Dziwna sprawa...czyli co z tymi chłopami?

Poglądy i przekonania się zmieniają przypomina mi się cytat Stalina "Wolę, gdy ludzie popierają mnie ze strachu niż z przekonania. Przekonania są zmienne, strach zawsze jest ten sam". Jeśli chodzi o szczerość to jak igła w stogu siana każdy na początku chce się najlepiej sprzedać więc nie mówi otwarcie o tym co myśli i tak to potem wygląda. Ciekawy jestem co ten Antykobieta Ci zrobił że tak uprzedzona jesteś do jego osoby.

Postów napisałem tu sporo, niektóre poważne, niektóre żartem, niektóre przedstawiający mój subiektywny ogląd na pewne kwestie wynikające z moich doświadczeń, niektóre wprost przeciwnie - przedstawiające obiektywne tendencje niezależne od moich osobistych zapatrywań. To tylko forum, możliwość bezosobowej wymiany pewnych myśli, poglądów, możliwość też ich weryfikacji. Mi też się zmieniło zapatrywanie na niektóre sprawy w trakcie dyskusji na forum. Tyle wiemy o drugim człowieku, co on sam o sobie napisze i jak napisze. Sposób wypowiedzi innych i ich poglądy decydują o tym, czy ich lubimy, czy nie. Ja też pewne osoby z tego forum darzę większą sympatią, a inne mniejszą. Są takie, których wypowiedzi kompletnie mnie do tych osób zniechęcają. Czasem zupełnie opacznie odczytujemy treść wypowiedzi, albo skupiamy się na jakiejś dygresji, która tak na prawdę jest poboczna - taka jest specyfika każdego forum. Czasem mi ktoś napisze, że sensowne rzeczy piszę - i to jest oczywiście miłe, czasem ktoś pojedzie po mnie - i to naturalnie miłe nie jest, ale to tylko forum, wirtualny świat. Choć w realu jest w sumie podobnie - jest grono osób, które mnie bardzo ceni i lubi, są tez osoby, które mnie nie znoszą. Chybanie ma osób lubianych przez wszystkich - są co najwyżej niezauważani w ogóle.

No, niestety taka jest prawda. Z resztą najlepszy przykład - gdybyś teraz ściemniał i mówił, że należy zawsze mówić prawdę, to byś dostał pochwały od Chaber, ale będąc SZCZERYM i mówiąc jak jest, narażasz się na jej niechęć. I to jest odpowiedź na dylemat - czy warto być szczerym?

Wg nie są jednak dwie kategorie "nieszczerości". Jeśli komuś zależy tylko na niezobowiązującym seksie, a udaje, że chce związku, to jest to moim zdaniem niedopuszczalne. Jeśli ktoś chce kogoś wykorzystać w podobny sposób finansowo, to również. Co jednak w przypadku, gdy spotykamy kogoś i chcemy wejść z nim w poważny związek? Na wstępie mówimy o problemach zdrowotnych, w tym psychicznych, trudnej przeszłości, kłopotach finansowych, mankamentach urody? No bez żartów. Jeśli kobieta zaczyna podobną gadkę, to dla mnie to jest sygnał, że się jej nie podobam i chce mnie celowo zniechęcić. Z resztą przechwalanie się działa też negatywnie.
Czy stosowanie makijażu, butów na obcasie, staników push-up, oraz ubrań poprawiających wygląd naszej sylwetki to nie manipulacja? Albo kwiaty od mężczyzny, czy jego inne szarmanckie gesty? Jak dalece się to różni od tańców godowych różnych zwierząt, które puszą się wtedy i naprężają, by wyglądać na większe, silniejsze i zdrowsze, niż są w rzeczywistości? Ja niejednokrotnie mówiłem - jeśli kobieta mnie pragnie, chciałby ze mną być i stworzyć trwały związek, to niech sobie manipuluje i do końca życia. Jeśli ulegnę tej manipulacji będę z tego powodu szczęśliwy, to tylko mogę jej powiedzieć "good for you". Mam oczywiście na myśli taką manipulację, dzięki której będzie mi się podobać i będę jej pragnął, a nie taką, dzięki której będzie chciała zrealizować jakieś inne swoje cele sprzeczne z moimi. Prawdę mówiąc, tego typu manipulacja to nic innego ale ciągłe staranie się i samorozwój. Czy to jest złe? Czy lepiej jest usiąść w kapciach przed TV z paczką chipsów i powiedzieć "to prawdziwy ja". Mówiąc szczerze, nie cierpię zmywać naczyń. Będąc więc szczerym w związku powinienem uczciwie powiedzieć partnerce, że ja tego robić nie lubię i nie będę zmywał. Jestem jednak podłym kłamcą - nie przyznaję się do mojej niechęci do zmywania i jeszcze dla zmylenia czujności zabieram się za te naczynia bez pytania. Mieszkając z jedną nawet zainwestowałem w zmywarkę - może to był błąd, bo przestałem jej być potrzebny Jeszcze żadna kobieta się nie zorientowała, że ja nie znoszę zmywać naczyń. Permanentnie je okłamuję. Jestem podły, wiem

Tak, tak, każda woli szczerych, pod warunkiem oczywiście, że ta szczerość polega na przyznaniu się, że się jest w pełni zdrowym, nie ma się żadnych problemów, ma się świetną sytuację finansową, zawodową i mieszkaniowa, oraz nie ma się żadnej trudnej przeszłości. W innym przypadku co najwyżej "dziękuję, że mi to powiedziałeś, do widzenia" Jestem ciekaw, ile kobiet poczułaby się okłamanych, gdyby facet powiedział, że zarabia pensję minimalną, a potem się okazało, że w rzeczywistości zarabia sto tysięcy?
Chaber najwyraźniej nie odróżnia kłamstwa od wykładania od początku całej litanii swoich wad. Nigdy żadnej kobiety nie okłamałem, nie podałem jej nieprawdy. Pewnych spraw nie poruszam zwyczajnie sam, dopóki o nie nie spyta i wówczas mówię prawdę. Świństwa nikomu nigdy nie zrobiłem. Sam natomiast wielokrotnie doświadczyłem jawnego kłamstwa ze strony kobiet - często dotyczy ich wieku , ale i ukrytych planów na życie.
Chaber ma najwyraźniej jakiś żal do mężczyzn, bo nakręca się niemożliwie nie ogarniając najwyraźniej całości wypowiedzi, tylko uparcie nadając im jedno i to samo swoje znaczenie. Przykro mi, że ktoś cię skrzywdził, ale raczej to nie byłem ja.
A cel? Moim celem jest pokazanie swoich zalet, zanim ujrzą światło dzienne także wady, zwłaszcza te nie zależne ode mnie. Wówczas kobieta będzie mogła dokonać wyboru, czy bilans jest dodatni, czy nie. Jeśli na początku pozna wady, to nawet nie będzie chciała poznać zalet. Celem ostatecznym jest stworzenie udanej, kochającej się, wspierającej i szczęśliwej rodziny. Wiem, cel nikczemny, dlatego się z nim na początku nie zdradzam

Chaber - ale ludzie, tacy jak TY całe życie robią świństwa i naprawdę rzadko jest im to wytykane. Prędzej czy później ktoś Ci dosra, lepiej go po prostu uprzedzić przytrzymując pozory pięknej szczerości

a swoją drogą -> "
Osobiście wolę tych prawych, uczciwych, wiernych i solidnych. Jakimś cudem nie wyginęli. Mało tego, Bóg był łaskawy i wyposażył w mnóstwo innych zalet. "
co to ma w ogóle znaczyć ? WTF ?

ale jesteście zgorzkniali... a tacy młodzi..

Ja tam wole powiedzieć prawdę i odsiać tych którzy mnie z nia nie zaakceptują, wole być szczera i dostać po tyłku niż zyskać coś kłamstwem. Jest za to rzecz za którą skreślam, niemalże zawsze i to właśnie jest "kłamstwo" - no może czasem zrobie wyjątek jeśli dotyczyło ono jakiejś absolutnej błahostki, ale to już narusza zaufanie, relacja dąży ku końcowi.

co do panów.. trudno się nie zgodzić z autorką tematu, w tym roku próbowałam nawiązać kilka relacji, efekty poniżej
1. 38-letni facet na stanowisku, niby ułożony, chciał związku i rodziny, ale... pod swoje dyktando, włącznie z próbami prania mózgu
2.40 letni student, bez pozycji zawodowej, żadnej.. chciał związku, ale.. usilnie zmuszał mnie do godzenia się na sytuacje, w których czułam się skrępowana, przy mojej odmowie na takowe zawsze było "no tak, największa zaleta kobiet, robić problem z niczego" - odpuściłam, po co mam mu stwarzać bezsensowne problemy, jak ktoś nie lubi kobiet to po co się z nimi umawia?
3. sympatyczny facet koło 30, gdzieś pracujący, uprawiający sporty, nie umiejący usiedzieć w miejscu, raczej nie szukający związku - nie dla mnie bo ja raczej domatorka i szukam związku, ale lubimy sie i widujemy czasem
4. 24 latek, pracujący, jeszcze nie wiedzący czy chce rodziny, ale chcący mnie - odpuściłam gdy przez pomyłke wysłał mi sms który miał dotrzeć do mamy, a w nim by o 3 w nocy zrobiła mu kolacje bo tak wróci...wole kogoś kto umie sam zrobić sobie jedzenie i ma tyle empatii w sobie by nie kazać innym wstawać w środku nocy bo biedactwo jest głodne..
5. fajny facet, powiedzmy że rolnik, marzący o miłości i rodzinie, który od początku mówił wszystkim na około, że się we mnie zakochał... ale... był w luźnej relacji dla seksu, co prawda tamtej powiedział o mnie od razu, ale nagle się okazało, że ona go kocha i nie mógł jej tego zrobić...
6. Facet ideał, z którym przyjaźnie się dłużej już, uwielbia mnie, ja jego, ale... on nie zamierza się wiązać

wszystko oczywiście pisze z dystansem, żaden z tych panów mnie nie skrzywdził nie zmieniają też mojego poglądu na to, że fajni panowie istnieją

ustosunkowując się do rozmów o seksie na pierwszej randce, owszem facet może o tym wspominać jednakże w mojej głowie pojawi się myśl "oho, facetowi za bardzo zależy na seksie, nie jest dla mnie, nie dogadamy sie, nie bedzie chciał czekać i nie da mi czasu którego potrzebuje" przy czym zwykle gdy taki wspomina o tym, a zdarza sie, mówię mu, że ja jestem w tych sprawach do niczego , żaden jeszcze nie uciekł po tych słowach.. więc może nie jest tak źle jak się wydaje

Bo mezczyzna jest jak orzech- z wierzchu twardy i szorstki, ale z  miekkim, tresciwym srodkiem.
Im trudniej przebic sie przez skorupe, tym srodek jest cenniejszy- bo nie dla kaxdego dostepny.
Dostawanie sie do tego srodka, to najprzyjemniejsza rzecz w zwiazku z mezczyzna....

obstawiam, że ten "ideał" jest ideałem dlatego, bo nie możecie go dostać

Nie wydaje mi sie, by ta niedostępność wpływała tu na moje postrzeganie go jako człowieka, a to za to kim jest awansował do miana "ideał", ma swoje wady, które widze, bo znamy się już bardzo dobrze, ale bilans jest dodatni, w sumie to gdzie ta niedostępność która miała by pociągać skoro na co dzień jest obok.. nie wchodzi w grę idealizowanie obrazka bo nie mogę go mieć, zresztą wyrosłam już z tego on mnie nie chce jako kogoś więcej, ja go nie kocham w tym sensie, choć myślę, że mogłabym i byłaby z nas świetna para, gdybyśmy oboje tego chcieli, ot i wszystko , tak z boku na to patrząc, choć wcale nie byłoby wiecznej sielanki.

ale można wyrosnąć z jedzenia fast foodów bo są niezdrowe
no to nie jest takie oczywiste, bo by mnie ta niedostępność pociągała i by decydowała o "ideale", to ja musiałabym chcieć koniecznie z nim być, a nie chce,czy też nie muszę, nie czuje tego, chce stworzyc związek, on nie, więc ja rozglądam się gdzie indziej.

Cos w tym stylu....

Oldorando to jak na 40 stke musisz się dobrze trzymać skoro możesz mieć 20 lat młodszego może ja się załapie hehe jak się uczyć jeździć to na starym rowerze jak co to był żart nie bierz sobie do serca tego.

hehe nie wydaje mi się, wiem o co Wam chodzi, ale wady które skreślały panów czyli wmawianie mi co myśle, przymuszanie do sytuacji w których czuje się niekomfortowo i bycie maminy synkiem, nie występują u trójki pozostałych z którą pisałam że mogłabym się związać, ale nie wyszło.. Nie jest tak, że szukam pretekstów by się nie związać i nie jest tak, że idealizuje tych z którymi być nie mogę, bo i nie mam ciśnienia na to by z kimś już być, lepiej być samemu niż z z tym dziurawym pontonem. Facet napisałam idealny dla mnie, pod względem duszy swojej, łatwo nigdy nie jest, jak się nie oczekuje bajki, a nastawia na cięzką pracę.., ale ja mogłabym się okazać nieidealna dla niego i z tego też zdaje sobie sprawe, mogłoby się skończyć wszystko lada moment.

Oldorando świetnie podsumawała

pisząc coś nie da się dokładnie przekazać swoich myśli.. może Wy nie rozumiecie, że można na chłodno ocenić czy ktoś jest dla nas czy nie (to co się potem robi, to już zupełnie inna bajka), że nie potrzebne tu są motylki (których nie ma), które zaciemniają obiektywny widok, że da się na wszystko spojrzeć z boku, na chłodno, bez emocji, bez mojego chce lub nie, a może ja nie rozumiem, że wszystkich ludzi których lubimy i szanujemy jednocześnie idealizujemy.. oże samego pojęcia "idealizować" ja nie rozumiem..

a to, że punkt 6 jest najbardziej "bezużyteczny" - tak, ponieważ, w ogóle nie chce się wiązać, ale nie jeśli patrzeć TYLKO na charakterki wszystkich.

Jak już pisałem żartowałem, nie drwię z tego ze masz tyle lat i mógłbym się nie zdziwić ponieważ wystarczy o siebie zadbać i kobieta w tym wieku wygląda jak kwiatuszek Moja mama ma 46 lat i figurę ma jak nastolatka więc wiem że wystarczy chcieć a mam koleżanki co mają 20+ i są niezadbane. Przygoda z taką dojrzałą kobietą kurde to jest marzenie jakaś plaża nad Adriatykiem, zachód słońca, dobre wino i liczy się tu i teraz

No właśnie oldorando :-)
Co tam adriatyk, wystarczy park z dużą ilością drzew ;-)

Pod drzewami podobno dużo się dzieje ;-)

To nie prawda, że część osób uważa, że wartościowych partnerów nie ma, te osoby (przynajmniej niektóre kobiety na tym forum) uważają, że WSZYSCY wartościowi mężczyźni są już zajęci. Z tym nastawieniem każdy wolny MUSI mieć jakiś defekt, a zadaniem kobiety jest ten defekt znaleźć, aby mężczyznę wyeliminować. A ponieważ jakiś defekt ma każdy, to jest jak jest. I z tego właśnie powodu zadaniem mężczyzn jest nie afiszować się z tymi defektami.
Śmieszą mnie niektóre kryteria kobiet w odrzucaniu (!) partnerów. Np. zła znajomość ortografii, czy interpunkcji - ja akurat nie mam z tym problemów, dzięki czemu kobiety w korespondencji mi się przyznają, że to jest moja OGROMNA ZALETA. Doprawdy, znajomość ortografii jest bardzo istotnym elementem udanego związku

oldorando dobrze mówisz, z tym że ważniejsze jest CO, a nie JAK się pisze. Co z tego, że facet się pięknie wypowiada/rozpisuje i używa kwiecistego języka, jak nudny, jak flaki z olejem?

Najpiękniej piszą narcyzi. Od samego czytania się można zakochać. Niestety patrz->dziurawy ponton.:D
Konkluzja: brzydko pisze->odpada, bo brzydko pisze.
                pięknie pisze->odpada, bo narcyz.
                nie pisze->odpada, bo nie pisze.

To, ze JA tak nie pisze, nie znaczy, ze u kogos tego nie podziwiam.

Dla mnie partner idealny, to nie kopia moich cech( moze byc np. Meski)

Ja tez.....

Podam swoj przyklad- kobiety to czesto sluchowcy, ja tez. Projektuje sobie to co napisane w formie wypowiedzi...( zwlaszcza, jesli dobor slow przekazuje emocje, intonacje, ton wypowiedzi)

ObietnicaPoranka, no właśnie, jak zauwazyłaś, to ja nie widze problemu

O, ObietnicaPoranka jest dowodem na moje twierdzenie, że fajne dziewczyny jednak są

A twoje pytanie o faceta po 30-tce. No cóż, ja jestem takim przykładem. Zainwestowałem bardzo dużo w pewien związek - emocjonalnie, czasowo i finansowo, ale nie wyszło i wszystko musiałem zaczynać od zera już po 30-tce, czyli w wieku, gdzie moi rówieśnicy mieli już własne mieszkanie, rodzinę dzieci. Automatycznie z tego tytułu jestem podejrzany. A to zapewne jestem niezaradny, a to pewnie nie myślę poważnie o życiu i rodzinie, a to cholera wie, co jeszcze. I cóż, tak samo jest wiele kobiet w moim wieku, którym tez nie wyszło. Nawet myślę, że czasem to jest bardzo dobra nauczka  na przyszłość, jeśli się umie wyciągać wnioski.

Fajnie to ujęłaś ObietnicoPoranka z tym równouprawnieniem że według kobiet chodzi o więcej praw dla nich

Napisałaś "około 40", a każdy rok powyżej 30-tki jest bliżej "około 40" Mój post był poniekąd kontrą dla wielu wypowiedzi kobiet o facetach po 30-tce.

Aż sprawdziłam . I podtrzymuję - napisałam po 40 . Ale to szczegół - 20, 30, 40 to tylko liczby i nie mają żadnego znaczenia. Choć może właściwie mają - jak pomyślę o sobie 10 lat temu, to widzę, że pomimo dorosłego wieku w wielu sprawach byłam dzieciakiem (ciekawe czy tak samo będę myślała o sobie aktualnej za 10 lat ). Teraz mam większą świadomość, więcej możliwości, bardziej wiem czego chcę i takie tam. Myślę, że z mężczyznami jest tak samo (bo płeć nie ma tu żadnego znaczenia). A jeśli jakiejś kobiecie nie podobają się faceci po 30, to niech szuka wśród młodszych, przecież nie ma żadnego zakazu .

Ja też nie znam facetów, którzy tak myślą. Ale myślę, że powodów może być kilka: (1) poprzednie pokolenie wprowadziło taką zasadę, że ślub to najlepiej przed 30, a w wieku 30 lat, to kobieta powinna mieć już dziecko. Później ludzie stają się starymi pannami i kawalerami i nie da się z nimi żyć. A teraz jest zupełnie inaczej - ludzie mają więcej możliwości, do 30 albo dłużej często rozkręcają się zawodowo, (2) kobiety często pragną po prostu związku, żeby już był ten facet i dziecko (bo np. koleżanki już mają), a dalej jakoś to pójdzie. A często właśnie nie idzie, bo już na początkowym etapie wszystko wskazuje, że ci ludzie się ze sobą nie dogadają. Ale brną w ten związek i podporządkowują się upodobaniom faceta. A później zdziwienie, że z prawdziwą nią on nagle nie chce być. A skąd miał wiedzieć, jaka jest prawdziwa, skoro udawała kogoś innego na początku? Choć oczywiście zdarza się, że to mężczyzna udaje. Tu znowu płeć nie ma znaczenia (a czy poza czysto fizycznymi sprawami w ogóle w czymś ma?). (3) Kobiety, częściej niż mężczyźni mają różne kompleksy na punkcie braku partnera (to akurat w pewnym stopniu wina społeczeństwa) i próbują się usprawiedliwiać właśnie w ten sposób: "jestem za mądra, za ładna, mężczyźni się mnie boją" albo "ze mną wszystko w porządku, tylko ci współcześni faceci jacyś nie tacy". I pewnie jest też wiele innych powodów, ale już mi się nie chce ich szukać.

A tak w nawiązaniu do wypowiedzi Antykobiety - nie rozumiem takiego podejścia. Ja jeszcze nie jestem po 30, ale w tym momencie też nie mam partnera. Jeśli z mężczyzną w moim wieku lub nieco starszym jest coś nie tak, bo nie ma partnerki, to na logikę trzeba przyjąć, że ze mną też. A ja wiem, że ze mną jest wszystko ok. Wiem też bardzo dokładnie, dlaczego teraz nie mam partnera. I dlatego myślę, że przemyślenia na temat czyjejś "okejowości" należy zacząć od siebie. Jeśli ktoś zna powody swoich decyzji i przyjmuje ich konsekwencje, to będzie też lepiej rozumiał innych. A jeśli będzie rozumiał innych, to wszystkim będzie się łatwiej żyło. I to cała filozofia .

Oja, dziękuję Ci . Poważnie! Dzięki Tobie odkryłam w sobie męski pierwiastek . Bo ja właśnie w kontekście podejścia kobiet to pisałam - tak jest, że "my jesteśmy perfekcyjne, a to Wam czegoś brakuje". A tak nie jest - albo wszystkim czegoś brakuje (co jest pewnie bardziej prawdopodobne, bo - jak zauważyłeś - nikt nie jest idealny), albo nikomu. Jeśli ktoś spotyka tylko osoby, z którymi rzeczywiście jest coś nie tak (ale rzeczywiście, a nie dlatego że nie mają partnerów lub jakąś wadę - każdy jakąś ma), to po prostu szuka w złych miejscach albo zwyczajnie ma pecha. Albo źle lokuje uczucia - a z uczuciami jak z każdą lokatą - bywa trudno .

W co drugim poście odnosicie się do wieku. Naprawdę nie jest tak, że ktokolwiek w wieku X, powinien cokolwiek. Tym niemniej sytuacja dziewczyn, (w odniesieniu do przyrastającego wieku) nie jest ciekawa. Rzeczywiście prawdą jest, że faceci zainteresowani kobietami 35+ zwyczajnie wyginęli jak mamuty. Wynika to z dwóch faktów:

1. Preferencje są dziedziczone.
2. Zdolność rozrodcza kobiet bardzo szybko spada z wiekiem.

Jakim cudem mogli przeżyć mężczyźni, którym podobają się kobiety starsze? (Nie wliczajmy w to młodzików szukających seksu z doświadczonymi.) Tyle prawdy, co do wieku.

Fragmenty literatury:

Jedno z badań uwzględniających czterdzieści siedem krajów wykazało, że choć różnice w procencie rozwiedzionych kobiet i mężczyzn wstępujących w ponowne związki małżeńskie są niewielkie w wieku do dwudziestu dziewięciu lat, po przekroczeniu pięćdziesiątego roku życia mężczyźni mają już drastycznie większą szansę na ponowne małżeństwo (Chamie,Nsuly, 1981). Na przykład w Egipcie szansę mężczyzn są już czterokrotnie większe niż kobiet, w Ekwadorze dziewięciokrotnie, a w Tunezji aż dziewiętnastokrotnie większe.
...
Młodzi mężczyźni często żyją w warunkach niedostatku kobiet preferujących zwykle mężczyzn starszych i dysponujących poważnymi zasobami. Strategie postępowa-nia mężczyzn wyrażają ten lokalny niedobór kobiet, to właśnie młodzi mężczyźni angażują się bowiem nieproporcjonalnie często w ryzykowne strategie pozyskiwania dóbr lub pozyskiwania dostępu seksualnego i są sprawcami większości rabunków, morderstw, a także gwałtów i bicia partnerek (Dały, Wilson, 1988). Jedno z badań wykazało na przykład, że aż 71% aresztowanych podejrzanych o gwałt to mężczyźni poniżej trzydziestego roku życia (Thornhill, Thornhill, 1993).
...
Kobiety osiągają dojrzałość płciową około dwóch lat wcześniej niż mężczyźni, ale ich zdolność do reprodukcji kończy się co najmniej dwa dziesięciolecia wcześniej. Dojmujące tykanie biologicznego zegara, które odczuwają bezdzietne kobiety, kiedy na horyzoncie pojawia się kres ich zdolności reprodukcyjnych, nie jest kwestią obyczaju czy kulturowej konwencji - pojawiające się często w takim wypadku kłopoty emocjonalne kobiet są wyrazem odziedziczonych mechanizmów psychologicznych nastawionych na reprodukcję.
...
Dramatycznym produktem ubocznym tych różnic płciowych w strategiach seksualnych jest wcześniejsza śmierć mężczyzn niż kobiet. Stanowi ona przewidywalną konsekwencję ich większej skłonności do angażowania się w ryzykowne przedsięwzięcia mające na celu zwyciężenie konkurentów lub osiągnięcie zasobów niezbędnych do pozyskania partnerki seksualnej. Wcześniejsze i stałe ubywanie mężczyzn owocuje coraz większym nadmiarem kobiet w stosunku do mężczyzn z ich własnej grupy wiekowej. Prowadzi to także do rosnącej eliminacji kobiet z rynku matrymonialnego - wskutek spadku liczby dostępnych im partnerów, spadku postępującego coraz szybciej w miarę narastania wieku. Obie płcie wykształciły sobie w trakcie ewolucji naszego gatunku strategie reagowania na te zmieniające się z wiekiem problemy.
...
Męskie upodobanie do kobiet młodszych - i to względnie coraz młodszych w miarę ich własnego starzenia się - zdaje się wyrażać raczej ewolucyjnie wykształconą i biologicznie zakorzenioną powszechną tendencję niż psychoseksualną niedojrzałość, kult młodości czy słabość ego - jak to próbowało wyjaśniać wielu autorów.

David Buss ?Ewolucja pożądania?.

Co do poznawania i portali randkowych.

Nie ma związku bez przyjaźni. Od niej powinno się zaczynać. Tymczasem społeczno-kulturowe narzucenia nakazują wam rozpoczynanie związków od ?motylków?. To prowadzi do katastrofy (wyrażonej > 50% statystyką rozwodów). Przyjaźń buduje się powoli. Buduje się przez wielokrotne spotkania. Przez odczuwanie, jak potencjalna partnerka wpływa na nasze własne samopoczucie. Bardzo czesto nawiązuje się glębszą relację w sytuacjach, gdy spotykac się musimy (np. praca) Budowanie przyjaźni to czasochłonne zajęcie, ale wy nawet nie podejmujecie prób. Nie widzicie, jak bardzo przyjaźń zmienia postrzeganie atrakcyjności fizyczne drugiej strony. Strzelacie sobie w kolano (dotyczy obu płci). Miotacie się w kółko w tworzeniu rozmaitych spiskowych teorii, choć wszystkie dane są dostępne. Wystarczy po nie sięgnąć i przeanalizować. wasze rozważania są kolenym biciem piany. (Hint: nakarmić google hasłem "Konstruktywizm w miłości")

Statystyki (PL) wykazują, że (bodajże) od wieku 28-30 liczba kobiet w miastach zaczyna przekraczać liczbę mężczyzn. Wnioskiem tego, że kobieta po 30, która chce zyskać partnera do związku, naprawdę musi nad zadaniem popracować. Tylko dlatego, że facetów dla niej atrakcyjych intelektualnie jest mniej. Dlatego, że faceci w jej wieku już wolą młodsze. Tymczasem dziewczyny kręcą nosem na mężczyzn 10 lat starszych, choć różnica to dla kobiety 30 letniej nieznaczna. No to powodzenia życzę. Ja osobiście zakochałem się w >20 lat młodszej. Przy niej czuje się dobrze. O nią chcę dbać. Z nią sie rozumiemy ? w przeciwieństwie do przemądrzałych (tzw. doświadczonych, bez racjonalnej wiedzy) kobiet w moim wieku. Takie życie. Wszyscy jesteście Don Kichotami.

Znikam.

FAKTYCZNIE
polecam : http://pl.wikipedia.org/wiki/Mi%C5%82o%C5%9B%C4%87#Konstruktywizm_spo.C5.82eczny
konstruktywizm społeczny

Jej, co to branża? Może, pomimo miłości do mojej, powinnam rozważyć zmianę .

A ja zauważam odwrotną tendencję - kilku moich kolegów w wieku 30+ w ostatnich latach zaczęło się wiązać z dziewczynami 20+. A dlaczego? Bo są bardziej bezproblemowe, bo chcą czego innego od życia, bo po prostu są młodsze? Nie wiem dlaczego, oni sami nie wiedzą.