Jak mam KOGOŚ poznać?

No właśnie, moim zdaniem to właśnie ten koszmarnie chory i patologiczny system, w którym przyszło nam wegetować jest głównym i tak naprawdę jedynym czynnikiem powodującym występowanie tych wszystkich zjawisk omawianych na tym forum jak depresja, nerwica, samotność, problemy emocjonalne, alkoholizm, narkomania, samobójstwa i wiele wiele innych zagadnień, o których napewno jeszcze nie wiemy oraz takich dla, któych jeszcze nazw nie wymyślono.
Gdyby nie było rozwarstwienia społecznego nie byłoby zazdrości, poczucia niesprawiedliwości, chęci zemsty, negatywnych zjawisk społecznych oraz mnóstwa innch czynników wpływających na naszą gównianą sytuację w krainie pasożyta o nazwie system, który prędzej zeżre własny łeb nim spostrzeże się, że już go nie ma.
Pasozyt zwierz przebiegły ale mało inteligenty, więc naszczęście jego niechlubny koniec jest też naturalną częścią jego egzystencji.

anjess!!! anjess!!! nawet nie zdajesz sobie sprawy jak i ja z tym tęsknie marzę i snię o tym po nocach i nawet prośby zanoszę żebym i ja w końcu doczekał się miłości...nie przekupionej! nie interesownej! tylko takiej prawdziwie SOCZYSTEJ, dobrej i płynącej z serca, ale czy w ogóle taka jeszcze gdzieś istnieje w głębinach Kobiecych serc?

Sithari

Sama nie wiem czy mnie takie historie pokrzepiają czy jeszcze bardziej dołują:)

Przykłady fajnych, rozumiejących się par znam też z życia prywatnego

Jestem starsza od  Ciebie, a jestem w punkcie wyjścia. Ciężko myśleć pozytywnie jeśli moje plany życiowe zakładały rodzinę, dzieci a tu nie mam nawet zalążka czegokolwiek. Kiedy mogłam myśleć o tym facecie i udało mi się jakoś do niego zbliżyć to wszystko się skończyło szybciej niż zaczęło i on praktycznie zamieszkał z  inną.

Naprawdę pocieszające słowa. Pięknie dziękuję za nie. Może jeszcze nie jestem spisany na straty.

Śmiem twierdzić ze właśnie dlatego ze taki jesteś udaje Ci się utrzymać kobietę przy sobie. Zawsze wierzyłem w jakieś ideały ze dla kobiety ważne jest to ze jest kochana, szanowana, myślałem ze ważne jest zeby facet potrafil zrobić różne rzeczy w domu bez wolania fachowców do np. cieknacego kranu. Kubel zimnej wody, oczywiście dobrze żebyśmy tacy byli ale kobiety oczekują czegoś innego - ciągłej adrenaliny, facet ma być nieprzewidywalny i ciagle zaskakiwać swoja panią tak zeby się nie nudziła. to się teraz liczy, wcale nie troska i opiekunczosc, myślenie o domu i rodzinie. Cóż, ja się pewnie nie zmienię i dlatego pozostane sam.

Wcale nie. Jeśli oczekujesz miłości i sama potrafisz odwzajemnić to dla faceta który wie co to milosc będziesz darem z niebios. Poczytalem trochę stron o podrywaniu dziewczyn, jak utrzymać kobietę przy sobie i o zgrozo, tam nie było nic o miłości. Ciągła zimna wojna, trzymanie dziewczyny na dystans tak, zeby nie była nigdy do końca pewna swojego faceta, generalnie wszystko sprowadza się do tego zeby dać dziewczynie ta adreaniline przez ciągła niepewnosc sytuacji, ciągła gra. Nie wiem z kad to się wzięło ale widać ze dziala. Sam zresztą na własnej skórze się przekonałem ze okazywaniem miłości daleko się nie zajdzie.

Flogger, zebym ja jeszcze spotkała kogoś kto by szukał tej miłości.

Kogo ja ostatnio poznałam jeśli chodzi o facetów?

- faceta w wieku mojego ojca co najpierw starował do mojej koleżanki, potem do mnie , co było bardziej niż żałosne, jakby mu było wszystko jedno.

- trzech żonatych facetów, związanych z moją praca.

I koniec, finito.

Do tego w międzyczasie straciłam dwie koleżanki, jedna zatraciła się w jakiejś dziwnej buddyjskiej filozofii i praktycznie mnie odcięła a druga za bardzo nabroiła żeby to wybaczyć.

Dziś mnie jakieś stany nerwicowe dopadły. Jak to wszystko znieść...

No własnie dlaczego takie mądre książki nie uczą jak kochać, być wiernym jak zabiegać o kobietę ? Tylko jak być chłodnym i zdystansowanym a wtedy kobieta nie wie co jest nie tak . I dlatego jest tak jak jest . Zero miłości, starań, zaufania tylko ciągła gra . Kto słabszy i szybciej się zaangażuje ten odpada...smutne to

Jednego znam

Nie wiem, może pecha miałem i zle trafiłem. Po wielu latach bycia samemu trafiłem na dziewczyne dla ktorej mało ważne było to ze ją pokochałem. Czytając później różne dziwne rzeczy jak zatrzymać kobietę przy sobie stwierdziłem ze być może to by zadziałało ale nie miało wiele wspólnego z miłością.
Koleandra85 przywolanie do porządku w razie potrzeby każdemu się przyda, ale jakieś gierki zeby utrzymać związek to dla mnie przesada.

Smutne ale niestety prawdziwe w większości przypadkow. Pozostaje pytanie czy się dostosować, czy jednak liczyć ze trafi się na tą która doceni...

Źle zrozumiałeś mojego posta. Moją kobietę traktuję z nabożnym szacunkiem. Zna mnie na wylot, co za tym idzie, często jestem dla niej przewidywalny. Owszem, czasem ją zaskakuję, ale to nie norma. Troską  i opiekuńczością, gdy chodzi o Nią, przebijam pewnie niektóre matki w stosunku do ich dzieci. Planujemy wspólną przyszłość, dzieci, ślub.
Chodziło mi tylko o to że jestem złym człowiekiem, obdarzonym poważnymi wadami, a mimo to odnalazłem kobietę, która mnie uszczęśliwia każdego dnia coraz bardziej, i jest szczęśliwa ze mną.

Po części się z Tobą zgadzam. Widzę świat jako jeden wielki, cuchnący dół z kompostem. Ludzka rasa zdegradowana jest tak bardzo, że od lat zdarza mi się brzydzić ludźmi, gdy akurat nie mam żadnych powodów by czuć nadzieję na lepsze jutro dla tej zatraconej rasy. W jednym miejscu jakiś polityk mówi o prawości i szlachetności, którą zaprowadzi, a w innym ten sam polityk gwałci 12latkę. Najbardziej mnie boli to że przeciętny człowiek jest coraz głupszy, i coraz bardziej zobojętniały.
Jednak o ile piękniejsza jest szlachetność, dobroć, bezinteresowność w takim odrażającym świecie?

Nie dość że nie mam faceta to jeszcze teraz zostałam praktycznie bez przyjaciół. Owszem mam parę znajomych, ale strata tych dwóch najważniejszych koleżanek jest bolesna.

Czemu tak trudno o kogoś kto:

- zawsze odpisze/oddzwoni
- jest wyrozumiały, pozwoli się wygadać do skutku
- ma czas
- widzi coś więcej niż tylko swojego faceta - tyczy się kobiet w związkach

Jeśli chodzi o stan świata, to wybawienie leży w tym żeby każdy zaczął od siebie i zauważył bliźniego.

Ehh to może ja jestem nienormalna ale jakoś nie widzę siebie w jakiejkolwiek relacji z draniem

Ten świat jest nienormalny

Ja całe życie jestem bez przyjaciół Trzeba się z tym pogodzić

Właśnie, bo mówi się o "normalnych" dziewczynach/facetach pytanie co jest normalnościa ? Czy ta nowomoda zeby trzymać się nawzajem za mordę jak radzą w książkach i necie ?

Jeszcze są przedstawiciele obojga płci myślący inaczej trzeba jakieś kompasy zeby się znaleźć nawzajem

Koleandra i Flogger

Dzięki za wsparcie.

Miło byłoby poznać kogoś z tego forum. Oczywiście nic na siłę i szybko by się okazało czy nadajemy na tych samych falach czy nie. Podobna sytuacja życiowa (brak drugiej połowy i uczucie osamotnienia) na pewno byłyby na początek czynnikiem łączącym ale wiadomo że przyjaźń też często polega na zgraniu osobowościowym.

Natomiast nie mówię nie. Jeśli ktoś jest z lubelskiego to tym bardziej byłoby super i łatwiej się zapoznać.

To nie moda. Za chwile takie zachowania będą normą, normalność odejdzie w zapomnienie, za chwilę normalnością będą zachowania opisywane w książkach, czyli tzw "łapanie się za mordę". Adrenalina, niepewne jutro, duże emocje - chyba tego szukają ludzie, którzy często są niedojrzali. A takich niedojrzałych i nieodpowiedzialnych jest coraz więcej. Dlaczego tacy są? Można by rzec "takie czasy". Wszystkim młodym przydałby się porządny kop w dupę i jakieś megazdarzenie, które przypomniałoby co tak naprawdę jest ważne. Sami gubimy sie w tym hedonistycznym modelu życia. Za szybko i za łatwo sięgamy po pewne rzeczy i z taką samą łatwością się ich pozbywamy.

Tak czytam Twoje posty i wydaje mi się że rozpaczasz trochę , 3 miesiące ? A co to jest To ja jestem sam z wyboru od dłuższego czasu i nie rozpaczam , generalnie jestem sam bo nie chciałem być z nikim. No niestety po nieudanym związku jednak trzeba się pozbierać , chodź próbowałem przełamać to nie potrafiłem bo jeszcze nie byłem gotowy na nowy związek.

Uważasz że gdybyś teraz kogoś poznała to byłabyś gotowa? Nie sądzę... Przynajmniej oceniając po sobie ja bym nie był , jeśli oczywiście się darzy uczuciem osobę z którą się jest No  właśnie mierzyłaś wysoko i spadłaś chyba z chmurek.

Jak jego związek trwa najlepsze to już dawno poszłaś w niepamięć , więc co możesz ? nic.

Ile masz lat?

Dziwi mnie fakt że dziewczyny , kobiety strasznie późno dostrzegają błędy a potem hmm no cóż.
Życzę Ci oczywiście jak najlepiej bo są faceci normalni , ale z każdym rokiem jest ich coraz mniej...

Nie wiem staram się o tym nie myśleć bo to bardzo dołujące a ja nie mam czasu na dołowanie się, nie mogę sobie pozwolić na depresję
Na pewno nie zamierzam szukać na siłę ale też nie oczekuję od życia niczego Co ma być to będzie

Nie czytać tych książek i być sobą.
Naczytałam się różnych poradników na temat mężczyzn jak ich zatrzymać zainteresować. To co zapamiętałam to że nie warto nadskakiwać facetowi, pokazać mu gdzie jest jego miejsce. To teraz dla odwrócenia sytuacji mężczyźni czytają tego typu poradniki z podobnymi poradami. Tym sposobem oczytane osoby zaczynają walkę o pozycję w związku . Gdzie tu logika.
Kobiety nie mogą być kobietami "kochającymi za bardzo" tak też mi się wydawało że taka jestem, wyczytałam masę porad na temat takich kobiet i to samo, zająć się sobą nie facetem, ale co jak ja lubię przebywać z facetem, lubię zrobić coś w domu i nie przeszkadza że skarpetki leżą gdzie nie powinny .
Lubię też czasem wyjść sama, spotkać się ze znajomymi i w tym momencie facetowi zapala się czerwona lampka i łapie mnie za przysłowiową "mordę".
Ja już z tego też nie nie rozumiem i mówiąc szczerze doszłam do wniosku co mi tam, zostaję sobą, bo im więcej o tym myślę tym bardziej jestem w kropce.

Normalność pojęcie szerokie i bardzo względne, ale są jakieś zasady wynikające z naszej natury, z dążenia do bliskości. Dla mnie normalnością jest to że obie strony w związku powinny znać granice co można, co trzeba, a czego nie należy robić. To powinno samo naturalnie wychodzić z uczucia. Na pewno nie będzie normalym że jedna strona chce podporządkować sobie drugą i tylko brać ze związku nic nie dając (egoizm). Można by dużo przykładów wymieniać, dla mnie wystarczy prosta zasada - nie rób drugiemu co tobie nie miłe. Nieporozumień i kłótni się nie uniknie to oczywiste. Po prostu starać się być dobrym i nie bawić w odgrywanie kiepskich scen  jak to mam partnera(kę) w garści.
Absolutnie jestem przeciwny "trzymaniu z morde" bo czegoś takiego nie można już nazwać związkiem.

Redapples, K.T. i ja nie zamierzam się zmieniać. Dużo czytałem po tym jak mnie moja ex zostawiła, możliwe że gdybym stosował "zamordyzm" to zatrzymałbym ją przy sobie, tylko po pierwsze nie wiem czy bym potrafił, a po drugie nawet jeśli to wątpie żeby to był szczęśliwy związek jak bym miał cały czas pilnować aby ona nie weszła mi na głowe. Jak pisałem wyżej każdy powinien znać granice.

Zasmuciły mnie Twoje słowa. Osoba posiadająca tyle pasji życiowych. Prawdę mówiąc ja, też nie mam przyjaciół. Po części (zapewne dużej) wynika to z mojej winy (introwertyczna, samotnicza przeszłość). Zatrzymam się chwileczkę na kwestii miłości. Prywatnie sądzę, że nie istnieje coś takiego, jak nieumiejętność kochania. Każdy umie i potrafi kochać.

M, nie smuć się Czasem komuś jest pisana samotność
Z resztą lepiej żyć w samotności niż w grupie fałszywców, ja niemal całe życie stykam się z osobami albo fałszywymi albo niedojrzałymi, więc po prostu zdążyłam się do tego przyzwyczaić
Każdy umie kochać, ale to chyba też zależy o jakiej miłości mówimy

To na pewno, każde doświadczenie czegoś nas uczy i kształtuje charakter

Nie wiem czy tak będzie zawsze, nie mówię tak i nie mówię nie bo tego nie wiem
Jeśli to się zmieni, będzie wspaniale, a jeśli nie...cóż, widocznie taki mój los, jakoś to przeżyję

Przyzwyczaić się do samotności można jednak dobry związek nie jest zły .
Ja po nieudanym związku czekam co czas przyniesie z nastawieniem raczej ze nic, ale rozglądać się w koło nie zaszkodzi.

Myślę, że nie ma sensu szukać kogoś na siłę. To powinno przyjść w naturalny sposób, chociaż rozumiem tą frustrację spowodowaną tym, że życie obraca się głównie wokół pracy

Temat brzmi desperacko i jakie watpliwosci??
Na forum trendy jest zgrywac twardego i nawet trzeba by nie urazic innych
Prywatnie wiadomo ze mysla inaczej niz pisza i to desperacja pcha tu ciekawe dyskusji ale przyznac sie dzis do tego jest (o dziwo) ciezej niz np do sponsoringu

Flogger oj żeś się uparł do swojego wieku hehe.

Sprawdza się to powiedzenie, że im mniej oczekujemy w różnych kategoriach życia tym więcej otrzymujemy. Najwidoczniej do tej pory za dużo oczekiwałam.

"Co masz na myśli pisząc o zbyt wielkich oczekiwaniach ? Gdzies tą swoją poprzeczkę trzeba ustanowić i za bardzo poniżej niej nie mierzyć."

Czasem jak tak sobie analizuję co poszło nie tak, w moim przypadku, to dochodzę do wniosku, że może jakbym nie miała tak wielkich oczekiwań to może nie byłabym teraz sama. Ale jak każdy mam swoje oczekiwania przyzwyczajenia poglądy, a co za tym idzie wiem, że gdybym zbyt wiele razy zgadzała się na wszystko to przestałabym być sobą, a stała się tylko taką marionetką bez własnego "ja". Właściwie z autopsji wiem jak to wygląda. Zgadzamy się na bycie w związku, w którym wszystko jest nie tak. W związku, w którym podświadomie wiemy, że tracimy część siebie zgadzając się na wszystko na co normalnie powiedzielibyśmy NIE. A to dlatego by nie być samemu. Głupie? tak wiem, ale w chwilach słabości czy refleksji zastanawiam się czy można i czy warto rezygnować z części siebie i obniżać swoje oczekiwania czy poprzeczkę na rzecz bycia w związku hmm.

Nie, nie warto.

Hej dziewczyny!
Zupełnie przez przypadek trafiłam na ten wątek. Uważam jednak, że nic nie dzieje się przez przypadek i to jest kolejny dowód! )) ponieważ (i tu pewnie nie będzie zdziwienia) mam zupełnie tak samo jak Wy. Na pierwszy rzut oka wszystko u mnie ok - mam znajomych, świetnych przyjaciół, fajna pracę, ciekawe zainteresowania, wyjazdy, czasem imprezy. Tylko jednego brak - tej jednej osoby, z którą będzie można dzielić to swoje życie, uczucia, pasje i czas. Jeszcze do niedawna, nie było tragedii, bo wychodziłam z założenia, że każdy, jeżeli chce, to w końcu kogoś znajdzie, że jeśli chce się być w związku to się będzie. No ale latka lecą, a z tego "prędzej czy później" zdobyło się już dość późno (a właściwe lepszym słowem byłoby dłuuuugo).
Mimo, że od kilku lat mieszkam w dużym mieście, to bardzo trudno jest mi poznać, kogokolwiek z poza mojego kręgu znajomych. Na dodatek, mimo, że pracuje w kilku miejscach to w ogóle nie mam okazji spotykać tam żadnych facetów, bo niestety moja branża jest baaardzo mocno zdominowana przez kobiety. Często wychodzę, ale zazwyczaj ze znajomymi, robię różne rzeczy, że tak powiem "na mieście", ale nie przysparza mi to nowych znajomości. Oczywiście próbowałam w Internecie - uważam, że to miejsce, dobre jak każde inne, ale bez powodzenia - mi niestety nie pomogło.  I przyznam, że trochę to jest frustrujące i powoli zaczynam tracić nadzieję, na to że kogoś sensownego, normalnego poznam.
Może rzeczywiście założymy jakąś grupę wsparcia, bo nie wiem jak Wy ale ja mam niewiele osób, które są w stanie zrozumieć moją frustrację. Łatwo mówić komuś, kto ma swoją "drugą połówkę" : "nie ten to następny" lub "prędzej czy później kogoś sobie znajdziesz". Pewnie tak jest (mam nadzieję! że tak jest ), ale czasem już brakuje mi cierpliwości
Pozdrawiam cieplutko
PS Dzięki Dynamitka za ten wątek

Dzięki wielkie Maj32, pozdrawiam!