czy warto walczyć ?

Dla mnie to żadna konkurencja,skoro to ona kontaktowała się ze mną to chciała chyba zrobić konkurs,która wytrzymie dłużej. Tym sposobem to ona przegrała poniżając się do tego stopnia.
Może wygra tą swoją nagrodę, ale to ja jestem zwycięzca w tym plebiscycie,który zdobiła. Ale o czym my mówimy? Ludzi ceni się za to co sobą przedstawiają, nie liczą się puste słowa, a ona to jeden wielki pustak.

Jutro znowu wyjazd nie wiadomo na jak długo. Wyjazd z dzieciakami tuż, tuż. A on niech tam sobie pokazuje te swoje ja.
Dobrze tak odsapnac i nabrać sił i pomyśleć o sobie.....wypadzik rowerem,pogaduchy.
I

Po prostu odpowiedziałam na zapytanie,a tłumaczyć przestałam tydzień temu co jest miedzy nimi też mnie g....o obchodzi i nie mam zamiaru sobie nimi d...y zawracać, bo uwierz jest wiele ciekawszych rzeczy do robienia,a na brak zajęć to ja nie mogę narzekać. Próbujesz coś wymawiać mi,przypominasz mi moją teściową po komunii .
Ona  też słyszała to co nikt nie mówił i widziała to czego  nie było. Więc ludzie ja wiem jeszcze co widzę, słyszę, mówię, a że do pewnych wypowiedzi trzeba się cofnąć to juz trudno.
Ja w sobie czuję spokój, nie czuję się jak zagrożona,bo wszystko co robię, robię z myślą o sobie i nie licze na pomoc męża, bo jej nie potrzebuję ot po prostu.

Przeprosiny przyjęte! Podobami się ,że dzięki waszemu wsparciu mogę nareszcie dobrze czuć się ze samą sobą. Nie czuję się ofiarą, nie rozczulam się juz nad sobą, choć nie ukrywam jest przykro,ale to naturalne
Od poczatku próbowałam zmienić na lepsze to co było we mnie złe, nie przerabiałam m.,ale tego nie docenił. Nie płacze już z tego powodu, myślę, że zasługuje jeszcze aby w życiu spotkało mnie coś dobrego. To co jest we mnie zostanie docenione.
Niedawno usłyszałam, że nikt by nie pomyslal ,że tak cierpienia.
Zawsze uśmiechnięta, potrafiła pocieszyć innych,a sama bylas klebkiem nerwów. Odpowiedzialam, że chciałam ukryć to całe zło przed światem, ale były też chwile dlaczego mam być jakimś Zgredek skoro ludzie zawsze kojarzyło mnie z uśmiechem na twarzy.
Dziś wiem,że taka lena to naprawdę ja .
Ciepła, czuła, w miarę rozsądna...każdy popełnia jakieś błędy, nieba uchyle tym ,którym kocham,zawsze znajdą oparcie w mojej osobie.
Nie chcę się zmieniać, a to,że dostałam kosza nauczyło mnie ,że nie  wszyscy muszą być szczęśliwi, ale na to zasługuje każdy z nas.
Mi też kiedyś zaświęci słońce

Lena czy ty chodzisz lub będziesz chodziła do psychologa? Czy raczej sama radzisz sobie z myślami?

Dlatego też podjęłam decyzję, aby dzieci w szczególności syn skorzystał również z tej pomocy.

Właśnie ja w ciszy nie potrafię za długo funkcjonować. Kolejna rocznica będzie terminem,tyle jeszcze przetrzymał.
Wtedy będzie łatwiejsza i trochę stabilniejsza sytuacja finansowa. Nie wyobrażam sobie sytuacji,że ja mieszkam pod jednym dachem z dziećmi i przyglądam się jak m...np.wyjeżdża sobie na randki .
Tego chcę zaoszczędzić dzieciom.
Może to trochę za długo dla niektórych, ale  w 2015 r.chcę wejść z jasno obraną drogą.
Przygotowane będą dzieci i nie przeżyją takiego szoku,wizyty u psychologa też im pomogą,każdy myślę będzie miał czas aby przygotować się i dorosnąć. Ja będę musiała mieć siły za wszystkich,bo zacznę wszystko od nowa i lepsze to niż być nie szanowanym przez partnera,który sam nie wie czego chce.
Powiedziałam mu kiedyś, że to ja wszystko rozwalę,bo tak nie można żyć.

Lena to dobrze, że korzystasz z fachowej pomocy. Masz rację: co innego przeczytać, a co innego usłyszeć to na głos od kogoś postronnego.
Czytam ciebie i mam wrażenie, że od tego momentu, w którym postanowiłaś odpuścić, pozbyłaś się jakiejś wewnętrznej presji by to wszystko ciągnąć. I od tego momentu chyba poczułaś trochę spokoju. Jakbyś zaczęła normalnie pisać jak zdrowy człowiek, a nie taki obłąkany. Kurcze nie umiem tego ubrać w słowa, nie obraź się.

Lena nauczysz się żyć ze sobą, a właściwie przypomnisz sobie sama siebie. I uwierz mi przyjdzie taki czas, że polubisz ten stan, bo będzie on miał lepszy wpływ na ciebie, niż to wieczne zamartwianie się czy oni ciągle się ze sobą kontaktują.
Mam ochotę zdzielić twojego męża po twarzy. Nie uznaję przemocy, ale mu się należy. Innym zdradzaczom zresztą też.

Lena musisz sie trzymac
Nie zmieniaj swojej postawy wobec niego .

Mozesz  liczyc tylko i wyłacznie na siebie wiec musisz byc silna dla siebie i dzieci .

UR ???

Wszystkiego Najlepszego 

Moja recepta 34 kroki  daje efekty.
Cisza jaką postanowiłam wprowadzić  daje zadziwiające efekty. Mąż już mówi, że nie lubi takiej sytuacji,dostrzega że jestem pewna siebie,zrobił się jakiś troskliwy.
Wczoraj pokazał jaja i sam przed sobą przyznał się ,że wie dlaczego dzieci nie kontaktują się z nim. Zaoferował swoją pomoc ,abyśmy razem walczyli o syna,bo on beze mnie  nie da rady.
Mówi mi ,że dam radę  ze wszystkim,bo zawsze sobie świetnie radziłam.
Cóż za przemyślenia naszły tego mojego meżusia.
Zawsze miałam w nim wsparcie i wiarę ,że mi się wszystko uda.
Sytuacja jaka się wydarzyła sprawiła, że uwierzyłam jeszcze bardziej,bo mogę istnieć bez niego.
On to chyba zaczął dostrzegać. Widzi moją pewność i to,że odstawilam go na bok.
Czyżby czuł się zagrożony. Mimo tego nie wymiękam ,postaram się być konsekwentna.
Dziwne jak byłam taka dobra i wspierająca to nie poświęcał mi tyle uwagi teraz zauważa najdrobniejszą.
Nie kumam  tego.
Może znowu ktoś będzie na mnie zły za te słowa, ale bardzo, bardzo mi go brakuje.
Jednak ostatni kubeł jaki mi wylał na głowę sprawia,że nie patrzę przez różowe okulary.
Jest to tak trzeźwe  myślenie jak nigdy dotąd i tego się będę trzymać.

Lena bo to chyba jest tak jak z tym króliczkiem: cała frajda to go gonić, ale jak się już go złapie to po jakimś czasie zaczyna się nim nudzić. Mąż miał tak samo: po co miał się starać skoro to ty goniłaś. Przestałaś latać, kombinować jak to skleić i nagle role się odwróciły. Faceci to zdobywcy, lubią polowania. Może dlatego ta kochanka, która jest tak niedostępna jest tak atrakcyjna? Bo ten króliczek nie dość, że nie złapany to wlazł na drzewo i nie da się po niego sięgnąć. Więc oni tak siedzą pod tym drzewem i tęsknią za tym ulotnym marzeniem, a z oddali wydaje się on atrakcyjny i idealny.
Lena trzymaj się. Cokolwiek zdecydujesz zrób tak, by było dobrze tobie i dzieciom. A to, że tęsknisz za nim to chyba normalne. Nie da się uczuć wyłączyć w dwa dni.
A jakieś koleżanki masz? Zawsze kawa na mieście i plotki to sposób na oderwanie się od złych myśli. Nie siedź w domu. Idź do ludzi jeśli jest tak, że zamknęłaś się w sobie. A jak mieszkasz na Górnym Śląsku to sama się z tobą umówię.
Ryba też przyjdzie. Co nie Ryba?

Ryba nie wiem. Nie da rady do niej napisać maila, bo go ukryła w profilu. Sama jestem ciekawa czy jej mąż w końcu zdecydował: żona czy kochanka.

Wpadnij na swoim dwukołowcy do Ani a ja dojadę autkiem i pojedziemy w sina dal ..... A moze do Belli

I jak wesoło  się zrobiło ! Tylko powtarzać sobie życie jest piękne i od nas  wszystko zależy. Jadę w plener na trzy dni ,czego jeszcze  chcieć!

No właśnie Lena jak tam wyprawa? A może ty do mnie jedziesz? Nic nie gadałaś, no chyba, że niespodziankę mi zrobisz?
Ryba to super. Mam nadzieję, że się odezwie. Jestem ciekawa, czy mężowi dała coś ta wyprowadzka. No i czy koleżanka dalej w jego sercu gości.

Dni spędzone bez telewizji ,internetu. Czas poświęcony dziecku bezcenny.
Nogi obolałe od wędrówek.
Samopoczucie wspaniałe, ale jak sobie pomyśle o dzisiejszej szarej rzeczywistości to skrzydełka opadają. Doprowadzić to wszystko do ładu to jest dopiero wyzwanie.
Kontakt z mężem znikomy.

Lena przykro mi, że tak się sprawy mają. To co zostało zamiecione pod dywan zaczęło po prostu śmierdzieć i się wylewa.
Może gdybyś ucięła to wszystko te 16miesięcy temu, dziś bylibyście w innym miejscu.
Dzieci patrzą i wyczuwają to co jest między rodzicami. Widzą, że mąż nie szanuje żony, to dlaczego one mają cię szanować. Ojca mają za nic, bo zamiast być dla nich wzorem jest zerem.
Czy rozmowa z dziećmi coś by dała? Tylko jak masz im cokolwiek wytłumaczyć, skoro sama jesteś uwieszona w próżni i nie wiesz jaka drogę obrać?

Nie odpuszczam ,szczególnie młodszemu,bo starszy ma swój plan.
Dziś przekonałam się ,że znakomitym sposobem na zrobienie zaległych prac jest zakluczenie kuchni.
Było to i dla mnie śmieszne,ale mały lubi  jeść ,więc warunkiem na zjedzenie kolacji było napisanie zadań domowych z trzech przedmiotów.
O dziwo pełen sukces ,bez próśb i gróźb wykonał wszystko i dostał klucz do kuchni.
Miły wieczór nadal trwra,dobra mama pozwoliła zobaczyć jeszcze ciekawy film.
Jak fajnie nie słyszeć tego ciągłego narzekania jaki to on nieszczęśliwy. Jutro kolejne starcie.
Mąż zadzwonił i mały odebrał telefon,nie zamienił z nim nawet kilku słów. Gdy oddzwoniłam tłumaczył się,że jest zmęczony.
Przykre,że nie potrafi się trochę wysilić i powiedzieć chłopcu coś miłego.
Jak widzicie mój kręgosłup musi znosić wszystko za dwóch ,i jak on chce wychować dzieci jeśli wszystko ma się kręcić w okół niego,a to one potrzebują ojca i już o nic nie proszą.

Właśnie pozytywne myślenie,tego mi potrzeba.ldę trzy kroki do przodu,a za chwilę dwa do tyłu.
Nikt  nie obiecywał jednak,że będzie łatwo.
To właściwie jest tak jak bym była już sama z tym całym bałaganem.
Ale jak to mówią ,ktoś musi zarabiać,a ktoś musi panować,aby wszystko miało ręce i nogi ,i aby było do czego wracać.
Czas wolny jak to ostatnimi czasy bywa tradycyjnie z dziećmi.
Przyznam się, że tydzień był tak intensywny od rana do wieczora,że jutro jedyne marzenie to łóżko i truskawki.
To jest plan ,który może się spełnić.

Co widzę?
Dla dzieci tata to określenie daj kasę.
On nie zrozumie,że gdy go nie ma to on powinien kontaktować się z dziećmi i pokazać, że mu na nich zależy.
Gdy doszło do mnie,że oni nie szukają z nim kontaktu tu mnie aż zmroziło.
On nie może sobie tłumaczyć, że pracuje,jest zmęczony i nikt nie powinien się go czepiać.
To są dzieci,które potrzebują zainteresowania ze strony ojca tym bardziej po tym co zrobił powinien pokazać, ze co by się nie stało one zawsze będą ważne. Tego nie ma ,a on za parę lat zorietuje się, że nikt z nim nie rozmawia,bo sam ich do tego przyzwyczaił.
Ja wiem jedno takie życie jak teraz będzie prowadzić do totalnej katastrofy.

Co z tego,że może osiągnie to,że będzie miał więcej pieniędzy. Praca,którą wykonuje nie zawsze przynosi korzyści.
Jak na razie są nerwy i długi .
Wierzę w niego ,że z nie jedną sprawą sobie poradzi,ale na wiele rzeczy nie ma wpływu. Dla mnie jest warzniejsze to do czego się wraca.
Pieniądze są potrzebne,ale ja wolę jeść mniejszą łyżką i mieć przy sobie szczęśliwą rodzinę .
On ucieka w pracę i myśli, że za to go trzeba szanować. Owszem pełen szacunek,ale chyba wszyscy zaczynamy kojarzyć to z ucieczką z domu.
Nie było i chyba nie będzie utrzymywania wspólnych relacji  ..chodzi mi o bycie razem,robienie wielu rzeczy wspólnie ,bo toscala rodzinę.
Jest tylko cieszenie się chwilą, a to widzę, że im nie wystarcza.
Oni potrzebują go ,rozmów ,bycia razem,a to teraz się urywa.
Go nie ma coraz częściej w domu ,wpada jak gość, wszyscy chcą ,żeby w tym czasie,aby jakoś normalnie spędzić czas.
Choć zwykle kończy się tym ,że śpi, bo jest zmęczony i zapytania się co słychać, a dzieci odpowiadają dobrze ,choć dobrze wcale nie jest i to mu wystarcza.
Co człowiek ma z tego życia ,nam życia zabraknie ,aby nauczyć się być razem ,a winni będziemy my ,bo co od niego chcemy przeciez robi to dla nas.
Dzieci chcą ojca,ja męża i to ,że będzie parę złotych więcej nie sprawi,że będziemy szczęśliwsi.
Przez 20 lat nigdzie nie wyjechaliśmy wspólnie, zawsze praca,praca,praca.
Starsze dzieci wypominają,a młodsze mają nadzieję, a ja co mam im mówić !!! Że ojciec nie wie czego chce,nie wie na czym mu zależy, bo się wypalił. Jeśli on nie widzi swojej winy w tym ,że chłopcy zawalają szkołę i stali się innymi osobami.
Nauczyciele zauważyli, a on  mówi, że nic im nie zrobił ,bo nic do roboty nie mają to powinni się uczyć.
Mało tego ,ma pretensje do mnie,że im powiedziałam i to jest moja wina.
Może rozmawia się nam teraz lepiej,ale to myślenie jego nie pokrywa się z moim.
U mnie brak tej konkretnej deklaracji powoduje,że się widzę lepiej,jaśniej. Jeśli nie dociera  do niego to co się dzieje z dziećmi, to o mnie nie myśli wcale.
Zaspokajanie potrzeb było dla niego brakującym ogniwem,a teraz nie ma takiej masy ,która to połączy.
Wiem jedno ja tak nie chcę i musi zrozumieć, że nie da się narzucić komuś co ma myśleć, nawet dzieci są bardziej konkretne w rozmowie niż on.
Rozmawiasz z człowiekiem,a czujesz,że  to tylko rozmowa,rozmowa o pracy,dzieciach.
Ja chcę czegoś dla mnie i tego nie zmienię.
I jeśli ktoś mi mówi, że do psychologa mam sobie chodzić za własne pieniądze ,a nie widzi,że taki wizyty pomagają to  nad czym tu płakać. A jednak płaczę !!!!
Rodzina rozwalona,kłopoty z dziećmi, a on powie nic złego nie robi.
Do cholery czy można, być tak głupim ,do czego doprowadzi to

Lena

Ja jestem przykładem na to, że nie warto walczyć.

Mój mąż również ma do mnie pretensje, że powiedziałam dzieciom. Swego czasu on się zakochał, ja z dziewczynami wyprowadziłam, ale miałam dalej udawać , że jest ok. U młodszej pojawiły się problemy w szkole, pani zwróciła głównie uwagę na jej stan emocjonalny; z radosnego trzpiota zrobiła się zamknięta w sobie itd.; miał iść do nauczycielki... nie poszedł... to było rok temu... w międzyczasie wzloty i upadki jak u wielu tu piszących walczących kobiet. Upokorzenia nie mające granic, zachowania typowe dla psychofaga.
I teraz, gdy postawiłam sprawę na ostrzu noża, powiedział, że on ze mną nie umie rozmawiać (nigdy nie chciał, a jak już coś mówił to tylko epitety raniące mnie), chce porozmawiać w towarzystwie osoby trzeciej.

On uważa, że wszystko to moja wina... przy czym ta panna sprzed dwóch lat ciągnąca się dalej to jego druga kochanka, a pomiędzy był również flirt z trzecią. O tych wiem, udowodnione... a ile było jeszcze, kto wie czy on sam potrafi zliczyć

Zapraszam do obejrzenia tego kabaretu; żeby było weselej, to właśnie mąż przysłał mi swego czasu tego linka

http://www.youtube.com/watch?v=slTu_AG0m00&feature=youtu.be

Czy to ,że ojciec,który nie wie o czym rozmawiać z dzieckiem przez telefon  nie jest przerażające?
To już działa na dwie strony,a najbardziej przygnębiające jest to ,że dziecko mówi ,że tata woli rozmawiać i być z obcymi.
Co ja mam im mówić?, że są dla niego ważne, przecież powinny to słyszeć od niego!!!! Czy faceci naprawdę nie rozumieją, że muszą dać coś od siebie,że  dzieci potrzebują rozmów, bycia razem robienia różnych rzeczy wspólnie?? Nie chodzi tu o mnie,ale to co mamy wspólne, najcenniejsze.
My może nie będziemy razem,ale to co on zrobi w ich kierunku myślę, że będzie owocować w dalszym życiu.
Czy facet myśli,że wszystko sprowadza się do pieniędzy ,a nigdy nie ma ich tyle,żeby się nie martwić.
Czy one docenią to jego poświęcenie myśę,że nie.
Zawsze będą kojarzyć sobie,że go nie było i nigdzie nie byli razem,a gdy jest jakaś rozmowa to tylko kończy się karą, bo na takie sytuacje teraz trafia.  Nauczyciele widzą, że coś jest nie tak,a mu nie można przepowiedzieć i słyszy się wciąż.. W głowach im się przewraca ,za dobrze mają.
Jak mu uzmysłowić, że jest im potrzebny ????

Mój mąż twierdzi ,ze nie jest tak łatwo znaleźć sobie kogoś. Jak to powiedział przez tyle lat nie zaliczył żadnej prostytutki ,a gdy nie wyrobił już i spotkał kogoś to dała mu to co najlepsze i to co najgorsze. Niestety dupa nie traktor,a ciągnie. Skoro rozmawiał z nią trzy tygodnie temu,tydzień temu dostał od niej SMS ,ze nie ma się wtrącać w jej życie! Sam mi to powiedział i dodał,ale ja nic złego nie zrobiłem.
To jak słyszę to aż mnie skręca !!!!!!!!! Może on nie należy do takich bawidamków,ale w tym co robi jest mistrzem od 6 miesięcy.
Sprawia to ,że jak pomyślę o tym to mam odruch wymiotny.

Mój mąż twierdzi ,ze nie jest tak łatwo znaleźć sobie kogoś. Jak to powiedział przez tyle lat nie zaliczył żadnej prostytutki ,a gdy nie wyrobił już i spotkał kogoś to dała mu to co najlepsze i to co najgorsze. Niestety dupa nie traktor,a ciągnie. Skoro rozmawiał z nią trzy tygodnie temu,tydzień temu dostał od niej SMS ,ze nie ma się wtrącać w jej życie! Sam mi to powiedział i dodał,ale ja nic złego nie zrobiłem.
To jak słyszę to aż mnie skręca !!!!!!!!! Może on nie należy do takich bawidamków,ale w tym co robi jest mistrzem od 6 miesięcy.
Sprawia to ,że jak pomyślę o tym to mam odruch wymiotny.

Masz rację, że to dorosły facet tylko dzieci żal.
Ja widzę, że on myśli tylko o sobie,  i to on nie zasługuje na podanie ręki, ale dzieci do cholery są wspólne to czemu ja muszę sama nosić ten trud? A ja naprawdę nie dam sobą pomiatać!  I tu ukłon w waszą stronę !  Nie można być ofiarą losu,trzeba go wziąść w swoje ręce .
Robię te moje kroczki ,ale nigdy nie zarzuca sobie,że byłam nieuczciwa. Ja gram fer!!!!  Trzeba ponosić konsekwencje tylko na to potrzebuję jeszcze czasu,aby poukładać to wszystko. Chciałoby się mieć wszystko za sobą, ale niestety  trzeba pocierpieć,żyć własnym życiem i brać garściami to co inni nam dają .
Wiem,że dobra mama to szczęśliwa mama .
Nie mam takiego męża jak dobra23 ,ale cóż żyć trzeba , i tu słowa córci,,mamuś pomyśl o czymś przyjemnym!!!

Ech Lena,
Jakoś mi smutno, gdy Ciebie czytam.
Utknęłaś.
Co Ciebie powstrzymuje, żeby zrobić duży, wyraźny krok w kierunku, który Ty obierzesz?
O co chodzi?
Czego się obawiasz?
Twój gniew i złość na męża, na los przeszkadza Tobie w jasnym myśleniu, w sprawnym działaniu.
Dlaczego nie powiesz wóz albo przewóz?
Nie wiem jak dla Ciebie, ale dla mnie sytuacja, w której Ty teraz jesteś to jakaś porażka.
Trudno mi to nawet nazwać.
Co Ciebie bardziej przeraźa?
To, że on zupełnie zniknie z życia Twojego i dzieci?
Czy to, że będziesz dla niego alternatywą o niezbyt wysokim priorytecie?

lena
ratuj przede wszystkim siebie, a potem dzieci. Dzieci musza mieć silną matkę, która wie czego chce. Przyszłosc ma rację, stoisz w miejscu, to widać. Ja wiem jak się czujesz, wierz mi, miałam to samo, u mnie na całe dla mnie i dzieci szczęście, to on podjął decyzję, ale wiem że gdyby nie podjął musiałaby ja ją podjąć bo bym się wykończyła. Teraz dopiero wiem, że należało go od razu wyrzucić, a nie czekać na nie wiadomo co. Ja wiem, że Ty czekasz, aż on się ocknie i może wpadniecie sobie w ramiona, ale na 99% tak się nie stanie i im szybciej to zrozumiesz tym lepiej bo masz wtedy szanse na normalne życie.

A jego ojcowską rolę, zostaw, olej, będzie zbierał żniwo, ale to nie powinna być już Twoja historia. A jeśli ma taki kontakt z dziećmi, to ręczę Ci, ze jak się rozejdziecie, jego kontakt z nimi będzie zerowy.

lena
ale nie masz męża jak dobra i to jest właśnie ta różnica.

To dobrze, ze wiesz w jakim kierunku idziesz, idź takim tempem jakim uważasz, byleś tylko się nie patrzyła za siebie.

Lena
przekleiłam własne słowa z innego tematu, bo tu również pasują jak ulał

Każdy musi sam przeżyć swoje życie.
Rad warto słuchać, ale trzeba pokierować się swoimi emocjami, rozumem. Nie ma reguły. U jednych górę biorą na "dzień dobry" emocje, u innych rozum od razu wkracza do akcji.

Ja dałam drugą szansę 7 lat temu. Czy słusznie postąpiłam? Patrząc z perspektywy czasu... nie. Teraz musiałabym dać trzecią .
Czy żałuję? Może byłabym teraz w zupełnie innym miejscu w życiu, może w lepszym, nie wiem. Może żałowałabym, gdybym wtedy te 7 lat temu tej szansy nie dała. Może żyłabym z odczuciem, że byłoby fajnie. Dałam szansę i okazało się, że fajnie było do... następnego razu

To bardzo skomplikowane tematy. Z boku wszyscy jesteśmy bardzo mądrzy, ale kiedy znajdujemy się w centrum wydarzeń naprawdę ciężko na obiektywne spojrzenie.

i w każdej minucie, sekundzie o tym pamiętaj...