Nie mam być prawa taka, jaka jestem?? - Netkobiety.pl

ja w soim związku też nie mogę być sobą. Wiem, że jest to toksyczny związek i dlatego staram się odejść ale nie wiem czy dam radę. Mam 26 lat on 22 i jesteśmy ze sobą pół roku. Ale tyle kłótni sprzeczek i rozstań w ciągu tego okresu przeżyliśmy, ze pewnie moglibyśmy obdzielićielić tym wiele par. Generalnie on ciągle ma pretensje do mnie o moją przeszłość, twierdzi że skoro w ciągu jednego roku spotykałam się z 3 facetami a on jest 4 to jestem kurwą, dziwką, szmatą. Wiem ze po usłyszeniu takich słów powinnam odejść. Ale wydawało mi się że go kocham, teraz to już nie wiem czy to była miłość i czy jest nadal. Ciągle na każdym kroku wraca do przeszłości mojej, podkreśla że moi przyjaciele, znajomi są fałszywi, że nie powinnam się z nimi kogegować, a ja głupia słuchając się jego odsunęłam się od znajomych. Dla niego zrezygnowałam z pracy, gdyż uważał że w mojej pracy szerzy się kurestwo. Moja samoocena jest poniżej zera, a zawsze byłam optymistką pozytywnie nastawioną do życia i ludzi. A teraz jestem skryta, nerwowa, czuję sie bezwartościowa i nikomu nie potrzebna, nie wierzę w siebie i swoje umijętności. Odeszłam od niego we wtorek, ale boję się ze nie wytrzymam w swoim postanowieniu i będe chciała wrócic.

Mężczyzna nie powinien mieć pretensji o przeszłość,nie uczestniczył w niej więc nie wie jak wyglądała sprawa. Mam nadzieje że z czasem odbudujesz swoja pewność siebie, chociaż wiem jakie to trudne. Trzymam kciuki

:(:(:(:(

Najgorsze jest to, że i tak to ja czuję się wszystkiemu winna. Przez kilka tygodni wydawało mi się, że zaczęłam wychodzić na prostą. Myliłam się. Nie potrafię sama uwierzyć w siebie, zagubiłam gdzieś swoje prawdziwe "ja". Próbuję go bronić, a siebie obarczyć winą. To już jest głęboko zakorzenione w mojej podświadomości. I biorą się bezsenne noce, przez cały czas wyrzuty sumienia, że nie powinnam tego mówić, że może go czymś uraziłam. Usłyszałam niedawno od taty, że powinnam być dla niego bardziej "delikatna". Ale jak on mi mówi takie rzeczy, to mam nie reagować? To boli okropnie. Myślałam, że jestem coś warta. Że jak się kocha, to rzuca się tą pracę po tylu miesiącach i tak po prostu wraca... do mnie. Cholernie się myliłam.

Doradzam tutaj na forum dziewczynom w problemach, a sama nie umiem sobie poradzić ze swoimi

Zgadzam się z Koma5. W 100%. Nic chyba nie musze nawet dodawac...

smutna88 na samym poczatku bardzo dziekuje za odpowiedz w moim poście...i to prawda mamy bardzo podobna sytuacje i obydwie musimy jak najszybciej sie z tego uwolnic, póki jeszcze jest czas bo póżniej moze byc za póżno.Nie możemy już dłuzej byt tak trakrowane.Ja jeszcze do wczoraj myślałam że warto spróbowac jeszcze raz, ale powiedział o kilka słów za duzo" ze ma dosyc mojego wypytywania", kurde wkurzył mnie okropnie.Moim zdaniem związek powinien polegac na wzajemnym porozumieniu ale niestety u Ciebie jak i u mnie tego nie było.Nasza naiwnosc wzieła góre.Czekałyśmy jak głupie, grzecze oddane...i pewnie mamy juz przyprawione rogi, ale w sumie to juz nie o to chodzi...Jesteśmy w zwiazku ale dla nich liczy sie tylko ich własna osoba, nie dbaja o nasze dobro i o nasze szczeście.Składaja puste obietnice bez pokrycia tylko po co???ale teraz juz chyba wszystko rozumie chca miec nas na wymianke, za granica jedna a tu druga żeby podczas wakacji albo jakies przyjazdu za bardzo sie tu nie nudzic.Laseczka czas skończyc te chore związki, damy rade zobaczysz wkoncu my babki jesteśmy bardzo silne!!!nie dajmy sie juz robić w balona!!!! życze powodzenia i daj znac jak sie wszystko toczy...TERAZ CZAS CHODZIC Z PODNIESIONA GŁOWĄ!!!

Po raz kolejny tak łatwo dano mi odczuć, że nic nie znaczę. Kompletnie nic. Już sama nie wiem gdzie popełniłam błąd, kto ma rację, po czyjej stronie mam stanąć. Tak mi strasznie smutno. Nie chce mi się żyć.... Pomóżcie, bo zwariuję, proszę

stoję pomiędzy mężem a rodzicami. ciągle są awantury, ciągłe obwinianie wzajemne. Rodzice ciągle mają o coś do mnie pretensje. Mama mówi, że "lepiej żeby mój mąż zdechł", "że Pan Bóg ją pokarał takim zięciem". Wszystko to w mojej obecności. Mąż znów narzeka na rodziców, wczoraj gdy chciałam pogadać powiedział do mnie, że go "wkur...". Wymiękam już.

na początku rodzice chcieli żebyśmy mieszkali u nich. Obiecali nam całą góre domu. Ja nigdy bym nie wyszła z propozycją, żeby się wpraszać na siłę. Nie... Bo i tak myśleliśmy, że rozpoczniemy budowę swojego domu po ślubie. Nawet już mieliśmy upatrzony domek.
Teraz rozglądamy się za działką, a mąż pewnie pojedzie za granicę, bo tutaj stracil pracę. Ja studiuję i pracuję w tej miejscowości, gdzie mieszkamy obecnie. Ale tylko do końca kwietnia, bo jestem na zastępstwie. A to jest mała miejscowość. Strasznie cięzko w moich okolicach z praca w zawodzie. Ja naprawdę nie mówię, żeby rodzice sie dopasowali do męża, bo on też potrafi ostatnio być przykry. Chcę tylko jakiegoś takiego normalnego podejścia i ich i jego, bez obrażania sie wzajemnie, bo to do niczego nie prowadzi. A mnie boli jak nie wiem...

Kiedyś mój mąż ciągle był zazdrosny,wmawiał mi zdrady i takie tam.I zastanawiałam se podobnie jak Wy dlaczego to robi.Rozmyślań nie było końca.Dziś myślę sobie że gdyby on był w porządku to nie roiło by mu się w głowie.Jest coś takiego to się chyba nazywa projekcja -ktoś ocenia innych ludzi przez pryzmat swojej osoby.I chyba coś w tym jest.Bo od kiedy ja zdradziłam męża mam przeczucie że mnie zdradza.Kiedyś kiedy jeszcze byłam wierną żoną nie zastanawiałam się zbytnio co robi facet który przez tydzień nie wraca na noc do domu.Kiedyś dzwoniła do naszego domu jakaś tajemnicza pani pytając o męża.Pytam co to za pani,usłyszałam " a skąd ja mam wiedzieć co to za lafirynda ".Lafirynda?Ciekawe że mój mąż zna tylko lafiryndy...

smutna88, przeczytałam cały Twój wątek.

Mam tylko jedną radę: poszukaj dobrego psychoterapeuty i idź na własną terapię.

Fakt, z tego co napisałaś wynika, że to Twój mąż traktuje Ciebie nie fair. Ty jednak, mimo wszystkich znaków na niebie i ziemi, zdecydowałaś się go poślubić, zdecydowałaś się na życie z nim, chciałaś się zabić i u Ciebie stale odnawia się poczucie winy. To nie ma sensu. Terapia pomoże stanąć Ci na nogi, zaufać sobie i swym odczuciom, nabierzesz siły, której tak Ci potrzeba do podjęcia decyzji.

Pozdrawiam.

A daj sobie, kobieto, spokój z tym rozmyślaniem czy to Twoja czy nie Twoja wina. Poza kolejnym dołem niczego innego nie przyniesie. Oczekujesz na to, by Twój mąż się zmieniła swoje postępowanie. Póki co, nie masz na to żadnej szansy. Przepraszam za szczerość. To, na co masz wpływa realny, to na dokonanie zmian w swoim postępowaniu, w swoim myśleniu. Dlatego też zaproponowałam Tobie terapię. Efektem będzie zmiana Twojej postawy, sposobu myślenia, zachowania wobec męża i nie tylko. I wówczas, Twój mąż będzie musiał coś z tą zmianą zrobić. Doświadczenia moje wskazują, że często druga strona dopasowuje się do sytuacji i zmienia swoje zachowanie. Zdarza się jednak i tak, że nie zgadza się na życie obok samodzielnie myślącej, zdecydowanej i decyzyjnej osoby, i odchodzi.

Pytasz też, czy to miłość z jego strony. Do siebie - na pewno, wręcz samouwielbienie. Gdyby tak pogrzebać trochę głębiej, znalazłyby się przyczyny, dla których by poczuć się dobrze, musi kogoś, kto jest pod ręką, zgnoić. Żonę najłatwiej.

Wbrew temu co napisałaś, rozumiem Cię doskonale.

Rozumiem, że zwala całą winę na Ciebie.
Rozumiem, że boisz się rozstania.
Rozumiem, że on bazuje na Twoim strachu.
Rozumiem, że on ten Twój strach podsyca.

I właśnie dlatego proponuję Tobie terapię.

Po to, byś uwierzyła, że jesteś wartościową osobą.
Po to, byś nie brała na siebie winy.
Po to, byś lepiej się poczuła.
Po to, byś przestała być osobą uległą.
Po to, byś stałą się osobą decyzyjną.
Po to, byś  się nie bała.
Po to, byś żyła a nie wegetowała.
Po to, byś przypomniała sobie, jak się żyje osobie pogodnej i szczęśliwej.

Powodzenia w odzyskiwaniu swojego życia.

Trzymam kciuki.

Zdecydowałam się na wizytę u psychologa i niestety okazało się to totalną pomyłką. Jak widać źle trafiłam. I wcale mi to nie pomogło... Stwierdziłam, że tamtej pani podziękuję i szczerze powiem, że zwątpiłam w jakąkolwiek pomoc psychologiczną. Kobieta okazała się chyba zwykła naciągaczką na pieniądze, bo ani nie była przyjemna ani kompetentna. Jedym słowem porażka...
Sunh, próbuję od jakiegoś czasu nie być "za dobra". Ale chyba to na nic... Kiedyś zaczęłam sięgać po alkohol... było lepiej. Przynajmniej skutecznie mogłam go olać i ze śmiechem powiedzieć pewne rzeczy. Wiem, to nie wyjście, ale chwilowo było lżej. Pozdrawiam

Nie jestem psychologiem, nie wiem jak powinna wyglądać psychoterapia, ale ta pani nawet nie starała się mnie poznać. Była niemiła, opryskliwa i traktowała mnie strasznie "z góry". Myślę, że osoba kompetentna jakoś inaczej podchodzi do tematu, człowieka. I chyba każdemu należy się zwykła, ludzka życzliwość. A nie patrzenie na zegarek czy godzina minęła, bo byłam prywatnie. Jeśli chodzi o alkohol, to po prostu byłam w takiej rozsypce, że cięzko było mi nie myśleć. A chciałam przez chwilę poczuć święty spokój. Nie wrócę do tego, bo wiem, że to bez sensu. I dziękuję za wypowiedź
Pozdrawiam serdecznie

Witam Cię serdecznie i dziękuję za odpowiedź. Przepraszam, że dopiero teraz piszę, ale jakoś dopiero zauważyłam, że napisałaś. Wiesz, to co piszesz to prawda - bolesna prawda. Tylko ja już zaczynam obwiniać siebie, bo każdy mój wybuch jest moją winą. Wiem, nie jestem idealna, ale miałam marzenia. Piszę, że miałam, bo już nie zostało z nich prawie nic. Wszyscy mi mówią, że to nie ja powinnam szukać winy w sobie, że ze mną jest wszystko ok. A ja i tak go bronię. Dlaczego?

Wczoraj znów wybuchłam. Nie utrzymałam tego wszystkiego w sobie. To jest znów moja wina, znów czuję się jak śmieć. Właśnie wczoraj w naszą rocznicę nie wytrzymałam. Nawet moi rodzice się wmieszali, to usłyszeli od niego, że tata jest pantoflarzem, bo wszystko razem zawsze ustalają, że źle mnie wychowali, bo ani razu nie dostałam klapsa itd... Walczyłam o trochę zainteresowania moją osobą. Żeby jak przyjdzie z pracy posiedział chwilę ze mną, a nie tylko internet, sport, samochody. Przecież to nie tak ma być. Nigdy naczyń nie zmywał, bo on nie będzie tego robił. Nigdy obiadu nie ugotował, bo nie. A ja ciągle jak głupia musiałam robić wszystko. Wcześniej jeszcze studia, praca, przygotowanie do zajęć, oprócz tego obowiązki domowe takie jak pranie, gotowanie, sprzątanie i jakoś nigdy nie narzekałam, że jestem strasznie zmęczona. Ale zapomniałam w tym wszystkim o jednym: ja też jestem kobietą. Prosiłam, żeby mnie przytulił, to były tylko stękania. Tak mało ciepłych słów, a ciągle jest coś nie tak, ja ciągle jestem nie taka. Przecież jakbyście usłyszały nawet w żartach od najbliższej niby osoby "Czasem jesteś głupia jak cep" to jak byście się poczuły?

Przerasta mnie to wszystko do tego stopnia, że na obecną chwilę nie widzę sensu mojego życia. Nie mam właściwie nic, na czym mogłabym się oprzeć. Wczoraj zamiast mnie choć trochę uspokoić znów tylko był ten głos wyższości, krzyk, że mnie wyśle do psychiatryka.

Ale to znów przecież tylko moja wina....

Nie mam przyjaciół... mam tylko kuzynkę, która jest dla mnie jak przyjaciółka, ale ona o niczym nie wie. Jak wszyscy wokół myśli, że jestem szczęśliwą mężatką, że mój mąż to chodzący ideał. Ja sama zaczęłam tak myśleć. On obwinia mnie za wszystko. Kiedy wczoraj najbardziej potrzebowałam jego obecności, ciepła, żeby się uspokoić on mnie odepchnął. Zupełnie jakby był kimś obcym. Mało tego... chwycił mnie mocno za ramiona i potrząsnął... do dziś mam ślady, czerwone piekące kreski.

Rodzice mi pomagają, wspierają. Na chwilę obecną mieszkamy z nimi. Gdyby nie oni, chyba stoczyłabym się na samo dno...

Wierzę, że miałaś dość. U mnie tak samo poleciały teksty: "Kto by z Tobą tyle wytrzymał? Gdyby ci się trafił taki, co by Cię bił, to byś dopiero zobaczyła jak dobrze miałaś." Straszne to jest, a najgorsze, że tracę siebie. Już nie jestem taka jak kiedyś, brak mi optymizmu, humoru. Wszystkiego mi brakuje, a najbardziej brakuje szczęścia, tego zwykłego ludzkiego szczęścia. Napisałam Ci maila. Trzymaj się