Marzę o miłości romantycznej

Akurat w tym czasie, w którym mam takie a nie inne przemyślenie, jestem na przystanku, pojawiają się moi rówieśnicy, zdają się nie zwracać na mnie żadnej uwagi, wyglądali tak, jakby świat przestał istnieć, byli tylko on i ona. Widzę podobną scenę pierwszy raz od roku.

Jutro to sobie wyjaśnię, ale znowu pojawił się ten dylemat. Przecież było nie było świat nie składa się z samego zła. To równie błędne podejście co hurraoptymizm. 19,5 roku i zero chodzenia to dość dobry wynik. Zastanawiam się, czy by jednak w końcu nie spróbować, przekonać się, jak to jest. Co nie znaczy, że te obawy zniknęły. Ale są też chyba pozytywne wrażenia związane z tzw."chodzeniem'. Nie wiem, jak to jest, mogę tylko przypuszczać. Doświadczeni, jak myślicie? Warto zrobić ten pierwszy krok, przełamać się, czy nie? Bo pali mnie ciekawość.

Nie uważacie, że to jeszcze za wcześnie na "chodzenie"?

Po pierwsze, ciekawość, jak to jest. Po drugie, dobrze byłoby głębiej poznać drugiego człowieka, pogadać. Ale obawiam się, pomijając te skrajne zjawiska typu gwałt, bicie, że wpłynie to na moje wyniki w nauce, kondycję intelektualną. Ciągle będzie mi się przypominała ta ciotka i koleżanka, co się nie dostała na medycynę, te wypowiedzi na ich temat. Niektóry chodzą, jak mają 16 lat, ja mam 19,5, lecz mimo wszystko, czy to jeszcze nie za wcześnie? Kurczę pieczone, w pewnym sensie zazdroszczę tym dzisiejszym "przystankowym" rówieśnikom.

Teo, nie rozumiem Twojej wypowiedzi, wytłumacz proszę, co masz na myśli, albo odpowiedz proszę, jeśli możesz, na moje wątpliwości z poprzedniego postu.

Aż specjalnie się zarejestrowałem, żeby napisać. Czytam i nie dowierzam własnym oczom. Jeżeli to nie prowokacja to brak mi słów. Zdecydowanie opóźnienie w rozwoju emocjonalnym względem rówieśników, mimo szybszego rozwoju fizycznego. Interesujący przypadek. Ciekawe co powie psycholog. Ciekawe popadanie ze skrajności w skrajność. Aseksualna to nie jesteś, skoro jednak widać, że odczuwasz pociąg fizyczny. Obstawiam zdecydowanie jakieś zaburzenie psychiczne, fobię, szczególnie po tym co pisałaś o matce. Normalnie rozumowanie 9 latki.
Masz ojca? Czy rodzice się rozeszli? Są razem? Jaka jest relacja w domu?

Elefant, z dużym szacunkiem dla Twojej mamy, ale ona ma jakieś dziwaczne poglądy z zerową relacją do rzeczywistości. Przemoc seksualna to nie chleb codzienny- to kryminalny margines. Nikt z kilku spotkań nie robi podstawy do ślubu czy dzieci, a trzymanie się za ręce czy pocałunek to nie prosta droga do ołtarza.

Najlepszą radą dla Ciebie jest przestanie słuchania rodzicielki. Jest zupełnie nielogicznym stawianie się za wzór do naśladowania, a jednocześnie dawanie Ci do zrozumienia, że każdy facet to gwałciciel. Co więc, Twój tata też?

Za kilka godzin wizyta, ale ci młodzi z wczorajszego przystanku znowu mi "przypomnieli" pewne sytuacje. W dzieciństwie, miałam może jakieś 8 lat, oglądałam w telewizji jakiś film, był tam wątek, że mężczyzna zdradzał dziewczynę, bo chodził na randki z inną. Matka ten film oglądała i skomentowała to:
-widzisz, jak to jest. Tak to jest z tymi mężczyznami. Uważaj na nich.
Rok temu, miałam 18 lat, żartowałam z tej koleżanki z medycyny, że ona się ciągle "ugania za kawalerami, zmienia ich jak rękawiczki" (to moje określenie). Jak ją znam, a znam ją długo, tak było. Przez całe gimnazjum miała jednego, w liceum innego, na studiach ma kolejnego. Ja jestem na studiach, prawie 20 lat i nigdy nie miałam żadnego. Ojciec zaczął się śmiać, żartować sobie:
-No, to teraz ty sobie musisz znaleźć jakiegoś.
Matka stanęła jak oparzona, spojrzała się na niego groźnie i powiedziała:
-A przestań, daj spokój, jacy "kawalerowie"! Żadnych "kawalerów"!
Moja matka ani ojciec nigdy nie byli molestowani ani zgwałceni.

Mnie na samym początku, zastanowiło słownictwo Elefant.
"Młodzieniec", "kawaler", jakoś nijak mi to nie pasowało, do 19latki.
Nie wiem skąd u niej się bierze niechęć do używania słów chłopak, facet.

Elefant, Twoja mama po prostu nie miała znikąd dobrego przykładu. Pewnie została tak samo wychowana. Dlatego wciskała Ci w głowę te wszystkie brednie. Co innego matczyna troska i ostrzeganie dziecka przed niebezpieczeństwami, a co innego obrzydzanie dziecku życia uczuciowego i bliskości z drugą osobą. Mam nadzieję, że ta wizyta u psychologa, to prawda i nie napisałaś tego tylko po to abyśmy "dali Ci spokój z psychologiem". Mam też nadzieję, że zmieni ona pomalutku, Twój sposób patrzenia na chłopaków i bliższe znajomości.

Czemu "dziwaczne" i "anachroniczne"? Przecież tak jak już napisałam, lubię mężczyzn, darzę ich sympatią, wiele słynnych, podziwianych przeze mnie postaci było mężczyznami. Sama wymyśliłam te określenia, uważam, że słowo "facet" jest nieładne, lekceważące. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy zaczyna mi się w głowie pojawiać nieśmiało myśl o spróbowaniu "chodzenia". Wtedy przypominają mi się te wszystkie wypowiedzi i zaczynam odczuwać nienawiść.
Dzisiaj była wizyta u pani psycholog, o zainteresowaniu mężczyznami jeszcze boję się powiedzieć, zresztą czasu nie starczyło, było tylko godzinę. Rozmowa dotyczyła mojej niechęci do seksu. Twierdziła, że seks wiążę się z miłością, ja jej na to, że im mniej seksu w związku, tym więcej miłości. Pytam się jej, czy patrząc na obrazki, seks jej nie odrzuca, stwierdziła dobitnie:nie, seks mnie nie odrzuca. Mówi, że mam paranoję, wszędzie widzę zagrożenia i że rezygnując z seksu, pozbawiam się wielu pozytywnych doświadczeń, bo gwałty to skrajności, ale jeśli chcę, mogę do końca życia pozostać dziewicą i nikt mi tego nie zabroni. Naprawdę, za mało było czasu, żeby wszystko omówić, dlatego za tydzień kolejna wizyta. Dziwię się, że 40-letnia kobieta jest w stanie mi coś takiego mówić.

Do seksu się raczej nie przekonam, ale z tym "chodzeniem" jest inaczej. To już staje się coraz mniej zabawne. Nie chodzi o to, że chcę iść z owczym pędem, tylko naprawdę myślę, że jest czas zacząć tej drugiej połówki. Może w gimnazjum to trochę wcześnie, ale w liceum, jak pamiętam, chodzenie było czymś zwyczajnym, trochę tych ludzi było. Teraz mam prawie 20 lat. Mój 26-letni kuzyn jest już bardzo zabiegany, zajęty pracą, przeminęły czasy "najświeższej" młodości. To chyba nic złego, że nie chcę iść z nikim do łóżka. Nie zdążyłam jeszcze tego poruszyć, następnym razem się zapytam, ale chyba nie ma nic złego w tym, że chcę teraz zobaczyć, jak to jest z kimś chodzić, poznać kogoś bliżej. Na domiar złego, niedaleko uniwersytetu jest park, często tamtędy przechodzę, dzisiaj też, tylu zakochanych ludzi tam siedzi i do żadnych gwałtów tam nie dochodzi, wyglądają na szczęśliwych. Co o tym myślicie?

Naprawdę nie chcę jeszcze uprawiać seksu, było nie było to poważna sprawa, ale co do chodzenia...Mam wrażenie, że ktoś na mnie zwrócił uwagę. I zwraca cały czas, codziennie do mnie podchodzi. Nie można być niczego pewnym, ale chyba nie jest kryminalistą. Czy jeśli mi zaproponuje chodzenie, to spróbować, czy czekać jeszcze rok, dwa, 10, 20 lat?! Pomijając gwałty, bicie itd. to z bardziej subtelnych zagrożeń boję się, że będzie mi gorzej szło w nauce, ale chyba nie podstaw żeby tak sądzić, bo codziennie zaglądam do książek i po prostu lubię, to co robię, więc nie odwalam pańszczyzny.

Naprawdę myślicie, że to dobry wiek, żeby w końcu się przełamać? Bo na tle moich znajomych to wiek dość zaawansowany (przypadki chodzenia, kolejno:13, 16, 18). To nawet dobrze, bo mogę to nawet lepiej przeżyć, ale naprawdę ten "przystankowy przypadek" to był impuls (nie jeden, to była kulminacja moich wcześniejszych przemyśleń) do zastanowienia się, czy by może nie zacząć chodzić z tym chłopakiem, który sam zaczął na mnie zwracać uwagę, nie ja na niego, teraz do mnie dociera, że chyba chce mnie poznać, lecz prawdopodobnie nie ma zamiaru mnie zgwałcić. Mam przyjąć "prezent" od losu czy nie?

Ale zdajesz sobie sprawę, że nie jesteś już w podstawówce i że "chodzenie" nie polega na podejściu i powiedzeniu "teraz z tobą chodzę" i wróceniu do zwykłych obowiązków?

Najpierw są randki, rozmowy, trzymanie za ręce, przytulanie, całowanie, zastanawianie się, czy dana osoba nam pasuje. Z Twoim podejściem nie wiem czy dojdzie do jakiejś randki w ogóle...

Czy ktoś Cię straszył gwałtem? widziałaś sceny w filmie?

Elefant, wiedzy o życiu i związkach, nie należy czerpać z "czasopism dla licealistów". Taką wiedzę powinni przekazywać rodzice, a resztę trzeba dowiedzieć się z własnych doświadczeń. "Czasopisma" mają skłonność do przesady lub koloryzowania, nie są dobrym źródłem wiedzy.
Chodzenie 19 latki z chłopakiem, całowanie się, przytulanie, seks, jest w 100% normalnym zachowaniem, w 100% dobrym zjawiskiem. Każdy niemal człowiek potrzebuje bliskości drugiej osoby, seks przychodzi z czasem(każdy ma "swój czas").
Wszystko pomału się Tobie poukłada w całość. Nie oczekuj, że po wieloletnich "toksycznych naukach" Twojej matki, w parę dni zmienisz siebie i swoje myślenie. Ty teraz skup się na terapii u psychologa. Musisz się jednak bardzo starać, bo nikt nie da gwarancji, że będzie łatwo.

Elefant, "wyobrażania" można sobie wsadzić między bajki W dorosłym życiu jest tak, jak to sobie sami ułożymy, nie koniecznie musi wyjść "idealnie" tak, jak nam się wyobrażało, co nie znaczy że będzie całkiem źle. To jest prawdziwe życie.

Dziękuję Ci Teo za życzliwość, ale mam podejrzenia, że Tobie chodzi o takie opcje:
1. Partner seksualny-dla mnie odpada, naprawdę nie chcę uprawiać seksu, nie ma w tym nic dziwnego, tak samo jak są kobiety, które chcą to robić często i robią to często na różne sposoby w rozmaitych konfiguracjach, tak i ja nie chcę tego robić, po pierwsze ze względu na poglądy, po drugie na szacunek dla ukochanej osoby
2. Mąż, dom i dzieci albo jedno dziecko-również ta opcja odpada. Są takie dziewczyny, które o tym marzą, ale ja tego nie chcę i nie ma w tym niczego złego.
Tak sobie myślę, skoro ludzie są w stanie uprawiać seks albo żyć w związkach małżeńskich (albo jedno i drugie jednocześnie), to dlaczego ja nie mam szukać miłości platonicznej.

Nigdy nie będę uprawiać seksu, to moja świadoma, odpowiedzialna, indywidualna decyzja. Jeżeli się zakocham, tym bardziej nie będę uprawiać seksu, bo ukochany nie jest od tego, by go niszczyć. Jak dla mnie uprawianie seksu z ukochanym to to tak jakby okradać go z czegoś, niszczyć, brukać, nie szanować. Widziałam zdjęcia na Wikipedii, stosunek seksualny w całej okazałości w ogóle mi nie pasuje do idei miłości. Dlatego tak odrzuca mnie małżeństwo i ordynarny "obowiązek skonsumowania małżeństwa". Dziwię się nawet, że kościół rzymskokatolicki twierdzi, że współżycie w małżeństwie jest obowiązkiem i jeżeli tego nie będzie, to małżeństwo może zostać unieważnione...Przecież to chore.

Co to za "przyjemność"? Uprawianie seksu jest w pewien sposób kradzieżą człowieczeństwa, jako że seks podkreśla to, co najniższe w człowieku. Żaden wrażliwy, uduchowiony, zainteresowany literaturą mężczyzna nie chce uprawiać seksu. Drży z przerażenia na myśl, że na widok ukochanej osoby dostałby erekcji. Przecież od razu widać, że seks to nic innego jak wymiana kleistych wydzielin za pomocą nieestetycznych, obrzydliwych narządów rozebranych ludzi. Ni mniej, ni więcej. Nie ma w tym żadnej głębi ani filozofii.
Jest jeszcze zasada 1+1=3, czyli "uprawiasz seks=możesz zostać rodzicem", bo nie ma 100% metody antykoncepcji.

Masz złe podejrzenia. Mimo, że stronisz od tego "okropnego" seksu, to wszystko Ci się z nim kojarzy. Pisząc o idealnym mężczyźnie miałam na myśli idealnego w każdym aspekcie (idealnego dla mnie, oczywiście), nie tylko w sprawach seksu.

To nie jest świadoma, odpowiedzialna i indywidualna decyzja, ponieważ nie masz zielonego pojęcia o czym piszesz. To jest decyzja podszyta panicznym strachem, który opiera się na gigantycznej niewiedzy i braku chęci do zgłębienia tematu, a pisząc "zgłębienia" nie miałam na myśli, że masz się z kimś przespać tylko zacząć słuchać ludzi i czytać odpowiednią literaturę, a nie jakieś farmazony z Bravo Girl...

Co to znaczy "nie będziesz uprawiać miłości"? Seks to nie jest miłość, miłość to nie jest seks. Miłość bez seksu jest możliwa, a seks bez miłości też, więc są to zjawiska, które nic do siebie nie mają.
Jeszcze przypomniało mi się traumatyczne zdarzenie. Jak mieliśmy przygotowanie do bierzmowania, czyli mieliśmy niecałe 16 lat, to kazali nam, zupełnie bezsensownie, chodzić na nauki przedmałżeńskie! O czym tam pani katechetka mówiła? O seksie! Twierdziła, że to Bóg tak stworzył mężczyznę i kobietę, że mężczyzna musi zacząć od gry wstępnej i takie tam dyrdymały. Najgorszy był jej argument przeciw prezerwatywom-twierdziła, że oddala ona małżonków, bo stosunek seksualny musi być tym, co zbliża małżonków. To było straszne! Zawsze wydawało mi się, że kościół uważa seks za coś obrzydliwego, brudnego, złego, a a popiera miłość platoniczną. Okazało się, że jest inaczej! Oni twierdzą, że trzeba to w małżeństwie robić! Co więcej, że to Bóg to wszystko wymyślił!! Stąd się m.in. wzięła moja niechęć do religii.
A co do uduchowionego mężczyzny, który nie chce zaznać tej wątpliwej "przyjemności", czyli napluć kobiecie od dołu-Adam Anderson mi na takiego wygląda, sprawdźcie w wyszukiwarce. Zresztą po jego wypowiedziach, tekstach, widać, że to nie jest człowiek ordynarny.

Inaczej. Elefant odpowiedz mi proszę na pytanie, jakie książki lubisz czytać, z jakiego garunku?

Przygodowe, historyczne i podróżnicze. Przeczytałam wszystkie książki Wojciecha Cejrowskiego, wszystkie książki o Sherlocku Holmesie, a jeżeli chodzi o fantastykę, to zdecydowanie wygrywają "Opowieści z Narnii"-wspaniała książka dla każdego o uniwersalnych wartościach, dla niewierzących i wierzących. Oprócz tego literatura faktu, lubię czytać podręczniki akademickie, zwłaszcza "Historia starożytna" Józefa Wolskiego. Kiedyś, krótko, interesowała mnie II wojna światowa i wszyscy dowódcy III Rzeszy, więc czytałam książki na ten temat.

Dlaczego atakujesz tylko Cejrowskiego, a nie zaatakowałaś innych pisarzy z moich ulubionych książek, Doyle'a, Lewisa, Wolskiego. Akurat miałam przyjemność z nim osobiście porozmawiać, mimo iż nie zgadzam się z jego poglądami, to imponuje mi jego determinacja w ich obronie, a także to, że jest sobą i na przekór wszystkiemu miał odwagę spełniać swoje marzenia, odbył wiele podróży, nawet jeśli zmyślił przygody opisane w jego książkach, to i tak to jedne z najwspanialszych podróżniczych historii, jakie przyszło mi czytać. Lubię jego indywidualizm, szczerość i ekscentryczność. Jedynie jego poglądy mi przeszkadzają, ale nie oglądam z nim programów politycznych, tylko podróżnicze i to mi wystarcza.

Teo, myślisz, że naśladujesz mój sposób argumentacji, ale ja nie opieram się na Pudelku.

Na moich własnych doświadczeniach życiowych, bo przytaczam sytuacje, które w życiu się zdarzyły, poglądach i ideach, ideałach.

Odkrycie, że nie mam wpływu na to, co się dzieje z moim organizmem w wieku 9-10 lat, gdy moje koleżanki były wciąż małymi dziewczynkami, ja 160 cm wzrostu, było dla mnie szokiem. Uświadomienie, że istnieje coś takiego jak seks było jeszcze większym, nic już nie będzie takie samo. Poglądy kościoła, że seks między małżonkami jest czymś dobrym to gwóźdź do trumny.
Naprawdę, niedobrze mi się robi na myśl, że podłużny, ohydny męski organ mógłby się zagłębić w moje ciało i wypełnić mnie białym, kleistym płynem. Tak trudno to zrozumieć? Nigdy nie mieliście takich odczuć nt. seksu? Ale to tylko zależy ode mnie, czy do czegoś takiego dojdzie. I nie dojdzie nigdy. I wierzę w ludzkość, wierzę, że istnieje taki człowiek, mężczyzna, który myśli tak jak ja, który by mnie szanował i cenił jako osobę tak bardzo, że nigdy by czegoś takiego nie zrobił.

Która może zsunąć się albo pęknąć, płyn się dostanie, zajdę w ciążę, chłopaczek, ucieknie i pójdzie imprezować, ja będę przez 9 miesięcy wariować, potem wszyscy będą mi patrzyli w krocze i będę się zwijać z bólu, drzeć się, palić ze wstydu. Skończy się wszystko.
Mam dość przerażającej świadomości, że z biologicznego punktu widzenia można ze mną uprawiać seks. Nie chcę, mówię NIE, mam inne priorytety, menopauza będzie dla mnie uwolnieniem, ale jak na razie to bardzo odległa perspektywa. I mam dość moich ogromnych, zwisających kawałków tłuszczu. Jak dla mnie, 10-latki, które chwalą się menstruacją czy kobiety dumne z ogromniastego biustu to kompletne kretynki. Tak samo z mężczyznami, którzy chwalą się rozmiarem genitaliów czy ilością "zaliczonych" partnerek. Jak można się czymś takim chwalić?!

Niszczyć? Seksem?
Boskie

Tak się zastanawiam, czy Ty czasem nie masz problemu z akceptacją własnej płci. Reakcja na miesiączkę, nazywanie piersi kawałkami obwisłego tłuszczu...
Może miałaś urodzić się mężczyzną?

Beyondblackie mogłabym się z tobą zgodzić bo to baaaaardzo dziwne że kobieta się tak zachowuje . Jak czytam jej posty to coś mi się dzieje . Jak można nie chcieć kochać się ze swoim mężczyzną