Mam cudownego męża, a zakochałam się w innym.

I see You, chyba tak nie jest, że niczego Ci nie brakuje. Po wielu latach związku jest miłość, przywiązanie, ale wkrada się często rutyna, monotonia. Brakuje nieprzewidywalności. Męża znasz na wylot, on ciebie też. Pierwsze lata to zdobywanie, zmiany. Potem już wszystko staje się poukładane. Dzień za dniem leci i możesz czuć jakby nic ekscytującego Cię już nie czekało.
Stąd tak łatwo o te "motylki".
Ale już wiesz, że one są dla ciebie i twoich najbliższych jak trucizna.
Czeka cię praca. Szczere rozmowy z mężem. Nie o twoim "zauroczeniu", ale o tym czego Ci brakuje.
O tym, że wasze życie się toczy, jest bardzo udane, ale stało się ono przewidywalne.
Że chcesz jeszcze coś przeżyć, potrzebujesz bodźców, odświeżenia.
Może razem zaczniecie uprawiać jakiś nowy sport, tańczyć, wyjeżdżać.

To taka uwaga trochę na przyszłość. Masz I see you w moim odczuciu wszystko. Możesz to albo zniszczyć, albo zawalczyć o to, żeby było jeszcze lepiej. Spotkało cię jeszcze wiele wspaniałych niespodzianek i ekscytacji z mężem.
Może ta historia z młodzieńczą miłością jest dla Ciebie znakiem i okazją, żeby zadbać o romantyczne przeżycia z mężem. Żyć jeszcze szczęśliwiej, pełniej. Więcej rozmawiać.
To naturalne I see You, że po wielu wspólnych latach nie ma już takiej fascynacji. Ale można wspólnie pracować, aby wieść fascynujące życie.
Masz wyjątkowe szczęście, bądź mądra. Pracowałabym nad szczęściem z mężem, na poszukiwaniu nowości z mężem.

Jeśli go kochasz to nie niszcz tego...zostaw tego gościa...może po prostu brak Ci adoracji ze strony męża i odnalazlas to u swej"pierwszej miłosci" proponowała bym wizyte w  Poradni Psychologiczno-Psychiatrycznej Magdaleny Senderowskiej. mielismy  zmężem podobny problem, z tym że to on kogos miał...okazało się że ja zajeta dziecmi i praca...tylko wymagałam a zapomniałam...że on tez ma swoje zmartwienia, w ktorych chiała abym go wsparła, abym okazała mu że go nadal kocham...obudziłam sie dopiero jak go z nia zobaczyłam....dzięki wizytom wiele zrozumialam...odnalazlam sama siebie i dostrzegłam jak bardzo sie zmieniłam...oboje nauczylismy się poświęcać sobie codziennie chwile czasu   taka tylko dla Nas...na nowo zaczęlismy chodzic na randki...nawzajem sie adorowac...nasz związak znów nabral rumieńców.Zawalcz o Was...namów męża na wspólna wizyte a jesli "Tobie sie nie uda to na pewno psycholog ci podpowie jak to zrobić.Trzymam kciuki

 Pamiętaj że jak mąż się dowie, to może Ci nie wybaczyć.

Dajcie spokój z pogróżkami W takich sytuacjach jedyne co jest w stanie realnie zmienić perspektywę Autorki to gdyby usiadła sama ze sobą i znalazła uczciwą odpowiedź CZEGO SZUKA w tej nowej/starej znajomości, czego wg niej nie dostała do tej pory (albo nie dostaje aktualnie) i zamiast iść na skróty oddając się marzeniom i mrzonkom o tym "Co by było gdyby.. z Pięknym Romanem, który wyskoczył jak Filip z konopii" zobaczyła, że Roman jest po prostu kolejną wskazówka od życia (tyle że w ładnym opakowaniu) żeby ogarnąć własne emocje.

Romek jest tak naprawdę postacią drugoplanową w życiu uczuciowym Autorki, za to gra ja "pierwszoplanowo" , bo tak grać musi żeby było bardziej dramatycznie i żeby wyrwać Autorkę z marazmu emocjonalnego