byłam kochanką.. odeszłam

Hardkorowo...

I dochodzą myślę, czasem dość późno, czasem za późno, ale jednak dochodzą na pewno te, które mają sumienie, bo to właśnie ono odzywa się w najmniej oczekiwanym momencie. Te z nas, które ślizgają się po życiu, może nie mają z tym problemu, ale większość raczej tak. W moim przypadku, sama zostałam zdradzona przez męzą, a potem sama zostałam kochanką. I nic nie zmienia faktu, że nieświadomie, bez przyzwolenia z mojej strony. Stało się. I czesto później sama siebie się brzydziałm i czasem nadal brzydzę, bo zadając sobie pytanie, czy gdyby nie było  mnie w Jego życiu zostałby z rodzią - nie poznam na nie odpowiedzi, Wiem - wiele może napisać, nie Ty to inna, tylko to nie ma zanczenia, bo to własnie ja i On się spotkaliśmy w życiu. Czy to ja rozwaliłam jego rodzinę? Chyba tak, choć nic o niej nie wiedziałam, choć wybrał mnie i rozwiódł się z żoną. Mam wyrzuty sumienia co do tej kobiety, bo sama kiedyś byłam na Jej miejscu. I tak, jak napisałam Zadrość "Kochanka zonatego ponosi odpowiedzialnosc za swoje uczucia lokowane w niewlasciwej osobie" każdy się myli na własny rachunek.

witaj kaszmirko
u mnie w porzadku ułożyło mi się nie z tym przez którego założyłam ten post hehe ale z innym... prawdę powiedziawszy historia lubi się powtarzać dlatego też jestem teraz z facetem, który w chwili poznania ze mną był z kimś ale nie układało im się, rozstali się i jesteśmy razem... oczywiście ta sytuacja jest o wiele lepsza niż spotykanie się z zajętym ale jak obie dobrze wiemy tak bywa..... cieszę się, że mam to już za sobą i mam nadzieję, że już nigdy czegoś takiego nie doświadczę... teraz moja przyjaciółka jest w podobnej sytuacji bo zakochała się w zajętym ale nie żonatym facecie i spotyka się z nim... najgorsze w tym wszystkim jest to, że wprostjej powiedział, że nie zostawi swojej kobiety a ona dalej w to brnie... ciężki temat.. nie zazdroszczę a nawet współczuje, próbowałam jej wytłumaczyć, żeby odeszła ale na marne.. ona to musi sama zrozumiec jak każda "ta druga".... a jak u Ciebie?? Jak Ci się układa?

Pozdrawiam ciepło

Już nie wiedziałam gdzie mam to napisać. Zaczynam się rozpadać kawałek po kawałku, powoli tracę siły aby walczyć o siebie, bo sił już nie mam na nic, chciałabym się nie obudzić. Bez niego serce mi chyba pęknie, a z nim już też być bym nie chciała, bez sensu to wszystko,

To poszukaj wolnego i nie płaszcz się przed egoistą! Nie widzisz że to egoista zapatrzony w siebie, który nie szanuje kobiet?? Nie szanuje ani Ciebie ani żony a Ty jeszcze z nim rozmawiasz. Pogoń dziada;)

wiesz nie powiem że jest łatwo ,ale nie chcę brnąć w to na nowo,wiem że był miłością mojego zycia,ale nauczyłam się żyć bez niego musiałam,nie można krzywdzić tylu ludzi,sami wiedzieliśmy w co się pchamy,więc decyzja też musiała być odpowiednia,nasze rodziny i dzieci niczemu nie są winne,więc to jest najlepsze wyjscie z tej sytuacji,było mineło czasem żyję wspomnieniem, a czas może kiedyś pokaże co innego,buziaki kochana

ja dziś dokładni miałam to samo,byłam w pracy a tu znajomy dzwonek,odebrałam to był on rozmawialismy o dzieciach co słychać ogólnie,aż on powiedział mi że go prześladuje (nie zrozumiałam )odpowiedziałam że już nie napisze sms,a w sumie nie było w nich nic takiego po prostu zapytanie co słychać,ale on szybko sprostował że nie chodzi o to że po prostu teskni i jest mu żle,czułam że serce mi pęka i ze mu mnie brakuje i nie wie co ma mi powiedzieć,ja wiem że oboje to była nasz nie zapomniana miłość ta miłość na która się  czeka całe życie,ale nikt nie mówił że życie jest łatwe,wiem że to zakazany owoc (moja prawdziwa miłość)ale niestety musi zostać wspomnienie Jest to bardzo ciężkie ale tak musi być buziaki

Dziewczyny czytając wasze historie jestem pełna podziwu jak wy sobie radzicie z tym wszystkim?jak mozna zyc potem ztym wszystkim,Kaszmirko czytając Twoje posty tak sie  zastanawiam jak codziennie rano wstajesz i jak mozesz normalnie funkcjonowac,...straszne sa te rzeczy które wam sie przytrafiły,...miałam albo mam podobnie,moze niecałkiem ale chyba nie jestem jeszcze gotowa by o tym tu własnie tu,napisac..............pozdrawiam i wszystkiego dobrego wam życzę Kochane!

KASZMIRKA
Podziwiam Cie kochana za to, że wiesz, że to miłosc Twojego życia a mimo tego potrafisz badz starasz się żyć swoim życiem, bo wiesz, że tak bedzie lepiej dla Ciebie, dla niego dla Waszych rodzin. Potrzeba wiele odwagi, siły i niewiem czego jeszcze aby tak postąpić. Dużo zrozumiałas przez ten cały czas, nabrałaś doświadczenia i urosłaś w siłe, której życzę Ci jak najwięcej!

JESIENNA01
Witaj kochana!!! Tak się ciesze, że i Tobie się jakoś udało pozbierać i że uczysz się żyć bez niego, wierze mocno w to, że dasz rade. W przyszłym roku jak wróci do Twojej placówki bedziesz miała jak mówisz prawdziwą próbę..ale myślę, że jak tylko będziesz chciała to dasz sobie rade. Mineło trochę czasu od kiedy go nie ma i co? Jakos dajesz radę, nie da się bez niego? Pewnie, że się da, sama widzisz... Dlatego jestem pewna, że od przyszłego roku trochę samozaparcia, silnej woli i będzie dobrze, zobaczysz:) 3mam kciuki za Ciebie, przecież zasługujemy na to aby być szczęśliwe pozdrawiam

TAKIE_ZYCIE
Bardzo dobre postanowienie, mam nadzieję, że to co napisałąś nie jest napisane bo chcesz w to wierzyć tylko, że naprawdę tak myślisz. Jeśli tak to gratuluje to duży krok do przodu! To Ty jesteś najważniejsza i Twoje szczęście się liczy, wierz w to a zobaczysz, że będzie dobrze, nie ma co tracic czasu dla egoistycznych dupków... prosić i marzyć o ciepłych słowach, żeby usłyszeć kocham Cie... przyjedzie taki czas i taki ktoś kto obdarzy Cię miłością prawdziwą i przy którym nie będziesz musiała marzyć o tym czego pragniesz, tylko poprostu Ci to da

TRUSKAWECZKA30
To co czytasz naprawde jest możliwę, da sie uwolnić od tych wszystkich chorych miłości, tylko trzeba bardzo chcieć, dużo zrozumieć i mieć troche wsparcia np u Nas... My się wspierałyśmy i co mi sie udało a dziewczyny są na najlepszej drodze... Jak będziesz juz gotowa to napisz, postaramy się Ci pomóc.

AMORE
Hehe znam to... chcę odejść a za chwile skok do łóżka... myślisz, że żadna z nas tego nie przezyła? CHyba każda z Nas... to jest poprostu etap początkowy... wiesz, że to co robicie nie jest dobre cos Ci mówi żeby to zakończyć ale tak naprawdę nie chcesz... nie wiem czy go kochasz czy to tylko zauroczenie, ale trzyma Cię to przy nim strasznie...Czytałam Twoją historię i co moge powiedzieć... z Twojego małżeństwa juz chyba nic nie zostało...więc chyba nie ze względu na męża chcesz to zakończyć... tylko o to że jak to wyjdzie to wyrzucą Cię z pracy bo to mąż Twojej pracodawczyni tak??? Powiem Ci że jestes odważna.... a jak Was przyłapią??? Nie boisz się... ja bym się chyba bała...

Tak z każdym dniem coraz bardziej w to co napisałam wierzę. On się nadal odzywa i pogadamy jak dobrzy znajomi. Ja kocham go nadal i nadal czuję ten ból który mi zadał, ale już nie jestem zazdrosna o niego już nie myślę o tym co by było gdyby. Czasami zdarzy mi się zrobić krok w tył, ale już nie okłamuję siebie, wiem że mam problemy przede wszystkim ze sobą i siedzi to wszystko w mojej psychice, muszę sobie z nimi poradzić jeśli nie chcę aby sytuacja się powtórzyła i nie chodzi o to aby nie był on żonaty, ale aby nie było tak że ja daję z siebie wszystko i nie oczekuję nic w zamian dostając tylko czasami słowa typu kocham Cię czy tęsknię za tobą tak w skrócie.

Czasem to bardzo trudne porozmawiać normalnie pomimo wspólnej przeszłości. Nawet, jeśli była tylko krótkim przedziałem czasu. Bywa, że przy rozmowach trzeba ugryźć się w język, żeby nie powiedzieć jak bardzo się tęskni.
Najważniejszy jest dystans, a w tym przypadku im większy, tym lepiej dla Ciebie. Trzeba nauczyć się z tego śmiać, bo za jakiś czas na pewno będziesz się uśmiechała sama do siebie. Nawet na myśl o samych wspomnieniach, które były dobre. Tak, żeby nie zwariować i nie znienawidzić, bo chyba nie o to chodzi
Problemy przejdą, ale same się nie rozwiążą, niestety.

...nikt nie drapie cię po jajkach, jak to mówi stara prawda ludowa

Niestety, też przez to przechodzę. Tylko, że ja w szczęście nie wierzę. Wierzę tylko w to, żeby było dobrze. Szczęście teraz dla mnie jest za wysokim pułapem, ale robię wszystko, żeby ludziom w moim otoczeniu trochę go przychylić. Kosztem siebie, ale działa.
Ja wiem, że Mój Pan szczęśliwy nie będzie. Próbował się zabić, ale to była dla mnie lampka. Test na moją własną wytrzymałość. Pokazał mi jak bardzo się bał podjęcia decyzji, a ucieczka przecież nic nie daje. To bardzo egoistyczne.
Mówią, że karma wraca. Ale kto tak naprawdę zawinił? Zobaczymy...
Trzeba to przecierpieć i będzie lepiej. Najgorsze są pierwsze tygodnie zdystansowania, ale zobaczysz, że zaczniemy wszystkie na to patrzeć w końcu zdrowo. Racjonalizm wrócić musi, a łatwiej przyjdzie pokonanie kolejnych stopni do wyleczenia.
Chociaż tak patrząc na siebie bardzo trudno wyleczyć się. Niektórzy biorą pod ramię inną, potężniejszą miłość, ale to też nie jest do końca dobre leczenie
Ajć, wspomnienia. Zabiją mnie

hej dziewczyny co u was słychać bo ja mam dzisiaj słabszy dzień aż mi łzy napływają do oczu

Witaj Mikołaju :-) Przeczytałam Twój post i postanowiłam coś napisać od siebie. Ja z kolei jestem tą "niedobrą" żoną, która zdradziła swojego męża, dlatego rozumiem w jakiś sposób, to co czujesz. Napisałeś, co o sobie myślisz, wiesz, z jednej strony nie ma żadnego wytłumaczenia na zdradę, ale z drugiej strony zdrada wynika zazwyczaj, z jakiś niezaspokojonych potrzeb, trudno oceniać jednoznacznie kogoś, nie wiedząc, co doprowadziło go do tego. Moja sytuacja jest może nieco inna, gdyż mężczyzna, w którym się zakochałam mieszka w innym mieście, jest żonaty (poznaliśmy się przez czat) i nasze spotkania są bardzo rzadkie. Wiem jedno, kiedy już zdradzisz, i to nie tylko fizycznie, ale może własne bardziej emocjonalnie, zakochasz się w kimś innym, już nic nigdy nie będzie takie samo, nie ma już odwrotu, na zawsze Cię to zmieni jako człowieka, bo wiesz już, że to co do tej pory uważałeś za największe świństwo, jakie można zrobić mężowi/ żonie stało się Twoim udziałem i że co gorsza nie umiesz tego przerwać. Pragniesz tych chwil jak narkotyku, kiedy raz zasmakowałeś owocu zakazanego to wciąga Cie do coraz bardziej w spiralę kłamstwa i oszustw. I wiesz co jest największą karą, sumienie właśnie, to że nie możesz na siebie spojrzeć w lustro, to że patrząc na swojego mężą/ żonę widzisz tamtego mężczyznę/kobietę, czujesz jego dotyk, smak jego ust, ciągle o nim myślisz, staje się to Twoja obsesją, sprawdzasz nieustannie, czy napisał, jesteś uzależniony od kontaktu z nim/nią. żyjesz w świecie ułudy, wiesz w głębi duszy, że to się musi kiedyś skończyć, oddalasz się jeszcze bardziej od swojego męża/żony, zamykasz w sobie, niby wszystko jest jak dawniej, ale już nic nie jest takie samo, znasz to prawda? Tak to cena, jaką płacimy za chwile namiętności, adrenalinę i szaleństwo. Czy warto.... nie wiem.... wiem tylko, że kiedy się już tego zaznało, trudno bez tego żyć. Też czuję się paskudnie, jestem rozbita emocjonalnie, żyję z ciągłymi wyrzutami sumienia, a jednocześnie tęsknota za tamtym mężczyzną jest na co dzień nie do zniesienia. Ten związek z jednej strony zaspokoił moją potrzebę czułości i bliskości, której od dawna brakuje w moim małżeństwie, pozwolił mi poczuć się znowu kobietą, ale za jaką cenę....? Myślę Mikołaju, że sam już wiesz, że nikt nie da Ci odpowiedzi, jak poradzić sobie z tą sytuacją, na pewno nie ułatwia tego fakt, że pracujesz z tą kobietą i widzisz ja na co dzień. Myślę też, że nie powinieneś akurat się obwiniać, o to że skrzywdziłeś swoja kochankę, skoro zdecydowała się na romans z żonatym mężczyzną, a Ty jej niczego nie obiecywaleś, to jej żądanie porzucenia dla niej rodziny tez nie jest całkiem w porządku wobec ciebie. W każdym razie Mikołaju jestem daleka od potępiania Cie,  za to co zrobileś, jesteśmy tylko ludźmi, życie jak widzisz uczy nas nigdy nie mówić nigdy, bo może z nas zakpić w najmniej oczekiwanym momencie. A cena, jaka płacisz za tę miłość, jest to co przezywasz teraz każdego dnia patrząc na swoją zonę, a jednocześnie tęskniąc do bólu za tamta kobietą. Pozdrawiam cię serdecznie, zaglądam tu często, więc zawsze możesz coś jeszcze napisać. Na tym forum przeczytalam naprawdę wiele historii, które też mnie czegoś nauczyły, dały do myślenia i trochę otrzeźwiły.

Witam..jestem po równie trudnym zwiazku z "żonatym"  jak wiele z Was.Mój trwał 1,5 roku Zakochałam sie obłędnie ,on tez był mocno zakochany ale ,nie mogłam byc ciagle tą drugą..nie mogłam tego zniesc,zabijały mnie weekendy wieczory,świeta.. a tegoroczny sylwester (oczywiscie samotny),był juz ponad moje siły nie dałam rady powiedziałam koniec ,juz wiecej nie moge,jest mi zle cholernie ,nie wiedziałam co ze soba zrobic ,wiec zaczęłam czytac i okazało sie ,ze jest mnóstwo takich samych sytuacji ,ze razem sobie radzicie jak wytrzymac jak sie nie dac z powrotem nabierac na piękne obietnice i wiare w cos czego nigdy nie będzie,Napiszcie jak sobie dajecie rade jak wytrzymujecie bez smsów tel ,myslenia i utraty miłosci bo poki co nie moge sie pozbierac...

To jest trudne ale do przeżycia. Na starą miłość najlepsza jest nowa tym razem do kogoś wolnego. Życzę powodzenia:)

I nawet ta kropelka nadziei będzie cały czas rozdrapywać tą ranę

ona jest tutaj opisana tylko wcześniej

Dziekuje Ci 'piekna pora roku' za to ze pokazujesz mi ze jednak da sie wytrzymać i nie wrócic,bo w tej chwili mysle ze nie dam rady ,ja tez mam z nim kontakt,i tylko jedno moje słowo...mówie mu ,ze jako zajety facet nie ma szans..ciagle mówi ze mi udowodni ze....

To prawda, nie wierz mu, dojdź do siebie sama, jeśli możesz urwij kontakt, jeśli będzie chciał ci coś udowodnić to to zrobi ale czynami a nie słowami, możesz mu przekazać że ma tyle i tyle czasu, i ani dnia dłużej. Nie wciągaj się w to bardziej, dbaj o siebie, on nie jest wart miłości którą go darzysz jeśli nie potrafi o ciebie walczyć.

Muszę się zgodzić z truskaweczka30 oni nigdy nie odchodzą od żon. Lepiej zakończyć taki związek samej z godnością niż usłyszeć od Niego że to koniec. To dopiero boli jak On zabije Twoją nadzieje.

tak z tobą również:)

http://www.youtube.com/watch?v=pWsHvhpeakQ&NR=1

...Dlatego zeby nie zwariowac z bezsilnosci i od wspomnień jest takie forum jak to ,i pomagajmy sobie przetrwac i trzeba sie wspierac ,mnie takie cos w pewien sposób pomaga ,bo nie czuje sie sama ,wiem ze Wy tez jestescie po podobnych przejsciach i macie podobne odczucia ,macie racje " im " jest wygodnie miec Nas tak poprostu ,Wczoraj napisałam mu ze jego słowa juz nic dla mnie nie znaczą i nie dzialaja,a on ciagle pisze swoje...nie dociera do niego ze mnie juz nie bedzie on mysli ze mam jakies gorsze dni ale to niedługo sie zmieni...no niestety bede trzymała sie twardo mam nadzieje ze wytrwam...

ja też kochana trzymam kciuki,

Tak się zastanawiam Moniko co u ciebie słychać ??

Ja się znajduję obecnie na emocjonalnym dnie, od wczoraj płaczę i nie umiem przestać, zresztą już nawet nie próbuję przestać, pozwalam łzom płynąć, mając nadzieje że mi ich w końcu zabraknie. Bo najgorsze w życiu to jest nie móc przestać kochać.

Witam.Ja też byłam kochanką''tą trzecią''.Skończyło się to już.NIe jest mi łatwo bo bylo tak że nawet mieszkaliśmy razem.Ja z czasem zapomne.Serce przestanie boleć.Teraz wiem że dobrze zrobiłam kończąc to,bo jeżeli zrobił to jej,zdradzałby też mnie.
Ale współczuje jego żonie.Wiem że on zrobi to znowu.Znajdzie sobie inna.Nie wiem dlaczego "Ona''godzi sie na to.Wiedziała o nas od samego początku.Mimo wszystko poprostu przyjeła go spowrotem.

Dziękuję maxi, na spacerek się nie nadaję heh bo wyglądam dziś jak mały potwór . Najgorsze jest to że wczoraj popisaliśmy trochę, niestety u mnie co w sercu to na wierzchu i się znów nasłuchał, a on naprawdę czuje wyrzuty sumienia więc chyba jestem paskudna.

Witajcie,mnie mija juz miesiac od kiedy powiedziałam stop. ale to nie jest tak ze sie z nim kompletnie nie kontaktuje,tzn od tygodnia zaczęlismy znowu małymi kroczkami.ale tuz po tym jak powiedziałam dosc,po prostu myslałam ze zwariuje ryczałam wszedzie w autobusie idac ulica to jest masakra wiem wiem przezywam to cholernie,i na nic zdało sie moje tłumaczenie ze dobrze zrobiłam itd to boli jak mało co zeby nie zwariowac po prostu znajdowałam sobie zajecia ,akurat znalazłam sobie nowa prace wiec to mi tez pomoglo stanac na nogi bo musiałam sie wykazac a nie płakac, w domu jak łapałam doła zaczęłam sobie cwiczyc rózne takie tam zeby sie troche wyżyć tez pomogło,zaczynam sprzatac ,wymyslam mojemu dziecku rózniste zajecia zeby tylko czymssie zajac to pomaga uwierzcie

No to może i ja się przyłączę...
Popieram Majorkę-jeżeli chce się zakończyć taki układ,trzeba go zamknąć raz na zawsze.Powiedzieć sobie,że to koniec,że kiedyś będzie lepiej,tylko na początku trzeba pocierpieć...
Ja mam za sobą roczną "abstynencję" i z perspektywy tak długiego czasu mogę powiedzieć,że było warto pocierpieć,żeby teraz poczuć wolność.Czuję się w końcu nie związana tym uczuciem,czekaniem na wiadomość,telefon od Niego itp. Naprawdę ciężko było na początku...nawet bardzo.
Bałam się początku roku,bo on wrócił do pracy,tak więc znowu widujemy się codziennie.Ale teraz już wiem,że się uda wytrzymać bez niego
Nie chcę tego wszystkiego przerabiać od początku i tego się trzymam.Pozdrawiam

Majorka.Na razie jestem na tym etapie czytania Twoich postów.Widzę jednak że był moment kiedy wróciłaś do niego,ciekawi mnie jak to się zakończyło.Myślę że podobnie jak u mnie.Ja już raz też wróciłam.Wmawiałam sobie sama że to tylko przyjaźń że to nic takiego.że jak bede chciała to skończe to.Wcale nie jest tak łatwo.Cały czas myślę tylko o nim.Tęsknie za nim.Nowo poznanych facetów porównuje do niego.