Po co mi studia, skoro wychodzę za mąż? - Netkobiety.pl

Kilkunastoletnie dzieci sa tylko po czesci samodzielne - czasem wlasnie wtedy wymagaja najwiecej uwagi. Moze tak byc jak piszecie, ale tylko w sytuacji, jesli studia traktuje sie jako forme samorealizacji lub nawet fanaberie (odmłodzenie, dobrze spedzony czas, kontakty z mlodymi - od jakiego wieku wg Ciebie zaczyna sie starosc? ), a nie jak zdobycie wyksztalcenia czy zawodu, by dalo to w konsekwencji pieniadze. Kazdy robi jak zachce, do mnie przemawia kolejnosc odwrotna.

To niestety prawda Większość ( w moim przypadku studentów) nie ma o Polsce bladego pojęcia(Poland=Holland, pytania, czy mamy uczelnie w kraju itp).

Jaguar nic dodać nic ująć. Tylko jak nas teraz cywilizować skoro rozwiałaś mit "białego człowieka".

Pomijając już kwestię tego, czy obcokrajowcy o Polsce słyszeli, czy nie słyszeli - myślę, że w każdym kraju znajdą się dziewczyny, które wolą urodzić dziecko i żyć z kasy męża, niż usamodzielnić się chociaż trochę. Jasne, że jak kobieta zdecyduje się na dziecko, to na męża spada trud zarobienia pieniędzy. Ale jest to rok, dwa, trzy - to jest normalne wtedy, jednak całe życie - nie wyobrażam sobie.

To już odstaje od normy

i w jednym i w drugim przypadku jest to uklad chory - ani kobieta ani facet nie musi ani nie powinien sponsorowac drugiej osoby. A jak to inaczej nazac, jesli taki uklad trwa cale zycie, nawet po tym jak dzieci z domu wyjda?

Nemezys, tak w kazdym kraju takie osoby spotkasz ale klne sie na Swiatowida, ze nie znam ani jednej Finki ( a mieszkam tu dobrych pare lat), ktora ochoczo by na taki uklad przystala. Nawet nie chodzi o kase, bardziej o poczucie niezaleznosci finansowej od meza. Oczywiscie panie "na socjalu" tez sa, sa i samotne i bezrobotne kobiety. Ale to wyjatki i skrajnosci - my tu chyba dyskutujemy o jakims swiadomym wyborze i trendzie niz o zyciowych wpadkach.
Poznalam nawet kilka pan, ktorym dziecie trafilo sie ciut wczesniej niz moze chcialy..teraz kiedy male jest od cycka odstawione te kobiety ksztalca sie albo na uczelniach albo nawet na kursach. Po prostu typowa (nie ta wyjatkowa) Finka wstydzilaby sie wpisac w zyciorysie: wyksztalcenie - podstawowe albo zawod - pani domu. Jest nawet w finskim slowo na takie zajecie - kotirouva. Nie jest zbyt pochlebnie oceniane przez spoleczenstwo. Mozna nia byc jak male sa male albo jak ma sie klopoty ze zdrowiem badz znalezieniem pracy - na stale raczej nigdy. I nie farmazonie, to prawda.

a dlaczego przesada? jesli mowimy o wyraznym dobieraniu sobie partnera pod katem jego zasobow czy dochodow (jak marioosh opisywal mlodych panow zyjacych na koszt swoich starszych ustawionych zon), to jak to nazwac? Kiedys bylo takie slowo "utrzymanek" badz "utrzymanka". Jaka roznica?

Zaraz poleca gromy, ze kobieta ktora urodzi dzieci i rosol nastawi to kto inny i jej dorobek jest rowny temu partnera. Dla mnie to sciema i w tym przypadku maz/zona z dochodami to taki wlasnie socjal. Tylko inaczej sie nazywa.

Osobiscie nigdy nie zgodzilabym sie ani utrzymywac swojego partnera/meza ani byc w odwrotnej roli. Wykluczajac wypadki zyciowe i chwilowe bezrobocie. Nawet zyjac z Rockefellerem chcialabym miec cos "wlasnego", zajecie i dochody, chocby na waciki.

W starszych pokoleniach prace przypisywane zwyczajowo kobietom zajmowały dużo więcej czasu niż dzisiaj. Nie było tylu gotowych produktów na półkach i tyle sprzętu np.: zmywarka co dzisiaj. Także wtedy to miało jeszcze takie uzasadnienie.

poza studiowaniem na uczelniach sa jeszcze inne metody zdobycia zawodu dla siebie - sa technika i zawodowki, kursa zawodowe. Dla mnie dziewczyna konczaca swoj rozwoj na poziomie podstawowki czy liceum, ktore tez jej nic nie daje, to wlasnie osoba bez ambicji. Zyjaca na koszt meza. Inaczej - pasozyt.

Nie wiem co jest tak uwlaczajacego w pracy kasjerki, moim zdaniem lepsze to niz siedzenie odwlokiem w domu i liczenie na kase partnera. Ale jak maz taki bogaty to niech pannie zafunduje w wolnym czasie jakies ciekawe kursa czy inne szkoly, wtedy nie bedzie musiala w Tesco siedziec. No, ale ona musialaby przede wszystkim chciec poruszac swoimi szarymi komorkami. Jak gosciowi taki pusty garkotluk wystarczy, to jego biznes. Ciekawe tylko na jak dlugo wystarczy mu zainteresowania taka "madra" zona:)). Poki mloda i w lozku dobra to jest ok, ale 50 letnia kobieta bez zadnych ambicji, zawodu, wlasnych osiagniec nie jest juz tak atrakcyjna. No i ciekawe jak ja swoim znajomym przedstawia - to moja zona, siedzi w domu i gotuje?:)

rozwija zainetresowania w domu:))) Jasne:) Szydelkuje czy pejzarze tworzy? No, ale widzisz, do tego tez potrzebny jest przynajmniej talent jakis no i z tego tez jest jakis dochod, wiec pewnie nie o taki rozwoj Ci chodzilo. Chyba, ze te zainteresowania to siedzenie na forachw Internecie, na Facebooku, ogladanie oper mydlanych i spedzanie czasu na kanapie. No i oczywiscie opieranie i gotowanie mezowi. Jakos nie widze tu wielkiego pola do popisu.

Tak, wyksztalcone kobiety tez sa porzucane - tylko jest malenka roznica w ich pozniejszych losach. One maja wyksztalcenie, prace i srodki do zycia. Maja tez wieksze szanse poznac kogos nowego i go soba zainteresowac (bo mlodosc mija i na co wtedy "lapac" meza?). Te bez wyksztalcenia moge jedynie w sadzie walczyc o swoja przyszlosc. I albo sie uda albo nie. I zwykle zostaja juz same, bo czym zaimponuje bezrobotna, porzucona i juz nie taka mloda rozwodka?

Po co sobie taka nieambitna zone panowie biora? Bo moze  poki co taka wystarczy. Tylko czy wystarczy jak postarzeje sie i nie bedzie z nia o czym porozmawiac? Na mlodszy model to maz moze sobie kazda zone wymienic, ale predzej te niepracujaca i siedzaca jak kura w domu niz te, co do ludzi wychodzi i nie wisi na nim jak huba na brzozie.

Jesli Ty jeszcze opierasz swoja przyszlosc na sile uczucia, to musisz byc bardzo mloda i naiwna:) Kazdy jest kowalem wlasnego losu, te panie przy mezach tez. Ale ja takiego losu bym za nic nie wybrala, zbyt niepewny grunt.

Rozmowa idzie w jakimś złym kierunku. Osobiście znam kobiety, którym nie można odmówić ani ambicji, ani tego, że są interesujące, a jednak doskonale czują się i spełniają w domu. Jeśli dom jest zadbany, pachnący ciastem i samodzielnie pieczonym chlebem, kobieta z radością zajmuje się wychowywaniem dzieci, dbaniem o męża, równocześnie jest ciekawa świata, a przy i jej, i jemu takie rozwiązanie odpowiada - to co w tym złego? Czy tylko praca zadowowa rozwija człowieka? Ja twierdzę, że nie.

Czasem trzeba po prostu skalkulować - siedzenie za parę stówek na kasie w Tesco (raczej trudno się w tym spełniać) i codzienny brak w domu kogoś, kto o wszystko zadba czy zadowolona, uśmiechnięta kobieta, a przy tym świetnie funkcjonujący dom. Nie tylko to, co przynosi kasę ma sens, pewnych wartości nie da się przełożyć na pieniądze.

I nie musi być tak, że kobieta, która nie pracuje zawodowo nie ma pieniędzy na wyjście z koleżankami czy jakieś inne, własne przyjemności, bo w normalnym, zdrowym związku to jest oczywiste, że jej praca traktowana jest na równi z pracą mężczyzny. Oczywiście warto mieć jakieś zabezpieczenie i zdobyty zawód, bo w życiu nigdy nie można niczego założyć na 100%, ale nie nazywajmy pasożytami osób, które jednak coś do społeczeństwa wnoszą. Pasożytnictwem jest sytuacja, kiedy kobieta nic nie daje od siebie, za to jej oczekiwania tylko rosną, bo uważa, że ,,jej się po prostu należy".

Olinka, bez zartow - jesli kobieta siedzi przy mezu i obojgu to finansowo nie szkodzi, to znaczy, ze nie musi na te nieszczesna kase w Tesko leciec i dorabiac. Moze sobie na studia czy kursa jakies isc, troche tez swoja glowa popracowac.

A w ogole to coscie sie tych kas tak czepnely, jakas alergia?

A nie wierze, ze piekac ciasta, polerujac witryny i chowajac dzieci..np. w wieku szkolnym, taka kobieta rozwija sie i spelnia. Nie uwierze i juz. Co najwyzej coraz szybciej i lepiej jej to idzie.
Jak ma czas (bo dzieci odchowane i w szkole) i kase malzonka, to przeciez moze sie samej jakos rozwijac, poszerzac wiedze, horyzonty, poznawac nowe hobby - ja to tez wkladam pod "edukacje". Jak chce to i do studiow moze wrocic. Ale wymyslanie kolejnego sernika albo jazda na mopie nie jest dla mnie zadnym spelnieniem czy rozwojem. Raczej czynnoscia oglupiajaca.

Jakaz to prace wnosi z siebie pani siedzaca w domu? Jaki ma wklad w dobro spoleczenstwa? Przeciez dzieci rodza i obiady gotuja takze kobiety pracujace zawodowo.

Nie rozumiem pojecia "bo mezowi taki uklad pasuje".  To ja mialabym sie kierowac tym , co pasuje mojemu mezowi i siedziec przynim cale zycie obracajac sie miedzy kuchnia, lazienka i salonami, ew. wyskakujac na kawke z kolezankami..oczywiscie za jego pieniadze? W zyciu.

Wyrwałaś to zdanie z kontekstu.
Pisałam, że są kobiety, którym wybór takiego życia odpowiada i "jeżeli mężowi też taki układ pasuje" - to dlaczego mieliby żyć inaczej.
Nie chodziło mi o dopasowywanie się do tego co pasuje mężowi. Wręcz przeciwnie, to mąż dopasowuje się do wyboru żony.
Widzę, że i Olinka zna takie kobiety.

Ty nie chciałabyś tak żyć, ja też, ale niektórym to odpowiada. Skoro tak, to trudno to krytykować.
Jeżeli natomiast, na skutek takiego właśnie wyboru, zostaną z niczym (a nie musi tak być) to same są sobie winne.
Każdy ponosi konsekwencje własnych wyborów i braku przewidywania.

Skoro wybiera sobie za żonę niewykształconą kobietę to uważasz, ze uczucie tu nie gra roli ? Wziął ją tylko dlatego bo młoda, ładna i dobra w łóżku ? Przecież równie dobrze może mieć i ładną i młodą i wykształconą Nie sądzisz? Wielu z was niesprawiedliwie ocenia te kobiety które mają bogatych mężów i z góry zakłada że pokochała pieniądze a nie jego
Jestem młoda-nawet bardzo :)W tym roku kończę dopiero 22 lata.I wiesz co? Mimo, ze nie porzuciłam studiów to i tak "życzliwe" koleżanki(o dziwo z Polski) obgadują mnie za plecami i nie wierzą, że jestem z nim z miłości . Mówimy o 29 latku a nie o starym pryku.

edit.
A nie pomyślałaś, że może taki mąż nie chce by jego ukochana żona pracowała na kasie w sklepie i szarpała się z wszystkimi za głodową pensję? Ale nie! Lepiej robić z męża sponsora A z niej kogo? Może prostytutkę ?:/

Myślę, że kluczem w takim układzie może być postawa samego mężczyzny - jeśli zachowuje się tak, jakby mu się po prostu należało, przychodzi do domu i czeka, aby podstawić mu wszystko pod nos, to po pewnym czasie to może frustrować, mało tego, jest to chyba nieuniknione. Jeśli jednak daje kobiecie do zrozumienia, że docenia, szanuje i podziwia, a praca, jaką ona wykonuje traktowana jest na równi z jego pracą - o zadowolenie jest na pewno znacznie łatwiej.

Mussuko, obojętnie jak będziemy podchodzić do tematu, starać się zrozumieć to kobiece podejście lub będziemy je z góry skreślać, nie zmieni to faktu, że są kobiety, które dobrze czują się w swojej roli i naprawdę nie są pasożytami.

Istotnie odbiegłam nieco od tematu, zależało mi jednak na tym, aby pokazać, że takie spełnione kobiety po prostu są i nie ma w tym nic złego ani tym bardziej pasożytnictwa .

Nie, nie sugeruję, że nie można być pracującą, dobrą matką, a dziecko mamy spełnionej zawodowo jest mniej szczęśliwe tylko dlatego, że może ona poświęcić mu mniej swojego czasu, sugeruję natomiast, że sytuacje są różne i warto rozpatrywać je indywidualnie. Jedna kobieta, nawet jeśli będzie całkiem nieźle zarabiać, nie poczuje się z tym dobrze, bo praca może ją po prostu frustrować i męczyć, co zwykle przekłada się na atmosferę w domu, inna z kolei męczy się właśnie w domu.

Jasne, że są żony, o których pisze Olinka - czyli takie, które spełniają się w domowych obowiązkach, a dzięki temu cała rodzina jest szczęśliwa. Ja nie znam chyba takiego przypadku, ewentualnie taki, gdzie kobieta siedzi w domu z dziećmi, a mąż jest za granicą. W takim przypadkach - kiedy dziadkowie nie mogą pomóc - trudno jest kobiecie zajmować się domem, małymi dziećmi i jeszcze pracować na cały etat. Ale nie o takich przypadkach mówimy.

Znam natomiast kilka par, o których rozmawialiśmy wcześniej. Maż pracuje - wcale kokosów nie zarabia, a kobieta siedzi w domu z dziećmi. I wcale nie rozwija się, nie wychodzi nigdzie, siedzi w dresach w domu, przeważnie zaniedbana, bo "kto ją widzi". Może jest to obraz typowej rodziny ze wsi, no ale przecież i takie się zdarzają. Nie rozumiem tylko tego podejścia, czyli co taka kobieta sobie myśli. Że do końca życia będzie siedzieć w domu, bo potem na pracę już za późno, a skoro przez dłuższy czas żyli z pensji męża, to i potem dadzą radę? Czy że rola kobiety jest w domu?

Ja jeszcze takich dylematów i doświadczeń nie mam, ale już teraz sobie tego nie wyobrażam. Mój chłopak pracuje, ja studiuję i szukam pracy (mam jakąś tam dorywczą), zmuszona byłam pożyczyć trochę kasy i obecnie spłacam długi. Wolałam pożyczyć od znajomych niż od chłopaka, bo strasznie źle się z tym czułam, wolałam mu od razu oddać, jednocześnie pożyczając od koleżanki. Dlatego będąc na utrzymaniu męża czułabym się z tym okropnie źle.

I to akurat jest bardzo dobre pytanie . Lepiej zresztą myśleć zawczasu niż stanąć przed tak patową sytuacją.

Ja to rozumiem tak, ze (taka kobieta) musi to mieć wcześniej jakos wliczone w koszty - wspólnie z mezem zabezpieczają jej przyszlosc, na wypadek wypadku wink. Dla mnie samej byłoby to ryzykowane, ale rozumiem, ze pewnie się da, skoro jakiś tam procent kobiet się na to decyduje.

Gorzej, jak nic nie jest przemyślane, a potem nagle rozpacz..

natknelam sie na ten temat chodzac po forum i mnie zaciekawil. Boze dziewczyny, takowe ktore mysla tak jak brzmi temat. bede ostrzegala kazdego i kazdemu mowila nie robcie tego, nie rezygnujcie z wlasnych planow, ambicji na rzecz malzenstwa. jedno nie wyklucza drugiego ale nigdy przenigdy nie rezygnujcie z nauki tylko dlatego ze wychodzicie za maz. ja tak zrobilam, plany mialam dalekosiezne, chcialam wyjechac na studia, wyjechac za granice to byly moje marzenia. poznalam mojego m. i z wszystkiego zrezygnowalam w imie ''milosci'' a teraz bardzo tego zaluje i wiem ze drugi raz nie popelnilabym tego bledu co 6lat temu.

Studia, przynajmniej w Polsce, można sobie kupić tj. student udaje, że się uczy, wykładowca udaje, że egzaminuje, a w tym wszystkim prawdziwe są tylko pieniądze płacone przez studenta (czesne) lub przez państwo (dotacja). Nie zauważam większej różnicy między ludźmi po studiach i po maturze pod względem intelektualnym. Takie zjawisko miało miejsce w pokoleniu moich rodziców i wcześniej. Twoja wypowiedź jest przepełniona stereotypami i... kompleksami. Sam studia skończyłem, ambitny kierunek na prestiżowej uczelni, ale nie uważam tego za wielkie osiągnięcie, a moja uczelnia ma te wszystkie tytuły przede wszystkim za to co robią pozostałe...

Mussuka to mi powiedz o czym mogę porozmawiać z przeciętna studentką/absolwentką psychologii, socjologii czy bezpieczeństwa wewnętrznego. O czarnej, zielonej, czerwonej czy niebieskiej taktyce, podkuwaniu koni itd. Z nimi nawet często o schizofrenii nie porozmawiasz bo okazuje się, że mają tak szeroki nieporządek w głowie.

No wybacz ale ludzie po zawodówkach mają nieraz szerszy horyzont.

Zgadzam się z powyższym po części, niemniej PYTAM: jak się ma ów wpis do tytułu wątku?
Czy zamążpójście jest powodem do rezygnacji ze studiów jeśli potraktować je jako drogę do samodzielności?

Zgoda. Dyplomy są przereklamowane...
Ale patrząc z mojego punktu siedzenia, tej która właśnie zrobiła tak jak sugerujesz (czyli odłożyła zdobycie dyplomu "na później")... to nokautem jest tekst: "PO CO mi studia... (skoro wychodzę za mąż)?
Tak może mówić jakaś "modliszka" bądź inny "bluszcz", którego jedynym celem życiowym jest zawiśnięcie na szczęśliwcu, który będzie ją dźwigał przez resztę życia... Chyba, że coś w tym uroczym planie "pierdyknie"
Mój punkt siedzenia wynika z faktu, że dopiero co (w wieku starczym) ukończyłam byłam owe "przereklamowane" studia... siłą rzeczy moimi koleżankami były młode i hoże dziewoje, w wieku moich córek. Połowa z nich w trakcie tych studiów wydała się za mąż. Większość z nich przed obroną "zaciążyła" - ŻADNA nie miała dylematu, że JEDNO (zamążpójście) WYKLUCZA DRUGIE (studia)
A tak sformułowano tytuł wątku...
Osobiście, poza sympatią, taka swoją postawą wzbudziły mój szacunek...
Coś mi to przypomina przypowieść: "O 7 pannach roztropnych i 7 pannach nieroztropnych"

Napisz ze swego punktu widzenia: czy W OGÓLE byś rozważał rezygnację (że nie wspomnę, że całkiem to zrealizował) ze studiów TYLKO dlatego, że się żenisz (nawet EWENTUALNIE mając na widoku fakt wychowywanie dzieci)?

JW.
Wniosek: sam ślub to za mało...
Czy płeć ma tu większe znaczenie? Chyba jedynie w kwestii tego, że facet rzadko zamyśla żyć "przy żonie" (czyli na jej koszt).

A o czym możesz porozmawiać ze studentką pedagogiki, ochrony środowiska, położnictwa, stosunków międzynarodowych, kosmetologi, filologii? A ze studentką przedmiotów ścisłych? O czym? Albo odwrotnie - o czym dziewczyna może porozmawiać z chłopakiem studiującym budowę maszyn? To jest głupie, co napisałeś. Są ludzie po zawodówkach mądrzejsi od tych z dyplomem, jasne. Ale kierunek studiów nie ma tu nic do tego. Liczy się zainteresowanie światem, inteligencja i jeszcze raz zainteresowanie światem.
Znam wiele dziewczyn, które siedzą w domu, wychowują dzieci i gotują obiady, i nie mają nawet pojęcia jak zrobić przelew internetowy albo jak dzieli się władza w Polsce. Może nie ma to konkretnie znaczenia z tym, że wolały wyjść za mąż niż pójść na studia, ale jednak takie przypadki są.

No bo to już chyba każdy doskonale wie, że magister nic nie znaczy.
Nie liczy się tytuł, w dzisiejszych czasach liczy się wiedza....

no dobrze mgr nic nie znaczy ale takie są czasy że bez tego też ciężko. A co to znaczy że po co studia jak jest mąż:D? to co mąż Cię wszystkiego nauczy? No chyba że zarabia tyle że Ty naprawde nic juz nie musisz robić. Ale to nie chcesz w zyciu nic robić? Troche kiepsa przyszłość, nawet dla samej Ciebie.

A tak na marginesie: to ja zaluje za poszedlem na studia, i gdybym mogl cofnac czas na prewno nie robilbym magistra (ktory noa bene jest zbyt gloryfikowany).
To wszystko na co poswiecilem 6lat nauki, moglbym zrobic prywatnie w trzy lata. Mi zostalo do zakonczenia nauki zrobienie ATPL(A) frozen- do  licencji pilota  z uprawnieniami do wykonywania lotów IFR samolotach wielosilnikowych. Po Politechnice Rzeszowskiej nie bardzo chca brac do linii lotniczych (generalnie licza sie licencje i kursy, a nie tytul magistra), poza tym ta uczelnia nie wszystkim umozliwia wykonanie pelnych uprawnien (ME i IFR)
Ludzie ktorzy marzą o lataniu samolotami pasażerskimi lepiej zrobią, jeśli odpuszcza sobie Wyzsze Studia a po liceum odbeda odpowiednie prywatne kursy, umozliwiajace im wykonywanie wymarzonego zawodu. Linie lotnicze raczej nie patrzą kto jaką szkołę skończył i jaki ma tytuł, tylko co sobą prezentuje.

Wolnosc jest to mozliwosc zycia wedlug wlasnych okreslonych zasad. Wolnosc konczy sie wtedy, gdy chcesz innym jednostkom ta wolnosc zabrac i narzucac im jak maja zyc (dokladnie tak jak Ty robisz).
Jestes kolejnym przykladem na to, ze osoby, ktore mowia o braku tolerancji, tak naprawde same nie sa tolerancyjne. Przykre

W zaden sposob nie odnioslem sie do systemu wartosci ludzi jakiegokolwiek wyznania, wiec ogranicz swoje wycieczki osobiste.
Wracajc do tematu:
Człowiek poprzez samoposiadanie jest jedynym właścicielem swojej osoby. Jako jedyny właściciel może dysponować swoją własnością (swoją osobą, samym sobą) wedle woli, jesli Ty negujesz wolna wole/wybor jednostki, to wkraczasz w strefe tego czlowieka i tym samym naruszasz jego wolnosc.
Jestes po prostu wscibska i nietolerancyjna

Czyje PRYWATNE?
Kaski A czy Goski B?

Wyrazamy tu swoje OPINIE - ty to pojmujesz? OPINIE maja to do siebie, ze sie moga roznic nawet o 180 stopni i tyle Ci do moich co mnie do Twoich. Nikogo tu prywatnie nie obgadujemy, a jedynie wypowiadamy sie na temat zadany w tytule watku - capisci?
I tak jak Ty sie w sprawy aborcji mieszasz i swoje 3 grosze wtracasz, tak ja mam prawo wyrazic swoje zdanie tutaj.