czy warto walczyć?

On stawia pytanie w taki sposób, który uwalnia Cię od konieczności analizowania, dywagowania i pozostawania w niepewności co do Waszej relacji. Ponadto daje Ci wybór czy chcesz tę scenę oglądać, czy nie...

Kochać, to w sytuacji rozstania pozwolić temu drugiemu odejść...

Aurorka :  ale tu nie było KOCHAĆ, tylko strach przed samotnością i ciągłe darcie kotów, bo nie pasowali do siebie.
Nie ma mowy o Miłości kiedy partner służy nam do wypełniania sobą naszych braków.

Ale ja z nią n/t więcej nieco "rozmawiałam" w naszym poście Icemana do pogaduch i tam doszła do pewnych wniosków- wydawałoby się znaczących.. ale potem znów dała się wciągnąć w karuzelę emocji i historii, które serwuje jej mózg oszołomiony brakiem dopływu stałego bodźca w postaci 'bezpiecznego materaca' na który się może przewracać co i raz (jak zresztą sama określiła swój główny motyw poszukiwania miłośći )

To nie była sielanka jak u Ciebie, Aurora, i ona sama to przyznała.
Jej mnóstwo rzeczy w tym facecie nie pasowało i vice versa- byli ze sobą, ale żyli obok. Trochę taka transakcja z rozsądku przeplatana od czasu do czasu negocjacjami.
A póki on jeszcze zabiegał w miarę, to było "ok" wg Autorki, bo nie musiała się konfrontować ze swoimi demonami.

A że sytuacja dojrzała do tego by dalej nie udawać, że jest ok i kurtyna iluzji opadła to nadszedł czas by się zmierzyć z tym przed czym ucieka.
Ale ona myśli, że ucieknie od tego goniąc tego faceta..Im bardziej go goni, tym bardziej on jej ucieka, a demony ją za nogi łapią, bo sie domagają konfrontacji -uwagi.

ale to wszystko z Miłością ma niewiele wspólnego i trzeba to sobie uczciwie powiedzieć.

Hehe jak się bardzo uprzesz i zafiksujesz na tym marzeniu to kto wie, może w kolejnej inkarnacji...
Ale wtedy nie będziesz pamiętała, że chciałaś i że oto Ci się spełnia

Nasza Autorka pewnie prędzej Shinead O`Connor słucha niż Szakiry

Oby się porządnie wypłakała dziś to jutro powinna byc lepsza łączność..

Nie rób priorytetu z kogoś, dla kogo byłaś tylko opcją... Ja bym sama już go dawno spakowała i wywaliła ze swojego życia a nie się nakręcała oglądając jego rzeczy w domu... Czas leczy rany im szybciej o Nim przestaniesz myśleć tym lepiej... Zajmij się czymś poznaj kogoś( nie do związku) do spędzania czasu wyjścia gdzieś sama zobaczysz jak szybko zapomnisz Trzymam mocno kciuki

Tak. Tu chodzi o to, czy potrzebujesz Miłości (przez wielkie M) czy realizacji pragnienia o przyzwoitej rodzinie. Ja odrzuciłam to drugie, mając w pamięci to pierwsze. A w tym drugim to pierwsze pojawiało się z czasem. Ja to zabiłam.

Masz rację. Boję się moich demonów, bo wyjątkowo krwiożercze z nich bestie. I wierniejsze niż Penelopa.

Enona : Tak jak Ci mówiłam, żeby powstała Miłość (przez duże M ) niezbędna jest bliskość, która z kolei nigdy nie wytworzy się i nie będzie miała szans na podtrzymywanie, kiedy partnerzy potrzebują i uznają inne sposoby jej okazywania i odbierania.

Zrozum, że mężczyzna, który nie jest wylewny emocjonalnie, który nie siądzie z Tobą i nie przytuli, a potem nie da Ci tej uważności w postaci rozmowy, a Ty właśnie w dużej mierze w ten sposób czujesz, że komuś zależy i odbierasz miłość- to z takim partnerem, żebyście oboje 'stawali na głowie' ta więziotwórcza bliskość się między wami nie wytworzy.
Owszem, on może próbować się nagiąć, ale będzie to robił wbrew sobie.
Ty możesz strzelać fochy albo udawać sama przed sobą, że wolisz kogoś konkretnego i oschłego, ale w gruncie rzeczy odwrócisz tylko uwagę na krótko od istoty problemu.

Ludzie tak żyją LATAMI, a potem staż przekładają na to duże M
Ale to tak nie działa..

Chciałaś rodziny i stabilizacji, powtarzam: nie ma w tym nic złego. Ale chciałaś tego nie zważając na to czy jesteś z tym człowiekiem dopasowana w wielu innych kluczowych sferach, poza tym, że ON chciał, że ON zabiegał, że starał się o Ciebie pewnie jak nikt wcześniej.

Jak Ci mówiłam, dopiero czas i możliwość spojrzenia z dystansu umożliwi Ci ocenę bez tego całego 'śluzu z emocji', który Ci widzenie teraz zakleja.

Jeśli coś jest dobre to jest też proste, a przynajmniej sprawia takie wrażenie, niezależnie od ilości 'wysiłku' jaki musimy w to włożyć, bo chcemy, bo przynosi satysfakcję i daje poczucie bycia w zgodzie ze sobą.

Ale jeśli coś WYDAJE SIĘ dobre, a przynosi tylko ból i cierpienie, rozczarowanie i życie ciągłą nadzieją, czekanie na poprawę sytuacji to warto wziąć pod uwagę skąd się biorą te wątpliwości i trochę sobie zaufać.. z reguły nie biorą się one z powietrza, a z wyparcia i zagłuszania swoich własnych potrzeb celem tkwienia w czyms bez względu na emocjonalne koszta.

Oto, co następuje. W piątek wieczorem mieliśmy się umówić na to spotkanie. Przed 22.00 zapytał, jak się zapatruje na jego pakowanie. Odpowiedziałam, przy pakowaniu nie byłam. Dziś wieczorem SMS, czy podtrzymuję chęć spotkania. Podtrzymuję. Widzimy się, rozmowa techniczna. Pytam, czy ma mi coś jeszcze nietechnicznie do powiedzenia. Nie. Wychodzę. Po kilku minutach wracam, wciąż tam siedzi. Pytam, czego teraz chce, proszę, żeby mi szczerze odpowiedział. Mówi, że nie chce niczego. Że jest rozchwiany. Pytam, czy innym też tak mówi. Nie, rodzinie mówi, że chce być z nią. Czemu więc mnie tak mówi? Bo jest dupkiem. I długa rozmowa o tym, czy chciałabym być z kimś tak słabym? Próbuję dociec, czy to zasłona dymna czy jest tak, że trudno mu sobie samemu wybaczyć. Czy jedno i drugie, a może bez znaczenia. Mówi, że za dużo o sobie wiemy, jesteśmy słabi. Bliskość oznacza obnażenie słabości - to ja. Co on teraz robi? Buduje nowy związek. Że on jest mi wdzięczny, że daję mu taką szansę, ale on jej teraz przyjąć nie może. Może za miesiąc, dwa (!). Ciągnie mnie jeszcze do maka kontynuować rozmowę. Trochę wyrzutów o przeszłość, ale rozsądne podsumowanie, że nikt tu nie jest winny. Że moglibyśmy, ale w różnych momentach chcieliśmy/chcemy. Że o dziwo w łóżku było lepiej ze mną (!). Pytam jeszcze raz, czego chce. Chce być w nowym związku. Dlaczego, bo jest dobry. Czy jest zakochany. Chyba tak. Proszę go, żeby już poszedł. Siedzi i dręczy mnie wzrokiem.

Na poprzedniego tak czekać miałam. To był taki bad boy. I co: dziś się przyjaźnimy. W aktualnej sprawie jest jednym z głównych powierników. Tu jest inaczej. Dotąd on mi ojcował. Dziś wzięłam to na siebie. Szczerze: czuję się dziwnie spokojna po tej rozmowie. Powiedziałam mu, że to jest do wzięcia teraz. Nie chcę czekać. Co nie oznacza, że będę na gwałt kogoś szukać. Ja wróżę mu raczej szybki ślub.

Aha, no i biorę poprawkę na to, że to rozchwianie to za sprawą wyprowadzki, ergo sentymentów.

Racja, Benny Hill Chociaż był wytrwały w tym wspieraniu, to trzeba przyznać. Jakiś czas temu, mieszając z błotem cały związek, stwierdził, że jesteśmy bardziej jak rodzeństwo. Dziś seks jednak o dziwo lepszy. Zaraz i z nią się dotrze, nie mam złudzeń. Tylko dziwię się, jak można tak płytko to wszystko widzieć. Tak o tym mówić. I iść w nowe, gdzie się przedstawisz lepiej. Czy ja się mylę, że zło i słabość, które się w sobie widzi, mogą cementować?

Też tak uważam. Zapytałam, czy mówi to po to, żeby mi ostatecznie udowodnić, że jest s... synem i mnie nienawidzi. Odpowiedział, że wręcz przeciwnie (no, może nie aż "przeciwnie", dodał zaraz).

A skąd wiesz, co ja z tą wiedzą zrobię? Coraz dłuższe są okresy, kiedy się do niego nie odzywam bez większego uszczerbku na ciele i duchu. Fakt, teraz akurat mam dużo zajęć, ale później też sobie dorzucę. Jedyne, co niepokoi to to, że wciąż podszyte jest to myślą o tym, jak on to zobaczy, jak na niego wpłynie milczenie.

Ja zawsze pisząc o tym, że nie ma progresu mam na myśli właśnie TO.
A to, że zajęcia, że tańce na rurze, impressski, itp rozpraszacze to zawracanie sobie tyłka.
Nic nie zmieni..

Ale jak ktos się uprze to tak pojedzie i kilka m-cy, a potem smutna konstatacja: "ożesz k.wa.. jestem w punkcie wyjścia"

Bo jak wróci po tym jak cię potraktował to jego szacunek do ciebie jest na - (dowolna cyfra) i nawet jak uda zadowolenie po tym jak go przygarniesz to jesteś w jego podświadomości na straconej pozycji, nie ma równowagi - jesteś niżej z założenia.

tak, tak to na pewno wasz przypadek. on jest ci bardzo wdzięczny ze może za twoim przyzwalającym oczekiwaniem być z inna, za wybaczenie będzie równie wdzięczny

odzywasz sie czy nie - sama napisałaś w jakim celu- wiec stoisz w miejscu

Enono,

Zanim postawisz pytanie ?jak?? powinnaś moim zdaniem postawić pytanie ?co?? albo ?po co?? Metodę działania dobiera się bowiem do celu, który zamierzasz osiągnąć, a nie odwrotnie?  Zadawane przez Ciebie pytania mówią o tym, że nie wiesz, czego oczekujesz i do czego zmierzasz.  Wygląda to trochę tak, jakbyś chciała dotrzeć do Wrocławia, zamiast o drogę,  pytając o godzinę, o imię chomika Twojej dobrej znajomej lub o numer telefonu  Camille Lacourt'a (choć ten ostatni wydaje się być wart zainteresowania, przynajmniej ze względów estetycznych ;-))

Nie warto permanentnie orać swojego mózgu pługiem melioracyjnym nowej relacji Twego Lubego. Niczego na takim polu byś i tak nie posiała. Takie dywagacje prowadzą tylko do wyjałowienia. Wyjałowienia Ciebie z siebie, niestety?

Aurora wyciągnęła bardzo trafne wnioski, a ponieważ nie masz bladego pojęcia czego w ogóle MOGŁABYŚ chcieć poza trzymaniem się kurczowo jego nogawki nie widzisz nic przed sobą, żadnej alternatywy poza: czekać aż mu się posypie i szykowanie scenariusza w głowie jak już wróci - co, jak mu wtedy powiesz, jak to będzie sielanka itd.
Choć oczywiście nie piszesz tego wprost, to wstawki o wybaczeniu i próby zrozumienia go na wszelkie sposoby są jednoznaczne..

Jakbym mogła to zrobić to bym Cię wzięła za ramiona i kilka razy potrząsnęła
Co ty chcesz CZYTAĆ, jak my Ci tłumaczymy wszystkie pozory na 'polski', a ty udajesz, że nie rozumiesz.
Ile razy jeszcze trzeba ci powtórzyć, że facet wie, że będziesz czekać do us...nej, a jego pełne litości spojrzenie (które oczywiście weźmiesz jako telepatyczne wyznanie miłości ucieśnionego z kochanką, która przystawiła mu pistolet do skroni ) nie wyraża nic ponadto, że schlebia mu, że tak zaciekle walczy o niego kobieta, której on nie chce już od ponad roku i nie potrafi się z tym pogodzić.
Aranżuje jakieś 'nietechniczne' rozmowy..obraża się, próbuje na niego wpłynąć logicznymi argumentami, zadaje pytania ocierające sie o jego moralność..
No jak tu nie lubić takiej pociesznej kobiety Tak więc on cię na pewno bardzo lubi i jest mu ciebie żal, tylko ty każdy gest, spojrzenie i poprawienie ręka włosów bierzesz za objawy jakiegoś głęboko skrywanego uczucia.
Analizujesz potem każdo słowo na Forum. Co byś poradziła takiej kobiecie stojąc z boku? Co byś o niej pomyślała?

Ale jasne, że byś 'wybaczyła' - byleby mieć z powrotem faceta. Byle jaki, byle był
Bo co ludzie powiedzą..stara panna, tak? itp. Przecież cały czas swoja postawą ten typ myślenia pokazujesz.
Poza tym "wybaczyć"..to duże słowo i napisałam z przekorą, że byłabyś w stanie, ale tak po swojemu - w senie "zamieść pod dywan" , przymknąć oczko

Bo prawdziwie wybaczyć to mogłabyś po to żeby sobie nim i tym co było więcej głowy nie zawracać, ale przecież tu chodzi o coś zupełnie odwrotnego..

Wielkie dzięki za to spostrzeżenie. Niby oczywiste, ale w takiej sytuacji jak moja: jednak nie do końca, bo to tak, jakbym ciągle jechała po tych samych torach, chociaż część pociągu już odłączono i puszczono w innym kierunku. A ja jadę taką siłą inercji i lęku, nie zastanawiając się, dokąd tak naprawdę chcę dojechać. Tym bardziej, że ten cel siedzi gdzieś głęboko, niełatwo się do niego dokopać. Tymczasem jakiekolwiek działania podejmować łatwiej. Przynajmniej coś się dzieje, ale ani to mądre, ani skuteczne (bo i nie wiadomo, co by tym skutkiem miało być). Dzięki.

Co do tego, że jego intencje są dla Ciebie w pełni czytelne. Dla mnie ogólnie rzecz biorąc też, bo co tu interpretować, kiedy facet się wyprowadza. Niejasne jest dla mnie tylko to, dlaczego mówi mi o swojej chwiejności i porównuje z nową. Po prostu nie rozumiem tego. Wydaje mi się, że gdybym odeszła do innego mężczyzny, to nie mówiłabym staremu takich rzeczy.

Czy ja wiem, czy pytania ocierające się o moralność są takie dziwne? W sytuacji niemałżeńskiej czy w ogóle? Jeśli w niemałżeńskiej, to ok - wiem, że nie mam takich prerogatyw, choć czuję się jak żona. Ale tak w ogóle, naprawdę moralność nie jest tym, co także chroni małżeństwo? Kompletnie się z tym nie zgadzam. Nawet jeśli związek jest oparty na tej Miłości przez wielkie "M", czasem wierność nie rodzi się po prostu z modlitwy żądz do tego jednego ciała. Czasem się hamujesz, bo tak. Bo tak Ci każą zasady.

Nie rozumiem. Możesz wytłumaczyć, co masz na myśli?

Kurczę, to nie jest wcale takie jasne. Nocne zawodzenia i mówienie, co ktoś dla Ciebie znaczy + to, że ten ktoś nie daje Ci tych wyrzutów sumienia w pełni odczuć, bo bardzo szybko deklaruje wybaczenie + urzeczenie nową osobą -> to wszystko bardzo mąci w głowie. Trudno mi sobie wyobrazić, że całkiem zimny drań, tak ochoczo i bez problemu wchodzi sobie w nowy związek. Choć oczywiście dopuszczam taką możliwość.

A jeśli po miesiącu słyszę, że jego rozczarowanie sobą jest większe niż moje, to zastanawiam się nad przyczynami. Tu chodzi o sześć lat, o to, co się w tym czasie stworzyło. I zastanawiam się, czy pytanie: "Czy Ty byś w ogóle mogła być z kimś tak słabym?" jest retorycznym pytaniem dla picu właśnie, czy jest pytaniem prawdziwym.

Nie, to nie były gierki. Naprawdę był wtedy przerażony i dlatego chciał wrócić. Sam to niedługo potem zrozumiał. Gierki zaczynają się teraz, kiedy pyta, czy mogłabym być z kimś tak słabym, mówi, że jest chwiejny, że czuje w mieszkaniu mój zapach i że byłam lepsza w łóżku. To jest perfidne (a może po prostu szczere). I miałaś rację: mój spokój trwał krótko. Wczoraj odczułam reperkusje tej rozmowy. Zamierzam się trzymać z daleka od wszelkiego kontaktu. Ja później muszę zarywać noce i chodzić do psychologa, którego mi zawsze odradzał, a on sobie spokojnie śpi (sam i wespół z).

Niech sobie trwa. Co mam lepszego do roboty? Ważne, żeby on tego nie widział.

Nie wiem, jak to aktywnie jeszcze przyspieszyć. Staram się gadać z ludźmi. Moi bliscy mówią tak jak Wy, tylko jeszcze ostrzej. Terapeutka niewiele mówi, bo taka metoda. Że raczej do wszystkiego masz dojść sam (czyli raczej trochę tam pochodzę, sądząc po moim tempie ) No właśnie, gadanie, przegadywanie, ale i to się wszystko kręci wokół jednego. I rzeczywiście: nie bardzo pogłębia niechęć do jego czynów i słów. To jest wyjaławiające, bo mój umysł nie bardzo kieruje się w inne strony. Nie wiem, jak to przyspieszyć.

Enono,

Jesteś cała jednym czułym nerwem. Takim aksonem bez swej mielinowej osłonki... Niby przewodzisz impulsy, niby wszystko działa, a jednak trudno Ci jest różnicować bodźce i gdzieś w tej drodze przewodzenia pojawia się nieprawidłowość. Ale nie będzie się tak działo zawsze. Tak jest teraz, dziś, jutro i pojutrze, ale nie za pewien czas, gdy już  się "zmielinizujesz". Bo to nastąpi!

Elle wyraziła to wprost. On musi coś mówić, a nie chcąc zapewne jeszcze bardziej rozdrapywać Twoich ran, mówi Ci o swojej słabości, wahaniu, chce Ci poprawić rozmazany makijaż Twego ego opowiadając Ci o Waszej bliskości, porównując ją z inną, którą buduje. Gdybyś była "zdrowa", w pełni sił, taki rodzaj "komplementu" najprawdopodobniej odebrałabyś jako policzek, bo jego wydźwięk dla mnie, postronnej osoby jest uwłaczaniem Twej Kobiecości i mnie oburzył. Ty zaś rozpatrujesz go zupełnie inaczej.

Ja nie założyłam swojego wątku, ale Elle świadkiem, (i można to przeczytać), że z detalami opisywałam moje rozstanie w bardzo podobny sposób, jak Ty. O tej "niedomkniętej furtce" też było. I o łzach mojego Ukochanego i zapewnieniach, że nikt nigdy nie kochał go tak jak ja i  że wie ile traci, i że może za jakiś czas... i że "never say never", i że lepiej mi będzie z kim innym, bo on nie zasługuje na mnie, pogubił się w życiu etc... Wtedy było to dla mnie nie do pojęcia i stale pytałam go - dlaczego? a on wymyślał coraz to nowe i nowe riposty, które ja wkładałam pod elektronowy mikroskop mojej rozpaczy i ni cholery nie widziałam w tym wszystkim logiki.

Pozwól podać sobie rękę i przejdź przez ten życiowy uskok. Po jego drugiej stronie też jest świat. Na początku trochę mokry od łez i potu z bezsilności, strachu i niepewności, ale potem dostrzega się już horyzont i ku niemu zmierza...

Skocz, Enono!
Odważ się i skocz!

Czekamy na Ciebie po tej stronie, Elle, A_noli i ja, a może i wiele innych osób;-)))

Auroro,

dzięki wielkie za ten opis. Akson bez osłonki mielinowej - bardzo trafna metafora. I skok, którego się boję, też. Jest jeszcze przede mną. Nie wiem, co jest za tą przepaścią. Jeśli możesz, napisz, jak długo trwało u Ciebie dochodzenie do tego stanu?

Widzisz, moim zdaniem dzielenie się słabością to jest właśnie rozdrapywanie ran. Więc albo po coś się te rany rozdrapuje, albo świadomie się rani. Dla mnie nierozdrapytwanie to cisza. Teraz na tej ciszy, ale DLA MNIE, zależy mi najbardziej. Ta nijaka chwiejność mi szkodzi. Tak bardzo, że choć zawsze pcham się w to, co najbardziej boli, teraz nie chcę, ale muszę uciekać. Zresztą - to muszę mu przyznać - powiedział mi w tej rozmowie jedną ważną rzecz o mnie: że zawsze mówię ze straszną pewnością, nawet gdy w rzeczywistości jestem chwiejna. A sama jestem też, bo - jak mi uświadomiłyście (a raczej - uświadamiacie, bo oporna ze mnie uczennica) - dobieram sposoby, nie znając celu, nie wiedząc, czego chcę albo chcąc czegoś, nie wiedząc, dlaczego i z czym to się wiąże. Rzecz w tym, że gdzieś tam, jest taka możliwość, że naprawdę chcę z nim być. A jeśli tak, na pewne działania jest coraz bardziej za późno.

Enona,

jestem, a może byłam - sama nie wiem, czytając Ciebie jednak udało mi się już uśmiechnąć, więc może jednak ten mały kroczek z przodu..
Nie jesteś oporną uczennicą!
Jeszcze tego nie widzisz tak namacalnie, bo nie jest Ci najlepiej (i pewnie jeszcze chwilę nie będzie..), ale już zaczynasz ciekawić się co możesz zrobić, żeby było lepiej (Tobie), jak możesz to przyspieszyć - widzisz tę różnicę powoli?

Mnie uderzyło jak obuchem, jestem w Twoim wieku i do tej pory, aby ująć to delikatnie, żyłam niefrasobliwie - mając "szczęście" ranić innych i nie być ranioną. Pierwszy raz w życiu poczułam się odrzucona jak na złość wtedy, kiedy to ja oddawałam co mogłam i jak umiałam najlepiej - i pewnie, że na własne życzenie.
Ale nie - nie jest tak, że zasłużyłaś, nie jest, że należy Ci się - a jest jedynie ciąg przyczynowo skutkowy w Tobie samej, który do tego doprowadził. A to bardzo ważna lekcja i odrób ją z uwagą, nawet nie zauważysz, kiedy oderwiesz całą swoją uwagę od tego jednego klocka układanki, którym jest bolesne rozstanie, a zobaczysz całokształt

Ja sama nie wiem co zrobić, jak zrobić to lepiej, jak odrobić tę lekcję szybciej - bo aż nogami przebieram do nowej rzeczywistości i możliwości - a całą sobą jestem z Tobą w nie-wiedzeniu bo mimo tych chęci tam nie jestem.
Dlatego z taką uwagą czytam Elle, i czytam aurorę (ten brak wielkiej litery aby zachować oryginał) - i szukam konkretnych wskazówek, instrukcji co, jak i kiedy zrobić - ale powoli zaczynam rozumieć, że ich nie ma.
I jestem między nie-wiedzeniem a akceptacją, być może wystarczy pewność, że kiedyś tam będę. I może Ty też tego potrzebujesz?

Ps. Gdy zaczęły się moje rozstania - powroty byłam wielką fanką tego zdania, które masz w sygnaturze. Ale już nie jestem - nie bądź czekaniem!

I jeszcze jedno - warto walczyć! O siebie

Enono,

Nie przychodzę, by pouczać i dawać rady. Przychodzę jako przyjaciel i dzielę się tym, co mam, co czuję, a to co piszę wcale nie musi być słuszne, bo przecież patrzę na Twoją historię przez pryzmat własnej, a światło Twojego życia  rozszczepia się w nim w zupełnie inny sposób i załamuje w zupełnie innym miejscu niż u mnie.  Wspólne dla nas obu jest  jedynie to, że i w Twoim życiu i w moim dochodzi do ?dyfrakcji ? ;-) dlatego tak ważne jest to, co napisałaś i to o czym wspomniała A_noli:

Przypuszczam, że tych wskazówek i instrukcji nie ma nie z tego powodu, że każda historia jest inna, ale dlatego, że Twoja historia Enono i Twoja A_noli dopiero się rodzi, że dopiero się ją odkrywa każdego dnia i że nikt jeszcze ścieżką Waszego życia nie podążał, więc i szlaków nie wyznaczył...

Pytasz Enono, jak to ze mną było?
Dziękuję Ci za te pytania, bo sprowokowały mnie do jakiegoś podsumowania tego, co wydarzyło się w mym życiu od czasu pożegnania mojej miłości. To, co dziś już wiem o sobie, to to, że w moim przypadku ?wyleczenie się? po rozstaniu nie było funkcją czasu ani sposobu wypełniania tego czasu, bo im bardziej próbowałam ten czas ?zabić? tym było gorzej. Zatem nie jestem dobrym zabójcą czasu albo niewłaściwie dobierałam ?narzędzia zbrodni? ;-) Im częściej próbowałam ów czas zabijać, uciekać od miejsc pełnych pamiątek i pamięci o naszym ?razem?? tym większa rozpościerała się przestrzeń uczuciowej pustki i tym trudniej było mi się zdyscyplinować.

Kiedy już zakończyłam prace w ?biurze śledczym? mojego oszalałego z rozpaczy umysłu i przestałam szukać odpowiedzi na pytania o przyczyny, okoliczności, zwiastuny rozstania objęłam stanowisko ?ratownika? tej nadszarpniętej relacji, tłumacząc sobie i jemu, że to kłopoty w jego pracy, że skomplikowana sytuacja, w której się znalazł, że obniżenie nastroju, że okresowe problemy  ze zdrowiem, że ?  że zwiększona liczba plam na Słońcu, że podwyżka cen franka szwajcarskiego, że epidemia szrotówka kasztanowcowiaczka, etc? są tymi czynnikami, które powinnam dziarsko pokonać, zwalczyć , i że on wtedy przemyśli, wróci, utuli i ? ?będą  żyli długo i szczęśliwie??

Kiedy już przestałam łudzić się, że te pojedyncze nutki  porozstaniowych uprzejmości, które sobie świadczyliśmy  rozpoczną  nowy takt naszej relacji, i że doczekam się jakiegoś vivace, przyszedł najtrudniejszy moment ? zobaczyłam siebie. Taką jaką byłam. Z pustymi rękami, pustą głową, w której wyczerpały się już złoża iluzji , a łzy wypłukały tę ?wielką miłość? razem ze złością, gniewem, świętym oburzeniem, zacietrzewieniem, huraganem wszystkich niechlubnych uczuć. Wtedy się ukazało to wygłodzone brakiem uczuć , cudownej męskiej Obecności -bez której wszystko w moim życiu poszarzało - moje liche ?ja? razem z tuzinem największych moich wad. I wówczas było najciężej.
Sama się upodliłam i doprowadziłam do stanu, w którym tkwiłam miesiącami?
Nazywają to depresją. Jakoś muszą nazwać? (Przepisali mi na to swoje śmieszne lekarstwa...) Dla mnie to była całkowita i wyniszczająca dezintegracja osobowości, którą sama sobie zafundowałam. Tego się nie leczy pastylkami ani kozetką psychoanalityka. To albo człowiek wyleczy sobie sam, albo leczy się innymi siłami (jeśli się w nie wierzy)?

Proponowaną przez niego wielokrotnie przyjaźń odrzuciłam, bo nie sprostałam temu zadaniu.  Mój egoizm prowokował do "szukania swego" za wszelką cenę i wyszarpywania ochłapów jego zainteresowania i czułości, którymi nie umiałam się nakarmić. Zerwałam całkowicie kontakt, gdyż bolała mnie stosowana przez niego forma komunikowania się i słaba jestem w "uczuciowej  dyplomacji".

A potem odkryłam to Forum. ?Poznałam? Elle, Miriamm i Animusa i zaprzyjaźniłam się z ich słowami. Pozwalałam tym słowom zabrzmieć we mnie i zdołałam usłyszeć nowe dźwięki. Bardzo je polubiłam, choć często ich nie rozumiałam i często wypełniały mnie płaczem, bo stale, wciąż na nowo wskazywały na coraz to inne, chore miejsca w mej duszy.

Proces ? leczenia? trwa nadal, a ja cieszę się, że w cybernetycznej przestrzeni znalazło się miejsce i czas na spotkanie tylu Osób i tylu historii?

Enono, A_noli, gdziekolwiek jesteście, w którymkolwiek miejscu Waszej wędrówki ku czemuś nowemu ? mocno Was ściskam!

Elle88, swoją stopką zafundowałaś mi energetyzujący wieczór z Justinem Timberlakem

W pewnym sensie decydujemy, podejmując działania z nieczystej intencji... Czyli sami skazujemy się na repetę. Przynajmniej ja się  tak czuję. Jak głuptaska spod laska, krótko mówiąc. Rozkminiam teraz, na ile moje działanie było świadome.

Wiem, jest to trochę obok piosenki, w której uwaga skupiona jest na porzucającym (-ej) i jego (jej) repecie.

W każdym razie kawałek jest zapętlony od czwartku i po prostu ładnie mi gra w środku. Dzięki. A teraz zrobiłam sobie małą retrospektywę Justina (jeśli można to nazwać retrospektywą, zważając, że dotąd nie traktowałam go jako poważnego kandydata do słuchania. Czemu?)

Jasne. Upraszczając: fajnie by mi było czuć się Justinem z piosenki i klipu. I śpiewać mojemu upozowanemu na Scarlett (:D) byłemu, że on jeszcze zobaczy. Ale to nie tak. Bardziej widzę, że to do mnie wraca bumerang, którym wywijałam przez sześć lat. Wraca w postaci tego, co on mi zafundował. Więc nie wiem, kto bardziej ZOBACZY. Niestety jest we mnie pragnienie, żeby to on zobaczył, żeby popamiętał. Takie to niskie.

W każdym razie o całej sytuacji dotąd śpiewało mi się tak:

https://www.youtube.com/watch?v=fYZiakSB7PQ

https://www.youtube.com/watch?v=mn59cSb0Q08

https://www.youtube.com/watch?v=DTLfx_FWTOY

Nigdy nie sądziłam, że Papa Dance przyprawi mnie o łzy (do wewnątrz oczywiście).