Mojemu mężowi zaczęło odwalać.

Decyzję o dziecku podjęliśmy wspólnie.Sorry,ale nie mogłam przewidzieć co się stanie.Nie pisz więc,że widziały gały co brały.
Od ślubu minęło 5 miesięcy.

Pojawiły się właśnie po ślubie.Napisałam,że wcześniej był inny i zaczęło mu coś odwalać.Myślisz,że wzięłabym ślub i zaszła w ciąże gdyby zachowywał się tak wcześniej?Dlaczego wciąż piszesz o tym terrorze Teo?
Powtarzam,że dziecko to była nasza wspólna decyzja.Pisałam,że jest dumny z tego,że będzie miał syna.

Niestety, nie wszystkie kobiety są takie silne, by powiedzieć od razu NIE. Pewne fakty można zauważyć przed ślubem, jednak nie wszystko da się przewidzieć. Po za tym nikt za ideał nie wychodzi, każda/y ma nadzieję, że będzie dobrze, mimo drobnych potknięć partnera.

Kamilo-jesteś na początku drogi, dopiero co po ślubie, dopiero w ciąży-więc nie dziwię się, że wahasz się, myślisz co zrobić, dajesz szansę-właściwie sobie i dziecku, kochasz faceta-bo przecież wyszłaś za niego z tego powodu. Rozumiem Cię-trzeba dojrzeć do pewnych decyzji nim skreśli się na zawsze faceta, nim zdecydujesz o przyszłości. Życzę Ci dobrych decyzji i mimo wszystko opamiętania się Twojego męża.

Tak to bywa jak zryją niezbyt podatne na myślenie móżdżki kobietkom na zebraniach feministek
Insurmountable pisała,że analizują filmy takie jak Kogel Mogel i pewnie każą się kobietom ze wsi wyprowadzić bo wieś to siedlisko zacofanych dziewuch nie stosujących antykoncepcji i słuchających się swych mężów- jak to pisała IM w poprzednim wcieleniu.
I tu na forum ona zapewne walczy by być rasową feministką ale od czasu do czasu wyskoczy z tekstem niepoprawnym politycznie bo zapomina  jaką bohaterkę obecnie kreuje.
Nie wierzę,że takie kobiety na prawdę istnieją ale wierzę,że potrzeba poklasku powoduje,że Insurmountable wciela w  coraz to nowe bohaterki w  swej bezgranicznej wyobraźni.

Gojka, ja wcale nawet nie wierzę, że IW to kobieta, a co dopiero, że to realna osoba, ale bzdury nie z tej ziemi wypisuje, tak, że głowa mała.

Skoro tak zareagował, to jemu po prostu nie zależy. Jemu jest tak wygodnie, ma w domu żonkę, która ugotuje, posprząta, ma przy Tobie taką bezpieczną przystań. A z życia korzysta sobie sam, imprezuje, pije, wychodzi sam... Kto tak robi? Nawet gdybyś nie była w ciąży to było by złe zachowanie, by wracać o takich porach!! Jak będzie dziecko to uważam, że będzie jeszcze gorzej, myślę że to nie typ który będzie zmieniał pieluchy bądź wstawał do dziecka w nocy... Właściwie to myślę, że wtedy to już ciągle będzie szukał okazji by gdzieś z kumplami wyskoczyć i cały "problem" zostawić Tobie. A jak się wyprowadzisz, to będziesz samotną matką, bo on nie będzie walczył, a nawet jeśli to gdy do niego wrócisz to znów historia się powtórzy... Jesteś w beznadziejnej sytuacji. Jak jego ojciec zachowuje się w stosunku do swojej żony?

No pewnie, ze tak, ten typ się nie zmieni. Jako feministka mam tylko jedną dobrą sprawdzona radę, autorko jak urodzi się dziecko zachowuj się tak samo żebyś nie była w tyle gorsza. Wróć do pracy, rób karierę, relaksuj się, olewaj obowiązki. Od partnera wymagaj jedynie pieniędzy żeby Was na nianię było stać, żeby dziecku niczego nie brakowało. Wtedy dziecko będzie przyjemności a nie kłopotem bo raz czy dwa razy w tygodniu dziecko na lody zabrać, do kina to przyjemność. A już pranie sprzątnie, gotowanie przykry obowiązek. On się nie zmieni ale ty się możesz przestawić na wyluzowaną dziewczynę, cwaniarę nie jelenia.

Skoro jego ojciec jest jak mówisz normalny, to co go tak ukształtowało? Tak czy inaczej, nie pozwól by mąż Cie tak traktował przy dziecku, bo wtedy będziesz im dwóm usługiwać.
Zajmij się teraz trochę sobą, pomyśl co chcesz od życia... Może jak dobrze to rozegrasz to ustawisz sobie faceta Kobiety często nie zdają sobie sprawy jak wiele od nich zależy:D

Ja po prostu nie lubię trolli tworzących tu setki osobowości,mających kilka nicków- ja nie mam potrzeby kontaktu z Tobą- ja po prostu takich jak Ty staram się tępić jak robale.
Bo fakt,że tworzysz nowe osobości sprawia,że oszukujesz interlokutorów. A takie oszustwo dla kogoś potrzebującego pomocy jest szkodliwe.
Nie tylko ja uważam,że jesteś trollem,że masz kilka nicków.Poczytaj sobie a potem zaatakuj na privie:)

Temat,który cytujesz nie jest moim problemem.Jest problemem rodziny mego męża- dla mnie to żadna rodzina a mimo to starałam się pomóc tej dziewczynie.Niestety trudno jest pomóc gdy ktoś tej pomocy nie chce.Jedyne co mogłam zrobić to opowiedziałam o sprawie odpowiednim ludziom zajmującym się pomocą a po ostatniej interwencji jejmąż nie pracuje w policji.Nie jest on żadnym moim wujkiem.
Poczytaj więcej moich postów- może będziesz miała się do czego przypierzyć a najlepiej nie rób offu tylko zapytaj w temacie.

Nie jesteś feministką - jesteś stereotypem feministycznym,tworem,który śmieszy,przestrasza i trzyma  z daleka inteligentne kobiety od psychopatek czujących,że zmieniają świat bo sobie podyskutują na temat komedii Kogel Mogel w ogóle nie czając co to jest konwencja.

Kamila, trzymam za Ciebie kciuki!

Po przyjeździe męża dowiedziałam się,że:

-knułam za jego plecami,
-odpi...la mi,
-wiedział,że kobiety w ciąży świrują,ale nie spodziewał się że aż tak,
-że zapieprza do Włoch by zarobić,a po przyjeździe wita go walizka żony.że siostry mi namieszały w głowie,usłyszałam że są takie i owakie.że włażą z buciorami w nasze życie,
-jak mi się tak bardzo nie podoba życie z nim to mam sobie jechać w piz**,
-żeby mi nie przyszło do głowy coś kombinować jak dziecko się urodzi,

Jak skończył to powiedziałam,żeby sobie wszystko przemyślał i ustalił priorytety.Jeśli ważniejsze są dla niego imprezki i koledzy to nie będę mu przeszkadzać.Oczywiście zaczął się bronić i odwracać kota ogonem.
Po wszystkim powiedział,że jak podjęłam decyzję to nie widzi potrzeby dalszej rozmowy.Jak mi przejdą fochy to mam się odezwać czy coś w tym stylu.
Wziął zapasowe klucze,trzasnął drzwiami i wyszedł.

Z jednej strony cieszę się,że podjęłam jakieś kroki,a z drugiej jestem załamana tym wszystkim:/

Po tylu latach spędzonych razem, myślałam że go znam. Boże jak bardzo się pomyliłam. On generalnie jest jakimś fantastą, mówi że się rozstaje, ja mu na to Człowieku, my się nie rozstajemy, Ty porzucasz mnie z dzieckiem! "On nie porzuca dziecka, będzie brał udział w jego wychowaniu itd itp" Jest jak w amoku, uroił sobie coś w głowie, a nie zdaje sobie sprawy, że ma poważny problem z głową. Mówi mi, że chce widywać dziecko 4 razy w tygodniu haha! Był w domu, dzieckiem się nie zajmował, gdyby nie ja podająca mu na ręce, kładąca obok niego to by nie wiedział, że dziecko istnieje. Kazałam mu go kąpać... przez te 1,5 miesiąca kiedy mieszkał z nami chciałam otworzyć mu oczy, ale to nic nie dało. W łatwy sposób zostawił dziecko, nic dla niego nie znaczy ani nasz syn ani ja.

W ciąży przytyłam 18 kg, waga spadała baardzo powoli do momentu kiedy się dowiedziałam jaką podłą decyzję podjął, a później 2 tygodnie i 8kg mniej, kolejne 2 tygodnie 5kg mniej. Żyłam jak zombie, nie spałam, nie jadłam, płakałam, dzieciątkiem zajmowałam się automatycznie karmienie, przewijanie, usypianie i od nowa.

Wiem, że nie jestem sama, mam cudowne dziecko. Ale jak ja bardzo potrzebuję wsparcia teraz! To miał być najszczęśliwszy czas, razem staraliśmy się o dziecko, udało się szybko zajść w ciążę, a on raz dwa zaczął się odkochiwać. Jest podły dla mnie, mściwy - nienawidzi mnie za to, że jestem oraz za to, że nie zgadzam się na jego warunki. O tak, on dyktuje mi warunki, chce szybciutkiego rozwodu, rozstania w przyjaźni. Nie robi nic, żeby zadośćuczynić mnie tego co zrobił. Teraz nawet nie chce płacić na dziecko do momentu "dogadania się" lub rozwodu. Obowiązków żadnych, ale za to same prawa, w odróżnieniu ode mnie - ja mam tylko obowiązki, żadnych praw czy potrzeb. Swoim zachowaniem bardzo pomaga mi się z tego otrząsnąć. Wracam powoli do równowagi, względnego spokoju, ale jest to jak domek z kart, łatwo runie pod podmuchem wiatru.

Muszę dać radę, dla dziecka. Chcę się jak najszybciej odciąć, zacząć budować swoje życie na nowo... Nienawidzę go, nie znam tego człowieka.

Nie pisz tak ogólnie o wszystkich facetach, bo nie kazdy jest taki. Co do tego "samodzielnego myslenia i nastawiania z zewnątrz" - akurat w Twoim przypadku moze i tak nie było (ok, nie było), ale czesto bywa w innych... Szczególnie, gdy ktoś jest bardzo podatny na wpływ, bądź też wystepuje tzw. "syndrom nieodcietej pępowiny", który rzutuje na zwiazek. Róznie bywa, więc niekoniecznie wszyscy mężczyźni to idioci
Inną kwestią jest - jesli już owe "fochy" występują w asyście kłótni i pretensji - zasadność takich sytuacji.
W przypadku Autorki w zasadzie kazda z jej strony negatywna reakcja (wypominanie/kłótnie/awantury) ma sensowne usprawiedliwienie: to, co wyczynia jej "małżonek" wykracza zdecydowanie ponad ramy postępowania w zwiazku...

Fochy są zrozumiałe, bo nie jest po jego. Nie ma jednak żadnego obowiązku "zadośćuczynić", kiedy chce sie rozstać.
Druga sprawa.
Odwracanie kota ogonem. Czemu nie wytłumaczysz jak on to robi? Jak się broni? Moze on tez podaje jakieś argumenty, a widać tutaj tylko postawioną sprawe z jednej strony, czyli niezadowolonej małżonki. Wzajemne ataki niczego na + nie zmienią, a jak widać tylko to potraficie w komunikacji.

@thepass , próbowałam,ale jak mam prowadzić dyskusję z kimś do kogo argumenty nie trafiają.Ja spokojnie staram się wytłumaczyć co mi nie pasuje,a tu kontra.Po drugie to nie jest malutki chłopczyk,któremu trzeba tłumaczyć co robi źle.On doskonale wie co robi źle,bo nie jest idiotą, tyle,że nie przyzna się do tego.A przepraszam przyznał się ostatnio jak powiedział,że czasem troszkę przesadzał,ale to nie powód by myśleć o wyprowadzce i koniec dyskusji.

Może inaczej.Wie co mi nie pasuje,ale uważa,że ma prawo sobie wychodzić z kolegami i ma prawo  poimprezować.To,że przyjdzie nad ranem to przecież nic złego,bo chciał wyjść wcześniej,ale się nie dało.Też już słyszałam takie wytłumaczenie.

Ale to jest kwestia tego, że w rozmowie robicie sobie tylko wyrzuty. To mi nie pasuje, taki jesteś, to robisz źle, kiedyś byłeś inny, nie szanujesz mnie itp itd i po tym następuje kontra, a po tej kontrze kolejna, bo nikt tu siebie nie słucha.
Nikogo bronić tu nie chce, tylko spojrzenia na sprawe z drugiej strony. Rozbieżność oczekiwań, ludzie sie zmieniają, odkochują także. Nawet ta opieka nad dzieckiem po rozstaniu - tutaj znowu widzimy perspektywe kobiety która 100% stawia na swoim i tylko ona wie jak jest dobrze, jak ma być i co to znaczy odpowiedzialność.

On obwinia siostry bo szuka przyczyn na zewnątrz. Jesli do niej nie docierają jego argumenty to przypuszcza, że ktoś ją szczuje. To takie niezrozumiałe? Jest atakowany.

Thepas, ale jakie argumenty? Bo on chce żyć jak kawaler? Mnie by chyba szlag trafił, gdyby synowie robili z siebie takich kretynów. Kiedy można było balować, to można. Teraz jest żona, rodzina.

Boziu kochana, jak niektórych bolą te pieluchy, to zajmowanie się dziećmi. Zrobią cyrk, byle później żona dziękowała Najwyższemu, że chociaż z kolegami nie baluje. Babina będzie tak szczęśliwa, że sama wszystko wokół dziecka zrobi. Co za piekielne lenistwo, a ja tego nie trawię!

A w takim tonie to ciężko dyskutować i sie w ogóle nie dziwie efektom kłótni.

Nie wiem, nie słyszałem jego wersji. Może tłumi w sobie jakieś emocje, kij wie - mezczyzni często tak mają, że nie mówią o tym tylko gromadzą, odreagowują bo to godzi w ich dume. Wiem, zadne usprawiedliwienie ale to wynika z wychowania bezemocjonalnego. Jakby był inny to by miał kompleksy i kobieta by sie takim nie zainteresowała, bo by wyrzucał z siebie to wszystko co w nim siedzi. Tak jest bardzo czesto.
Moze wystarczy cos w rodzaju kompromisu? Czy on ma teraz 200% zycia poswiecic dziecku i rodzinie, nie ma prawa do niczego innego? Nie wiem czy sie da, bo nie ma opinii drugiej strony, w jaki sposob ona probuje rozwiązać problem i czego jej potrzeba, a nie tylko ja ja ja ja i dziecko. To z tej strony ja ja ja koledzy. Jak nic dwie strony winne, bo widzą tylko swoje argumenty.

@thepass, przepraszam bardzo,ale z jego strony kilka dni temu wystarczyło przepraszam kochanie,poprawię się.Zamiast tego próbował jeszcze winę na mnie zwalić.Ja mu żadnych wyrzutów nie robiłam,tylko spokojnie wytłumaczyłam co mi nie pasuje.
Jakie były jego argumenty możesz przeczytać na wcześniejszych stronach.On uważa,że jako facet ma prawo do robienia pewnych rzeczy.
Uważa chyba,że jako facet ma prawo do wszystkiego,a kobieta ma siedzieć cicho i wykonywać polecenia.Nie powiedział mi tego,ale dał odczuć jak rozkazywał przy kolesiach.Leć po to,zrób to.

Wiem,że jako facet próbujesz go w jakimś stopniu bronić i szukasz wytłumaczenia dla jego postawy.Masz do tego prawo:)

Kamila tylko swojego taty w to nie mieszaj. To są wasze sprawy i na chwilę obecną tata raczej nie pomoże.

Thepass: Ale jeśli facet tłumi w sobie emocje i kieruje się dumą, potem musi to odreagowywać - jasne, można to wytłumaczyć na wiele sposobów (złe wzorce z domu, nie radzenie sobie z emocjami, etc.) tylko to nie zmienia faktu, że nikt za niego tego podejścia nie zmieni, a on nie powinien w tym momencie zachowywać się jak ich 2 gie dziecko..

Wiadomo, że emocje biorą górę w sytuacji kiedy mówi tylko jedna osoba, a druga problemy bagatelizuje, bo nie potrafi o nich rozmawiać, woli odreagować i zamiatać pod dywan..aż w końcu rozsadzi ten czajnik od nagromadzonej pary i mamy co mamy.

Jego trzeba zrozumieć - spoko, tyle że ja tu widzę po stronie autorki ogromna wolę zrozumienia i POROZUMIENIA, a z jego -zero chęci do współpracy. Zaciął się i koniec. Bez kija nie podchodź.
Przerabiałam to i wiem, że dopóki taki facet sam nie dojdzie do pewnych wniosków i nie otworzy się na druga osobę to można stawac na rzęsach - nic nie wskórasz.

Kamila, kamień mi z serca spadlł Przemyśl sobie wszystko i pamiętaj, nie daj się wmanewrować w nic.

Nie przypisywałbym mezczyznom takich cech, bo są kobiety które
- albo od początku chciały dziecka i były dojrzałe decydując się na nie
- wyrzucają dzieci na smietnik, dokonują aborcji itp

Więc niekoniecznie.

A ja mam takie pytanie poza problemem. To jest uczuciowy mezczyzna czy chłodny? Wrażliwy czy oschły? Bo coś mi się wydaje, że właśnie tych drugich częściej sie wybiera na "zapładniaczy" a pozniej płacz.

Ja tego porozumienia nie widzę. Nadal tylko atak, zrób to, powinieneś to, nie masz prawa do tego, wiem lepiej itp.

Najpierw bym chciał wiedzieć jak wygląda to z jego strony, bo reszta to strzały na ślepo. A czy pójdzie? Może jeśli wysłucha się jego oczekiwań, argumentów i może też da mu się pewną wolność[bez wyrzutów]. Gdzie jest kompromis w wzajemnym przerzucaniu oskarżeń? Czy autorka tematu pytała jak on to widzi, czy wie jak można rozwiązać ich problemy, czy musi być po jego, będzie robił co chce? Jak taki pijak awanturnik?

Teo, jesteś niesprawiedliwa.

Kamila w końcu się wyprowadziła i powiedziała co jej nie pasi. Jakby była małym dzieckiem to by się dała ugadać mężowi, przeprosiła i teraz parzyła mu herbatkę. Ale nie, ona się postawiła. I dobrze.

gojka102 ty z kolei przyjmujesz postawę bardzo bierną: znasz regułki, konwencje, a w ogóle twoja wiedza praktyczna jest powalająca. Nawet jak chciałaś pomóc tej kuzynce, o widzisz znów Cię potraktowano jak kogoś wnerwiającego, który niepotrzebnie się odzywa. Więc się wycofujesz niedawno piszesz: ,,muszę jej pomóc, ta żeby ona przyjęła moją pomoc'  a jak teraz, to ,,to nie moja rodzina''. Więc autorko jak się już komuś zwierzasz i szukasz pomocy to uważaj na takich co mają dużą widzę teoretyczna mają wyklepane regułki, a jak przyjdzie co do czego to nawieją w pierwszej kolejności. I tylko potem obmówią na forum, i nie tylko, jacy to oni są kryształowi chcą pomóc a ktoś nie chce pomocy. Dlatego jestem przeciwniczką żalenia się, dzielenia problemami, bo potem rodzina czy znajomi ot wykorzystają, nic nie pomogą tylko zaszkodzą, już lepszy byłby w Waszym przypadku jakiś dobry psycholog, mediator. Właśnie autorko pomyślałaś o psychologu? Bo z całym szacunkiem dla sióstr i teściów to tylko szkodzi, bo osoba z rodziny nigdy nie będzie obiektywna.

P.S: Ja rozumiem trochę tego faceta, bo u niektórych ludzi nie pojawią się chęć stabilizacji, odpowiedzialności. Niektórzy nie są uczuciowi rodzinni choćby tego chcieli nie potrafią się zmienić. Ja musiałam z dziećmi pośpieszyć bo gonił czas, zegar biologiczny tykał. Ale jakaś chęć poświęcenia się, wywrócenia życia do góry nogami nie przyszła nigdy. Instynkt macierzyński był u mnie obudzony ale nie aż tak, żebym np. wahała się czy dzieci z nianią zostawić. Dziecko wcale nie oznacza, że ktoś się w tym czasie zmieni i wydorośleje. Mariola mówisz, ze dziecko się nie urodziło a ja o lodach, no bo dajcie spokój trzeba pozytywnie myśleć: gdyby powiedzieć przyszłym rodzicom, no to teraz Was czekają nieprzespane noce, pieluchy, płacz, wyrzeczenia, ograniczenia, wszystko się zmieni wszystko będzie kręciło się wokół dziecko. Dajcie spokój, uważam, ze nie trzeba straszyć w ten sposób, bo to tylko zniechęca a nie zachęca. Już lepiej mówić: dziecko szybko urośnie, będzie coraz samodzielniejsze Wam będzie coraz lżej, Właśnie może ktoś męża tak zniechęcił do dziecka takim głupim gadaniem, ze po urodzeniu dziecka wszystko się zmienia. Bo wiecie dla jednych to jest super, czekają na to, są gotowi mają potrzebę tej zmiany, dla jednych brzmi to jak marzenia. Zaś dl tej grupy ,,luzaków'' brzmi jak koszmar i wyrok. Więc tym drugim pesymistycznie nastawionym może trzeba pomóc przejść przez tą sytuację.

Kosmiczny nick- przecież to troll więc czego się spodziewasz? Nieudolne trolle mają to do siebie,że często sobie przeczą bo trudno zapamiętać te wszystkie osobowości,które IW kreuje i stąd te wpadki....

Racja- ja właściwie odzywam się by moderatorstwo zauważyło trolla. Ale pozwolę sobie na niekarmienie,a co tam:)

Wiesz co powinnaś zrobić?

Powiedzieć mu że jak nie przestanie balować to składasz właśnie pozew o rozwód.

Tak powinnaś zrobić, ale ty jesteś słaba, to czuć i będziesz pozwalała mu wchodzić sobie na głowę.

Masz gotowe wyjście, teraz działaj.

kosmiczny nick, absolutnie się z Tobą zgadzam.
Żadne skrajne rady nie powinny być brane pod uwagę. W mojej sytuacji, nie robiłam mężowi awantur, nie mszczę się na nim czy jego 23 letniej kochance, nie pakowałam mu walizek a jedyne co... przez pierwszy miesiąc żyłam automatycznie, nie jadłam wcale lub niewiele, nie spałam, płakałam - chciałabym wierzyć, że on zrozumie mój ból, rozczarowanie, olbrzymi żal, złamane serce - chciałabym, ale to może się nigdy nie stać.
Zauważyłam, że im więcej osób próbowało dotrzeć do jego głowy i wytłumaczyć, że to co robi jest nieodpowiedzialne, złe, w końcu że robi swojej rodzinie to samo co jego ojciec przed laty, tym bardziej zacietrzewiał się i nie dopuszczał nikogo z zewnątrz do głosu. On podjął decyzję i koniec! Na przekór odmrozi sobie uszy, po prostu.

Po rozmowie z psycholog staram się pojąć to, że on nie oprzytomnieje, czuje się zaszczuty przez rodzinę, przyjaciół i reaguje emocjonalnie, agresywnie itd.

Przy każdej okazji gdy mówiłam mu jak bardzo mnie krzywdzi i dziecko, atakował mnie mówiąc, że jestem agresywna, nienawistna i mściwa. Ja mu na to, że nie ma we mnie nienawiści czy agresji, czy on tego nie widzi. To co mną kieruje to złamane serce, zawiedzione uczucia i strach. Mogłabym rozpocząć zemstę, zdyskredytować ich oboje w pracy - reputacja to bardzo dużo w biznesie, nikt nie chciałby żyć z taką łatką. Mimo wszystko nie robię tego, dlaczego? dlatego, że nie chcę żyć zemstą, mam w końcu dziecko! I tak sobie tłumaczę, że poradzę sobie, że on partnerem w życiu dla mnie nie jest, ucieka wtedy kiedy jest najbardziej potrzebny... gdyby w przyszłości zdarzyło się coś równie "dużego", choroba, wypadek - pewnie zareagowałby tak samo - Kto raz zacznie uciekać, ten przy każdej traumatycznej, ciężkiej czy sytuacji z dużą dozą prawdopodobieństwa zareaguje tak samo. Tak działa psychika człowieka.

Boli mnie serce i czuję, że moje życie zostało zniszczone, a ja póki co stoję w gruzach z dzieckiem na ręku i nie wiem dokąd mam iść, co robić.

Czy człowiek, którego bardzo kochałam, z którym byliśmy szczęśliwi, o tak byliśmy!, lecz który ucieka i zostawia mnie w takiej ciężkiej sytuacji, zrzuca całą odpowiedzialność na mnie, jest wart walki o niego? Ten człowiek, którym obecnie się stał jest mi całkowicie obcy, nie znam go i nie kocham. Czy wróci, opamięta się, zrozumie? Obecnie uważam, że nie. Chcę bardzo się z tego otrząsnąć, aby mój syn był wychowywany przez szczęśliwą mamę, a nie psychicznie zrujnowaną, nieufną i nieszczęśliwą kobietę. Obecnie zaczynam powoli odbijać się od dna tej całej sytuacji.

Zaraz jak to bylo?