GRUPA WSPARCIA - ciche dni w zwiazkach... - Netkobiety.pl

Moze jeszcze jedna wskazowka... Tym bardziej jeszcze, ze spodziewacie sie dziecka... Moze hormony tez robia swoje... Ale pytaj ja duzo o to, czego potrzebuje, co by chciala, jak moglbys sprawic jej przyjemnosc, na co ma ochote... Pytaj ja o zdanie, staraj sie nie decydowac sam o tym, co zjecie, co bedziecie ogladac w tv, jak spedzicie popoludnie... Moze ona wtedy poczuje sie potrzebna... Powodzenia i daj znac, jak poszlo ;-)

Hmm. Teraz zastanawiam sie, czy Ty aby nie za duzo dla niej robisz... Obskakujesz kolo niej... A ona zwyczajnie przestaje miec na to ochote... albo Cie wykorzystuje... I takim wlasnie zachowaniem probuje wymusic na Tobie, aby zawsze bylo tak, jak ona chce... Nie wiem co powiedziec, bo nic blizszego nie wiem o Waszym zwiazku...

No dobra. Skończyło się (20.07. - a więc tego samego dnia, gdy zawitałem do tego wątku). Jednak.. nie miałem czasu, żeby coś skrobnąć...

Po jej powrocie - jeszcze w przedpokoju przytuliłem Kochaną Żonę, dałem całusa i obiecałem bardziej liczyć się z Nią przy włączaniu klimy.. Oddała całusa i stwierdziła, że "właśnie o to jej chodziło i chodzi"...
Ehhh - chyba nie będę próbował zrozumieć, że o TAKĄ pierdołę można nie odzywać się 4 dni...

Jak się jednak później rozpędziła, to.. opowiedziała wszystkie ploteczki ze wsi od mamusi.. Za całe 2 dni pobytu...
Więc chyba tak na dobrą sprawę - pewnie chciała też sobie tam odpocząć...

Wczoraj i dziś jeszcze nie wychodziła z domu.. Według niej "za gorąco"... Wspomniałem (bez jakiejkolwiek reakcji z jej strony), że jak byśmy poleźli do jakiegoś centrum klimatyzowanego (czytaj galeria jakowaś) - a nawet weszli do marketu (np. pobuszować w dziale mrożonki i nabiał - lub do takiego klimatyzowanego sklepu "Nie dla idiotów") - to chyba byłoby lepiej niż siedzieć w domu w temperaturze 29,4 stC (na zewnątrz jest już 31,5!) przy pozasłanianych i pozamykanych oknach?
Czy znów się mylę drogie Panie?

No bo przecież nie zaproponuję przejażdżki klimatyzowanym autkiem...

P.S.
Dziękuję za pomoc i słowa otuchy Marvie. Mam nadzieję, że i u Ciebie cisza ustała...

P.S.2
Kwiatki zauważyła dopiero przed snem, magnes nazajutrz rano....
Lasagne dziś wykończę na amen... 3 dni z rzędu to samo Brrrr Ledwo patrzę na  to - ale wyrzucić - gdy gdzie indziej głód to chyba hańba i wstyd.. No nie?

Pozdrawiam Was Drogie netkobiety

I proszę - mówcie swoim facetom czego od nich oczekujecie.. To nie boli... Boli smutek, samotność i żal.
My Faceci popełniamy błędy, popełniamy ich mnóstwo - ale trza nas uczyć i głaskać - a nie milczeć - albo nie daj Boże bić
:*

u mnie nie ma ciszy, bo niby rozmawiamy, ale to nie jest rozmowa. wymiana informacji, na które on odpowiada monosylabami.

co robicie dziewczyny podczas ciszy? macie swoje sposoby na okiełzanie czasu? bo ja nie potrafię normalnie funkcjonować

Witam wszystkich cieplutko! Blue_Rose az 2 tyg? czyli 14 dni kompletnej ciszy gdy nie wiedzialas co sie z nim dzieje ani on o Tobie nic nie wiedzial? sama przechodze cos podobnego i w glowie mi sie nie miesci jak mozna foszyc sie pare dni i milczec i chocby nie wiem co by sie dzialo to ciszaaaa... czy ktos to rozumie?...

Coco Chanel tak przez ponad 14 dni w ogole sie nieodzywaliśmy do siebie, ja wiedziałam co u Niego od jego mamy, Ona zawsze stoi za mna murem i pociesza w trudne dni...
Ale było mi wtedy chooolernie ciężko
Wiesz z jednej strony ta cisza jest nie do wytrzymania, a z drugiej, gdy dochodzi u nas do kłótni i przed samym nieodzywaniem się jak i w trakcie w ogóle sie nie wyzywamy, żaden z nas nie mówi tej drugiej osobie NIC przykrego.

Skarbus nic złego nie zrobiłaś, twój facet powinien Cię przeprośić!!
Kurcze dlaczego tak ciężko przyznać się facetom do błędu ehh

Ciche dni w związku .... jak niepotrzebnie same tracimy czas,  zamiast przemieniać zły czas w lepszy dla nas ... strata czasu, szkoda życia.

Ja co prawda nie jestem w związku, ale baaaardzo bardzo blisko.  Niestety pokłóciliśmy się i nasze "ciche dni" trwają  już miesiąc z hakiem. Czy to jest normalne?

No bo w sumie to nie było od razu po kłótni. Pokłóciliśmy się, przepraszał (zawsze on przeprasza, bo tak obracam kota ogonem, żeby było na niego ) , no i nawet rozmawialiśmy po tej kłótni.. raz.. a teraz od miesiąca cisza ciekawe co będzie dalej

Co do Ciebie, Angie, jeśli się pokłóciliście z jego winy, to oczywiście, nie pisz do niego. Niech się postara,a coo Pisałaś,że już nie pierwszy raz macie "ciche dni". Kto zawsze przepraszał? Czy to może zależało od tego, kto zawinił ?

Szczerze mówiąc teraz już nie. Na początku oczywiście, miotałam się czy napisać,czy nie.
Nasza znajomość trwa około 7-8 miesięcy. Co do intensywności. Hm.. może małe wprowadzenie
Poznaliśmy się na urodzinach mojej koleżanki(jest jej kuzynem). On jest z innej miejscowości, więc kontaktowaliśmy się jedynie przez gg, tel. Codziennie do mnie pisał. Potrafiliśmy przegadać pół dnia. Jednak w ostatnim czasie(przed kłótnią) zaczął mnie olewać. " Muszę iść gdzieś tam. Tzn nie muszę, ale idę. Pa " - to niech się wypcha. Właśnie w dużej mierze to olewanie zadecydowało o tym, że postanowiłam nie pisać pierwsza do niego. Wyszłam z założenia, że jak mu naprawdę zależy tak jak mi to mówił, to się odezwie. Zero kontaktu do dziś. Na gg ani ja często nie wchodzę, ani on(widzę po opisie). A nr tel do mnie ma, więc jakby chciał to by napisał. Nie pisze? Nie chce i tyle. Zero złudzeń.

No widzisz, jak fajnie Dobrze, ze się nie odezwałaś

No to dobrze,że był na tej imprezie, bo gdyby nie ona to istnieje szansa,że byś nie wytrzymała i się odezwała do niego pierwsza. Ale już ze sobą rozmawiacie więc jest bardzo dobrze

Co do Twoich pytań.. hm.. zależy, nie zależy. Czy to ma jakieś znaczenie? Zależało mi, jednak nie raz się już na nim zawiodłam. Pisał, że mu na mnie zależy, podczas gdy jego zachowanie wskazywało zupełnie na coś innego. A ja nie będę się starać za dwie osoby, bo to nie ma sensu. Gdyby mu zależało to by napisał chociaż głupiego smsa, prawda? A tego nie zrobił. Przestaliśmy rozmawiac z dnia na dzień. Na początku było mi ciężko, zastanawiałam się co zrobiłam źle. Jednak nie mam sobie nic do zarzucenia, ja byłam w stosunku do niego fair, byłam zawsze kiedy mnie potrzebował. Kiedy chciał pogadać, kiedy miał problemy, kiedy chciał się wyżalić.Nie zależy mu i nie mam zamiaru się łudzić, że jeszcze się spotkamy, porozmawiamy.
Czy uważam sprawe za zamknieta? Jeszcze nie. Sprawa będzie dla mnie zamknięta, gdy któreś z nas napisze drugiemu, że to koniec i będę wiedziała, ze wiadomości od niego nigdy przenigdy nie dostane. W sumie, próbowałam kilka razy skończyć tą znajomość ale słyszałam " Nie, proszę. Daj mi szansę. Zależy mi na Tobie" i durna Martyna wierzyła.
Teraz to żyję w niepewności, a bo może napisze, może nie. Szczerze mówiąc nie wiem, czy potrafiłabym z nim rozmawiać tak jak kiedyś. Chyba już nie chcę tej znajomości.

Moj maz tez krytykuje mnie za kazdy drobiazg... Naprawde DROBIAZG! To nie tak dotknelam, to nie tak postawilam, "nie kladz butelki na lozko, bo jest obkurzona" (zwykla butelka z cola!!). Gdy powiedzialam mu ostatnio w nerwach, ze bede robic to, na co bede miala ochote, odpowiedzial mi, ze jak on zacznie robic to, na co on bedzie mial ochote, to ja bede spac zaraz na dworze... I inne tego typu odpwiedzi... Niekiedy potrafi nie odzywac sie i ignorowac mnie nawet i tydzien (kiedy widzi, ze cierpie)... Kiedy mu pokazuje, ze mi z tym dobrze, ze nie musze sie do niego odzywac, juz nastepnego dnia sie do mnie przytula... Ale slowa PRZEPRASZAM nigdy nie uslysze...
Doszlam do momentu, gdy nie chce mi sie z nim rozmawiac, ani chyba za bardzo juz mnie nie mecza te nasze ciche dni... Po prostu wychodze rano z domu - tyle mojego spokoju... Tabletki uspokajajace tez zaczelam brac... Oto do czego zdolni sa faceci...

Zrobie to... Im wiecej sie to powtarza, tym wieksza mam na to ochote... Powiedzmy, ze musze jeszcze poczekac jakies pol roku, zeby go w pewien sposob "wykrzystac" i zakonczyc kilka waznych dla mnie osobisto-papierkowych spraw. Ale juz dzis mialabym na tyle duzo sily, zeby go zostawic... Wierze, ze jeszcze bede szczesliwa, ale na pewno nie u jego boku :-)

Drogie koleżanki z intern.Miałam kiedyś tak, jak y. Byłam kiedyś straszną gniewalską.Nie umiałam szybko wybaczyć mężowi różnych niemiłych słów , pretensji czy nawet niektórych jego złych postępowań. Nie odzywałam się nawet tygodniami. On zaś nabroił i zaraz udawał ,  nic  się nie stało i wracał jakby nigdy nic do codzienności. A we mnie był długo gniew, żal i zaciętość.Straciłam przez to  niepotrzebnie kawał  wspólnego czasu.Dzisiaj po 38 latach małżeństwa nagle zostałam zupełnie sama. I teraz dopiero zrozumiałam, że nie warto było. Chodzę na cmentarz i przepraszam go nad grobem za to wszystko . Zrozumiałam, jak bardzo go kochałam, jak bardzo był mi potrzebny, był moim aniołem stróżem na tej ziemi. Strasznie źle mi bez niego,będąc samotną czuję się jak życiowa kaleka, straciłam poczucie bezpieczeństwa, nie radzę sobie z wieloma rzeczami.
Mam więc dla was radę: zapomnijcie o cichych dniach- póki czas. Rozmawiajcie, rozmawiajcie, rozmawiajcie - o wszystkim, co was boli, gniewa i męczy. Mówcie  partnerom o sobie- co czujecie, jak się czujecie ,czego pragniecie. A najlepiej takie kłótnie potraktować z humorem, obrócić w żart.A rano zapomnieć o wszystkim. Pozdrawiam was serdecznie.

Witajcie, jestem I raz na forum, wiec czuję się trochę nieswojo ...ale żeby nie przedłużać opowiem w kilku zdaniach o tych milczących dniach ... jesteśmy 7 miesięcy po ślubie, znamy się ze studiów, najpierw przyjaźń, potem miłość, ślub...dzisiaj podpisaliśmy umowę kredytową na zakup mieszkania. Mieliśmy oblewać ten ważny dzień, byliśmy umówieni ze znajomymi, ale oczywiście pokłóciliśmy sie o błahostkę,  ja chciałam jechac taksówką bo wieje i pada, a mój maż już mi wdrożył w życie program oszczędnościowy i stwierdził, że pójdzoemy na piechotę. Niby nic.. ale problem tkwi głębiej, oboje jesteśmy po studiach, z tym, że ja mam dobrą pracę, a mąż kiepską, a do tego ja prowadzę stowarzyszenie, właśnie przeszedł nam duży projekt unijny, przeprowadzam rekrutację itd, a mąż widzę sobie z tym nie radzi,. Na początku owszem, ponieważ pracuję 12godz/dobę a mąż 8 wyręczał mnie we wszystkich obowiązkach domowych, gotował, sprzątał, ja tylko prałam, żeby nie było:) ale widzę, że go to przerasta coraz bardziej....niby dalej to robi, ale jak tylko jest coś nie po jego myśli to od razu mówi " tak, pani prezes, oczywiście" niby nic, ale wiadomo o co chodzi. Z tą taksówką oczywiście też wypalił. "Pani prezes to już na piechotę nie pójdzie" koniec końcom siedzimy w domu -i jak zwykle milczenie.. jest weekend, ja studiuję zaocznie, mam zjazdy co 2 tyg w innym mieście, więc ten weekend miał być dla nas, bo w tyg, nie ma czasu. No i klapa, "bo Pani prezes nie chce iść z buta, tylko taksówką"  zawsze mi było szkoda czasu,(1 raz miałam akcję 4 dniową i mi wystarczy), więc po 0,5 godz mówiłam przepraszam,  kajałam się jak tylko i było okey, ale dzisiaj coś chyba pękło i nic nie powiedziałam. Z wyjścia nici, siedzimy, a że mamy do dyspozycji tylko 1 pokój (mieszkamy w komunie) to jest dość słabo.... nie wiem czy  w ogóle ktoś tu jest, ale miałam niepohamowaną chęć sie wygadać, wiec piszę. Dodam tylko, że wszyscy uwielbiają mojego męża, koleżanki mi zazdroszczą, jak dobrze trafiłam, więc nawet nie mam z kim pogadać w realu.. MOże ktoś skrobnie do mnie słowo... pozdrawiam w sobotni wieczór ....

Hey dziewczyny 

u mnie w związku również bywają ciche dni, czasami kłótnie i bardzo chętnie pogadam z wami, posłucham porad a może i coś sama poradzę

u mnie najdłuższe ciche dni trwały tydzień czasu...

przeczytałam trochę waszych wypowiedzi i z niektórymi problemami spotkałam/spotykam sie również w moim związku...

pozdrawiam

A ja mam chyba pierwsze ciche dni z moim partnerem od niedzieli.....ale to ja taka jestem wredna i samolubna egoistka, odzywamy się do siebie, ale żyjemy jak współlokatorzy....przykre ale prawdziwe. On sobie robi plany, a ja sobie. I nie wiem co dalej, czy mam przerwać to i w jaki sposób to zrobić? powiedział wczoraj do mnie że chowam przed nim telefon....a ja zapytałam czy mnie zdradza, a on na to: jakie to ma znaczenie....

Ja też właśnie przeżywam ciche dni... Nie wiem co myśleć, pierwszego dnia dzwoniłam i  pisałam on nie odp. i odrzucał poł., drugiego dzwoniłam a zero reakcji ani nie odrzucał ani nie odebrał, na koniec napisałam smsa i przestałam dzwonić, dzis trzeci dzień i postanowiłam nie odzywać sie wiecej. Przynajmniej spróbuję... Ale zastanawiam się czy to będize najlepszym rozwiązaniem. To nie pierwsze takie 'ciche dni' zawsze to ja wyciagałam rękę jako pierwsza. Teraz boję sie nawet zadzwonić, bo nie przeżyłabym tego że znowu nie odebrał... Swoja drogą nigdy nie czekałam aż to on wykona pierwszy krok (jeśli cichce dni spowodowane były sprzeczką itp) i nie mam pojęcia ile to może potrwać... Boję się że tego kroku nie wykona, albo ze bedzie za późno na jakiekolwiek kroki obojętnie czy z mojej czy z jego strony. Po prostu się boję... Do tego nie mam pojęcia co się z nim dzieje i wgl... gdzie jest, co robi. Jak tak można? A mozę mu nie zalezy...? Chociaż myślę że mnie kocha... Ale czemu robiłby coś takiego? Pomocy

Proszę Was o pomoc i wsparcie, bo ja już powoli nie wytrzymuję... Pękam po prostu, rozpadam się na kawałki... Brak mi sił

hej zagubiona
jakbym czytała siebie. mój też tak ma i wiem, że w takich sytuacjach nie pozostaje mi nic innego, jak przeczekać. obraża się, czasem o jakąś bzdurę (dla mnie, dla niego widocznie nie), potem mam ciche dni, kiedy chodzę po ścianach. dla mnie każdy dzień, kiedy wiem, że on nie odbierze, jest koszmarem. i chyba bardziej chodzi o ten brak możliwości kontaktu niż o sam kontakt. no i ten strach, czy mu przejdzie. też znam tą przemożną chęć zadzwonienia i obawę, że znów nie odbierze.
wiem, że on po prostu potrzebuje czasu i tyle. swoimi telefonami nic nie przyśpieszam, wręcz przeciwnie.  musi najpierw przetrawić i za mną zatęsknić. a ja w tym czasie wymyślam sobie różne zajęcia, sprzątam piwnicę, gotuję pyszne jedzonko dla siebie, łażę po sklepach z ciuchami. jednakże o ile mogę i potrafię zapełnić sobie czas  i ręce, nie potrafię zająć swoich myśli. i bardzo tęsknię za nim.