Moja córka została złapana na kradzieży w sklepie

Ależ ja nie pozwalam. Odnośnie chłopaków tłumaczę sprawę tak,że póki co "to,co od pasa w dół należy tylko do niej i nikomu nic do tego". Co nie zmienia faktu,że kiedyś doczekam się i tego...

Witajcie Wierzcie mi,argumentuję dosadnie wszystko co mówię.Z przykładami,z uzasadnieniem i pełnym rozwinięciem tematu. Wałkuję to do obrzydzenia. Jak już wcześniej napisałam nigdy nie da się przewidzieć toku wydarzeń i nigdy nie wiem,co życie przyniesie. Również w sprawie "pierwszego razu". Ale ten wątek jest przecież o kradzieży w sklepie,więc nie rozpisuję się w nim o inicjacji seksualnej i problemach z tym związanych.
Jeśli pojawia się jakaś niezgodność między mną,a moimi dziećmi,zazwyczaj robię tak,jak już wcześniej pisałam-przedstawiam swoje zdanie,dziecko swoje,argumenty się ścierają ze sobą,a wybór pozostawiam dziecku.I odpowiedzialność za swój wybór.
Moja córka się stara. Bardzo. I dobrze jej to wychodzi. Wczoraj powiedziała mi,że" przecież musimy sobie pomagać". I to w sytuacji,kiedy pomogła mnie w domu. Fajne podejście:)

Surowo została potraktowana Twoja córka. Byłam prawie pewna, że skończy się na pouczeniu.

Sprawa trafi do sądu. Przyjdzie do waszego domu kurator. Z kuratorem porozmawiasz i Ty, i córka. W sądzie, jeśli sprawa się odbędzie, złożycie zeznania. Gdybyś, co proponuję, potraktowała to jako niezłą nauczkę dla córki, byłoby Ci łatwiej. Pisałyśmy wyżej nie o karaniu córki, tylko o poniesieniu przez nią konsekwencji. Sprawa w sądzie jest konsekwencją, być może tak dotkliwą, że nigdy niczego nie ukradnie.

Liczyłaś na wsparcie ze strony męża? Na jakiej podstawie?

Mi się wydaje ze ojciec powinien udzielić wsparcia córce nie w tej głupocie co zrobiła, nie chodzi o bagatelizowanie sprawy, pewnie ze to dziewczyna konsekwencje poniesie ,ale widząc jak córka się zachowuje, jak to przezywa, dostała tików nerwowych,to jednak jakies tam ojcowskie zainteresowanie jej stanem psychicznym powinno być. Kare swoja poniosła i poniesie ,lecz druga sprawa to nie może tak być ,ze ojciec nie interesuje się zżyciem córki, co z nia się dzieje

Jeszcze nigdy w życiu nie miałam wsparcia u nikogo.Łzy mi popłynęły po policzku,wybaczcie...Tu jedynie u Was...

Tak od razu kuratora dają ? Może naipierw pouczenie dostanie .

Masz racje .

Nie,nigdy nie było żadnego pouczenia,ani nawet skargi.Pierwszy raz w życiu mamy obie do czynienia z prawem.

Skoro sprawa kradzieży została zgłoszona na policją, to jest ona zobowiązana do podjęcia określonych prawem czynności. Jedną z nich jest skierowanie do sądu rodzinnego, ten zaś zobowiązany jest do wszczęcia postępowania wyjaśniającego. Jedną z metod jest dokonanie wywiadu środowiskowego; wywiad tej jest przeprowadzany przez kuratora.

Pani na Policji powiedziała nam,że zrobiła już wywiad o nas i wypadliśmy bardzo ładnie.I że o nas nic złego nie można powiedzieć.Nic nam nie brakuje.Ale miała już sprawy o złotówkę i też taka była procedura.Marna to pociecha...Dziękuję Wam za wszystkie wpisy:)

Ale podaliśmy już na Policji numery naszych telefonów,aby kurator mógł się z nami skontaktować,więc raczej nie ma co liczyć na cud. Tylko nie jestem pewna jaka będzie kolejność zdarzeń:najpierw przyjedzie kurator,czy najpierw będzie sprawa w sądzie?
Wielokropku,staram się na co dzień nie nakręcać tego tematu z córką. Fajne było ostatnio wybieranie sobie przez nią nowej spódniczki na Allegro. Albo taka fajna akcja,którą z koleżanką przeprowadziły w szkole-w domu szykowała takie specjalne książeczki z wzorami matematycznymi,a potem za zgodą dyrekcji szkoły sprzedawała je i za te pieniążki chce zaproponować szkole zakup nowych luster do łazienki.
Ja myślę,że to będzie taka prawdziwa,bolesna nauczka dla niej i że wyjdzie na ludzi. I że wszyscy wyciągniemy z tej sprawy właściwe wnioski na przyszłość... i jeszcze jedno-córka przyznała mi się z wielkim płaczem,że boi się wchodzić do jakiegokolwiek sklepu w naszym miasteczku.Nie wspominając o tym,w którym ukradła te nieszczęsne słodycze

Myślałam od razu po tym zdarzeniu o tym,abyśmy poszły razem do sklepu i aby córka przeprosiła.I wciąż tez o tym tak myślę.Ale ona nie chce iść-panika,strach,wstyd,płacz...Nawet po chleb do najbliższego sklepiku nie chce mi "skoczyć"... Więc przestałam na razie wspominać o tych przeprosinach,bo na siłę to nic nie zdziałam chyba...

Zgadzam się. to nie jest Twoja wina. Być może impuls. chęć poznania czegoś nowego... Na pewno wszystko skończy się pomyslnie:)

Już wyluzujcie- jak sprawa poszła przez sąd, to wystarczy.Koniec tematu i żyjemy dalej.

Od razu,kiedy to się stało,byłam wstrząśnięta.Kradzież nie mieści się bowiem w moim systemie wartości,nie umiałam tego pojąć,zresztą nie wiem czy dzisiaj cokolwiek z tego rozumiem. Odkryłam,że się pocięła-na tym się skupiłam.Do dziś moja córka nie wyszła z domu do żadnego sklepu i nie umiałam niestety do niej dotrzeć w tej sprawie.Ale wróciłam wczoraj do tego tematu,kazałam jej jeszcze raz zastanowić się nad sobą.Odpowiedziała,że nie umie tego zrobić,tj.pójść do sklepu i przeprosić.Jutro znów zacznę z nią ten temat.
Ale ta pani,która ją złapała opowiedziała o tym swojemu mężowi,a ten z kolei mojemu w pracy,bo pracują w jednej firmie. I jej mąż powiedział mojemu,że ona na prawdę nie mogła inaczej postąpić.Podpytywał,czy udało nam się jakoś "załatwić" tą sprawę,czy odpowiednio "zagadaliśmy" z policjantami itd. A mój na to,że niczego nie załatwialiśmy i nie zamierzamy,a co ma być,to będzie. To tamten pan był zdziwiony...A panią spotkałam tylko raz w sklepie,to omijała mnie szerokim łukiem i udawała,że nie widzi...
Ciężko mi robić zakupy,ale powiedziałam sobie,że przecież ja nikomu nic złego nie zrobiłam,więc czemu miałabym nie kupować tam,gdzie zazwyczaj. Ale kiedy mam gorszy dzień idę na zakupy gdzie indziej,ten wstyd jednak jeszcze czuję.
Często myślę o tym,jaka na prawdę jest moja córka.To tak,jak by czasami miała zaćmienie umysłu.Raz szokuje mnie pozytywnie,raz negatywnie.Ona potrafi innych strofować ,zna na pamięć wszystkie reguły i zasady,a robi coś przeciwnego.Tak,jak by mówiła mi dokładnie to,co chcę słyszeć i pokazywała to,co chcę widzieć.A za plecami robi coś,co mi się w głowie nie mieści. Albo najpierw robi,a potem myśli.
Był dzisiaj u niej ten chłopak.Chyba znów są parą.Zapytałam,czy on wie.Tak,powiedziała mu.A on...podarował jej fajny łańcuszek z przeprosinami za to,że kiedyś ją zastawił.I obiecał,że nie zostawi jej samej z tym wszystkim.I była dziś zwyczajnie szczęśliwa.Życie toczy się dalej.

Witam ponownie. Niestety nie udało mi się namówić córki do wizyty w Biedronce celem przeprosin , jedynie tyle,że kiedy poproszę idzie po zakupy do pobliskiego spożywczaka. Poza tym z domu nie wychodzi prawie wcale,chyba że z rodziną. Wczoraj wieczorem odwiedziła nas długo wyczekiwana Pani Kurator,a dziś rano odbyła się sprawa w Sądzie dla Nieletnich. Dla mnie ciężkie przeżycie,dla córki jak widzę też.Mąż był z nami,widzę że również poruszony.
Sprawa zakończyła się umorzeniem,córka dostała pouczenie. Wywiad w szkole i w naszym środowisku pokazał,że jesteśmy dobrą rodziną prawidłowo wychowującą dzieci i zdolną do samodzielnego ich wychowania. Pani Kurator i Sąd raczej nie widzieli wielkiej tragedii... Nałożono na nas koszty sądowe w wysokości 100 zł.

Nooo... aż współczuję dziewczynie, że uruchomili jej aparaturę jak dla przestępców...

Sprawa umorzona , dostała pouczenie , a co z kuratorem dalej będzie przychodził ?

Dzielnicowi już nie robią wrażenia na dzisiejszej młodzieży. Mam taki przykład w rodzinie.

Witajcie Nie wiem,czy jeszcze śledzicie moją historię. W każdym razie chciałabym podzielić się z Wami taką moją małą radością-będzie mi lżej na sercu Otóż moja córka kilka razy poszła na zakupy do naszej Biedronki. Pierwszy raz ze mną,a potem z koleżanką z klasy. Cieszę się,że jakoś się przełamała. I wychodzi po południu do tej koleżanki-fajna dziewczyna,wzorowa uczennica,miła osóbka. Moje dziecko odzyskało chęć do życia w każdym razie...
Jednak panie w sklepie nadal odwracają ode mnie wzrok-te,które ją złapały na kradzieży...tzn,kiedy jak zawsze mówię im "Dzień dobry" z uśmiechem jak to ja , one udają,że mnie nie widzą...

Wiem Wielokropku kochany-miała przeprosić za to,co zrobiła. Nie umiem dotrzeć do niej w tej sprawie. Chciałabym pójść z nią,ona nie chce. A ja za nią nie powinnam raczej przepraszać... Ale tak sobie myślę,że skoro już w ogóle wyszła z domu i skoro przełamała się aby wejść do sklepu,to może teraz ją namówię do tego gestu. O ileż łatwiej było by mi spojrzeć Paniom w sklepie w oczy...
Wiesz Wielokropku,często zastanawiam się kim jesteś. Szkoda,że nie możemy razem wypić sobie czasem kawki-fajnie jest mieć taką mądrą osobę za przyjaciółkę Dobrze, że choć na forum mogę Cię znaleźć... Pozdrawiam Cię serdecznie

Wielokropku,czy to by było wychowawcze gdybym ja za nią przepraszała? Przecież już dawno zrobiłabym to...

Wielokropku,ja jestem osobą komunikatywną,wiec nie miałabym raczej problemów z rozmową z tymi Paniami. Tylko,czy wtedy stanę się w ich oczach przyzwoitą osobą?Albo moja córka? I myślę,że kiedy wchodzę do sklepu-ja,czy ktoś z naszej rodziny-sprzedawczynie patrzą na mnie jak na potencjalnego złodzieja. Na ich miejscu wolałabym nigdy więcej nie oglądać takich klientów.

Przepraszac kogo? Kasjerki w Biedronce? A co to teraz do nich nalezy sklep?
Juz bez przesady.
Smieszy mnie ta cala sprawa w sadzie, zal mi Ciebie jako matki i zal mi Twojej corki.
To jest przegiecie, za znecanie sie nad zwierzakiem byle jaka kara w Polsce, a za kradziez cukierkow to juz sprawa w sadzie.

Ja bym mojej corce przepraszac nie kazala . Nie wiem co bym jej powiedziala, chyba zeby nie brala sie za cos czego nie umie zrobic, bo wstyd bedzie miala tylko.
Jest kilka przypadkow w ktorych bym sie wkurzyla - gdyby ukradla ze sklepu z ktorego pieniadze ida na cele charytatywne albo gdyby ukradla komus z domu/ samochodu/ torebki i w ogole od prywatnej osoby.

Zyje troche na tym swiecie, i obracalam sie wsrod roznych ludzi, wlascicieli duzych biznesow, bezdomnych, biednych i uczciwych, zlodziei, prostytutek, naukowcow i innych roznych typow.
I naprawde to nie jest tak, ze kradziez jakas skaze na kims robi, bo nie robi. Znam takich co kradna ze sklepu ciagle. Bo mimo, ze pracuja na pelen etat cale zycie ciezko, to nie stac ich na nic fajnego. I te osoby sa takie, ze zycie bym im powierzyla. I zanim takie osoby co to sa cale cudowne i prawe, nigdy z neta nie sciagnely piosenki nielegalnej, nie kradna, zarabiaja pieniadze uczciwie, a sa beznadziejni, ze nawet nie wiem po co sie urodzili.
Oczywiscie ta ich prawosc sprawia, ze wydaje im sie ze siedza w wlasciwym miejscu by oceniac innych.

Uwazam kradziez cukierkow za nic, za nic doslownie i to o niczym zlym nie swiadczy. Zal mi dziewczyny, ze sie wyglupila.
Ja sama ze sklepu ukradlam kilka razy i nie zaluje, tylko smieje sie z tych dawnych przygod jak o tym pomysle.
Nauczka sama w sobie to to, ze ja zlapano.
A babami w sklepie sie nie przejmuj.

Pitagoras czy Ty masz w ogole dzieci?Moja corka zrobila to samo-nie jestesmy patologiczna rodzina-z glupoty.Wytlumaczylam jej,porozmawialysmy i byl to pierwszy i ostatni raz.Nie sluchaj Pitagorasa i Jego rad-rozpowiadanie na prawo i lewo tylko pogorszy sytuacje,z tego co piszesz dziewczyna jest madra i napewno zrozumie swoj blad.