Mojemu mężowi zaczęło odwalać.

Dla kobiety z syndromem współuzależnienia to idealny układ. Gorzej jak ktoś szuka świadomego Partnera, którego nie trzeba niańczyć, a problemy rozwiązuje się w otwartej komunikacji, co wyklucza manipulację.
Oczywiście jest to poza poziomem percepcji takiego "maczo" za dychę, z którym trzeba postępować jak z niepełnosprawnym dzieckiem, by nie urazić i tak bardzo nadwątlonego i zewnątrz-sterowalnego poczucia wartości.
co kto lubi

Mój mąż to raczej nie jest typ człowieka,który lubi się przechwalać i kreować na kogoś kim nie jest.Nie jest pozerem.
Jeśli za kimś nie przepada to daje to tej osobie odczuć.Nie robi czegoś takiego,że za plecami obgaduje i kogoś wyśmiewa,a jak daną osobę spotka to robi ładny uśmiech i poklepuje po plecach.Nie należy do ludzi dwulicowych i fałszywych.Nie lubi też ludzi wystawiać do wiatru.Jeśli komuś coś obieca to to zrobi.Bardzo rzadko narzeka,a jeszcze nie słyszałam,żeby się nad sobą użalał.Jak kiedyś miał coś z żebrami i mógł iść spokojnie na L4 to owinął się jakimś bandażem i szedł do pracy.Widziałam,że sprawia mu ból każdy ruch,powiedziałam,żeby się nie wygłupiał,ale on zaciskał zęby i pracował.Jak złamał sobie jakąś kość w dłoni i ta cała mu napuchła to i tak leciał na następny trening boksu.Powiedział,że nogi ma zdrowe i drugą rękę też,więc nie przeszkadza mu to w treningu.
Jego koleżanka,z którą pracowałam,a mieszkała w tym samym bloku co on to mówiła,że to fajny,inteligentny chłopak z charakterem.Przez nią go poznałam na jakiejś imprezie.

Nie powiem,że mi to nie imponowało.Pociągają mnie tacy faceci jak on.Dodatkowo jego temat to nie tylko piłka,samochody,sport.
Interesuje się historią,sporo książek czyta,lubi obejrzeć jakieś dobre,ambitne kino czy teatr telewizji w poniedziałek.Jak go poznałam to potrafiliśmy na jakiś temat przegadać wiele godzin.

Co się z nim stało już kilka tygodni po ślubie tego nie potrafię pojąć.Tak jakby coś przestawiło się w jego głowie.Zmieniał się z dnia na dzień.Tak jakby małżeństwo w czymś mu zaczęło przeszkadzać.Tak jakby w głowie mu siedziało,ze jest żona i ona w czymś mu teraz przeszkadza,więc trzeba ją ustawić do pionu i pokazać kto tu rządzi.

Nie zlekceważyłem Twojego pytania, ale nie chcę się szarogęsić offtopami w konkretnym wątku konkretnej osoby.
W skrócie: tak, stosuję odmienne (nie podwójne!) standardy oceny zachowań męskich i damskich, bo dostrzegam odmienne funkcje kobiet i mężczyzn.
Co ciekawe- im bardziej mam w dupie równouprawnieniowe nowomody, tym więcej kobiet okazuje mi zainteresowanie w ''tym'' sensie.
Taki paradoks.

Daj Ci Boże połowę tego szacunku od kogokolwiek jakim ja darzę kobiety, z którymi mam zaszczyt utrzymywać kontakty.

Widzisz, te mądre kobiety potrafią też wyczuć sarkazm i ironię w postach. Nawet hiperbolę czasem. I napisać ''Ty'' dużą literą. Takie tam niuanse.

Ale przynajmniej dobrze wyglądają i wszyscy hepi

Autorka z pewnością będzie wniebowzięta, że jej wątek został zamieniony na rozkminy o moich poglądach z dodatkiem obrażania kobiet o poglądach inne niż tefałenowskie.
Ale jako że moderacja pewnie (słusznie!) powywala wszystkie te posty, to pokuszę się o odpowiedź.
Czy człowiek podnoszący pięćdziesięciokilową sztangę jest silny czy nie?
Ja uważam, że przed wydaniem werdyktu, warto uwiadomić się co do płci.Kobietę uznam za silną, mężczyznę-nie. Podwójne standardy. Hipokryzja i zaściankowość, wiem.
Jeśli chodzi o ''klasy'' kobiet...Jezu co za denna terminologia, ale niech Wam będzie.
Witz polega na tym, że te niby >nowoczesne< poglądy to przeważnie prezentują kanapowe feministki. Bo tak wypada, bo tak powiedzieli w TV.
Nie będę się zniżał do wypisywania zawodów, funkcji społecznych itp.kobiet z którymi dane jest mi się kolegować, przyjaźnić, a niekiedy coś więcej.
Zauważę tylko, że właśnie te dziewczyny, które większości z Was jawią się żywymi manifestami równouprawnienia (funkcje kierownicze w firmach, pasjonatki stricte męskich sportów i hobby) - właśnie one prezentują bardzo mocno konserwatywne poglądy na relacje damsko-męskie.
Wspomniana pomoc kuchenna zapewne w ramach zaleczania kompleksów będzie się awanturować o to że stary wydał pięć zetów bez konsultacji z nią.
Managerka dużej korporacji nie odczuwa takiej potrzeby.Nie dość że ma w dupie, to jeszcze się cieszy że facet sam zdecydował gdzie pójdą na randkę i satysfakcjonuje się tym, że jest zajebiście.
Wiem, że istotą agresywnego, wygasającego już na szczęście feminizmu jest obrażanie wszystkich o innym podejściu do życia, więc nie polemizuję dalej.
Stwierdzam.

Dobra, już naprawdę ostatni post:)
A więc ta konkretna managerka- najpierw moja szefowa w pierwszej pracy, potem serdeczna przyjaciółka przez x czasu; wyżalała mi się z różnych problemów.Jeden polegał na tym, że matce zdarzało się popić.Jej diagnoza była następujaca: wszystkiemu winien ojciec, bo gdyby matce raz porządnie wpierxxxlił, to by się uspokoiła.Cytat prawie dosłowny.Nawet mnie zszokowało takie podejście u trzydziestolatki ze świecznika.

Również uważam, że mężowi Kamili zaczyna się pod kuprem palić. Jeszcze kropi chojraka, występuje z pozycji pana i władcy, ale mina powoli mu rzednie. Jak się Kamilo postawisz i zrobisz tak jak radzi Józefina, to on nie tylko coś zrozumie, ale i w oczach kolegów straci, a to bardzo zaboli, wszak baba powinna dać sobą pomiatać.

A tak na marginesie - zauważyliście jak mężczyźni boją się alimentów, RODK, itd? Bardzo nie w smak są wszelakie obowiązki, a już słowo "powinien" wywołuje istną lawinę idiotycznych rozkmin, uwag. Granica dojrzałości do rodzicielstwa u facetów zaczyna przesuwać się w okolice 40-tki? Chyba tak. Niedługo zrówna się z okresem kiedy łeb siwieje, a dupa szaleje i takich prawdziwych mężczyzn gotowych do roli męża i ojca będzie jak na lekarstwo.

...no ale jakże fajnie jest szantażować i ''stawiać pod ścianą'' czyjegoś męża.
Przecież to czyjeś życie więc co z tego, że może się zawalić przez głupotę.

Tak jak pisałem on sobie radę da a autorka niekoniecznie.Patrząc na to co pisze to będzie miała ciężko się pozbierać i tylko dzieciak na tym ucierpi.
Z tego co autorka przedwczoraj pisała to mąż powiedział że jak urodzi się dzieciak to już nie będzie czasu na balowanie.To co ma jej jeszcze powiedzieć żeby skończyła unosić się kobiecą dumą i łaskawie spakowała walizeczki?

No cóż, dopóki kobiety będą zależne od mężczyzn, tak się będzie działo - pokornie pochylą główkę i wrócą do pana i władcy. Ten w swojej łaskawości albo się ogarnie, albo i nie. A że mamy nieciekawą sytuację na rynku pracy, możesz mieć niestety rację.
Obawiam się, że dzieciak i tak ucierpi. Bez ojca źle, ale taki wzorzec tatusia z wartościami a'la kumle najważniejsi, to o kant tyłka rozbić.

Pozostaje zaapelować: kobiety zwracajcie większą uwagę na to, z kim się wiążecie i rozmnażacie.

Dokładnie. Nic dodać.

Czyli wierzysz Swen, że w momencie porodu mózg tego mężczyzny "zatrybi" i zacznie funkcjonować odpowiednio do wieku i sytuacji? Czyli teraz jak dziecko na świat jeszcze nie przyszło to de facto tego dziecka -wedle takiego rozumowania - dla niego nie ma. Bo gdyby ten facet miał świadomość, że będzie ojcem - już dawno zmieniłby swoje szczeniackie zwyczaje. A zona w ciąży to coś, co można lekceważyć, dziecko rosnące w jej brzuchu - teraz jeszcze nie ważne. Dopiero jak wyjdzie na świat - wówczas to on pokaże jakim jest cudownym mężem i ojcem. Tak to miałoby wyglądać? I chyba tylko ktoś naiwny jak dziecko we mgle jest w stanie takie obietnice przyjąć na serio...
A tak na marginesie - są różne sytuacje podczas ciąży i niekiedy dobrze jest być w pobliżu... Zwłaszcza w miarę zaawansowania... Dlaczego jego nie było? Bo grał z kolegami w piłkę, chlał i imprezował do świtu z kolegami...

Czytałeś post autorki z 20.10. o ich ostatniej rozmowie? To pytanie retoryczne.

Ja jestem wstrząśnięta wcześniejszymi postami.
Kobieta podjęła bardzo dobrą, świadomą, dorosłą decyzję, że nie chce żyć tak jak proponuje mąż i nagonka. Nie! Nie dotrą się! Bo pan jest roszczeniowy. Albo ma być po jego, albo wcale. Skoro rozmowy nie pomagały (a przecież były takowe). I nie chciała myślenia jej kategoriami tylko traktowania jej jak na to zasługuje (chociażby ze względu na błogosławiony stan). Swoją drogą jego zachowanie i sposób rozmowy jest napastliwy, a wręcz agresywny. Ludzie! W małżeństwie jedną ze składowych to wzajemny szacunek! Oni tak mają, ci toksyczni, jak coś jest im nie w smak, że atakują bądź wyciągają brudy drugiej stront - to domena osób słabych.
I walczyć o związek? A co to za związek? Co on jej daje? Co reprezentuje na chwilę obecną ten człowiek co sprawia, że Kamila powinna (schować dumę do kieszeni, podwinąć uszy i bez fochów) wrócić do domu bo tak wiele traci?

Moim zdaniem Pitagoras oraz Swen reagują wręcz histerycznie. Przecież Kamila nie zakazała kumplować się z tymi koleżkami, nie ogranicza męża aż tak bardzo. On powinien jedynie trochę przystopować, wejść na ten przysłowiowy szczebelek wyżej. A tutaj rozpętała się idiotyczna dyskusja, a właściwie obrona uciśnionego.

Po raz enty napiszę: tak bardzo trzęsiecie niektórzy portkami na wieść o obowiązkach, że reakcje są mocno przesadzone. To nie jest młodziak, student, a facet po 30-tce, który nadal chce imprezować jak te 10 lat temu.

Pitagoras, a nie ma filmiku gdzie jaskiniowiec wciąga swoją kobietę do pieczary? Pasowałby bardziej, wszak o tym marzycie - babę za kudły i do jaskini, niech do garów i paleniska wraca, tam jej miejsce.

Nie, ty się boisz. A kysz niezależne baby, zgińcie, przepadnijcie (chciałbyś, ale to se nie vrati).

Stara baba, a duch gimnazjalnego buntu trwa.To chyba dobrze.
Zatem czekamy na post Autorki wieszczący cudowną przemianę męża.żeby nie było- zacytuję ten post z kilka(naście) dni.

Obserwując te wszystkie uprzejmości jakimi zaczynamy się tu obdarowywać ...sugeruję zostawienie tematu "wyższości/mądrości" itp. zagadnień na inną okazję, w innym wątku (są takie tu na Forum). I nalegałbym by powrócić do meritum sprawy...

Teo, tyle tylko, że powodem całego rozwoju sytuacji nie był jego "wyjazd gdzieś tam" tylko całokształt. Od prawie początku małżeństwa. Będąc tam, z nim była przez niego w pewnym sensie psychicznie terroryzowana (boże, mam nadzieję, że Wstrząs już sobie odpuścił ) i traktowana bez szacunku. Z pozycji osoby słabszej miała mu cokolwiek tłumaczyć, wyjaśniać, rozmawiać?
I taka maleńka uwaga z mojej strony: to ona, żona i wkrótce matka jego dziecka ...ma mu mówić co powinien robić, do czego się poczuwać, jak zachowywać bo jest mężem i ojcem? Toż to już - według metryki - nie szczyl zasmarkany tylko dorosły mężczyzna.
Teraz, będąc nie pod jego "władaniem", ma bardziej wyrównane szanse na spokojne i konkretne rozmowy. Tyle tylko, ze on swoją arogancją dalej poraża... Ostatnią - według mnie - rzeczą, jaką Autorka tu może zrobić to sugerowane podporządkowanie sie i udawanie słodkiej idiotki by ten macho poczuł się dowartościowany. I nawet, gdyby tak zaczęła robić: wróciłaby z podkulonym ogonem, zaczęła mu słodzić - on poczułby się znowu panem sytuacji i dalej bez szacunku traktowałbym własną żonę. Mocniejszy  jej poddaniem się. I nic by w taki sposób nie wskórała, tylko za jakiś czas, już z dzieckiem i całym majdanem na rękach wracałaby do własnego domu od aroganckiego, nieodpowiedzialnego i niedojrzałego męża...

Żeby twardo z kimś postępować, trzeba mieć zaplecze. Dużo przemawia za tym, że Kamila asa w rękawie nie ma, a my sobie faktycznie podyskutujemy. Istnieje duże prawdopodobieństwo, iż wróci do męża. Tak, stanie na Pitagorasa i Swena. Smutne, ale prawdziwe. Magiczne słowo: kasa i wszystko jasne. Mając dobre zarobki, niezależność, nikt wątku nie zakłada, po prostu wykopuje imprezowego chłopa za drzwi.
Jestem świadoma rzeczywistości. Po prostu kobieta musi zostać bardzo sponiewierana, żeby coś zrobić. Najczęściej nie słucha rozumu, dobrych rad. Jak ją życie przeczołga, to napisze emocjonalnie: uciekaj, ja już przeszłam przez coś takiego! Ale jak takiej radzono ileś lat temu zwiewanie, też nie posłuchała, raczej wierzyła, że po drugim dziecku się odmieni.

W cudowną przemianę męża też nie wierzę. Przycichnie na jakiś czas, nic poza tym. Za jakieś parę lat, pod innym nickiem przeczytamy ostrzeżenie przed ładowaniem się w takie związki. Ciągle to samo, zero wyciągania wniosków. Nie przeskoczymy też  biologii. Jak kobieta chce dziecka, często brnie w bagno. Dopiero jak wściek macicy osłabnie, następuje powrót do rzeczywistości. Z mężczyznami nie inaczej. Ładna dupencja i pozamiatane. Można się pośmiać, że wziął sobie panią, to niech zapierdziela na nią.

Żeby twardo postępować nie zawsze trzeba mieć zaplecze tylko trzeba bardzo chcieć. Ja wróciłam do matki, ale nie zostanę tu długo bo to do niczego nie prowadzi. Wyprowadzka pozbawiła mnie wszystkiego: opcji rodziny (chociaż na tym z biegiem czasu już mi nie zależało), "swoich" 4 kątów, niezależności i pracy. Były plany, było różowo, a zaczęło się piekło. Bardzo byłam sponiewierana - fakt - ale nie trwało to długo (o ciąży dowiedzieliśmy się z końcem kwietnia, a wyprowadziłam się na początku lipca). Wybaczyłam raz, dałam szansę drugi, dawałam nam szansę trzeci raz... Radzili mi ludzie, którzy nie przeszli niczego podobnego, ale myśleli rozsądnie. Ja już miałam takie bagno w głowie (pierwszy raz w życiu), ze poszłam jak po sznurku po radach innych bo sama nie byłam w stanie myśleć. Po prostu warto być nastawionym sceptycznie. Raz na chwilę byłam nastawiona optymistycznie i dałam się omotać. Więc wróciłam do sceptycyzmu i z takim nastawieniem zapewne umrę.
Ale fakt jest taki, że kobiety się boją dlatego robię co mogę żeby je motywować do działania i śledzę wątek. Trzymam kciuki, że Kamila nie da się "oczarować".

Pitagoras, jej mąż jest niezłym manipulantem, dlatego wcale mnie nie dziwi, że pewne rzeczy wyszły na jaw dopiero po ślubie. Dopóki nie była zaobrączkowana, on się starał nie pokazywać jaki z niego egoista i imprezowicz; jak już miał żonę to się poczuł bezkarnie i zaczął sobie fikać. A, że (zupełnie świadomie) wybrał sobie kobietę, która wydawała się uległa, zapatrzona w obraz jego "macho" męskości i trochę naiwną, to chyba oczywiste.

Teraz ona się postawiła i on agresywnie stara się ją "postawić do pionu", co mam nadzieję mu się nie uda.

pitagoras...hahahaha wulgaryzm powiedzenie "zmienic obuwie sportowe na filcowe papucie" hahahahaha w tych wszytskich postach to jest najbardziej rozwalajace wiec tylko z tego sie usmialam najbardziej bo reszta to tylko siasc i plakac.

ale w deche z tymi "papuciami"

Zgadzam się.

Dziewczyny, Pitagoras pokazuje męski punkt widzenia i tłumaczy jak to JEST z perspektywy faceta, a Wy tutaj jednogłośnie, że on "nie ma racji!", bo on nie myśli tego, co myśli, a Wy i tak wiecie lepiej. No trochę zastanowienia.

Im bardziej to czytam, tym upewniam się w przekonaniu, że "nagła" zmiana wcale nie była taka nagła i facet, tak naprawdę, w ogóle się nie zmienił... zawsze taki był.

No przecież gdyby uległą nie była, to by się z nią nie żenił, nie? Ten typ tak ma, niestety Nie znosi sprzeciwu i ograniczeń, pan i władca na włościach i tyle, dlatego znalazł sobie taką żonę. A to, że żona się zorientowała, że coś jest nie tak i chyba ona tak nie chce, to już zupełnie inna historia.

Wydaje mi się, że jakby facet nie był pewien jej uległości, to by z nią ślubu nie brał

Wybaczcie, ale co Wy tak z tym "męskim punktem widzenia"? Nie ma czegoś takiego jak rozumne spojrzenie, osąd sytuacji? Musi byc tu jakaś zależność od płci? Sam jestem mężczyzną, a z Pitagorasem różnimy sie zasadniczo w tym wątku. Czy to znaczy, że ...ja nie jestem mężczyzną? A może osobnicy myślący takimi kategoriami jak mażonek Autorki to ...300% mężczyźni? Może umiejętność myslenia, analizowania, poczucie choćby przyzwoitości i jakichś elementarnych zasad zachowania w związkach jest upośledzone ze względu na nadmiar tych % "męskości"? Czyli można tu domniemywać - w potwornym uproszczeniu - że mężczyzna to prostak, cham i tyran?
Ja może tylko staram się "wznieść" ponad jakieś stereotypy zachowań i spojrzeć/ocenić coś rozumnie? Znam wielu mężczyzn, poniekąd mających również "męski punkt widzenia", którzy prezentowany tu, a usprawiedliwiony płcią system nazwaliby zwykłym sk**** ze strony małżonka Autorki. Byliby też nie...mężczyznami? Moze by tak postrzegać związek wcale mężczyzną być nie trzeba - wystarczy być aroganckim patafianem? No sorry...

Dodałbym tu jeszcze jedno pytanie:
Czy Autorka cos jeszcze napisze?
Bo chyba - czytając ta naszą "gorącą" dyskusję - jest juz całkowicie skołowana i nie wie, co dalej robic...
Bo z jednej strony wie, ze musi walczyć o siebie, o dziecko, o rodzinę - mieć normalną, szczęśliwą i SZANUJĄCĄ się rodzinę (szacunek ze strony małżonka - dotychczas deficytowy...), w której i sama będzie sie WRESZCIE czuć szczęśliwa i kochana...
A z drugiej strony wie, z kim sie związała i jaki człowiek będzie ojcem jej/ich dziecka.
I teraz pewnie miota się...
Poddając się i wracając (może podejmie tą "grę w idiotkę"?) ma nikłe szanse na przywrócenie (?) zaprowadzenie (bardziej prawdopodobne) normalnosci w małżeństwie... I niekoniecznie ta "normalność" ma oznaczać ...spapuciowanie 300% mężczyzny Mogłaby oznaczać tylko, że małżonek uświadomił sobie, ze nie ma juz 14 lat, tylko jest facetem po trzydziestce, MA ŻONĘ i wkrótce Dziecko. "Robienie kasy" w szemranych interesach to chyba (myliłbym się?) nie wszystko, co tyczy się mężczyzny w małżeństwie. I doskonale wie Autorka, ze tego nie uzyska...
Zostając tam, gdzie jest i oczekując zmian w tym 300% mężczyźnie (wybaczcie, jakoś to mi eię spodobało ) doskonale wie, ze nie przeskoczy jego "ego" i zostanie sama z dzieckiem... Bo on nadal będzie chlać do rana, imprezować - w momentach ocknięcia będzie mówić/pisać jakim to nie bedzie kochającym i cudownym ojcem/małżonkiem. Tyle tylko, ze juz termin rozpoczęcia tej metamorfozy to nie będą narodziny, ale ...moment, gdy przestanie sr... w pieluchy. Potem, gdy zacznie chodzić (by uczyc gry w piłkę). Potem, gdy zacznie dojrzewać (by nauczyć go TRAKTOWANIA KOBIET!).
Ot co
Nieśmiało sugerowałbym Autorce jednak ...pozostanie tam, gdzie jest: pośród osób życzliwych, pomocnych i Cię SZANUJĄCYCH.

Niestety obawiam się, że istnieją niewielkie szanse na zmianę zachowania Twojego mężczyzny. Oczywiście można się łudzić że dziecko wszystko zmieni, ale po co... Tak jak napisała Margolinka, lepiej się mile zaskoczyć niż niemile rozczarować. Łatwo nam tu wszystkim dawać rady, bo nie tkwimy w tym wszystkim emocjonalnie, ale moim zdaniem dobrze by było pomyśleć nad sobą i nad dzieckiem. Wy jesteście najważniejsi.

Swen, tak się przyjęło, że mężowi też pewnych rzeczy robić nie przystoi: olewać żonę w ciąży, szlajać się po imprezach, nadużywać alkoholu. Nie bez kozery wymyślono takie określenia jak drań, Piotruś Pan, zakała.