie będzie mieć niestety pełnej świadomości tego co się wydarzyło i co się dzieje. Co zaś do rodziny i ich opinii to chyba wytłumaczyłam moje stanowisko w tej sprawie wystarczająco klarownie.

Owszem rodzina nie wie wszystkiego ale może wyrazić swoje zdanie na temat tego co wie i to jest bardzo zdrowe bo autor może poznać inny punkt widzenia na tą samą sytuację. Prawdopodobnie z tego samego powodu odważył się napisać na tym forum. To pierwszy krok. Dobry krok.

Do spotkania doszło, wyjaśniliśmy sobie wszystko, jednak dalej utrzymuje kontakt z jednym typem z internetu co kiedyś poznała. Widze że zawrócił jej w głowie kasą ... jednak powiedziała mu że chce ze mną odbudować związek ale jednak denerwuje mnie że ciągle ma z nim kontakt. Nie wiem co mam o tym myśleć...

Z tej mąki chleba nie będzie, im szybciej to zrozumiesz tym lepiej.

Wszystko zależy od ...piekarzy, bo moze okazać się, że wyjdzie piękny, a w środku ...zakalec

Głupii ja głupii, naszczęscie drugi raz serce boli mniej
Dziewczyna chce odbudować związek a dalej się umawia z jednym chłopem i okłamuje mnie spoko że on ma 35 lat a ona 21 i każe jej kłamać, wykorzystuję jej "chorobe".
Dowiedziałem że czegoś czego jestem na 100% pewny a ona dalej kłamie a chciałem jej dać szanse... cuż trzeba zapomnieć.