Marzę o miłości romantycznej

ja nie lubię żadnej partii... wszystkich mam za oszustów i krętaczy ... i mówię to ja, zdecydowana przeciwniczka polityki Kaczyńskiego jeszcze sprzed 2 lat. Na chwilę obecną jestem przeciwniczką rządu, jednocześnie wiedząc, że nie ma w Polsce ludzi u władzy, bądź pretendujących do niej, którzy mogliby ten burdel naprawić, który pozostawiła po sobie tak naprawdę każda kolejna ekipa rządząca na przestrzeni 20 lat +

mimo to, jestem katoliczką, chyba nawet praktykującą (skoro chodzę co tydzień na mszę, do spowiedzi też w miarę regularnie), powinno się rozdzielić kompletnie kościół od polityki, wtedy może by nie dochodziło do takich patologii, że politycy decydują w kwestiach moralności i etyki. Nie dość że księża robią ludziom wodę z mózgu, to jeszcze politycy chcą to legalizować. Potem się dziwić, że taka elefant ma problemy z rozróżnieniem totalnych podstaw, które poznaje się w podstawówce.

populizm? niby w jakiej formie? w Sejmie jest bardzo mało specjalistów, odsetek prawników jest znikomy, przez co tworzone akty prawne zawierają wiele błędów i nielogiczności, jednocześnie nie będąc spójnym z pozostałymi aktami normatywnymi, które w końcu mają tworzyć przejrzystą całość... brakuje konsultacji społecznych i eksperckich podczas procedury legislacyjnej. Politycy odwalają szopkę, lansują się w studiach telewizyjnych, gdzie przez pierwszy rok czteroletniej kadencji świętują wygraną i narzekają na to w jakim kryzysie po poprzednim rządzie przyszło im rządzić, kolejne dwa lata są utrzymywane w podobnym tonie naprawczo-reformatorskim, a ostatni należy do walki wyborczej i prawdziwej aktywności, spowodowanej obawą przed nieprzedłużeniem kadencji. Nie wierzysz? Wystarczy popatrzeć na to, co się obecnie dzieje w Warszawie. Nie żebym była przeciwniczką prof. Gronkiewicz-Waltz, ubolewam jednak, że musiało dojsć do referendum, żeby pani Prezydent zajęła się obietnicami sprzed ponad pięciu lat.

Co do Piłsudskiego, nie znoszę typa i dziwię się, jak można wielbić człowieka, który był zwykłym autorytarnym bandziorem, który stosował praktyki wcale nie lepsze od sowietów.

Nie wiem, czy Popiełuszkę uznawano za bohatera narodowego, gdy jeszcze żył. Nie wiem też, w jakim tonie wypowiadali się wówczas inni księża, ponieważ nie poznałam na własnej skórze komuny. Weź pod uwagę jednak, że były to czasy, gdzie władza była ateistyczna, Kościół się gnębiło i wyśmiewało, a na ulicach miały miejsca same niemoralne i nieetyczne incydenty. Tym bardziej nie rozumiem, skąd ci się wzięła komuna w XXI wieku i zachciało ci się porównywać sytuację obecną z tą sprzed ponad 30 lat.

Aborcja ok, ale od związków partnerskich kościół powinien się trzymać z daleka, bo to nie ich sprawa, kto jaki model rodziny preferuje, w europejskim kraju gdzie podobno mamy ochronę praw i wolności człowieka.

Wiem, przepraszam.

Wracając, Elefant coś mnie jeszcze uderzyło w tym, co dzisiaj pisałaś. Mówisz, że od kilku tygodni zaobserwowałaś u siebie to, że podobają ci się mężczyźni, czujesz to ciepło itp. I że chciałabyś tych pocałunków, bliskości, itd. Dlaczego w takim razie, zakładając temat raptem 5 dni temu, pisałaś o tym, jak to się brzydzisz wszystkiego co z seksem i kontaktem z drugim człowiekiem związane. Jak to nie chcesz nigdy w życiu mieć nikogo. Po drodze wspomniałaś, że ślubu też nie chcesz. Oświadczyn się boisz, pocałunków się boisz. Obawiasz się gwałtu, przemocy. Na koniec to w ogóle wyskoczyłaś z tym strachem przed ogniem piekielnym. To jak to w końcu z tobą jest? Obrzydzają cię te narządy płciowe, wydzieliny, czy jednak odczuwasz ciekawość związaną z tym nieznanym ci aspektem życia i brakuje ci tego?

Pytam, bo na początku twierdziłaś, że w ogóle nie rozumiesz, po co to komu i że ty nigdy nie poczujesz czegoś takiego.

Głupoty pleciesz i przeinaczasz to, co wyżej napisałam, Nie mam ochoty jednak łopatologicznie ci tego wyjaśniać, bo to nie miejsce na to, ale z wieloma rzeczami, które wyżej napisałeś się nie zgadzam i mogłabym tę niezgodę poprzeć wieloma argumentami.

I bardzo proszę o powrót do tematu Elefant.

Vold, pozdrawiam Cię i życzę Ci wszystkiego dobrego. Podniosłeś mnie na duchu. Zawiodłeś się, ale skoro znajdujesz satysfakcję w nauce i sporcie, to realizuj się w tym dalej, wspaniale jest mieć hobby (czego jestem przykładem). Piszę Wam wszystko szczerze, wywnętrzniam się bardzo, ale widzę, że ludzie tutaj są kulturalni, można pogadać i czuję się znacznie lepiej, rozwiewając moje lęki.
Właśnie to mnie zaniepokoiło, że zaczęli mi się, i to nie stopniowo, tylko nagle, ostatnio, podobać młodzi mężczyźni. Nie, że chcę z gościem iść do łóżka, tylko na zasadzie, jak on wspaniale wygląda, jak dobrze i elegancko się prezentuje, ma ładne rysy twarzy.
Zastanawiam się, czy perpektywa "chodzenia" z kimś byłaby taka straszna. Chcę mieć bratnią duszę, tylko jak rozmawiać, jak powiedzieć, że możemy być razem, że jest nam ze sobą dobrze, ale nie mam ochoty iść z nim do łóżka i nie chcę mieć męża.
Co do pocałunków, to chyba aż tak straszne nie jest, skoro nawet w filmie "Rzymskie wakacje" (1953) pojawiła się taka scena.
Tylko jak mu powiedzieć, żeby nie "pakował" języka do ust, tylko zrobił to delikatnie, samymi ustami. Czy oświeci mnie ktoś bardziej doświadczony? Bo wciąż pozostają te kwestie w tym poście poruszane, i proszę, by ktokolwiek na to odpowiedział.

ojej, elefant, będzie próbował ci włożyć język do ust, to się po prostu odsuń, a jak cię mocniej przytrzyma, to go ugryź, jejku ;p

nikt normalny nie będzie chciał z tobą iść od razu do łóżka, jeżeli nawet się kiedyś będziesz całować z chłopakiem, to przecież będziecie się już lepiej znali, tak że będziecie mogli swobodnie o tym porozmawiać.  Będzie chciał po iluś tygodniach/miesiącach spotykania się uprawiać seks, to mu po prostu powiesz, że nie jesteś gotowa. Co do małżeństwa, to milcz dziewczyno, żeby cię nie wziął za kretynkę. W dzisiejszych czasach dziewczyny czekają na oświadczyny lataaaaami i się doczekać nie mogą, będąc w takich przechodzonych związkach, a ty się martwisz, czy ci się nie oświadczy po pierwszym pocałunku.

Przede wszystkim ty za dużo myślisz, i za wiele scenariuszy w głowie budujesz. Żyjesz kompletnymi fantazjami (a to ja myślałam, że jestem świrnięta). Najpierw to ty w ogóle znajdź kogoś, kto chciałby cię pocałować. Poczytaj sobie tematy na tym forum, ile dziewczyn jest samotnych i nie może nikogo znaleźć, mimo że są chętne i gotowe na całowanie ;p tylko że partnera brak. Jak można zakładać scenariusze ślubu, seksu, gwałtu, itd. skoro ty nawet się z nikim nie spotykasz?!

dobry pocałunek (IMO) to taki właśnie o którym ty mówisz, ograniczający się do warg, im dłużej trwa samo całowanie warg, tym lepiej, wariujące języki też są ok, ale nie za długo i nie od razu... jesus, nikt się na ciebie nie rzuci z wywalonym jęzorem ;p a jeśli się rzuci, to go od razu zostaw, bo nie warto w takiego inwestować swój czas

nie popełniłam chyba żadnej literówki, a jeśli tak to wskaż w którym miejscu

[edit 1.]ok. można interpretować na dwa sposoby... krótko mówiąc, żaden chłopak nie oświadczy ci się po tym jak cię raz pocałuje... powiem więcej, na 99% nie oświadczy ci się i po 2 latach spotykania (chociaż znam pary, które są już po ślubie - poznali się kilka miesięcy przed nim, ale to wyjątki). Także naprawdę nie masz, czym się martwić. Jeśli nie będziesz chciała nigdy wyjść za mąż, to tego nie zrobisz po prostu.

[edit 2.]A jeszcze coś. Chwilami odnoszę wrażenie, że ty naprawdę czerpiesz wiedzę na temat seksu i związków z filmów, albo książek. Zachęcam do mojego wątku Disneyowskiego. Jak się czyta, to co piszesz, to rodem z Królewny Śnieżki - książę ją pocałował i żyli długo i szczęśliwie. Następny kadr to ślub, albo ze świata Jane Austen - Elizabeth Darcy'ego nie chciała, potem chciała, on się jej oświadczył, ona go odrzuciła, potem było parę różnych perypetii, pocałował ją, czy nawet nie pocałował - poszedł po zgodę jej ojca i cięcie - już są małżeństwem. Przecież żyjemy w XXI wieku!!!

Nie nastolatka, za kilka miesięcy skończę 20 lat. Było to wcześniej wspomniane, ale w grudniu zeszłego roku na przyjęciu urodzinowym, moja koleżanka, ta studentka medycyny, siedziała chłopakowi na kolanach się z nim "standardowo", długo całowała. Przypadkowo to zobaczyłam i wydawało mi się, że jest idiotką, a miałam wtedy prawie 19 lat.
A tak jak piszę, teraz nie chcę seksu czy ślubu, ale "ciągnie" mnie do tego, żeby spróbować z kimś być, "chodzić", czy nawet z tym pierwszym pocałunkiem. Nie mam pojęcia, czemu mnie zaczęło ciągnąć do "chodzenia". Marchewa twierdzi, że czyni mnie to człowiekiem, że wielu ludzi to odczuwa i nie ma w tym nic złego. Problem w tym, że nawet nie wiem, jak się całować, skoro nigdy tego nie robiłam, jak ja to zrobię, nie wiem, jak t się robi. Mówię o standardzie, nie o języku.

ale chyba nikt nie wiedział, jak to robić za pierwszym razem ;p to wychodzi samo z siebie, po prostu wiesz i już... jeżeli chłopak będzie potrafił całować, to sam pokieruje tak, że ty będziesz po prostu powtarzać za nim ;p poza tym w całowaniu nie chodzi o to, kto wykona więcej ruchów, ale żeby trwały one jak najwolniej i jak najdłużej takie pocałunki są najfajniejsze to nie żadne zawody oj, no, zobaczysz sama, że to nie jest takie trudne ;p

ale czemu chcesz to zdławić, skoro jak sama mówisz, chcesz tego doświadczyć? naprawdę, elefant, napisz co takiego miało tak ogromny wpływ na twoje postrzeganie miłości, bo nie uwierzę, że jeden tekst głupiego nauczyciela od biologii. Babcia cię nastraszyła? Katecheta?

Elefant, nie pomożemy Ci, jeśli nie uwierzysz najpierw, że mama NIE MIAŁA RACJI.
Nie masz powodu nienawidzić mężczyzn. Nie wolno uogólniać i wrzucać wszystkich do jednego worka.
Nie tłamś w sobie żadnych uczuć ani chęci poznania dotyku.
Bądź normalna kobietą, która chce bliskości.
Zobaczysz, że to fajna sprawa.

Elefant, przestań snuć jakieś dziwne teorie. Bo na prawdę, to co piszesz to dla mnie jak "głos kosmity", nic nie rozumiem z tego.
Jak pocałunek może być równy gwałtowi? Jak przytulenie może być karane piekłem?
Gdzie to wyczytałaś, kto Ci czegoś podobnego naopowiadał?
To wierutne bzdury i zapomnij o tym.
Zobacz jak wiele osób mówi to samo, że nie robisz nic złego i nie masz się czego bać i wstydzić.
Chyba to coś znaczy, prawda?
Masz swoje nieodwołalne prawo do szczęścia i bliskości z osobą, która Ci się podoba.
Co do "religii", to jedynie seks przedmałżeński jest krytykowany.
Bóg nie byłby tak okrutny, aby zabierać ludziom tak pięknych doznań jak bliskość.
Aby ich karać za to. Bóg kocha wszystkich ludzi, chce ich dobra.
Pocałunek, przytulanie się, to naturalne ludzkie odruchy.
Dobre, pozytywne, niczym nie karane, a już na pewno nie piekłem.

Zapewniam Cię, że jest na świecie wielu mężczyzn, którzy potrafią być mili, uprzejmi, delikatni, romantyczni... mają jeszcze wiele innych dobrych cech, a już na pewno nie zamierzają krzywdzić kobiet.
To, że zaczęli Ci się podobać chłopcy, to naturalna kolej rzeczy. Jesteś kobietą, masz swoje potrzeby. Nie mówię o samym seksie, ale właśnie o chęci bliskości, przytulania się, pocałunku. Dlatego podoba Ci się fizyczność chłopaków, ponieważ to wygląd zewnętrzny, tak na prawdę na samym początku nas pociąga. Dopiero później poznaje się charakter, wnętrze drugiej osoby.
Najważniejsze jest, abyś zrozumiała, że te "teksty z dzieciństwa" są głosem kogoś, kto miał bardzo błędne myślenie w tym temacie. Nie wiem dlaczego tak było, może sam słyszał "teksty ze swojego dzieciństwa", może nie umiał niczego innego przekazać Tobie. Może nie miał dobrego przykładu, szczęśliwych, kochających się ludzi.
Posłuchaj wszystkich, którzy tutaj Ci radzą.
Bliskość nie jest niczym złym, pragnienie bliskości to normalna rzecz ludzka.

Elefant, bardzo dobrze że wierzysz w sprawiedliwość i nie lubisz jak traktuje się kogoś "z góry". Nie wolno uogólniać i mówić że "chłopy" albo "baby" są durne. W każdym przypadku bywają wyjątki. Tak jak w tym "piśmie". Pewnie, że zdarzają się jakieś patologiczne zachowania wśród mężczyzn, wśród kobiet podobnie. Jednak nie można całego swojego życia spędzić na tym, aby zastanawiać się czy grupa znajomych ze szkoły "nie ma planu mnie zbiorowo zgwałcić", bo to akurat bzdura. Sama zauważyłaś jak zwariowany to był pomysł. Tam były tez Twoje koleżanki. One też chciałyby Cię zgwałcić, razem z tymi chłopakami? No pomyśl... Bardzo przesadzasz w tych swoich "wizjach", bardzo. Jasne, że jest zło na świecie i trzeba uważać na siebie, jednak nie można popadać ze skrajności w skrajność. Izolowanie się od ludzi, dotyku, bliskości, nie jest niczym dobrym.

To przerażające, że wszędzie widzisz potencjalnych gwałcicieli.
Jedyne co mi przychodzi do głowy, to terapia u psychologa.

Jeszcze o jednej niepokojącej rzeczy powiem. Dotąd nikt mnie nie kojarzył z "chodzeniem" i tego typu rzeczami, tylko z erudycją. Co będzie, jeżeli ci chłopcy zorientują się, albo już się zorientowali, że bardzo mi się podobają. Straszne, mam pretensje do siebie o to, że mnie zaczęli "pociągać". Na dodatek, mam wrażenie, że jeden z tej grupki jest mną zainteresowany. Powiedział mi coś takiego:
-aaa, wiem, podobam ci się.-nie było żadnych podstaw, żeby tak uważać, on tylko siedział przy mnie na kilku zajęciach, a jednak coś takiego powiedział, nie wiem, na jakiej podstawie.
a ja udaję, ze nie słyszę.
Na dodatek zagaduje mnie w księgarni, mam wrażenie, że patrzy na mnie znacząco, choć może nie jest to pożądanie, wydaje mi się, ze ciekawość, ale mogę się mylic. Co Wy na to powiecie?

Tylko że ten jeden gość naprawdę zaczął na mnie zwracać uwagę, najpierw rozmawiał ze mną o starożytności, polityce. Jako że lubię sobie na te tematy podyskutować, to było w porządku, lubię mieć partnera do dyskusji. Lecz widzę też, że on się na mnie "niestandardowo" patrzy, stara się ze mną siadać na większości zajęć. Przerażające jest nie tylko to, że zaczynają mi się podobać młodzieńcy, ale co będzie, jeśli ja zacznę podobać się im? Niestety, nie mam już ani trochę dziecięcych rysów twarzy.

Jak mam powiedzieć, że seks po ślubie, skoro nie chcę ani seksu, ani ślubu.
Nie zamierzam ani iść do łózka z żadnym mężczyzną ani iść przed ołtarz lub do urzędu stanu cywilnego. Czy ktokolwiek potrafi to zrozumieć. Co do wyglądu, do niedawna było tak, że udawało mi się jeszcze jakoś wyglądać jak dziecko, niestety, moja twarz wygląda zupełnie jak u typowej 20-letniej osoby. To też jest przerażające, a co jeśli już się podobam tym młodzieńcom, bo zaczyna do mnie docierać ta prawda. Chociaż nie staram się zwracąć na siebie uwagi, to jednak niektórzy się na mnie patrzą, a przecież nie zmienię rysów twarzy. I vice versa-ja muszę się na nich patrzeć, chociażby żeby zapytać o zajęcia. Przecież nie mogę się patrzeć cały czas w podłogę.

A jeśli mam rację, jeśli to prawda, że mężczyźni zaczęli się MNĄ interesować i zaczynam im się podobać?

odniosę się jedynie do tego postu......

jak na dłoni widać pewne zależności i jaką trucizną rzekomo kochająca matka pozbawiła własną córkę seksualności  ZDROWEGO podejścia do własnego ciała jego potrzeb własnej psychoseksualności. nie wiem jak inni ale ja jestem przerażona szkodami jakie autorce wątku zrobiła własna matka, jak jakieś niezrozumiałe stereotypy autorka przyjęła jako własne jak pokrętnie niebezpiecznie dla niej samej rozumie dogmaty religijne. do tego jak czytam pewne zdania mam wrażenie że pisze to infantylna dziewczynka o dużej niedojrzałości emocjonalnej budująca sobie wyimaginowany świat na pograniczu schizofrenii. ja osobiście widzę w autorce masę zaburzeń w postrzeganiu rzeczywistości. zdecydowanie ma problem z postrzeganiem własnej osoby. jej wywody na temat "obrzydliwości ludzkich organów" według mnie nadają się na wizytę u specjalisty bo to jest zdecydowanie NIENORMALNE. żaden zdrowy człowiek nie będzie pałał nienawiścią do ludzkich organów ani płci przeciwnej. wszak to biologia dana każdemu i przypisana jemu do końca życia i tylko pełna akceptacja tegoż faktu jest objawem zdrowia. to jak nienawidzieć słońce że wschodzi i zachodzi. ja widzę tu ewidentnie że autorka jakby miała swój własny nieco autystyczny świat pełen totalnych bzdur budowanych na bazie poglądów matki oraz fikcji z książek. jej problem polega na tym że jej ciało i dojrzałość fizyczna ma się nijak do jej dojrzałości emocjonalnej stąd ten tekst "Oszaleję, naprawdę!!" bo po części to jest prawda. dysonans między psychiką a fizycznością jest tak duży że autorka ociera się o szaleństwo. nienawidzi siebie swoich płynów ustrojowych własnych budzących się do życia potrzeb a z drugiej strony czuje że coś w niej drga. to budzi w niej przerażenie bo ma się nijak do niezwykle infantylnych poglądów na temat miłości romantycznej a to jak postrzega świat jedynie dolewa oliwy do ognia. jej wizja miłości romantycznej jest chora. pozbawiona kompletnie zdrowych odruchów zarówno fizycznych jak i emocjonalnych. zbudowana na bazie toksyczności jaka w niej płynie. do tego wypaczenia dochodzą dogmaty religijne i stereotypy ( "Ach, tak jest zawsze, że męska płeć ma przewagę, bawi się kobietami...") i dodają jemu mocy. ja myślę że bez długiej żmudnej i niezwykle bolesnej terapii autorka będzie wyalienowaną istotą. męczącą się z własnym ciałem jego odruchami wydzielinami.

Kizia, wbiłaś mi sztylet w serce. Nie jestem trollem. Nie wiem, czy ktokolwiek z Was przeżył lub przeżywa coś chociaż częściowo podobnego, co ja. Potworne uczucie, pali mnie od środka.  A wykładowcy są naprawdę różni, i tym chcę być w przyszłości. Pomijając ten nieszczęsny "pociąg" do mężczyzn, to naprawdę interesuję się wieloma rzeczami, wiele potrafię zrobić, mam wiele tematów, na które potrafię się wypowiadać i na którym się znam. W tym problem, że zainteresowanie fizyczne mężczyznami, które się nagle pojawiło, zaczęło powoli burzyć mój bezpieczny świat Dzieje się coś, czego nie ogarniam, nie rozumiem, czego się boję, a jednocześnie trochę mnie do tego ciągnie.

Aha, nie zauważyłem tego wcześniejszego postu, to tak jak przypuszczałem, krzywdę zrobili Ci rodzice, z tego co piszesz wynika ze matka. Elefant zrób coś dla nas i dla siebie, nie pisz tu już więcej zanim nie porozmawiasz z psychologiem, dopiero po wizycie opisz wrażenia. Jest po 12stej, jeszcze zdążysz się zarejestrować.

PS. A jeśli jesteś naprawdę trollem to zgiń przepadnij w tych piekielnych czeluściach jakimi straszyła Cię matka ;P

Nie jestes trollem, po prostu jestes jeszcze młoda i nie ogarniasz swojej seksualności. Jak byłam w Twoim wieku miałam podobnie, mało tego przypomniałas mi jak pisałam na jakims forum i ruszyłam z krucjata przeciwko kobietom uprawiającym seks (wtf?). Bawi mnie to do dzisiaj, ale teraz znam już odpowiedz czemu się tak zachowywałam. Dodam, ze tez sie zarzekalam co do seksu, że nie umiem, że sie boje i że nigdy nie będe współżyć i inne bla bla bla. Teraz sobie nie wyobrażam zycia bez seksu, chociaz takie wiodę z braku partnera. Twoja psychika sie jeszcze kształtuję, wyklarujesz sobie to, a pisząc tutaj chcesz po prostu poczytac przekonywania innych na forum i pogłębiać sobie swój dół psychiczny, że jesteś jakaś inna. Wiem jak to dziwnie brzmi, ale w takim wieku właśnie tak niektórzy zwracają na siebie uwagę.To minie, wyklaruje się, przejdzie, dorośniesz, dojrzejesz i będzie spoko

Już się zapisałam na wtorek. To mój ostatni post przed wizytą, później opiszę, co było na wizycie. Chcę zwrócić tylko na coś uwagę. ktoś napisał, że moje podejście do organów płciowych i seksu jest nienormalne, bo zwykle ludzie nie uważają ich za nieestetyczne. Nadal uważam, że są ohydne, zarówno męska, jak i żeńska wersja. Gdyby tak nie było, a seks był taką dobrą i piękną rzeczą, to chodzilibyśmy latem po ulicy bez ubrania jak Indianie amazońscy, bo i po co i uprawialibyśmy seks na oczach pięcioletnich dzieci na ulicy, bo to takie wspaniałe. Jednak tak nie jest. Prezentowanie dzieciom czynności seksualnych jest karalne. Chyba mam rację, prawda?

Elefant, coś Ci napiszę. Moja matka terroryzowała mnie wizjami niechcianego macierzyństwa, mówiąc mi ciągle, że seks tylko do ciąży prowadzi, a to oznacza porzucenie jakiejkolwiek kariery naukowej. Jak głupia zmarnowałam młode lata stroniąc od facetów i przeżywając traumę każdego miesiąca gdy mi miesiączka się spóźniała, chociaż byłam wtedy dziewicą. Porażka na całej linii. Teraz jestem szczęśliwą kobietą, singielką, z wieloma doświadczeniami seksualnymi (34 lata), w pełni kontrolującą swoje funkcje rozrodcze, pracującą w dobrej firmie i planującą studia doktoranckie.

Prawda jest taka, ze moja matka po prostu projektowała własne doświadczenia na mnie, oraz własne leki i wybory. Nie byłam chcianym dzieckiem i mama w ten sposób dawała mi to do zrozumienia. Nie ma racjonalnie żadnego znaku równości pomiędzy podjęciem życia seksualnego i nagła utrata fakultetów intelektualnych, ani pomiędzy seksem a brakiem autentycznej więzi emocjonalnej. Miałam czterech poważnych chłopaków i z każdym mogliśmy rozmawiać i o polityce i o transcendentalnych uniesieniach, będąc fizycznie intymni.

Cieszę się, ze zdecydowałaś się na wizytę u psychologa. Mam nadzieje, ze Ci pomoże.

I tak jest mi trochę lżej, bo nie zmieszaliście mnie z błotem, tylko próbujecie przemówić. Zwłaszcza Marchewa mnie trochę uspokoiła stwierdzając, że widzę nieczystość tam, gdzie jej w ogóle nie ma.
Jeszcze tylko wspomnę dwie takie sytuacje z dzieciństwa, muszę to z siebie wyrzucić.
Sąsiad rozwiódł się z żona, miała ciężki charakter. Powiedziałam matce:
-Skoro miała ciężki charakter, to ciekawe, że się przez 10 lat nie zorientował.
Matka na to z kamienna twarzą:
-Ach, dziecko, nie znasz tego powiedzenia, że miłość jest ślepa. Jak się kogoś kocha, to się jego wad nie widzi. Szczególnie MY KOBIETY, musimy UWAŻAĆ (to zdanie było specyficznie zaakcentowane).
Nic nie powiedziałam, szlag mnie trafił. Domyśliłam się, że chodzi o gwałt, wymuszony seks. Chciałam czymś rzucić. Zaczęłam w tym momencie nienawidzić ludzi. Kobiet za to, że są kretynkami, mężczyzn-za to, że cały czas wykorzystują seksualnie kobiety. Oczywiście, nie wierzę w to do końca, ale tak pomyślałam w tamtym momencie.
I jeszcze druga, dotkliwsza sytuacja. Miałam 14 lat, niektóre koleżanki już zaczęły chodzić, mnie to śmieszyło, ja się jeszcze zabawkami bawiłam. Mężczyźni w ogóle mnie wtedy nie interesowali, nie reagowałam na ich widok. Pewnego dnia matka powiedziała mi groźnym tonem:
-Tylko żebyś się nie zaczęła rozglądać za CHŁOPAMI (znowu było to twardo zaakcentowane).
Było mi przykro, bo mnie to nie dotyczyło w ogóle, czułam się tak, jakby mnie matka podejrzewała o to, a nie znoszę, gdy ktoś mnie podejrzewa o coś, czego nie zrobiłam.

Zgrzyty, zgrzyty... Autorka ma dostęp do internetu i podobno pęd do wiedzy, a nie umie/nie chce dowiedzieć się czegoś o swoim podejściu ze strony naukowej? Widać, że jeśli jest to prawdziwe i ją to dręczy, to powinna stawać na głowie, żeby wyjaśnić swój stan. Może i pisanie na forum ma sens, ale na tym nie można się opierać tylko.

Tylko że w wieku 14 lat ani w głowie mi byli mężczyźni, seksu nie uprawiałam nigdy, nawet się nie przytulałam czy całowałam z chłopakiem, więc nie jest dziwne, że irytują mnie bezpodstawne podejrzenia.

Ona zachowuje się zupełnie jakby dopiero przed chwilą matka wypuściła ją z piwnicy na świat, ciekawe tylko że tak szybko nauczyła się korzystać z internetu. Hmm... tak sobie myślę, może to nie tyle prowokacja co kolejna reklama filmu Carrie ? ;P Elefant przyznaj się, umiesz przesuwać przedmioty siłą woli ? ;P

Takie teksty to i owszem, ale w podstawówce... W życiu na studiach czy w liceum nie słyszałam taki głupot...

Teo, podejście Elefant jest faktycznie infantylne, ale pamiętaj jak dysfunkcjonalnie ją matka wychowała: wszystko "ogień i potępienie", a do tego nienormalne upatrywanie seksualnego agresora w każdym meżczyźnie.