Panna Jesienna-moje wiersze

maki

maki,
zapisane pędzlem
na papierze,
czerwienią
uwodzą wzrok...
maki,
delikatne,niewinne
jak młodość,
w kształcie serca
zachłanne
jak miłość...
chciałoby się zamilknąć
i tylko patrzeć...

Jedna łza mówi więcej niż słowa....

                              Alfred de Musset

Reniko.   

NIEZAPOMINAJKA

Kwitnie tam
gdzie się wysiała
niebieska, różowa, biała,
kochamy ten delikatny
kwiatuszek
patrząc na niego
odczuwamy moc wzruszeń
przypomina nam o czasie minionym
z lekka już przykurzonym.

Zakochanie to stan duszy
czy choroba zakażna
na obrazie olejnym
ona jest wspaniała.

brzozy

brzozy jesienią
namalowane,
wyczarowane,
panny jesienne
w kolorach słonecznych
tańczące,
pląsające
wśród liści,
z warkoczami wiatrem
rozplecionymi,
złotymi,
gładką bielą,
wysmukłością,
zachwycające...

Wow! Pawle,dziękuję za "Panią Jesień"...

Piękne Klaudynkodziekuję!

          DARY LOSU

      Bezcenny dar przyjażni
      miłości dar największy
      gdy dary te otrzymasz
      los do nas się uśmiechnął.

      Znajdż swój dar i marzenie
      w promieniach słońca
      kropli deszczu
      w zapachu kwiatów
      zrodzona wirtuozeria tworzenia.

     Przenika serce moje
     świetlisty blask tworzenia
     czas obdarowuje fortuną
     daje cel mego istnienia.

obok siebie

obok siebie,
tak blisko
oddaleni,
obcością odepchnięci,
ścianą odgrodzeni...
słowa od ściany
odpadały,
uderzały,
bolały,
nie tak miało być...
czas posmutniał,
marzenia poszarzały,
nie umieli żyć
obok siebie,
za daleko
było im
do siebie...

   POGNIEWANI

Nie chodzi o to
aby się nie rozstawać
blisko siebie siedzieć
o pogodzie gadać.

Puste gesty
słów ciepłych nie zastąpią
nadzieja z wiarą potrzebne
niechęci głaz wyrósł
niezrozumienia
czasu i zmian potrzeba
od siebie wzajemnie wytchnienia.

Na sercu blizna szpeci
kroplami krwi znaczona
kraterem bólu nęci
usta słowami leczą.

listopad

noc
rozprzestrzenia się
nade mną,
a niebo
staje się
coraz cięższe...
noc
mówi do mnie,
kiedy gwiazdy
stają się
coraz większe...
noc
pochyla się
nade mną,
rozsypuje
koraliki marzeń...
noc
opowiada mi
o innych światach,
gdzie
czuwają ci,
co odeszli...

               ŚWIĘTO ZMARŁYCH

         Święto zmarłych
      naszych bliskich i przyjaciół
      już odeszli w stronę tęczy
      przeszli tunel w stronę światła.

      My tęsknimy za wszystkimi
      którzy z nami niegdyś żyli
      ale póki pamiętamy
      Oni z nami przebywają.

      Gdy nam ciężko
      są pomocni
      gdy my słabi
      oni mocni
      swą miłością nas wspierają
      siłę w życiu, nam też dają.

      Paląc znicze nachyleni
      uśmiechnijcie się z miłością
      wspominając ich radośnie
      nić łączącą nas wyślemy
      połączymy Niebyt z Ziemią
      chryzantemą upiększymy
      pomodlimy sie serdecznie
      niech w spokoju śpią i wiecznie.

pięknie Reniko, wzruszyłaś mnie

za naszą...

...i waszą wolność
walczyliście,
przez burze i zamiecie
wojenne,
przez lata niemałe,
wieki całe,
barwy Niepodległej
nieśliście...
dziś
za Wasz trud
chylę czoła
w serdecznej podzięce...

z wyboru...

samotni
na krańcach świata,
bo
przed laty
zabrakło kogoś,
nie wystarczyło czegoś
by żyć...
jak powietrza i wody,
jak ziemi i nieba
zabrakło,
poszarzało życie
na popiół,
cofnęło się wszystko
donikąd,
zastygło...
dziś już,
samotni z wyboru,
przeżuwają swą klęskę
w milczeniu...

Reniko piękne wiersze,czytam i zawsze czekam na kolejny wiersz
       Pozdrawiam

lęk

zapuścił korzenie głęboko,
tkwi w niej,
wyziera oczami,
zamyka usta,
drży...
brak tchu,
gdy skrzypną drzwi,
łomot serca,
gdy trzaśnie gałąź...
i ulga
spływa łzami,
to tylko
wiatr...

Bardzo trafne!

Summerko,Klaudynko...dziękuję za Waszą obecność...:)

jesienna ballada

wieczór wchodzi
jak złodziej do domu,
na palcach się skrada,
w katy zagląda
po kryjomu,
okna zasłania,
wreszcie
przy kominku siada...
myśli szybują
gdzieś hen,daleko,
ogień głaszcze ciepłem,
świerszcz cichutko śpiewa
balladę jesienną,
za oknem wiatr szumi,
wieczór cicho
ziewa...

A ja za Klaudynką powtórzę to samo. I jeszcze dodam, że przyjemnie tu się zatrzymać z daleka od problemów dnia i zadumać.

                  Wieczorem przy kominku

                   za oknem
                   mrożna szaruga
                   konary drzew
                   srebrzą się w ciemności

                   w cieplutkim pokoju
                   w kominku
                   płomyki opalizują
                   pełgają wesoło

                   pod przymkniętymi
                   powiekami
                   zmysłami naznaczone
                   przemykają wspomnienia
                   iskierki z kominka pryskają
                   w nasze serca
                   miłością zapadają

                   zaśnieżone słowa
                   zimne i obojętne
                   na gorących ustach
                   roztapiają się
                   w piękne słowo się układają
                   kocham....

Cyganka

powróżyć,panie,powróżyć...

powróżę,kartę postawię,
z twej dłoni poczytam
co ci pisane...
karta prawdę przepowie,
pieniędzy będzie bez liku,
bogaty będziesz,panie...
dłoń twa niespracowana,
gładka i miła w dotyku,
niejedna łza spadnie na nią...

powróżyć,panie,powróżyć...

mów do mnie...

wierszem do mnie mów
mój miły,
by twe słowa się nie
znudziły,
w księżycowym świetle
deklamuj,
z czerwoną różą w zębach
okłamuj,
sącz słodkie kłamstewka
do ucha,
mogę tego słuchać choćby
do jutra,
śpiewaj miły wierszem me
imię,
niech się cała we łzach
rozpłynę,
zapewniaj o swej miłości
usilnie,
a czy uwierzę w to wszystko?
niechybnie!:):):)

do Ciebie

piękne wiersze piszesz
Reniko
czytam i się zachwycam
to wszystko
jest jak muśnięcie
skrzydeł motyla
leciutkie,
wyrażają uczucia
subtelnie
wielkie i  malutkie.

do przyjaciółki...

gdy zabraknie ci nadziei,
powiedz mi,
podeprę cię moją...
gdy cię ból przygniecie,
powiedz mi,
będę tuż przy tobie...
gdy zechcesz się schować,
powiedz mi,
pójdę za tobą...
gdy twoja rozpacz sięgnie dna,
powiedz mi,
będę krzyczeć razem z tobą...
gdy zechcesz pomilczeć,
powiedz mi,
siądę cicho obok ciebie...
a gdy mój telefon zamilknie,
przyjdź
i przynieś mi swoją
nadzieję...

na straży

smutny park
z nagimi drzewami
przegląda się
w mętnych kałużach,
ktoś tam
snuje się po kątach,
szuka echa
dawnych dni...
melancholia zadumana
przysiadła
na parkowych schodach,
woalką zakryła oczy,
z kapelusza
spływają deszczu łzy...
nieopodal
przycupnęła zmoknięta
wrona,
one dwie
wierne strażniczki smutku...

Iryd,pytanie jak najbardziej na miejscu.Piszę wiersze od lat wielu...od kiedy moja córa wyjechała za granicę i zostałam sama,gdzieś musiałam umieścić swoją tęsknotę , żal,huśtawki nastroju,ot tak,po prostu...Dziękuję za odwiedziny,pozdrawiam:)

WIERSZE CZYTAM

czytam wiersze
ściskając w dłoni
uciekający czas
wersy porywające
uczucia ,
śmiech , radość
szczęście
to błyskające iskierki w mroku
ból, cierpienie
niepewność
we łzach skąpane
czekam na lepsze jutro
nadzieję...

Dziękuję, że mi odpowiedziałaś. Zapytałem, bo czytając Twoje wiersze, Twoją tęsknotę i żal wziąłem za smutek. Czasem warto spytać kobitę, dlaczego jest smutna? Żal za rzeczy, które się zdarzyły czy te którym nie udało się ziścić? Twoje smutno wesołe wiersze skłaniają do refleksji. A mnie czasem od tego co autor chciała powiedzieć, bardziej interesuje dlaczego? Twoje wiersze, jak płacz duszy, słowa jak jej łzy. W świetle listopadowych płomieni, wydały mi się jak krople krwi.

No to ładnie się spisałem jak przeze mnie płaczesz.
Marne to jest pocieszenie, że tak wiele kobiet, przez facetów płacze.

Jesteś poetką to chyba jasne, że moje słowa znaczyły:
dziękuję, miło mi, że te kilka słów miały dla Ciebie jakiekolwiek znaczenie.
pozdrawiam