Dlaczego Mężczyzni nie chcą kobiety z dzieckiem

Lubię się z Tobą spierać, Vinngo, ale tutaj nie mam ani potrzeby, ani ewentualnych "argumentów".
Prosta, przejrzyście podana prawda. I kóniec.

Zasadniczo temat wyczerpała pierwsza odpowiedź.

... w porównaniu do kobiet bezdzietnych.

Przy wyborze partnera każdy z nas w głównej mierze kieruje się dążeniem do maksymalizacji własnego szczęścia i bezproblemowego życia. Po co w ogóle rozważać związek z dzieciatą kobietą skoro jest dużo wolnych i bezdzietnych? Wiem, że jest to brutalne. Z różnych powodów te kobiety zostają samotnymi matkami, wiele z nich jest wspaniałymi i godnymi uwagi ludźmi.

Są ludzie którym to nie będzie przeszkadzało - ale jest to zdecydowana mniejszość.
Dlatego tytuł jest jak najbardziej na czasie - większość wolnych osób nie chce się wiązać z osobą która ma dziecko - za dużo zmartwień, za mało korzyści. Za duży wybór w osobach które nie posiadają zobowiązań.

grunt to umieć odróżnić zakompleksionego onanistę, erotomana, gawędziarza, cwaniaczka etc od osoby z którą można się związać.
W tytule wątku jest nie dość że samotna matka, to jeszcze z małym dzieckiem. Mnóstwo jest wątków na tym forum pt "zostawił mnie w ciąży" itp.
Zazwyczaj autorki tych wątków zbyt szybko decydują się na dziecko nie poznając do końca partnera, bądź poczęte dziecko jest wynikiem wpadki.
No hellloooooł. Skoro kobieta podejmuje pochopne decyzje bo motyle, bo miłość lub nie potrafi we właściwy sposób się zabezpieczyć to po urodzeniu dziecka zbiera tego konsekwencje. Dziecko to bardzo poważna decyzja życiowa. Jeżeli nie potrafi się wybrać odpowiedniego partnera, to później pojawiają się tego typu dyskusje.

Ja, Wont, przeżywałem to wszystko. Związane z wielkim uczuciem do kobiety mojego życia. Dlatego wiem, o czym piszę. I przypomnę, że to ja ponowiłem starania, nie ona.
Miałem szczęście, że mnie pokochała, choć wiązało się to z bolesną prawdą o genezie naszego związku. Tym bardziej, że nie byłem dla niej pierwszym lepszym, a przyjacielem, co, jako niedoświadczony, odczytywałem inaczej. Odczułem jednak tę "moją" miłość z jej strony i czułem jej pożądanie przez resztę naszego małżeństwa.  Jej dziecko zaś zdobyło moje serce dużo wcześniej, nim poprosiłem ją o rękę.
Wcale nie neguję, że zdarzają się sytuacje skrajnie inne, w postaci instrumentalnego traktowania partnera przez kobietę z dzieckiem i dojenia go do czasu znalezienia sobie gościa od motylków.
Irytuje mnie uogólnianie z energią wartą spożytkowania w lepszej sprawie.

No i może i rzeczywiście samo pytanie niesie pewne założenie. Nie do końca słuszne. Bo jacyś może i nie chcą, ale przecież sądząc po tym, że większość samotnych kobiet kobiet jednak prędzej czy później układa sobie jednak życie, to chyba nie do końca tak jest.

Wszystko zależy od ludzi. Oczywiście zależy od charakteru, ale też nie powiedziałabym nigdy, że to życiowe łamagi wiążą się z kobietą z dzieckiem. Życiowe łamagi raczej potrzebują kogoś, by podnieść swoje poczucie wartości. Na taki związek decydują się częściej, moim zdaniem, mężczyźni pewni siebie, swojej wartości... To też chodzi o to, że sądzą, że sobie poradzą, że dziecko nie urasta do jakiegoś niebotycznego problemu.

I też uważam, że każdy ma prawo wybierać, kierować się własnymi kryteriami. Tylko przykre jest to uogólnianie. Ale może jak ktoś ma lat 25, to właśnie z takimi do tej pory w większości spotkał się problemami. Bo kobiety 20 letnie i młodsze to na ogół może i mają rzeczywiście dziecko z wpadki...
Później jednak wiele się zmienia. Kobiety 30+ to już całkiem inna bajka.

Tak czy siak tworzenie i rozpowszechnianie takich stereotypów jest krzywdzące. Bo to różne kobiety, wiele tragedii... Może też i błędów... Ale ludzie są niedoskonali. Jeśli ktoś potrafi to zrozumieć i pokochać taką kobietę, to sam musi być wyjątkowy.

Z dzieckiem czy bez dziecka... Przecież Excop też zapewne nie szukał kobiety z dzieckiem. On ją po prostu pokochał. I pewnie nie wymieniłby ją na 1000 wolnych.

Myślę, że czasem właśnie ludzie, którzy nie idą na łatwiznę, są gotowi na trudniejszą drogę, nie płyną z prądem, odnoszą największe zwycięstwo i dostają największą nagrodę. A doświadczona przez życie kobieta na pewno potrafi docenić to co dostaje. Jak ma być źle, to czy nie ma dzieci, czy są wspólne, i tak będzie... Czego to forum jest dowodem. Jak ma być dobrze, jak jest szacunek, rozmowy, to nawet jak są jakieś przeszkody, może być dobrze. Bo problemy, wspólne przeszkody cementują związek.

Tómek, jeśli będziesz wartościowym facetem, to się zainteresują i z dzieckiem i bez. Wartościowym. Otwartym, mądrym życiowo, a nie zaściankowo rzucającym stereotypami cynikiem. To zniechęca. Bezdzietne też.

Ja z dzieckiem, a nie miałam problemu nigdy, by kogoś znaleźć, i to ja wybieram i odrzucam lub nie, więc w ogóle nie wiem, o co chodzi.
Może jednak dziecko nie stanowi aż takiego problemu i całkiem sporo ludzi patrzy na całokształt człowieka, a nie jedną jego część.

Więc może teorie sobie, a życie sobie. Mówi się różne rzeczy, a później życie weryfikuje nasze sądy. Łatwo mówić hipotetycznie, ale gdy spotykamy prawdziwego, żywego człowieka, czasem zmieniamy zdanie. Zwłaszcza jak się okazuje, że nie za bardzo wpasowuje się on w wykuty przez nas (tudzież przejęty) stereotyp. Też już parę razy w swoim życiu użyłam twierdzenia "ja bym". I jednak nie postąpiłam zgodnie z tym, co mówiłam. Może na tym to polega. Może wiele ludzi rzeczywiście nie zakłada takiej opcji, ale się dzieje, a oni ze zdziwieniem zauważają, że ta kobieta prócz dziecka ma jeszcze milion innych cech (może cudownych dla tej osoby).

Zauważyłam, że jeśli ktoś raz spróbuje takiego związku i on nie wyjdzie, to raz, że nigdy nie jest winne posiadane dziecko, dwa, że znacznie łatwiej i chętniej takie osoby wchodzą w taki związek.

A może znasz tylko takich, którym się to wydaje... No że są wartościowi...
A ja sama nie wiem, jakie to cechy. Ot z kimś zaczynasz rozmowę i już wiesz, że fajny z niego człowiek, że podoba Ci się jego spojrzenie na świat, optymizm. Osobiście lubię ludzi, którzy... lubią ludzi... Nie lubię takich, którzy tylko oceniają wszystko na "nie". Cyników. Zakompleksionych, oni najbardziej bywają okrutni. Ot taka próba podniesienia sobie własnego poczucia wartości.
Otwartość i umiejętność przyjmowania czyichś argumentów, niezawieszanie się tylko na swoim, zwłaszcza jak nie za bardzo się umie tego obronić - to ta zaściankowość, sztywność w myśleniu... Sama nie wiem, jak to określić.

Mężczyzna który chce kobietę poznać, być z nią to nie patrzy czy ma dziecko, bo On wie, że chce z nią być. Patrzą na to mężczyźni, którzy mają wątpliwości albo niedojrzali do sytuacji. Bo nie każdy facet jest gotowy na bycie z kobietą i dzieckiem.
To zupełnie normalne.

No ale przecież to właśnie często Kobiety podkreślają, że chca znaleźć drugą połówkę. I jak sie z kims wiązą to na poważnie. No i kobieta która ma z facetem dziecko taką 2 połówkę juz znalazła i była z nią tak blisko, że mają raze dziecko.

To kim po rozstaniu ma być nowy facet dla tej kobiety ? Nową "2 połówką" ? Ile może być takich "2 połówek" ?

Po prostu faceci czasem chcą poznąc kobietę która dopiero z nimi podzieli się macierzyństwem, Czy to niedojrzałość ?

No i tak na logikę: Kobieta która ma dziecko z innym facetem i tamtem facet odwiedza to dziecko, może nawet w jej domu, nie będzie miał takiej kobiety tak bardzo dla siebie, jak takiej, która zupełnie nie ma zobowiązań. Częśc serca i duszy takiej kobiety zajęta jest już przez miłośc do dziecka które jest z poprzedniego związku. Tak więc nowy facet nie może zdobyć całego jej serca. To może przeszkadzać. Nowy fazcet może czuć sie tylko dodatkiem do jej życia, zwłaszcza przed pierwszym wspólnym dzieckiem.

Osobiście nie chciałbym być z kobietą która ma już dziecko. I miałem taką propozycję i ktoś chciał ze mną być ale nie zgodziłem się.

Po prostu ja mam poczucie, że to tak jakby ktoś raz na zawsze zajął już część serca osoby z którą chciałbym być. Zawsze miałbym poczucie, że ten ktoś nie jest ze mną na 100 %.

Może po prostu najuczciwiej jest, jeśli z kobietą z dzieckiem wiąże się facet który też ma dziecko z innego związku ?

Amen.
O tym pisałem już kiedy wspominałem o życiu w trójkącie;)

Hmmm bo dojrzałość to między innymi umiejętność bycia elastycznym. To umiejętność radzenia sobie z problemami. Dojrzali ludzie mierzą się z problemami zamiast szukać drogi, która jest wyłożona marmurowymi płytkami, co by się przypadkiem nie potknęli.
Marmurowe drogi nie istnieją. Może na początku, dla zachęty takie są.

Niedojrzali ludzie prędzej czy później się o tym przekonują. A brak gotowości do pracy nad sobą, nad związkiem, brak akceptacji niedoskonałości partnera... prędzej czy później mści się na człowieku.

Tómek, jak dostrzegam w Tobie, w Twojej postawie sporo niekosnekwencji.

Czyżby dla Ciebie wygląd kobiety był kompletnie bez znaczenia?
Nie musi Cię ona pociągać fizycznie?

Przecież to raczej oczywiste, że potencjalny partner prócz musi być dla nas atrakcyjny, musi nas pociągać fizycznie(przynajmniej w fazie poznawania).
Później przywiązanie może sprawić, że mimo zmiany wyglądu, nadal widzimy w nim kogoś, w kim się zakochaliśmy.

Najpierw piszesz, że te panny, co Cię olewały, jak zaszły w ciążę i zostały same z dzieckiem, zaczęły Cię dostrzegać. Teraz piszesz, ogólnie laski, które Cię nie dostrzegały, kiedy byłeś otyły, teraz zwracają na Ciebie uwagę.
Więc może tu chodzi nie o zmianę w nich, tylko o zmianę w Tobie.

Skoro stałeś się atrakcyjny, to zwyczajnie to zauważają. Nie wiem, o co masz żal. Na pewno znasz wiele kobiet, które lubisz, ale które nie są w Twoim typie, ze względu na wygląd. A gdyby nagle uczynić tak, że i wygląd by Ci się spodobał. Też byś je dostrzegł. I co w tym złego?

Myśląc Twym tokiem rozumowania, musisz odrzucić teraz wszystkie atrakcyjne kobiety, które się Tobą zainteresują. Z całą pewnością nie miałbyś u nich szans 30 kg temu. Te nieatrakcyjne zresztą też. Niestety jest pewne prawdopodobieństwo, że 30 kg temu wprawdzie dałyby Ci szansę, ale tylko dlatego, że nie miałyby lepszych propozycji.
Pozostaje samotność.

Ciesz się, że udało Ci się poprawić wygląd. Każdy jakoś patrzy na wygląd, choć są tacy, którzy tylko na niego, ale są tacy, który traktują go jako komponent. Ty też tak robisz. Twoje rozżalone myślenie jest wypaczone. Jeśli dziś jesteś atrakcyjny dla atrakcyjnej dziewczyny, to nie znaczy, że Twój charakter jest bez znaczenia. Znaczy to, że jesteś dla niej atrakcyjny pod każdym względem. I z tego się ciesz. Ja pomijam oczywiście skrajne przypadki dziewczyn, którym jest wszystko jedno, które chcą kogokolwiek, głupiego, chama, byle ciacho. To dotyczy też mężczyzn zresztą. Ale to skrajności, a nie cały obraz społeczeństwa.
Twoim problemem jest wpadanie w skrajności. Dostrzegasz marginalne sytuacje i rozciągasz je na całe swoje postrzeganie. Nie dostrzegasz złożoności świata, niejednorodności. Myślisz stereotypowo. Sam budujesz te stereotypy.
Tak, sporo w tym wszystkim niedojrzałości.  I zaszłych kompleksów.

Ale ile ich było? Tych kobiet z dziećmi, które się do Ciebie kleiły? 50? Chyba nie... Kilka? Uważasz, że to wystarczy, by wystawić świadectwo wszystkim samotnym matkom? Biorąc pod uwagę, że sam jesteś młody, więc i one pewnie też. Z tego przedziału wiekowego rzeczywiście duże prawdopodobieństwo, że to dziewczyny, które wpadły, często bez ślubu. Możliwe, choć też wcale niekonieczne że ciąża właśnie była wynikiem tego, jakie były. Czyli nie tylko na Ciebie były takie otwarte. To kolejny czynnik fałszujący.  Kobiety starsze, które zostają same są na ogół już po ślubie, dziecko często jest planowane, a powody rozstania z mężem bardzo różne. Kolejny czynnik fałszujący.

Widzisz, ja nie uważam, że fakt, że nie chcesz takiego związku świadczy o Twojej niedojrzałości. Twoje prawo. Tyle że mi się wydaje, że po pierwsze człowiek dojrzały szuka kogoś wyjątkowego. Nie zakłada z góry, kto to może być. A co jeśli za parę lat spotkasz na swojej drodze swój ideał. Ty, który myślisz, że nie nadajesz się do związku, i ona cudowna, wyśniona... ale z dzieckiem. Dojrzały człowiek powie "zobaczę, kim ona jest". Niedojrzały uruchomi zestaw stereotypów "puszczała się i teraz ma problem, niech spada".

Niedojrzałością dla mnie jest wysnuwanie wniosków na podstawie tak mizernego doświadczenia.

Dość długo starałam się nie wypowiadać w tym wątku. Jako że nijak się nie wpisuję w problem niemożności znalezienia partnera. Jasne, nie od razu spotka się kogoś kogo się szuka, kto by nam odpowiadał i komu ja bym odpowiadała, ale z tego co pamiętam, jak miałam 18 lat też nie było łatwo.

Tylko że jednak trudno stać bezczynnie, jak widzi się, jak ktoś sypie takimi niesprawiedliwymi osądami.

No i jestem samotną kobietą z dzieckiem. Tfu, już nie samotną, ale byłam w każdym razie.
Ale
Ani nie wpadłam w wieku nastu lat. Przeciwnie urodziłam już po skończeniu studiów.
Ani nie wpadłam z pierwszym lepszy. Po pierwsze nie wpadłam w ogóle. Dziecko było planowane i chciane, a jego ojca znałam 7 lat, w tym rok byliśmy po ślubie. Ani się nigdy nie puszczałam. Mąż był moim pierwszym mężczyzną i to dopiero po 1,5 roku chodzenia. Ani nigdy nie byłam lekkomyślna pod względem zabezpieczania. O nie. Ja miałam paranoję na tym punkcie. Mało że brałam tabletki, to jeszcze kazałam mężowi, wtedy jeszcze chłopakowi używać prezerwatywy. A i jeszcze mąż był dla mnie naprawdę przez te siedem lat dobry. Nie był bad boyem. A mimo to zostałam sama. Ale... Jestem samowystarczalna, całkowicie niezależna. Nie szukam sponsora, ani też ojca dla mojego dziecka (były mąż jako ojciec się sprawdza, nie mam zastrzeżeń).

I doprawdy przykro mi czytać, ze i owszem wrzuca się mnie do jednego worka i wypisuje tak obraźliwe słowa.

I nie jestem odosobniona. W moim gronie jest kilka takich kobiet. W pracy jedną zostawił mąż, jak była w ciąży. Później chciał wrócić, ale go pogoniła. Pewnie łatwiej byłoby jej go przyjąć, ale ma dziewczyna honor (i dobrze że go ma), drugą też mąż zostawił z niepełnosprawnym dzieckiem... Naprawdę wiele kobiet, każda ma swoją historię. To często historie o walce o siebie, o swoją godność, o niepozwalanie na deptanie po sobie. Może i w tym gdzieś są te panny z dzieckiem, które jednak dostały szkołę... i zmądrzały. Są fajnymi matkami. Gdzieś tam i oczywiście na marginesie są takie, które się rzeczywiście puszczały, zaszły, mają dziecko, ale nadal lubią chłopów, jak to się mówi. Tak, i takie znam.

Ważne, by nie krzywdzić wszystkich, skoro poznało się kilka.

Ja poznałam kilku facetów, którzy zdradzają. A jednak nadal nie twierdzę, że wszyscy faceci to padalce. Wiem, że tym obraziłabym całą rzeszę tych dobrych i wiernych.

Nie chcesz, nie wchodź w takie związki.
Ale nie rozpowszechniaj kłamliwych stereotypów.
Nie obrażaj mężczyzn, którzy wchodzą w takie związki. Bo to naprawdę często fajni, ciepli faceci. I nie kieruje nimi desperacja. Po prostu nie wierzą w stereotypy. Ale może niejeden uwierzy... Szkoda...

Jako kobieta powiem tak. Teraz jestem w związku gidze są dzieci z poprzednich małżeństw. Ale nie mieszkają z nami. Wiadomo jako kobieta która ma dzieci wybrałam faceta który też ma dzieci. Bo nawet mowy nie ma żeby ja jeszcze komuś dziecko urodziła. Ale jako dla bezdzietnej jak myślałam o tym żeby kiedyś mieć swoje dziecko. Absolutnie z góry był zdyskwalifikowany facet z dzieckiem. Bo bym była zazdrosna i chciałabym żeby wszystko było tylko dla mojego dziecka. Przeszkadzałoby mi że mój facet zamiast na nasze wspólne dziecko płaci alimenty na jakieś mi obce. Nie chciałabym żeby jakieś obce dziecko było zagrożeniem dla mnie czy wspólnych dzieci.
A facet to ma jeszcze 100 razy gorzej, biorąc kobietę z dzieckiem, bo to dziecko będzie z nimi cały czas, wątpliwe, że kobieta zostawi dziecko ojcu więc to będzie od początku trójkąt. Ja bym się nie pisała na coś podobnego.

Hola, hola...
Ja jestem samotna matka, i nie szukam uczuciowej melepety, a mieszkanie powinien miec, bo ja nie noclegownia;-)

Dementuje:
W wieku 20 lat szukalam faceta rodzinnego, bo zamierzalam zalozyc rodzine( teraz juz nie)
Nie wyobrazam sobie, zebym dopuscila swojego " gacha" do mojego dziecka,( w kwestii poszukiwania zastepczego taty)
Nie chce " przygarniac zadnego misia", dlatego wlasne lokum u pana mile widziane
Dzieci pana tez mile widziane, bo nie bedzie mi non stop na glowie siedzial

I wiekszosc znanych mi samotnych matek ma podobnie do mnie, wiec nie wiem, skad wasze widzenie swiata " na odwrot"

A, nie, znam jedna taka, szukajaca " taty", jej synek w poprawczaku siedzi, ( co chyba swiadczy o tym, o jakich kobietach mowa....)

Jak ktos tu kiedys napisal...
- sa konie i Konie
- jest wino, i Wino
- sa kobiety i Kobiety.....

Z pewnością istnieją, Nastko. Zdarzają się także wśród tych, którzy z góry wykluczają taki związek, zarzekając się (do czasu), jak żaba błota.

No właśnie. Należało zacząć od tego zdania, Tómek, gdy włączałeś się do wątku.
Z pewnością, wątek byłby krótszy o kilka stron akademickiej dyskusji o czymś, czego nie doświadczyłeś, dając zaś ucho opowieściom o perfidnych samotnych matkach i frajerach bez własnej, "męskiej godności".
Z góry powiem, że byłem tym "frajerem" i  swoje przeżyłem w związku z tym.
Ale - powtarzając Twoje słowa, że "punkt widzenia zależy od punktu siedzenia", zgadzam się z tym całkowicie.

Można się uprzedzić, nie przeczę, Tómku.
Jak już mówiłem, nikt nie zmusza mężczyzny do związku z samotną matką. To jego decyzja, zależna w znacznym stopniu od zaangażowania. I on poniesie konsekwencje (w pozytywnym, czy negatywnym znaczeniu tego zwrotu).
Ocenianie jednak, kim są w oczach zdeklarowanych przeciwników wiązania się z samotną matką mężczyźni, eleganckie, ani obiektywne nie jest.

Ale czy nie udzielałem odpowiedzi na pytanie dlaczego nie chcą sie wiązać? Pisałem co myślą młodzi faceci patrząc na młodą samotną mamuske;) Temat przerabiany w gronie znajomych wiele razy, może 1 na 10 zgadzał by się na taki związek...

nigdzie nie napisałem że wszystkie

poczytaj moje posty, w każdym z nich mówię za siebie i o swoich obserwacjach.

autorem postu tak, autorem tekstu nie;)

Sam cudzysłów nie wystarczy, by uznać tekst za cytowany za kimś, Tómku.
Nawet w takiej sytuacji, cudzysłowem należało objąć całość wypowiedzi i wskazać autora/autorów. Nie zrobiłeś tego, ani nie skomentowałeś.
Przyjąłeś ten tekst zatem, jako własny stosunek do tematu będącego przedmiotem wątku. I do tego się odniosłem.