Czy jest coś co zmieni postawę mojego męża? pomóźcie...

To nie psycholog, który będzie Cię pytać, co Ty czujesz i czego chcesz.

Jesteś klientem, więc Cię trzeba obsłużyć, bo bez tego nie ma zapłaty. I tak to działa. A potem Ty zostajesz z efektami jej parcia. Ona weźmie dolę i wyjedzie na Karaiby.

Masz prawo wiedzieć i masz prawo wiedzieć, po co chcesz wiedzieć? Najprawdopodobniej nie wiesz po co, jeśli to Cię tak stresuje.

I pewnie ten stan będzie się utrzymywał tak długo, jak długo nie podejmiesz decyzji, sama nie podejmiesz decyzji.

To nie zbieranie dowodów zmieni Twój stan wewnętrzny, ale decyzja.

Chmurka83, czemu w ogóle walczysz?

To, o czym piszesz, to nie jest walka. To są negocjacje, a nie walka. Najprawdopodobniej mylisz środki do celu.

Staram się Ciebie zrozumieć, bo większość wpisów sugeruje właśnie stosowanie typowych metod na polu bitwy: potajemne zbieranie informacji, czekanie na odpowiedni moment do ataku, kopanie wilczych dołów, zbieranie sił, szukanie sprzymierzeńców, obrona swojego terenu.

Może właśnie zmień te środki walki na środki negocjacyjne. Zamiast bycia oddziałami antyterrorystycznymi, bądź negocjatorem. Ale to wymaga partnerskiego potraktowania Męża. Wyjaśnienia celów, ujawnienia decyzji. To wymaga dojrzałości Twojej i założenia dojrzałości Męża.

Negocjacje są trudniejsze w sytuacji, gdy nie lubimy dojrzałych zachowań. Walka jest mniej wymagająca, bo w niej można dokazywać i wykazywać się pomysłowością.

To nie rady. To spostrzeżenia. Najwyżej sugestie lub propozycje. Nikt, prócz Ciebie, nie da sobie z tym rady.

Chmurka83. Co Ci szkodzi spróbować  zrobić to tak, jak chcesz. Jeśli forma ustna jest zbyt ulotna, to zacznij pisać listy do Męża i uzgodnijcie to pisemnie, na zasadzie wzajemnej ugody, wtedy możecie wnieść sprawę rozwodową wspólnie. Wtedy możecie sami zaproponować podział majątku, zasady korzystania z niego. Możecie mieć nadal wspólny dom-mieszkanie i ustalić kontakt z dziećmi. Nawet jako postrzegasz Męża jako Osobę niedojrzałą, to takie podejście sprzyja dojrzewaniu i podejmowaniu świadomych decyzji, bez dominanty emocjonalnego podejścia i złośliwości.

Możesz także zaproponować, że po rozwodzie nie musi Ciebie tracić całkowicie, ale możecie by razem na pewnych warunkach, paradoksalnie, na takich, jak był z innymi Kobietami, ale zgodnie z wymaganiami, jakie Ty mu postawisz.To przeniesie postrzeganie relacji z obowiązku małżeńskiego na relację osobistą.

Może zamiast pisania listów skorzystać z usług mediatora? Dogadać warunki rozwodu, może wtedy nawet bez orzekania o winie jeśli uda ustalić się wszystko polubownie. Tak będzie najszybciej a autorka wyraźnie się męczy. Poza tym mediator prowadzi rozmowę - właściwie negocjacje z obiema stronami w taki sposób, ze bezstronnie pomaga dojść do porozumienia.
Chmura wpisz sobie w google mediacje i poczytaj.

Witaj agnik.
Mediator to juz niestety wcale nie wchodzi w rachubę. W żaden sposób nie przekonam go ani nie zmuszę do opisywania naszego dalszego działania osobie obcej. On wyznaje zasadę----nie wpieprzajcie się w moje sprawy i w moje życie---więc siłą go tam nie zawlokę ani nie zmuszę,choc ja uważam,że to byłby dobry pomysł...

Skoro twierdzisz że nie chcesz orzekania o winie i prania brudów,więc zrób jak uważasz.Czytając twój post zrozumiałam że opadłaś trochę z sił.U mnie też dziś taki dzień.....ach chyba chce mi się .wyć.Nie ma do kogo się nawet przytulić,bo mój woli tulić butelke.....Narazie

Rozumiem Szamanka Twoje rozgoryczenie. Powiedz mi tylko jedno :która decyzja jest idealna? Dla mnie żadna... I ta i ta sprawia,że będę musiała udźwignąć ciężar późniejszych konsekwencji. Nie mam żadnej gwarancji na to, że później będzie dobrze.
Ale na razie nie myślę o tym co będzie potem. Nie jestem nawet w stanie myśleć co będzie za miesiac czy za tydzień.
Nie ma idealnych rozwiązań,zawsze później jest jakiś niesmak i myślenie: dobrze zrobiłam czy źle. Ja myślę,że wybieram mniejsze zło(jeśli takowe istnieje... )

Witaj Chmurko.
Czytam Twoją historię od początku. Chciałam Ci tylko napisać, że bardzo Cię wspieram!
Moje małżeństwo trwa ale nie wiem co będzie za miesiąc czy rok. Dotarło do mnie, że dałam sie zbytnio zdominować, zgubiłam siebie po drodze. Mój M wraca co dzień z pracy ok 19-20 i zasiada na kanapie. OStatio zdecydowanie więcej mieliśmy spięć. Mam wrażenie, że praca jest dla niego najważniejsza. Dla mnie nie ma siły, energii. Ostatnio trochę zaczął się starać, ale na jak długo?
Nie sądzę, że przyczyną jego zachowania może być inna kobieta. Zdradza mnie jednak ze swoją pracą. Wciąż o niej myśli, rozmawia, siedzi tam od 9 do 19-20, jeździ w nocy. A rodzina? Wciąż jest zmęczony...

Trzymaj się Chmurko!!!! Czytam Cię, myślę o Tobie, wspieram Cię choć myślami...

Witam Was wszystkich.Zaglądam znowu, by podzielić się moimi uczuciami.

Zastanawiałam się nad tym o ile prościej byłoby mi gdyby on podjął decyzję o rozstaniu.
Może to brzmi infantylnie,ale łatwiej byłoby to wszystko ogarnąć niż teraz...tak myślę...
Szargają mną emocje-ciężko mi podjąć ten właściwy krok...
Z jednej strony on -który naprawdę bardzo się stara i robi wszystko bym dała mu szansę-z drugiej strony ja- pokaleczona,niezdolna logicznie myśleć...

Boję się wszystkiego- i uciec jak najdalej i żyć tak jak teraz.
Jestem zawieszona w próżni.
Nie mogę przestać analizować moich i jego zachowań...
Ja teraz biorę wszystko-zabezpieczam się w pewnym sensie-sama nie jestem w stanie nic dać- i nie daję...
Teraz nasze relacje są czysto partnerskie :rozmawiamy luźno na temat dzieci, on wraca bardzo wcześnie,jest zaangażowany w prowadzenie domu,w wychowywanie dzieci.
Nie ma między nami rozmów typu my, nam. Zero rozmów na temat jego wcześniejszych zachowań.
Ja stałam się bierna- nie robię kompletnie nic
On zachowuje się tak jak nigdy wcześniej.
Mówi, że naprawdę mu zależy...

Czekam na kolejną wizytę u psychologa i na 12 września-na prawnika.
To wszystko jest coraz trudniejsze...

Dzięki Syska staram się nie zwariować,chociaż to naprawdę trudne.
Jeśli on przeczuwa,że coś się święci,to zastanawiam się czemu robi dalekosiężne plany,np:po nowym roku remont w mieszkaniu. Mówi np: musimy kupić nowe meble do kuchni-ja odpowiadam-my nic nie musimy a bynajmniej nie razem.
Teraz ma mnóstwo czasu dla rodziny,na drobne prace remontowe w domu,na odpoczynek z dziećmi...Chce zrekompensować nam ten czas kiedy go nie było?Kiedy nauczyłam się żyć tak,jakbym była samotną matką?

Czy on jest w stanie to wszystko naprawić? Nie sądzę....A i jego zabiegi pewnie wkrótce się skończą-bo za dużo wysiłku go to kosztuje-bo żyje teraz tak,jak nigdy wczesniej nie potrafił albo nie chciał.
Teraz mówi,że trzeba odnowić razem wspólnie znajomości,przyjaźnie,więzy rodzinne---bo zauważył,że on ma swoje a ja swoje....
Teraz zauważył?

Nie ogarniam po prostu tego.... a i to powoduje u mnie zachwiania,których być nie powinno przy takich decyzjach jak rozwód....

Animus,ci miałeś na myśli piszac,że test osobowości odkryje moją niezdolność do radzenia sobie w sytuacjach wychowawczych? Nie bardzo rozumiem... Chodziło Ci o dzieci? Jakoś wolno teraz myślę i nie potrafię tego zinterpretować...

A jeśli chodzi o pierwszą część Twojej wypowiedzi, to boję się właśnie,że nie dam rady sobie sama z tym wszystkim, kiedy już będzie po... Nie myślę tu o kwestii finansowej tylko ogólnie o mnie samej...
Nie wyobrażam sobie być sama,samotna-to mnie przytłacza...
Nigdy, odkąd skończyłam 17 lat-nie byłam sama....
Boję się tej samotności jak ognia, chociaż wiem, że wielu ludzi tak żyje.

Chmurka, Miriam
Dziewczyny według mnie to się boicie być same nie dlatego, ze kochacie, ale dlatego ze jesteście uzależnione. Wbrew pozorom jesteście uzależnione od tych skrajnych emocji. Bo odpowiedzcie sobie na pytanie czego tak naprawdę się boicie.

Czytałyście 2 głowy? Myślę, ze to książka dla każdej z Was (Miriam, ja Twój wątek też czytam i super ze wreszcie go założyłaś).

Kobietki,nie czytałam tej książki,ale z miłą chęcią się za nią wezmę. Jaki autor to napisał?

Miriamm,myślę że w pewnym sensie też muszę przyznać się do uzależnienia od mojego męża...Sama niestety do tego jakoby doprowadziłam i właśnie z tym jest mi źle...Kiedyś byłam bardzo samodzielna-nie czekałam na nic od nikogo,byłam samowystarczalna. Uzależniłam się od jego obecności (chociaż więcej go nie było niż był),od finansów (sama nigdy nie zarobię tyle co on choćbym na głowie stawała). Kiedyś myślałam sama o wszystkim,sama podejmowałam decyzje,nawet te trudne.Teraz mam wrażenie jakbym tę zdolnosć zatraciła...
Jak wcześniej napisałam : jakąkolwiek teraz decyzję nie podejmę,to i tak nie będzie ona idealna.Czy w tę stronę czy w tamtą,będę cierpiała...Na razie żyję w zawieszeniu...

Witaj Chmurko Witajcie Dziewczyny

Ja również przeszłam przez tę "mękę" Bardzo Wam Współczuję
i jestem z Wami. Nie dajcie się i pomimo wszystko życzę rozwagi
jeśli chodzi o sprawy rozwodowe. Ja miałam bonanzę,z wysyłaniem
papierów do Sądu,bo zawsze coś tam nie pasowało.... znajomi chcieli
pomóc w pisaniu pism... ale zawsze coś zle było napisane,ominięte...
Oczywiście jestem Im wdzięczna i tak,bo liczy się Dobry gest, Pomoc.
Aha i też dla świętego spokoju chciałam bez orzekania o winie,choć
to z jego winy małżeństwa było koniec:alkohol i kochanka...nawet nie wiem
ile ich było,lubił ten sport ..........
W 2009 roku w końcu wysłałam papiery o rozwód z orzekaniem o winie
z jego strony,dopełniłam na spokojnie wszystkie formalności,to już było
można powiedzieć na spokojnie,bo w 2006 roku sama ujrzałam jego
i kochankę...... jego bratową... jak to ona powiedziała mi w oczy "Zakochał się"
.....................no cóż miotały mną emocje,złość  i wszystko ... lzy....żal .
już miałam plan,choć już przecież z racji alkoholu chciałam wcześniej to
zakończyć,no tak znowu nadzieja była że się zmieni....nic mylnego....
Ale wracając do momentu że zobaczyłam z kim zamierza siedzieć dalszych ileś
tam lat... miałam tylko wytrzymać około 2 miesięcy  z nimi i lecieć  do domu....
Do dziś jak wspominam....nie wiem jak ja to wytrzymałam,dobrze że syn był
bo nie wiem jakby się to skończyło.Choć akurat ja byłam opanowana ....
Złościła go obojętność,że nie krzyczę,nie wymyślam... chodziłam na spacery
choć byłam w obcym Państwie,to jednak nie było tak tragicznie....................
Przez pierwszy miesiąc udawał jeszcze że chce ją wyrzucić z domu,że tylko jej
załatwił pracę i dlatego tu  jest.Że ją śledzi...żeby znalezść dowód..... Paranoja.
myślał że będę robić to co on chce... że mnie wciągnie w swoje gierki.........
Ja tylko po tygodniu tej jego głupkowatej zabawy powiedziałam "Wspaniale udajesz
udawaj dalej jesteś mistrzem"

Trzymam kciuki Chmureczko jak i za Inne Dziewczyny.:)
Jestem z Wami

Wczorajszy wieczór wprawił mnie w ogromny szok---chciał, żebym się do niego przytuliła!
Powiedział, że nie chce abyśmy spali osobno i wie, że ja też tego nie chcę!
Byłam w takim szoku, że nie potrafiłam ani odpowiedzieć ani się ruszyć.Siedziałam dwie godziny i patrzyłam w ścianę.
Powiedział, że mu na mnie zależy-pokazuje to, stara się----a ja się zastanawiam jak może przejść do takiego stanu rzeczy bez żadnego słowa wyjaśnienia na temat tego co zrobił?
Nie rozmawialiśmy o tym odkąd się dowiedziałam a i rozmową nazwać tego nie było można,bo to był monolog z mojej strony.
Czy on myśli, że ja uczuć nie mam?
Czy zdaje sobie sprawę z tego jak mnie zranił?
Jak,nawet jeśli ze sobą rozmawiamy,może przejść nad tym wszystkim do porządku dziennego???
Nie było teraz żadnego ustalania zasad dotyczących dalszego życia,żadnego ustalania warunków. Nie zrobiłam mu po tej zdradzie awantury,nie płakałam,nie krzyczalam i niczego nie okreslilam jasno.
I taraz się zastanawiam czy nie jest za późno abym mu powiedziała co ją o tym wszystkim i o nim myślę???
Co zrobić???

wyzwalaj się miriam zatem.,.. juz pora..

Chmurka,

posluchaj Endaluzji. Ma racje.
To, ze Ty milczalas a on sie podlizywal swiadczy o tym, ze stchorzyl i po prostu przeczekiwal.
Gdyby wiedzial, ze to nie wystarczy, porozmawialby z Toba.
Sama go przyzwyczilas do tego, ze zawsze z Toba wygra. Bo rozstac sie nie chce. Mnie tez dziewczyny pisaly, dlaczego moj maz nie chce sie rozstac: bo mu wygodnie, bo jest rodzina, gacie i obiad, bo ma wytlumaczenie dla kolejnych dup, ze nie moze z nimi byc bo ma zone - a zona biedna psychicznie slaba i nie da rady bez niego przeciez......

No to teraz sie zastanow co dla Ciebie wazne. Czy dobrze bedziesz sie czula w zwiazku z facetem, ktory stosuje wobec Ciebie jakies pokretne sztuczki i nie traktuje Cie w zwiazku z tym jako partnera, tylko traktuje Cie poblazliwie - zadowolisz sie byle czym.
Przytulic sie i spac razem. Skad mu sie wzial pomysl, ze juz pora przejsc do kolejnego etapu w naprawie Waszych relacji? Co mu pokazalas - i nawet nie jestes tego swiadoma?
Chmurka, wiesz, wyglada na to, ze Ciebie nie ma jako oddzielna osoba. Jestes jak satelita: bez planety samo pojecie satelity nie istnieje nawet!

komunikacja jest najwazniejsza chmurka

]ale też komunikacja z sobą samym
odwaga, by być sobą i żyć po swojemu
odwaga, by nie akceptować tego, co nas boli i walczyć o to, co dla nas dobre

Ja osobiście nie miałam problemów z komunikacją wcześniej. Pojawiły się one przez niego,przez to, że nigdy nie miał odwagi albo chęci o tym rozmawiać. W końcu to ja tylko mówiłam a on słuchał-albo i nie...

Teraz nawet nie miałam siły ani ochoty wpajać mu,że to co zrobił było najgorszą rzeczą dla mnie.

Chmurka,

nie masz wiekszego problemu ze soba niz on ze soba. Po prostu Ty nad soba podjelas prace a on nie. On tkwi w miejscu i w jakims matrixie.
Nawet tak nie mysl! Praca nad soba to najtrudniejsze, czego w zyciu musimy sie podjac, jesli nie chcemy umrzec jako slepi ignoranci.

Chmurka83, ujawniasz w tych słowach problem swój w komunikacji. Milczenie nie jest przeszkodą w komunikacji, bo milczenie nie wyklucza słuchania.

To raczej jest czasami tak, że ludzie mówią do siebie albo się przekrzykują, ale się nie słuchają.

Odkrycie problemu w sobie jest bardzo ważne, bo swoje problemy - jak już umiemy je nazwać - mamy na wyciągnięcie ręki.

Miriamm, czy Ty nie starasz się pocieszyć Chmurki? Nagroda pocieszenia nigdy nie jest nagrodą najważniejszą. Są znacznie bardziej wartościowe nagrody, niż nagrody pocieszenia.

Witajcie,

Od ostatniej wizyty u psychologa- wiele się zmieniło.
Przestalam dusić w sobie to,co mnie zżerało od prawie dwóch miesięcy.
Doszło do prawdziwej rozmowy między nami ( a nie monologu z mojej strony).
Powiedziałam mu spokojnie jak się czuję,co mnie boli i jak ją to wszysto teraz widzę.
Jasno powiedziałam,że będę pisać pozew o rozwód.
Rozmawialiśmy całą noc-on mówił, że naprawdę mu na mnie i na nas zależy,że knie kocha,że zrobi wszystko żeby między nami było dobrze...
Wróciliśmy w rozmowie do tego co zrobił: on ciągle twierdzi, że między nimi nic nie było,że chciał jej pomóc,nie sądził, że to będzie powodem rozkładu jego małżeństwa.
Bardzo żałuje,że nie powiedział mi o tym,że zamierzał się z nią spotkać żeby jej pomóc.

Zdradził mnie ( emocjonalnie, fizycznie -to już w tym momencie nieistotne)- nie zwierzył mi się, z tego, że chcę jej pomóc. Podjął wtedy decyzję sam, nie mając mnie na uwadze i tego,że to zaważy na dalszym jego i moim życiu.
Nie powiedziałam że daję mu szansę-nie usprawiedliwia go to,że nie wiedział o konsekwencjach swoich poczynań. Po tym co przeszliśmy trzy lata temu powinien mieć pełną świadomość tego,że nie ma racji bytu w moim związku jakikolwiek kontakt z kobietami -żebym o tym nie wiedziała.
Nie mam zaufania,nie wierzę mu.
Postawilam warunki na jakich ma się opierać nasze życie pod jednym dachem. Jest w stanie znieść wszystko czego wymagam abym mu wybaczyła,rozumie swój błąd i bierze na klatę całą odpowiedzialność. Zrobi wszystko, żeby to naprawić.
A ja... Jestem sceptyczna,ostrożna...
Dwunastego zamierzam jednak napisać ten pozew.

Cmurka,

fajni, ze myslisz o sobie.
Tylko wiesz, wydaje mi sie, ze to wszstko nie polega na tym, zeby sie zaasekurowac, zeby potem mniej bolalo. Czyli co? Zaangazujesz sie na pol gwizdka? Bedziesz zyc w polowie?
Chodzi o to, zeby kochac bardzo, angazowac sie mocno i jednoczesnie akceptowac to, ze nic nie jest na zawsze.

Endaluzja,

napisalam, ze dobrze, ze chmurka na soba pracuje - zgadzam sie, ze to podstawa.
Ale co do reszty zostane przy swoim rozumieniu. Nic nie jest w zyciu na zawsze. I jesli tego oczekujesz, to zyjesz w fikcji.
Tak mysle. Oczywiscie mozesz myslec inaczej - nie musimy sie zgadzac w tej sprawie.
Milosc sie konczy nie tylko chlopczynom w krotkich gaciach. Konczy sie rowniez doroslym, swiadomym ludziom. Prawym i lojalnym.
I co na to poradzic? Ja nie wiem!

Nie jestem teraz szczęśliwa ( teraz to dla mnie pojęcie względne)-jestem spokojna,nawet bardzo,co i mnie nawet dziwi. Ten spokój pozwala mi racjonalnie myśleć,podchodzić z rezerwą do tego wszystkiego a jednocześnie pozwala mi działać-zabezpieczać się i nie uzależniać.
Jestem odrobinę silniejsza a każdy nowy dzień zależy ode mnie.

Wszyscy żyjemy w fikcji będącej wytworem własnego umysłu.
Fikcja ta może być co najwyżej dozgonna.
Nie może być wieczna.

Ja wierze Miriam. Wierze ze kocham i ze nie przestane. Nie zakładam czasowosci moich relacji związków działań. Zakładam stalosc. Wierze w to ze moje zycie bedzie pełne miłości do końca życia...

Nie oznacza to ze tak bedzie. Ale oznacza to moja odwagę życia pełnia życia. Bez asekurscji...

Znów się zjawiam...

Witam wszystkich serdecznie

Choć długo się nie logowałam,na bieżąco przeglądam forum.U mnie spokój-nie sielanka,ale spokój,który pozwala normalnie dalej funkcjonować.
Po tych wszystkich zawiłych zakrętach,po bólu i żalu ---wreszcie wewnętrzny spokój.
Nie myślę,nie analizuję,nie zagłębiam się w to co zrobił.
Nauczyłam się więcej myśleć o sobie,o swoich potrzebach i choć to trochę egoistyczne-dobrze mi z tym.
Nie boję się już o przyszłość,nie dlatego że ktoś mi dał gwarancję na cokolwiek,ale dlatego,że ja jestem spokojna i wiem,że dam radę przeciwnościom losu.

Człowiek nie jest stworzony do życia w samotności,potrzebuje ciepła drugiej osoby i przerażające jest to,że właśnie ta druga,bliska dla nas osoba potrafi zadać nam ból nie do wyleczenia... Koło kręci się dalej,życie nie jest usłane różami niestety,a szkoda-bo naprawdę tak zranieni ludzie nie widzą nadziei na to,że bedzie jak dawniej. Nie będzie....Będzie inaczej,nie koniecznie różowo.

Najgorsze jest to,że jednego dnia myślę: zostaję----a na drugi-jeśli on nie liczy się z moim zdaniem----mam dość-odchodzę...

To głupie-pokrętne...
Powiedziałam jasno jakie są moje oczekiwania od tego związku,jeśli on nie jest w stanie ich spełnić...to koniec....
Ale,(wiem,że nie zaczyna się zdania od ,,ale,,) ja wymagam codziennie a on nie jest do tego przyzwyczajony i tu jest problem.
Wymagam aby zajął się dziećmi,wrócił wcześniej z pracy,nie pracował w soboty (nie musi a chce).
Ja rano zaprowadzam dzieci do szkoły i przedszkola,po pracy je odbieram i biegiem do domu szykowac obiad. Później,zajęcia dodatkowe dzieci,powrót do domu i szykowanie kolacji. Ja muszę ogarnąć pranie,sprzątanie,zakupy,pracę,wychowanie dzieci----a Pan maż tylko praca i co???
Koniec obowiązków? Na to się nie zgadzam,ale co zrobić aby on przejął choć jedną czwartą tego? Wychodzi rano,wraca ok. 18,kąpie się,je,kładzie na łóżko i koniec dnia. Ja zanim się położę to jeszcze kupa obowiązków i w końcu zalegam wyczerpana.
To nie tak ma być,to mi się nie podoba,buntuję się,stawiam,chociaż wcześniej właśnie sama to wszystko robiłam. Teraz oczekuję pomocy,zaangażowania,ale jak na razie wielkich kroków nie widać.

Jestem samodzielna,ale nie samowystarczalna.
Zarabiam niewiele,gdybym tylko miała 2-kę z przodu powiedziałabym sobie----Teraz jestem w stanie wszystko,nawet góry przenosić,ale niestety nie jestem w stanie...

Witaj Chmurko,

mnie się wydaje, że Twój mąż ma po prostu z Tobą bardzo dobrze (delikatnie powiedziane), ma wszystko zrobione, podstawione, odstawione, dom zadbany, dzieci przypilnowane.... Jedyne co musi zrobić w domu to po przyjściu z pracy zjeść, umyć się i położyć. Niezbyt wiele z niego masz, nauczony jest wygody, a druga sprawa to chyba brak obowiązków? Nawet wsparcia Ci nie oferuje, w dodatku po tym ile krzywdy Ci wyrządził!

Jesteś niestety uzależniona od niego, od tego, że z nim jesteś i nie umiesz pomyśleć, że możesz być bez niego, że jesteś bez niego, sama z dziećmi.

Wiesz co Chmurko, myślę, że od niego odejdziesz, tylko o wiele za późno. Brak Ci odwagi, żeby podjąć tę decyzję teraz, starasz się zagłuszać rozsądek mówiąc sobie, przecież nie jest tak źle, może być itd. Odsuwasz od siebie tę myśl sama i celowo. Mimo, że wiesz, że dawno powinnaś to zakończyć.

To chore, jakie będzie miało odbicie na dzieciach Wasze sztuczne małżeństwo - strach myśleć. Ja bym uciekła już dawno, tak Chmurko, tu trzeba nie odejść, tylko uciekać. Dzieci dorosną, i zadają Ci pytanie - czemu mamo pozwoliłaś sobie na to, żeby z nim być, z kimś takim, co zdradzał Ciebie, nie miał do Ciebie najmniejszego szacunku? Bez pomyślenia o nas, o swoich dzieciach. Zdradzając Ciebie, zdradza również Twoje dzieci.

Ja nie rozumiem tego, że można być z kimś takim i "tworzyć" cokolwiek wspólnego.

Witam po dłuuugiej nieobecności...

Tytuł wątku jest już nieaktualny,ale pozostanę przy nim ze względu na to,że tu jest wszystko zawarte-od A do Z...

Trochę czasu minęło od mojego ostatniego wpisu a moje <<małżeństwo>> już prawie nie istnieje.
Nie ma szans na naprawę-pora uwolnić się od toksycznego związku.
Ja już nie potrafię zaufać temu człowiekowi.
Nie wierzę----a od tamtego czasu nasłuchałam się kolejnych tanich kłamstw...

Czy u którejś z Was kobiety zdarzyło się,że mąż chce naprawiać małżeństwo a ciągle łże jak pies???
Czy zdarzyło się,że tak wierzy w te swoje kłamstwo,że zaczyna być ono dla niego prawdą?

To co działo się w ostatnim czasie zakrawa o paranoję a on na siłę wmawia mi,że mi się po......liło w głowie.