Nie rozumiem dlaczego nie pozwoli mi odejść? - Netkobiety.pl

"Czuję to, słyszę to - nie jestem dość dobra" - to dlatego chcesz odejść ?
czy mąż wie czego Tobie brakuje ?
stara się zmienić ?

Łatwo powiedzieć " znudziło mi się",
trudniej powalczyć, starać zmienić siebie, zacząć dialog w małżeństwie, zobaczyć jak zmienia się druga strona.
To trudne, ale daje dużo satysfakcji kiedy zaczyna wychodzić.

starasz się go zmienić ?

Żartujesz?:)

niektorzy ludzie nigdy nie beda chcieli rozmawiac , a zmienic na pewno nie.

Ty nie potrzebujesz rozwodu, potrzebujesz dystansu. Jestes przytłoczona życiem rodzinnym, chcesz od tego uciec, a zarazem masz wyrzuty sumienia, że cos takiego odczuwasz. Chcesz pokazać, że jesteś coś warta, nie przyjmujesz tego stanu rzeczy jaki teraz jest.
Ucieczka przez rozwód to złe rozwiązanie. Myśle, że w waszym domu musi dojsć do zmiany i to wszystkich osób.
Po pierwsze Ty musisz zrozumieć, że mąż i dzieci są najwazniejsze warto dla nich żyć. Mąż musi docenic swoją żonę pomagać w domowych obowiązkach, razem z zoną wyjeżdzać itd, to samo dzieci powyznaczć im obowiązki niech pomoga mamie. Mama musi znalesć czas dla siebie, na swoje przyjemności i zainteresowania. Trzeba to w domu zakomunikować nie dusić tego w sobie mama i zona ma dośc tego co jest - chce zmiany!!!!!!!!

Przepraszam, ale się nie zgodzę. Nie mam dość tego, co jest w domu. Rodzinnych kolacji, komicznych dialogów z dorastającymi dziećmi i domu, który sama stworzyłam. Mąż stara się pomagać, rzadko bo rzadko, ale zawsze coś. Nie jestem osobą osamotnioną, mam ciekawą pracę. Tylko widzisz, jeśli dla partnera niewiele już znaczysz, to udowadnianie mu, że jest się kimś lepszym niż sądzi, nie ma najmniejszego sensu:) Czuję się dobrze, kiedy jestem sama lub tylko z dziećmi. Kiedy wraca mąż, atmosfera od razu się zmienia, jest jakoś nerwowo, spokój pryska.

Przy sądach (ale nie tylko, bo są też stowarzyszenia mediatorów) istnieje instytucja niezależnych mediatorów, korzystając z ich pomocy można porozumieć się w sprawach, w których często rozmawiając 'face to face' dokonać tego nie sposób. Jest jeden warunek, na udział w tejże mediacji oboje (czyli i Ty, i Twój mąż) musicie wyrazić zgodę, inaczej się ona nie odbędzie.

Edit:
Jestem kobietą

Ja też już rozumiem.
Dużo u autorki przekory, nawet cynizmu, chęci odegrania się, wymierzenia sprawiedliwości poprzez ukaranie męża - nawet kosztem zobaczenia zgliszczy swojej rodziny. Zdaje się, że zbyt wiele złości i krzywd się w niej nagromadziło. Tak nie wolno żyć, to do niczego dobrego nie może prowadzić.

Widzisz, widzę dużo analogii do mojej sytuacji.
..................
........................
Czasami chciałbym żeby sobie kogoś znalazła, kogoś kto wziąłby na siebie jej problemy, uwolnił mnie od nich. 
Z drugiej strony,  nie mam ochoty szukać sobie nowej towarzyszki życia.
- wiem że nic by to zmieniło, byłoby tylko inaczej, a problemy z docieraniem sie...:)
- łączy nas wiele wspólnych przeżyć,
- i chyba najważniejsze - dzieci...
Jest Tą osobą z którą chciałbym się zestarzeć.

Dlatego ciągle poszukuje sposobu na zrozumienie siebie, porozumienie.
Sprowadzam rożne ciekawe książeczki, organizuję wyjścia do kina, teatru, restauracji, wyjazdy.
łatwo komuś powiedzieć - zostaw, odejdź, masz prawo szukać szczęścia. Tylko o jakie szczęście chodzi, o czyje ?
Coś jest w tym powiedzeniu że kiedyś ludzie naprawiali to co się psuło, dzisiaj wymieniają na nowe. Co wcale nie znaczy ze nowe się  nie popsuje.

Jak myślisz, dlaczego mąż, pomimo kłótni, niezrozumienia pomimo dużej kasy chce być z Tobą ?
nie szuka sobie "lepszejszego" modelu ?

Jeździe gdzieś, spędzcie "wartościowy" czas.
Zachowanie męża naprawdę nie daje szansy na zmianę na lepsze ?

Dlaczego jesteś znudzona rodziną, dziecmi, mężem.
Czy tylko mąż ma się zmienić ?
Ty jesteś OK ?

Bradzo przpraszam, że Cię wzięłam za mężczyznę. Krótko i do rzeczy napisałaś, zwięźle jak mężczyzna:) To zaleta u kobiet. Co do mediacji, pewnie bym się wybrała, żeby uspokoić sumienie, może coś bym z tego wyniosła, ale mój mąż na pewno nie. Nie zaciągnę go tam żadną siłą.

hm, i nawet podobnie

- no to mamy przyczynę...
jeżeli nie macie czasu dla siebie...a raczej nie chcecie go znaleźć, to jak macie sie porozumieć ?

Dlaczego jesteś znudzona rodziną, dziecmi, mężem.
Czy tylko mąż ma się zmienić ?
Ty jesteś OK ?
 

Nie jestem znudzona dziećmi. Nigdy sami nie wyjeżdżaliśmy, nigdy sami nie wychodzimy do restauracji (mąż woli jeść w domu, ma dość restauracji (biznesowe spotkania) nigdy nie tańczyliśmy, wychodzimy tylko do moich znajomych (zaprzyjaźnione rodziny) Cały czas piszę, że nie jestem ok. Napisałeś dla mnie bardzo ważną rzecz: Nie chciałoby Ci się szukać nowej partnerki i nie chciałoby Ci się "docierać". Właśnie! To jest ten powód, którego szukałam. Cholerka, smutne to.

Brakuje mi najbardziej spokoju i łagodności. Uśmiechu, a nie zrzędzenia od samego rana, brakuje mi serdeczności i dobrego milczenia. Kiedyś tak było. Jeszcze 10 lat temu. Minęło bezpowrotnie.

karaboska,może napisz coś bardziej szczegółowo czy aby to nie zakrawa o znęcanie się psychiczne.Bo wiem co to znaczy jak wszystko na twojej głowie,starasz się jak tylko możesz a mimo tego ciągle spotykasz się z wieczną krytyką i takie tam.Pozdrawiam

- no rozumiem.
napracowałaś się dla innych tyle, że nie masz ochoty pracować nad sobą. ( skąd ja to znam)
- nie chce mu się szukać nowej partnerki ?
a może po prostu nie chce jej szukać.

Wiesz, a idż Ty sobie szukać swojego szczęścia.
Daj spokój mężowi, dzieciom.
Zbierz ich wszystkich i powiedz szczerze, prosto w oczy ze ci obrzydli i nie masz ochoty się z nimi zadawać.
Potem zbierz wszystkie swoje rzeczy, wyjdź i nigdy nie wracaj.
Zniknij z ich życia. Na zawsze.
Szukaj szczęścia własnego, pław się wolnością, szczęściem a ich zostaw w spokoju.

Będą w szoku ale mąż sobie poradzi i zaopiekuje się dziećmi.

Wmawiaj sobie że jesteś przyzwoitym człowiekiem i uśmiechaj się do siebie patrząc w lustro.
Bron Boże nie próbuj uprawiać jakiejś plomby ze to niby w weekendy się nimi opiekujesz i wychowujesz.
Daj im spokój od siebie na ZAWSZE.
Po po im jakaś iluzja normalności ???
Nie potrafisz poradzić sobie ze sobą oa próbujesz zwalać wine na wszystkich innych.
Cecha dziecka emocjonalnego.
Jesteś DDD labo DDA ?

,może napisz coś bardziej szczegółowo czy aby to nie zakrawa o znęcanie się psychiczne.Bo wiem co to znaczy jak wszystko na twojej głowie,starasz się jak tylko możesz a mimo tego ciągle spotykasz się z wieczną krytyką i takie tam.Pozdrawiam

Bo to jest znęcanie się psychiczne, tylko że obustronne. Po co się tak ranić? Nie rozumiem tego. Wszystko jest ok, kiedy nie protestuję. A zaczynam protestować, jak wciąż widzę męża naburmuszonego, zniechęconego, zimno odnoszącego się nas, pogardliwego (moja praca, moje studia (artystyczne) moje lęki o przyszłość dzieci - no takie zwyczajne pierdoły, ale jestem odsuwana i uciszana jak natrętna mucha. Taka głupiutka, natrętna mucha. Nie można nikogo zmusić, żeby nas polubił. Albo to jest albo nie. Zresztą, nic na siłę:) I najgorsze jest to, że mąż ma rację i ję

sorki, fakt pisałaś, najpierw źle zrozumiałem , potem przeoczyłem.
.......................................
Teatr ?
Nie planujecie wyjazdów do SPA ?
Jest teraz tego od czorta.
Są nawet warsztaty wyciszające w klasztorach ( Tyniec). Takie SPA duchowe. Ludzie przyjeżdżają , zamykają limuzyny na podwórku, komórka do kosza, zegarek do kosza, laptop do kosza i zamykają się na weekend w odcięciu od świata, żyjąc rytmem klasztoru
Piszesz ze mąż jest naburmuszony, zniechęcony - pewnie żyje w ciągłym stresie.
W pracy musi grać twardego, po przyjściu do domu nachodzą go słabości.
To cena która się płaci za kasę.

A Ty odbierasz to jako atak na Ciebie.
Czujesz to jako poniżanie, niedocenienie, niedowartościowanie itd.

Zupełnie siebie nie rozumiecie, nie rozumiecie co czuje druga strona.

A może to faktycznie zbliżające się klimakterium. W tym cytacie z Męża "Co? Już Ci przeszło? Co na kolację?" jest przecież tyle ciepła i sympatii do Ciebie.

Na pewno Ci to przeszkadza?

Na pewno. Trzeba to najpierw usłyszeć. Mieszanka pogardy ze zniecierpliwieniem. Widzisz, "Ty wredna małpo" można powiedzieć serdecznie, z szerokim kpiącym uśmiechem - mieszanka żartu i ciepłych uczuć, można też powiedzieć "Moja Najdroższa" cedząc słowa, tonem zimnym i nieprzyjaznym.

analogia - Twoje zachowanie, sposób postrzegania tego co się dzieje w domu.

Ja do pewnego momentu też nie widziałem potrzeby SPA, i innych tego typu pierdool ale ...w końcu dotarło.

To nie lepiej podpisywać kontrakt na rok z możliwością prolongaty na następny rok?

Niech by to była forma umowy najmu ciała (czyli za określoną sumę), albo umowa użyczenia ciała (czyli bez opłat).

I po problemie.

Dlaczego nie pozwoli Ci odejść ? Bo doszliście do etapu gdy miłość to nie motylki, bo mąż Cię kocha. Problem, ze okazuje to niewłaściwie. Ty jak mu to okazujesz ?

Ja odnoszę wrażenie, że autorka chce się rozejść, nie interesuje ją naprawa związku.
Może nie czytałem uważnie i nie wiem czy to pytanie padło. KaraBoska: czy masz jakiegoś kolegę, przyjaciela, który Cie doskonale rozumie, z którym dobrze Ci się rozmawia, któremu możesz wszystko powiedzieć, on zawsze Ci doradzi ?

Moje małżeństwo trwa 20 lat. To a propos "motylków" Wszelkie teorie na temat związków są wręcz zabawne. 10 lat temu bardzo się przejmowałam i świadomie ratowałam wartości, które były dla mnie bardzo ważne. Raczej bez efektu. Teraz mi się po prostu już nie chce. Czy na moje posty odpowiadają osoby z podobnym stażem w małżeństwie?

Coraz częściej tak myślę. Lada moment dzieci się usamodzielnią. Wtedy chyba już nic nnie nie powstrzyma.

Oj, ma znaczenie! Ma bardzo duże znaczenie! Zobaczysz, bo na razie to tylko teoretyzowanie. Wiesz, myślałam że mnie to nie dotyczy, nie spotka. A jednak:)

Ja Cię nie neguje za to co chcesz zrobić. Czasami wykorzystuje się wszystkie możliwe środki by polepszyć życie we dwoje, a drugą strone to nie rusza, bo nie widzi w tym żadnego problemu. Ludzie wtedy idą na boki i szukają atrakcji - Ty tak nie robisz i to uważam, że jest w porządku.

Kiedy pierwszy raz wspomniałaś o rozwodzie? Dawno temu?

Ok mam już - doczytałam. 3 lata temu .

Bzdura. To byłoby zachęcenie do podejmowania za szybkich i  bezmyślnych decyzji o ślubie. I tak za często tak się zdarza.
Jedynie w wyjątkowych przypadkach mogłabym się z tym zgodzić, ale na pewno nie we wszystkich.

Moja wypowiedz nie tyczy się tego konkretnego przypadku (tematu wątku), napisałam tak ponieważ denerwuje mnie za duże uogólnianie tematu bez przemyślenia całej sprawy.

Myślę, że trwanie w nieszczęśliwym związku nie jest dobre... każdy ma prawdo do swojego szczęścia. Jednak nie można spisywać na straty wspólnie spędzonych lat (o ile jest możliwa poprawa relacji) ot tak...bo się coś popsuło, trzeba najpierw spróbować ratować związek...dopiero potem podejmować decyzje o ewentualnym rozstaniu.

Oczywiście. A Mężczyznom po uzasadnieniu.

Tak też metodą dedukcji prób i błędów, sprecyzujmy czego oczekujesz?
Tego, byś to Ty była w epicentrum zainteresowania męża, a on zapierdzielał jak motorek po orbicie wokół Ciebie? TAK?
No bo z jednej strony jak wiadomo "facet to świnia" - tak go teraz postrzegasz, a z drugiej "zaprojektowany by cieszyć" - tego zaś oczekujesz! Pod rygorem kastracji tudzież przypięcia go do krzesła elektrycznego i dołożenia do pieca na pełny gwizdek, bo przeca on inaczej postrzega Twój punkt widzenia.
Jak to mówią kara śmierci nie odstrasza morderców, bo muszą przecież coś zrobić, by oczyścić świat ze zła i uchronić przed tym innych.
Tylko co chłopina jest temu winny, że zgodnie z zaleceniami matki natury On jest INNY!!!

Różne są nasze cechy osobowości. Jedni z nas są bardziej emocjonalni, inni mniej. Ci pierwsi bardziej przeżywają konflikt na płaszczyźnie uczuć, drudzy ? faktów i logiki argumentów. Bardziej emocjonalni często podsycają, ?żywią? emocje i budują na nich oceny, oskarżenia, pretensje i wymówki. Słynne: "ty znowu, ty zawsze, ty nigdy..." powstają najczęściej na bazie emocji. Na emocjonalność może nakładać się szybkość reagowania. Jedni z nas reagują szybko i gwałtownie, ale już po chwili im ?przechodzi? i nie pamiętają urazy, natomiast u innych poczucie krzywdy, przykre uczucia i żale, zalegają długo. W poważnych sytuacjach, nawet latami. Jedni z nas są bardziej wojowniczy, drudzy ? ugodowi. Jedni bardziej towarzyscy, inni ? separatywni. Jednym z nas jest łatwiej, a innym trudniej podjąć rozmowę. ? On nie jest winny, tylko on jest inny ? On inaczej przeżywa niż ja. I ja tego nie zmienię. Mogę tylko zmienić mój własny sposób reagowania. Mamy wrodzone cechy osobowości, które są nam dane, ale i zadane równocześnie. W jednych poczucie zranienia zalega długo i trudno im zapomnieć, przebaczyć. Oni szczególnie powinni pamiętać, by ?urazy chętnie darować?. Wszystko są to cechy naszej osobowości, których predyspozycje przynosimy ze sobą na świat w genach.
Na trudności we wzajemnym porozumieniu w małżeństwie warto popatrzeć nie tyle od strony, że ten drugi jest winny, ale także, że ja nie potrafię reagować z miłością. Dlatego nad cechami osobowości, które są dane i zadane, warto pracować. Na tkwiących w nich szansach budować porozumienie, a pracować nad skłonnościami, które to porozumienie utrudniają.  Niech to nam pomoże nie tylko pokonać ciche dni, ale w ogóle popatrzeć na nowo na budowanie porozumienia w małżeństwie. Chodzi o to, że musimy przepracować w sobie w jaki sposób kształtujemy w sobie nasze pierwotne cechy osobowości. One nie są same w sobie ani dobre ani złe. Dobre lub złe jest dopiero to, co z nimi zrobimy. Jeżeli widzimy, że druga strona konfliktu ? mąż, czy żona ? podsyca, jak się nam zdaje swoje ?niedobre? skłonności, to popatrzmy na siebie: czy sami nie budujemy naszej postawy na własnych ?złych? skłonnościach. Jeżeli sami mamy skłonności do długiego trzymania uraz, zauważmy, że przeciąganie cichych dni nie jest naszą ?słuszną? decyzją, tylko raczej objawem własnej niedojrzałości osobowościowej. Zauważmy jednak, że jeżeli współmałżonkowi jest trudno i ?trzyma w sobie? dajmy mu spokój, tylko życzliwą postawa ułatwmy mu szybsze wydobycie się z tego zaułka. To jest problem odpowiedzialnej postawy każdego z nas za współmałżonka.

Warto, aby popatrzeć krytycznie na siebie. Przyjrzeć się swoim wadom i zaletom, szansom i zagrożeniem swojego temperamentu, swoich cech osobowości. Odkrycie słabości we własnym sposobie reagowania, odkrycie budowania własnych niestosownych reakcji na ?niewątpliwe winy? i ?złe cechy? współmałżonka, jest wystarczającym argumentem, by samemu pierwszemu dążyć do zgody, a nie wymuszać swoich racji. A jeżeli współmałżonek nie jest do tego jeszcze gotowy, to nie dlatego, że jest ?zły?, ale być może dlatego, że jest bardziej emocjonalny i ma predyspozycję do długiego trzymania w sobie przykrych emocji. Skłonność do długiego trzymania w sobie uczuć przy innej okazji może wykorzystać w bardzo dobry sposób, teraz jednak ma takie trudności z darowaniem urazy. To ode mnie zależy, czy pozwolę mu na to, czy też swoją wojowniczość wykorzystam w zły sposób, przeciwko niemu. Nie miejmy więc satysfakcji, jeżeli współmałżonek nas pierwszy przeprosi. To może być pozorne zwycięstwo, a może nawet własna porażka, bo nie udało się samemu pierwszemu wyjść ze swoich emocjonalnych i wojowniczych okopów. Niewątpliwie ten, kto pierwszy przeprasza, niezależnie od wagi win i błędów, wykazuje się pełniejszym przepracowaniem w sobie cech temperamentu.  Impuls do przeproszenia może wynikać z własnych predyspozycji psychicznych, z pogłębionej dojrzałości osobowości przepraszającego. Ważne jest, byśmy naprawdę wrócili do siebie pojednani. I żeby to pojednanie było trwałe, a ono też zależy od własnych predyspozycji i pracowania nad nimi...

Skoro co i rusz się Nam na tym forum wyrzuca, że nie jesteśmy kobietami - a o tym może świadczyć roszczeniowa postawa autorki tegoż wątku, to może jednak pora czasem podpiłować Wam te pazurkowate szpony i ustawić do pionu... zachowując równowagę w przyrodzie i dyskusję na poziomie??? O równouprawnienie kiedyś walczyłaś!!! Nie sądzisz???

Nie, nie sądzę . Wolę ulepszać świat w inny sposób.

Ustawianie do pionu i skracanie za długich pazurków- myślisz, że właśnie na to liczą te wszystkie Panie wylewające swoje smutki i żale?