A koniecznie chcesz z orzekaniem o winie? Bez tego byłoby szybciej, a w sprawach majątkowych nie ma wielkiej różnicy.
Podobne tematy
U mnie okazało się że niestety jest różnica,on po rozwodzie się nie wyprowadzi-wiem to,a przy rozwodzie z orzeczeniem sąd może nakazać mu opuszczenie lokalu. Bez orzeczenia,gdzie winę ponoszą oboje małżonkowie-możliwości takiej niestety nie ma.
Dowody nie są dla mnie-ja już za dużo odkryłam,są po to m.in. żeby przedstawić ,że dom dla niego to tylko hotel na noc...
Witaj Chmurko!
A jak znosisz całą sytuację? Jak się trzymasz? Czy mąż próbuje w jakikolwiek sposób się ratować czy jest już tak butny i pewny siebie, że olewa wszystko i wszystkich?
Najważniejsze, jak dzieci, jak one sobie radzą?
Współczuję Ci z całego serca, że musisz być w domu z człowiekiem, na którego nie możesz patrzeć.
Witaj Chmurko!
A jak znosisz całą sytuację? Jak się trzymasz? Czy mąż próbuje w jakikolwiek sposób się ratować czy jest już tak butny i pewny siebie, że olewa wszystko i wszystkich?
Najważniejsze, jak dzieci, jak one sobie radzą?
Współczuję Ci z całego serca, że musisz być w domu z człowiekiem, na którego nie możesz patrzeć.
Żyjemy pod jednym dachem,płacimy rachunki,dbamy o dzieci i na tym się kończy to,co robimy razem.
Nie ma awantur,płaczu,wyzwisk,więc i dzieci są spokojne-sytuacja zmieni się na pewno jak już zostanę z nimi sama.
Oboje kochamy nasze dzieci-co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości,dlatego musi się to odbyć tak,aby najmniej ucierpiały(wiem,że będą)
On nie ratuje małżeństwa,tak jak napisałaś-jest pewny siebie i nadal udaje przed całym światem,że nic się nie stało,ale to już nie istotne.
Kazde z nas inaczej spędza czas,ja robie swoje,on swoje-tylko nadal finansowo jesteśmy związani...ale i to się wkrótce zmieni.
On to wie-powiedziałam,że dla mnie już to małżeństwo nie istnieje---papier tylko pozostał.
A on gra nadal przed światem,bo najbardziej boi się tego wstydu-co ludzie powiedzą.
NIE DBAM O TO
tak sobie czytam Twoją historię i generalnie jest podobna do mojej. Długo mi zajęło zanim zrozumiałam, że człowiek którego kocham, który też mnie obdarza uczuciem, opieką, troszczy się o mnie może mieć tą drugą twarz. Wydawało mi się, że jestem przewrażliwiona ( tak mi wmawiał) że on nie może mnie zdradzać, że przecież jest fajnie to po co miałby to robić. Też poczuł się tak pewnie jak i Twój bo przecież skoro tyle razy mówisz, że rozwód, że to koniec to on w końcu wie już o co chodzi w tej grze, na co może sobie pozwolić i że tak z nim będziesz. Bądz konsekwentna i daj sobie szanse, niech on Ci nie obiera poczucia własnej wartości i niech nie niszczy Ci dalej życia. Dasz sobie radę bez niego. Uwierz w to. Naprawdę nie warto pieprzyć sobie życia. To on ma problem, mógł żyć sobie jak kolorowy ptak, skakać z kwiatka na kwiatek i nie dawać Ci złudzeń co do posiadania rodziny. Bo mu tak wygodnie, że ma swój azyl gdzie żona, uśmiechnięte dzieci i posprzątane w domu. Chcesz się godzić na taki układ i marnować swoje życie? nie rób tego.
tak sobie czytam Twoją historię i generalnie jest podobna do mojej. Długo mi zajęło zanim zrozumiałam, że człowiek którego kocham, który też mnie obdarza uczuciem, opieką, troszczy się o mnie może mieć tą drugą twarz. Wydawało mi się, że jestem przewrażliwiona ( tak mi wmawiał) że on nie może mnie zdradzać, że przecież jest fajnie to po co miałby to robić. Też poczuł się tak pewnie jak i Twój bo przecież skoro tyle razy mówisz, że rozwód, że to koniec to on w końcu wie już o co chodzi w tej grze, na co może sobie pozwolić i że tak z nim będziesz. Bądz konsekwentna i daj sobie szanse, niech on Ci nie obiera poczucia własnej wartości i niech nie niszczy Ci dalej życia. Dasz sobie radę bez niego. Uwierz w to. Naprawdę nie warto pieprzyć sobie życia. To on ma problem, mógł żyć sobie jak kolorowy ptak, skakać z kwiatka na kwiatek i nie dawać Ci złudzeń co do posiadania rodziny. Bo mu tak wygodnie, że ma swój azyl gdzie żona, uśmiechnięte dzieci i posprzątane w domu. Chcesz się godzić na taki układ i marnować swoje życie? nie rób tego.
Jak Ty poradziłaś sobie w tej sytuacji? Czy to już za Tobą?
Daj sobie szansę na dobre i spokojne życie - odejdź! Poradzisz sobie, on nie jest Tobie potrzebny. Zakłamany zdradzacz, leń i wykorzystywacz. Poczytaj sobie o psychofagach.
witaj chmurko
dobrze, że wiesz, czego chcesz
i dobrze, że potrafiłaś okreslić swoją granicę
trzymam kciuki za twoje sprawy formalne i jestem przekonana, że z każdym dniem zyskujesz- swoją siłę, stabilnośc, wiarę w siebie i zaufanie do siebie- które juz przy nim utraciłaś prawie
Wiem jedno Kobietki-czy podejmujemy decyzję o rozstaniu,czy też dajemy szansę-obydwie te opcje wymagają czasu,poukładania to,co rozsypane i zebrania myśli.
Takie decyzje nie są podejmowane w ciągu minuty.