Rozwód z orzekniem o winie, ograniczenie praw rodzicielskich matce

Niestety, ale pewne zachowania osób uzależnionych od substancji chemicznych występują u wszystkich nałogowców.

Wiesz, jakoś ważniejsze jest dla mnie dobro dziecka, niż osoby dorosłej. Przyznawanie dziecka osobie z problemami tylko dlatego, że brak dziecka spowoduje pogorszenie stanu tejże osoby jest idiotyczne, bo dziecko to nie przedmiot i nie lekarstwo na czyjeś problemy. Jest dwójka rodziców mających te same prawa, które powinno dziecko wychowywać: osoba, która i tak dotąd musiała więcej pracy w to włożyć, jest stabilna psychicznie i ma stabilną sytuację zawodową, czy nałogowiec z problemami psychicznymi?

Stawiam na ciebie tropicielu spisków

rudotel

Zależy jakie testy, testy osobowości w znaczniej mierze opierają się na pytaniach o przeszłość, więc stan aktualny nie do końca wpływa na wyniki.

Czyli potrafi zająć się dzieckiem.

Ale to jego prawo nie zgodzić się na terapię. Jego prawo odpuścić sobie związek z nałogowcem.

.
Nie pytałem czy byłaś agresywna po lekach, tylko jak się zachowywałaś gdy tych leków brakowało. Chyba że ten najgorszy okres na głodzie spędziłaś w szpitalu.

Nie ma czegoś takiego że on sie nie zgodzi na alimenty tylko bedzie opłacał rachunki i kupował ubrania.Jesłi alimenty zostana zasadzone to bedzie musiał płacic czy tego chce czy nie.On nie może sobie wybierac.
Powinnaś isc do prawnika i z nim porozmawiac bo z tego co widze to on Ciebie straszy a Ty nie mozesz sie bronic poniewaz nie wiesz jak i on to wykorzystuje.Z tego co widze to on zneca sie nad Toba emocjonalnie,zastrasza Cie,szantazuje a na to tez sa paragrafy.

Rudotel wszystko zrobiłaś źle..
Nigdy nie zgadzaj się na rozwód z Twojej winy dobrowolnie bo stracisz wszystko..
Jak masz tak z nim rozmawiać to lepiej rób to przez swojego prawnika, przynajmniej sobie nie zaszkodzisz..
Co do Twojego uzależnienia, to nie daj sobie wmówić, że to mega problem, który będzie teraz determinował Twoje życie. To choroba, przewlekła z którą da się żyć i funkcjonować normalnie jeśli przestrzegasz zaleceń..
Trzymam kciuki i głowa do góry..
Dasz radę..

maniek z maniek, nie rozumiem o co ci chodzi z tym spamem. To jest FORUM i KAŻDY może się wypowiedzieć. Może trochę grzeczniej? Jesli ci sie nie podoba to co piszę, to nie czytaj

Do Eee Tam...

Jesteś niewątpliwie zasadniczą i bardzo stanowczą osobą...być może faktycznie masz złe doświadczenia, które skłaniają cię do surowej oceny autorki a może wręcz przeciwnie nie masz doświadczenia w tej dziedzinie lecz wiedzę tzw książkową...a ta skłania do szeregu bardzo sztywnych osądów. Cokolwiek tobą kieruje wiedz, że nie masz pojęcia co niekiedy dzieje się w sercu i duszy człowieka, jak wielką musi stoczyć walkę z samym sobą, ile musi pracy w siebie wpakować by wyjść na prostą. Są tacy co dają radę i są tacy co niestety po drodze rezygnują albo nawet nie podejmują walki. Autorka tę walkę podjęła i za to należy jej się szacunek. Jeśli nie byłaś nigdy w podobnej sytuacji nie masz kompletnie pojęcia o czym piszesz, twoje słowa mogą zranić i wprowadzić niepotrzebny zamęt w głowie osoby, która walczy o swoje życie. Nie wiem czy masz dzieci, jeśli tak to spróbuj choć przez chwile postawić się na jej miejscu, spróbuj wyobrazić sobie jak byś sie czuła nie będąc z dzieckiem na  co dzień, a czy ono by nie tęskniło? Autorka ma problem, ale radzi sobie z nim. Ponad to, z tego co pisze wynika, że to nie jest jej wina, że popadła w uzależnienie ale raczej wynik leczenia depresji. Ona nie jest głupią smarkulą, która przesadziła z braniem na imprezach, czy pijaczkiem spod monopolowego. Ona jest kobietą, która choruje ale mimo wszystko dba o córkę i bardzo ją kocha. I za pewne córka kocha ją. Dlaczego miałby zostać rozdzielone? Małe dziecko powinno być z matką.
Moim zdaniem jeśli się jest małżeństwem to sie przysięgało wsparcie także w trudnych chwilach, nie sztuka jest być razem gdy jest pięknie. Jeśli maż autorki postanowił jednak zwinąć żagle to ok, ma prawo ale czy na pewno w taki sposób? "Ty kochana żoneczko na bruk, spadaj bo już się zepsułaś a przy okazji jeszcze rozdzielę cię  z dzieckiem. I możesz śmiało popadać w depresję od nowa..." Czy tak postępuje człowiek który rzeczywiście kocha swoje dziecko?

Mnie ciekawi czy jej maż to nie Songoku....

EeeTam jak ja się cieszę, że Ty nie jesteś sędzią .
Wtedy by dopiero się działo.
Powiem Ci teraz taki stary dwowcip z wieeeelką brodą.
" Spotyka się dwoch kolesi i jeden do drugiego mówi
- Franek dawno Ciebie nie widzialem, gdzie Ty byleś?
Franek na to
- Władek, poszedłem do Sądu szukać sprawiedliwości a, że tam jest tyle sal i korytarzy to wyszedłem po 10 latach.
Dowcip stary jak świat ( tak jak i ja ), ale daje dużo do myślenia rozsądnym osobą.

Odświeżyłem wątek bo na niego wcześniej nie trafilem, ale szlag mnie trafia jak ktoś pisze,
Faktem jest też, że każdy zmienia życie swojej rodziny w piekło " .
Tego zupełnie nie rozumiem, ja jako mąż, jako czlowiek, jako ( swojego czasu mundurowy) i jako prawnik.
Jak może skończyłbyś studia prawnicze ( ja skończyłem UW) które trwają 5 lat to myslałbyś inaczej.
Jak można komuś tak mieszać w głowie .

Lexpar
pożyj z nałogowcem i dopiero wróć do dyskusji, bo na razie nie masz pojęcia o czym mówisz. A studia prawnicze (nota bene, skoro masz wyższe wykształcenie to popracuj jeszcze nad ortografią) akurat nic nie wnoszą do zrozumienia problemu życia z nałogowcem, nawet trzeźwiejącym nałogowcem.

Szacunek tak, ale dziecko nie. Dziecko to nie lek na czyjeś problemy ze samym sobą.

Lexpar tez masz zablokowany email bo 2 dni temu też chciałem ci wysłać emaila
EeeTam chyba jesteś jej mężem...

Według psychologa, któremu Autorka opisuje zachowania męża, taki właśnie jest.

Pomyśl czy chciałbyś powierzyć własne dziecko komuś takiemu.

To była opinia, a nie diagnoza.
Biorąc pod uwagę, że mąż autorki jest taki, jak ona go opisuje, powierzyłbyś mu na wychowanie własne dziecko, w sytuacji gdybyś z jakiegoś powodu nie mógł sam się nim opiekować?
Człowiekowi, który w ten sposób zachowuje się w stosunku do osoby, której przyrzekł miłość i szacunek, i nie widzi w sobie żadnego problemu?

Rozwodzą się przecież.
Może mieszkają razem dlatego, że ona nie wyprowadzi się bez dziecka, a on nie chce jej pozwolić na wzięcie dziecka?
Wiesz, można okłamywać siebie np. dopisując innym intencje, których nigdy nie mieli etc, ale trudno okłamywać siebie kiedy masz czarno na białym jakie papiery złożył w sądzie mąż.
Z jednej strony masz kobietę, która jasno przyznaje, że ma problem (który pojawił się u niej jako powikłanie zmian hormonalnych po ciąży) i pracuje nad nim, dla dobra dziecka jest w stanie pozwolić się upokorzyć;
Z drugiej strony masz faceta, który upokarza żonę dla własnej przyjemności i nie widzi w sobie żadnego problemu, ma słaby kontakt z dzieckiem i poświęca mu mało czasu, a główny ciężar opieki nad dzieckiem wciąż spoczywa na Autorce. (kiedy Autorka była chora, wspierali go w opiece jej rodzice, czyli właściwie - czy on ma w ogóle pojęcie ina co się porywa? Bo przypuszczam, że kiedy okaże się raz i drugi, ze zamiast wypadu z kumplami trzeba siedzieć w domu z dzieckiem, to chęć na samodzielne rodzicielstwo trochę mu przejdzie.)
Twoja "linia obrony" jest taka, że to, co pisze Autorka to na pewno nieprawda.
A jeśli to jednak prawda, to...?