Rozwód z orzekniem o winie, ograniczenie praw rodzicielskich matce

Dzieki za odpowiedź, mój mąż wykonuje zawód zaufania publicznego i na pracy mu bardzo zależy, jednego dnia dowiedział się, że chcę mu założyć niebieską kartę w związku ze znęcaniem psychicznym, a następnego złożył pozew, tak, żeby mnie przyblokować. Najgorsze jest to, że nie mogę się wyprowadzić z córeczką bo nie mam gdzie i muszę z nim mieszkać (mieszkanie na kredyt). Mi zależy tylko na tym, aby córka została po rozwodzie ze mną, bo nie wyobrażam sobie bez niej życia, a zdaję sobie sprawę, że moja choroba może być tu przeszkodą, ja już nie daję rady...

W sumie to rozmawiałam z prawnikiem i ona zbyła zbyła temat niebieskiej karty, jakby go w ogóle nie było, skupiła się bardziej na znęcaniu psychicznym i na tym czy o tym komuś mówiłam, wiadomo świadkowie. Ogólnie to powiedziała, że jak będzie miała wgląd w pozew to powie mi coś więcej i tak czekam...

Mój były partner (kat) sądził, że mając pieniądze i w rodzinie osoby na naprawdę ważnych stanowiskach, będzie mógł mnie zniszczyć. Do dziś pamiętam, kiedy podszedł do mnie zapłakanej przed domem i jak żmija zasyczał, że i tak mnie zniszczy. Że wszystko mi zabierze. Wiedział, że najcenniejsze dla mnie to Dzieci. Długo nie dowierzał, że będę potrafiła zrezygnowac z luksusów. Buntował moje Dzieci. Nasłał detektywa. U prawnika mu nie wyszło, bo podejrzewam, że trafił na rozsądnego człowieka (o wizycie u niego dowiedziałam się od córki). Włos mi sie jeżył na głowie, gdy słuchałam opowieści Córki. Myślę, że Ona miała duży wkład w to, że prawnik go usadził.

I myślał, że Dzieci mi zabrał. Mylił się. Mam je przy sobie bardzo często a za kilka miesięcy młodsza Córkę będę gonic do mycia zębów co wieczór.

Takie typy nie myślą co robią. Wydaje mi sie czasem, że robią to na pokaz. By nie wypaść na ofiarę w tłumie.

Z depresją, stanami lękowymi radzę sobie... Raz lepiej raz gorzej. Nie chciałam słyszeć o psychiatrze. Przede wszystkim z obawy, że zrobi ze mnie wariatkę. I tym sposobem zabierze mi Dzieci. Po ponad pół roku od wyprowadzki zdecydowałam sie na wizytę. Zawiodłam się. A może z góry założenia moje, że nikt poza mna samą nie jest w stanie mi pomóc, sprawiły, że znalazłam pomoc u rodzinnego lekarza. Nie biore żadnych psychotropów. Leki przeciwdepresyjne i tylko wtedy, gdy czuję, że tego potrzebuję. Mam tę przewagę, że moje Dzieci (jakkolwiek by je oceniać, bo póki co przy nim zostały) znaja go na wylot. Potrafią zinterpretować jego czyny i zamiary.

Więc... Masz prawo sie bać. Nie rezygnuj jednak. I staraj sie nie dać zgnieść do poziomu podłogi.

Jakich niuansów? Nie rozumiem?

Mój mąż pracuje w służbach mundurowych

Niebieska karta, udokumentowanie zachowania sie meza (kamera, dyktafon) to podstawa. Takie znecanie jak opisujesz jest juz przestestwem ale trzeba miec dowody. Postepowanie jest inne niz w przypadku niebieskiej karty jest na to odpowiedni artykul.

Dziękuję... wszystko ok, tylko, że mój mąż uważa się za osobę kryształowo czystą, jestem pewna, że jak będę mu próbowała założyć niebieską kartę wyciągnie temat mojego uzależnienia i to, że leczyłam się u psychiatry, to są jego ciągłe argumenty przeciw mnie, będzie chciał podważyć moją wiarygodność w tej sprawie. Poza tym, kiedy złożył pozew o rozwód, powiedział mi, że teraz to mogę sobie zakładać niebieską kartę i tak mi to nic nie da. Ja zdaję sobie sprawę z tego, że przebyta depresja i uzależnienie od leków stawiają mnie na przegranej pozycji...

Jak najbardziej racje ma moja przedmówczyni. Pamiętaj. Nigdy nie atakuj, ale broń siebie i dziecko. Wszystko o czym pisałas znam ze swojego podwórka. Wiem, co potrafi któś, komu wydaje się, że ma władzę. Owszem. Ma ją. Nad Tobą. I wiem jak to pachnie. Błagam Cię, byś sie nie poddawała. Nie wiem w jakim wieku Twoje dzieci, ale na te chwile kojarzę, że są małe. Moje na szczęście dość duże, bo 12 i 16 lat. Im nie da sie już zamulić oczu.

A czy ty przypadkiem nie brałaś tych leków z powodu problemów emocjonalnych spowodowanych jego zachowaniem?
To, że on się uważa za kryształowego to oczywiste, ale to co widzą osoby postronne to inna sprawa...Mój były (będę go nazywała G.) też uważał się za niezwykle wspaniałego a ze mnie próbował zrobić najgorszą z najgorszych, ale nie łatwo udawać przed specjalistami...choć są niestety i tacy którzy to potrafią. Dlatego ważne żebys go ponagrywała w chwilach gdy cię dręczy i opada jego maska wspaniałego człowieka. Jakich on w ogóle używa argumentów chcąc twojej całkowitej winy? Z tego co piszesz zajmujesz sie domem i dzieckiem? MAsz kochanka? Bijesz męża? Samo uzależnienie i to od leków na problemy w które on cie wpędził to żaden argument!!! A jak wyglądają jego relacje z dzieckiem?
Tych badań bałam się jak ognia bo mam trochę napierdzielone w papierach, powiedzmy, że byłam kiedyś bardzo zbuntowaną nastolatką i to na tym, na moich błędach sprzed lat próbował opierać się G, dodawszy oprócz tego bajkę o tym jak to nie kocham synka, nie chciałąm go karmić piersią, piję, narkotyzuję się i śpię do południa. Niestey nie w ferrworze swoich kłąmstw nie zauważył, że nie są logiczne i nie trzymają sie tzw. kupy co nie umknęło uwadze psychologów. Jeśli zaś chodzi o więź z dzieckiem to oboje wypadliśmy dosyć dobrze, on miał nieco czasu żeby nadrobić relacje z synkiem bo wcześniej bardzo mało się nim zajmował ale zaraz po naszym rozstaniu miał dzieko u siebie w domu bardzo często i musiał się nim opiekować, ponad to synek w pewnym sensie miał zaburzone zaufanie do mnie. Był jeszcze bardzo malutki ( 9 mies.) i nagle mama zaczęła znikać, już nie zajmowała się nim codziennie. To było dla mnie najgorsze, świadomość ze moj mały synek tęskni, cierpi i nie rozumie dlaczego mama nie daje mu obiadku jak co dzien, dlaczego nie wyciera noska i nie kładzie do snu. Z czasem sie przyzwyczaił ze jest wożony to tu to tam, ale wiadomo że to nie jest dobre dla dziecka.
Oczywiscie podczas badania byłam brana pod włos i nie raz miałąm ochote sie rozpłakac ze strachu ze moze zle mnie ocenią, ze nie zrozumieją i wydadza negatywną opinię, ale na szczescie tak nie było. Faktycznie nie napisali z kim dziecko powinno mieszkac, bo sad o to nie pytał, ale zostało zauważone niewłąściwe zachowanie G., jego manipulacje, bezwzględność i wyrachowanie. Sąd w 70 % skupia sie na takiej opinii, wiec to bardzo ważny dowód.
Musisz być spokojna i szczera. Nie staraj sie na siłe wybielac, przynaj sie do swoich błędów, nie próbuj oczerniać męża lecz wytłumacz rzeczowo co się dzieje w twoim małżeństwie. Mów jak najwiecej o córce, o jej potrzebach, o tym co zamierzasz zrobić po rozwodzie, jak będziesz sie utrzymywała, kto ci może pomóc. Oni mogą pytać naprawdę o wszystko łącznie z pożyciem intymnym, musisz niestety się na to przygotować. Jego wezmą jako pierwszego bo jest wnioskodawcą, z jednej strony to lepiej bo będą mogli zewryfikować jego ewentualne kłamstwa z tym co ty powiesz.
Pamietaj również ze wasze dziecko to dziewczynka a więc tym bardziej powinna zostać przy matce, ponieważ jej identyfikacja płciowa następuje poprzez twoją osobę.
I wiesz...każdy, ale to dosłownie każdy normalny, kochający ojciec ci powie ze dziecko, tak małe dziekcko, powinno mieszkać z mamą. Jeśli oczywiscie mama jest dobrą i kochająca mamą. Jeżeli jakiś tatuś uważa, że małe dzieci powinny mieszkać z ojcami to ma nie po kolei w głowie i na pewno nie rozumie potrzeb dziecka.

Poza tym nie wiem co on napisał w pozwie, ale domyślam się, że skupił się na moim uzależnieniu, a pozew złożył dzień po tym jak się dowiedział, że chcę mu założyć niebieską kartę

Zgadzam się z Tobą kolego, dla niego ważne są weekendowe wyjścia z kumplami, może nie tylko z kumpalmi...i komputer, myślę, że on nie zdaje sobie sprawy z tego jak mu by było ciężko zająć się dzieckiem samemu 24 h na dobę, a zresztą on już teraz powoli powraca do kawalerskiego życia tak jak opisałam powyżej

Ja się staram to ignorować, tylko powiem Ci, że to strasznie boli, że ktoś komu ufałeś, wierzyłeś, kochałeś, myślałeś, że będzie dla ciebie wsparciem, opoką, że cię nie zawiedzie w trudnych chwilach okazuje się takim...Boże przecież z jakiegoś powodu się pobraliśmy, urodziłam dziecko, mamy wspólne mieszkanie, wiem, wiem, powinnam przybrać grubą skórę i olewać to, ale...

Masz rację, muszę coś zrobić dla siebie, nie wiem jak mi się to uda w obecnej sytuacji, ale mam zamiar podnieść swoje kwalifikacje zawodowe, to bedzie z pożytkiem dla mnie i dla córci, tylko muszę wziąść się w karby i zacząć robić coś dla siebie

Mądrze prawisz :-)

Depresja nie musi się równać z robieniem głupot pod wpływem chwili, czasem to powolne obumieranie w środku polączone z normalnym funkcjonowaniem, takim jak chodzenie do pracy i opiekowanie się dzieckiem.

Rudotel, jak tak sobie czytamo twoim mężusiu, to trochę jakbym G. widziała. Tylko że "mój ukochany" na szczęscie nie został moim mężem co zaoszczędziło mi przynajmniej długiego rozwodu...Ale i tak nie jest lekko. Tez zaczęło sie niewinnie...potem okazało sie ze on jest w sytuacji rozwodowej, zaakceptowałam to. Chiałąm mu wierzyć, wydawał m sie dobrym ojcem wobec synka z poprzedniego związku( o ironio!). Taki wiecie, odpowiedzialny, klawy gość...Psychopaci wykorzystują słabości, pragnienia, aby dostać sie do naszego życia i wyssać je do cna, pozostawiając pustą wydmuszkę. Tak, czułam sie jak  wydmuszka gdy sie nagle okazało, zaraz po tym jak pojawiła się magiczna druga kreseczka na teście, że jest jednak w naszym domu podział na równych i równiejszych. Ja zawsze byłam za partnerstwem, Jestem raczej niezależna duchem, mam duzo znajomych, lubie tańczyć i spotykać sie z fajnymi ludzmi. Nie wypbrażam sobie bym mogła dac zamknąć sie w domu odcięta od przyjaciół. Oczywiscie sa obwiazki domowe i zwiazane z dzieckiem, trzeb też pielęgnować relacje...Zdrowy balans powinien być. Jak tylko zaczęliśmy sie spotykac mówiłam mu o tym jak chce zyc, o potrzebie posiadania własnego skrawka, swobody. Rozumiał to, a jakże...do czasu aż pojawiła się ciąża. Wtedy jakby nagle wyskoczył z niego drugi, już nie taki sympatyczny pan. Zaczęło sie tzw. urabianie...Najpierw powoli, ospale jakies żartowbliwe docinki, niemożność dojścia do kompromisu w jakieś banalnej sprawie urastającej do rangi meeega problemu. Jestem niestety podatna na prowokowanie, z natury spokojna przez wychowanie nabrałam trochę nerwowości. Panuję nad tym, pod warunkiem że nie jestem w toksycznym związku...niestety byłam...
Nagle okazało sie ze moim przyjaciele są beeee. Nagle okazało sie ze on nie bedzie z nimi siedział przy jednym stoliku w pubie, ze on nie pojdzie juz ze mna w odwiedziny. A moja najlepsza przyjaciółka, która jest dla mnie jak siostra to powinna sie odczepić...A nie przepraszam, na początku ją chciał lubić, dopóki nie okazało sie że on nie jest podatna na jego manipulacje.
Bardzo cieszyłam sie z tego malucha co pluskał w moim brzuchu, ale widziałam już, że  źle wybrałam partnera...postanowiłam przeczekac, miałam nadzieje ze jakos sie ułoży.
Bywało jeszcze różnie czasami troche lepiej, ale wyraźnie widać było, że działamy sobie na nerwy, on oczekiwał posłuszeństwa, wyłaziły jego kopleksy a ja nie chciałam żyć pod jego dyktando. I jego mamusi, która z początku miła stała się już mniej miła, gdy sytuacja rozkręciła się na dobre.
Było już tak źle, że parę razy się poszarpaliśmy..nigdy nie zapomnę tego jego uśmieszku gdy sączył swój jad. Mówił mi podłe słowa:"jesteś wariatką, jesteś chora...Zamknę cię w szpitalu psychiatrycznym..." i tego typu podobne a ja płakałam przerażona i jednocześnie miałąm ochotę go zabić. okropne i strasznę, na samo wspomnienie wzdrygam sie ze wstrętem. Naprawdę nie wiem, co mnie pociągnęło do tego gada...To co zrobił później było uwieńczeniem dzieła...CO mógł mi zrobić? Byłam i jestem silną kobietą, rozstanie znoszę dzielnie, mogę pracować, zawsze sobie poradze...ale zabrać mi dziecko, synka ukochanego który jest moją radością to dopiero pomysł! W ten sposób chciał mnie zmusić do padnięcia na kolana i przyznania, że to on jest górą. Chciał nie złamać. Ale nie udało mu się. Ludzie, przyjaciele najbliżsi nie pozwolili mi się poddać. Pan duże B.   zssyłał mi pomoc zewsząd, jakoś tak się ukłądało ze ogarnęłam się, stanęłam na nogi...
Ufff...to jeszcze nie koniec historii ale sie rozpisałam
Uwierz w siebie i swoja moc! Dla córci dasz radę, jesteś Matką, kobietą mającą najcenniejszy skarb pod swoją opieką, muisz ją chronić a ochronisz i siebie. O nim zapomnij, przebacz i skreśl, To jest kawał gnoja, który chce cie zniszczyć...A że córka kocha was oboje, to normalne. Musisz sie z tym pogodzić, że on moze byc szmatą wobec ciebie a córka bedzie go kochała. Choć powiem ci ze z wiekeim swoje i tak zaobserwuje. Nie warto utrudniac im kontaktu po rowodzie.
Ale teraz skłądaj wniosek o zabezpieczenie miejsca pobytu dziecka każdorazowo w miejscu zamieszkania matki! Uwierz mi, że to bardzo ważne, tak na wstępie.Może popros go by opuścił wasze mieszkanie na czas rozwodu, bo nie chcesz juz z nim przebywać w takiej sytuacji. Masz praw do tego, on sie pewnie ne zgodzi ale ty nagraj te rozmowe. A potem szukaj czego dla was...na czas rozwodu. W sadzie gdy on cie zaatakuje ze sie wyprowadziłąs ty bedziesz miałą dowód ze prosiłas go by to on sie wyprowadził. Nie powinnas z nim razem mieszkac, bo to cie wykańcza i on ma do ciebie nieustanny dostęp sprawiając, że sie boisz i nie wierzysz w siebie!!!!!!
Później jeszcze podział majątku, coś będziesz miała z tego mieszkania, albo powalcz o to żebyscie z córką je dostały i moze jakos go spłacisz w ratach.

Ja domyślam się, ze on się nie wyprowadzi, ale dobrze by było, żebyś miała potwierdzenie (np. nagranie, lub rozmowa e-mail), że go o to prosiłaś. A to dlatego, że jesli wyprowadzisz się ty z waszego mieszkania, który jest domem rodzinnym córki on będze próbował twierdzić, że zabrałaś dziecko bez jego zgody a on ma przecież pełnię praw. A wyprowadzić się musisz koniecznie. Wiem, że wydaje ci się, że nie masz dokąd pójść ale uwierz, że jesli podejmiesz tę decyzję jakoś się wszystko potoczy. Koniecznie musisz sie od niego odizolować, bo inaczej nie staniesz na nogi psychicznie musisz odpocząć a mieszkając z nim nie masz szans!
Są domy dla samotnych matek, to jest trudne iść po taką pomoc ale uwierz mi, że tm ci pomogą. Będziesz miała opiekę psychologa, wesprą cię ludzie siedzący od dawna w temacie. DLa dziecka to jedyna sznsa na normalne dzieciństwo. Ewe ntualnie stancja na zasadzie jednego pokoju, będze ciasno ale własno. Naprawde tak mało zarabiasz, że nawet na pokój nie starczy? Poszukaj pomocy wsró rodziny? Czy nikt nie mógłby pożyczyć ci trochę pieniedzy lub wziąść do siebie na jakiś czas?
Złóż wniosek o zasiłek, złóz wniosek o lokal socjalny. Musisz zacząć chodzić po moprach i różnych instytucjach i mówić o tym co sie dzieje, musisz niestety wywlec brudy na światło dzienne i w ten sposób zaczśc rozprawiać sie z psycholem. Twój strach i milczenie go utrwalają w tych zachowaniach.
Nie pisz, że nie obchodzi cie wasze mieszkanie. Możesz je dostac po rozwodzie a kredyt będzie on nadal razem z tobą musiał spłacać...Idz po porade do jakies prawnika znającego sie na prawie majątkowym. Musisz myślec o losie twojego dziecka, nie miej skrupułów.

Wczoraj próbowałam rozmawiać ze swoim mężem, żeby nie mścił się na mnie chcąc mi odebrać dziecko, że będziemy musieli do końca życia współpracować w jej wychowaniu. Powiedział mi, że jestem niezrównoważona emocjonalnie i to sąd rozstrzygnie przy kim zostanie córka, a żaden normalny sąd w tym kraju nie zostawi mi dziecka...

Naprawdę jakbym byłego słyszała...Od razu widać, że nie liczy się dla niego dobro córki tylko chore fazy w jego głowie. Zobaczysz, że poznają się na nim. Nagrywasz już wasze rozmowy? To ważne...Nie dyskutuj z nim już za dużo o rozwodzie, bo on zdania nie zmieni a ty możesz nieopatrznie wygadać się ze swoją strategią. Musisz stwardnieć wewnętrznie i robić swoje. Widziałaś już pozew?

Próbowałam go nagrywać, ale się zorientował, widać kiepski ze mnie inwigilator ;-) pozwu jeszcze nie widziałam, ale wiem, że były jakieś braki formalne i go wezwali do uzupełnienia i do sprecyzowania, wiem to bo dzwoniłam do sądu. Z tą terapeutką to niezły pomysł, ciekawe czy się zgodzi...Wczoraj to była jedna wielka porażka, ja go wprost błagałam, żeby zmienił zdanie, popłakałam się z tego wszystkiego, a on do mnie, że jestem niezrównoważona emocjonalnie, a jak do niego mówiłam to się odwrócił i udawał, że nie słyszy...to było jednym słowem strasznie upokarzające, ale musiałam spróbować.

Chcialam tylko odwołać się do jego rozsądku, ale jak widać na próżno, jemu po prostu sprawia satysfakcję jak sie przed nim poniżam, ale tego już dość

Ktoś tu dobrze zgadł zawód jaki wykonuje mój mąż, jak walczyć z takim człowiekiem, który ma nienaganną opinię w pracy itd. to ja jestem tą osobą, która według niego ma problem ze sobą

Tylko czekam na ten pozew i nic...oszaleć można

i tu masz wiele do zrobienia, dla siebie dla dziecka

idą święta, generalne porządki w garderobie, coś dla siebie

a nie oczekiwanie jak na wyrok, to masz jeszcze przed sobą, a do tego jeszcze daleko

Oczywiście, że się nie spodziewałaś inaczej byś przecież za niego nie wyszła
Ktoś zamieścił w podobnym wątku zasadę wielu kroków do ogarnięcia się w takiej sytuacji. Może ci się do czegoś to przyda...:
1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów małżeństwa.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj mężą. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silną, otwarta i atrakcyjną.
14. Nie siedź i nie czekaj na męża ? bądź aktywny, rób coś, idź do kościoła, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w domu z mężem (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robił w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowy żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwa czy oziębła ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj mężowi jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących małżeństwa do chwili, gdy mąż zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwa
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie mąż
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiona.
31. Rozmawiając z mężem, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

Znalazłam pozew jego pozew o rozwód - to co w nim napisał przekracza moje zdolności pojmowania i mój zdrowy rozsądek, ale papier wszystko przyjmie, najgorsze jest to, że dołączył kopie wszystkich moich zaświadczeń medycznych o pobytach w szpitalu itd., nawet posunał się do tego, ze dołączył opinie psychologiczną, która zrobiłam na zlecenie mojego lekarza do celów medycznych, w której były same głupoty, bo wykonywałam te testy jakieś dwa lata temu jak byłam w totalnej rozsypce i powychodziły głupoty. Zaznaczam, że wziął to z domu, a ja go nigdzie nie upoważniałam do dostępu do mojej dokumentacji. I teraz pytanie czy to jest zgodne z prawem i czy mogę to gdzieś zgłosić?

Raczej może to wykorzystać, leżało w domu, nigdzie się nie włamał...będzie sie tłumaczył że to dla dobra dziecka. Musisz "wykręcić kota ogonem", czułaś się tak przez niego. On cię niszczy psychicznie, wpędza cię w chorobę...Tak sie czułaś wtedy, byłaś zdołowana ale już sie pozbierałaś. Leczysz sie , dbasz o dom i dziecko. Może cię "cmoknąć". Dasz radę, bądź dzielna Wszystkiego dobrego.

Czy orientujecie się cz istnieje coś takiego, gdzie osoba uprawniona, czyli ja ma dostęp do dokumentacji medycznej i do wystawianych receptr, trochę pogrzebałam i jest to ZINTEGROWANY INFORMATOR PACJENTA, ale musi być jeszcze coś, bo on ostatnio mi powiedział, że będzie wiedział o wszystkich receptach jakie wykupiłam i przedstawi taki wniosek w sądzie...POMÓŻCIE!

Zapytaj się po co to robi? Przeciez kiedyś zemści się to wszystko na stosunku dzieci do niego. Wogole jest to dla mnie bezsensu. Cynizm^2.

Pytalem autorki, nie Ciebie. Zbastuj, bo Twoje posty (zwłaszcza poprzedni) w tym watku to spam.

Ciekawe wypowiedzi userów... Tak jakbyście dwóch rzeczy nie widzieli. Po 1. Mamy do czynienia z kobietą-nałogowcem uzależnionym od substancji chemicznych, po 2. ta kobieta, wg psychologa, jest osobą niezrównoważoną - co prawda nazywa tę opinię "głupotą", ale faktem jest, że każdy alkoholik, narkoman, lekoman jest niezrównoważony i niedojrzały. Faktem jest też, że każdy uzależniony od substancji chemicznych jest w swoim mniemaniu zawsze niewinny i zawsze pokrzywdzony. Faktem jest też, że każdy zmienia życie swojej rodziny w piekło.
Gdybym był sędzią, nikomu z tej grupy nałogowców nie przyznałbym opieki nad dzieckiem.

Nie zgódź się na to on cię straszy, musi być z jego winy. Dziecka ci nie zabierze jeśli więź emocjonalną masz z dzieckiem. Musisz ją pielęgnować. I udowodnić ze jesteś poczytalna zdobądź też dobrego prawnika . Nie możesz mu dać satysfakcji musisz walczyć.