Czy jest coś co zmieni postawę mojego męża? pomóźcie...

A tak w ogóle to mój mąż nie jest mężczyzną idealnej urody-za to ma cechy na które inne kobiety zwracają uwagę-potrafi pięknie do nich mówić i mówić to,co chcą usłyszeć ---ja na początku się dałam zasłuchać ,teraz na mnie już to nie działa. Do mnie tak pięknie przestał mówić zaraz po ślubie...

Czyli bawidamek.
To ciężkie przypadki.

Jestem zdecydowana na rozwód i nie liczę,że on się zmieni...ale siedzi we mnie ten ból,złość,nienawiść -jak on mógł???  Kolejny raz???  To jemu myślę powinnam wykrzyczeć ten ból i frustrację -bo on jest jej przyczyną...A tak duszę to w sobie i też jest źle. To, co on miałby mi teraz do powiedzenia jest nieistotne -nie jest wstanie zrekompensować mi w żaden sposób tego co mi zrobił. Nie jest w stanie nic zrobić-ani tego wytłumaczyć ani cofnąć. Nigdy nie poniósł konsekwencji za to robił. Teraz nie ma możliwości naprawienia -tego po prostu naprawić się nie da, a on jest albo tak bezczelny albo tak się boi, że nie przyjmuje tego do wiadomości. Męczy mnie, psychicznie mnie męczy udając,że wszystko jest ok,że zaraz wszystko wróci do normy. Nie wróci---nigdy!

Masz rację idź w tym kierunku masz problem wal do mnie na PW.
Doradzę bo mam znajomego prawnika.

Właśnie wrócił. Wszedł i patrzy jak ja przeglądam forum
Brwi zmarszczone-konsternacja...
Co robisz?-pyta
Nie muszę się tłumaczyć-on nigdy tego nie robi...
Stoi,patrzy i......nie kapuje    czyli jak zwykle

Tak,przyznaję-jestem rozżalona a jeszcze bardziej zła...
Masz rację-niestety, zajmuje moje myśli chociaż powinnam wcale się nie przejmować.Kiedys,jak wracał o 22 -byłam zła i pełną pretensji.Później -przyzwyczaiłam się do tego i nawet było mi to na rękę....
Teraz wraca wcześnie jak nigdy podczas naszego małżeństwa i to nie jest mi na rękę...
Jak go potrzebowałam -nigdy go nie było,a jak już nie potrzebuje-siedzi i zatruwa moją psychikę od środka...
Nie mogę się od tego uwolnić!
Chcę już być wolna-formalnie i emocjonalnie....

eine - pisałam tutaj mase rzeczy, przez ten czas, gdy tutaj jestem
przechodziłam rózne etapy, przechodziłam różne stany.. to fakt

bół, żal, rozgoryczenie, tęsknota do starego, chęc powrotu do przeszłości, brak wiary w przyszłośc i tak dalej

sprawdziło się jedno einegute - jeden scenariusz się sprawdził

w człowieku, z którym jestem teraz, nie widzę swojego męża sprzed zdrady
w człowieku, z którym jestem teraz - nie pamiętam emocji, zdarzeń i historii sprzed lat...

to jest przeszłość. zamknięta - musiałam ją zamknąć - żeby jej nie zmieniać
'żeby przez pryzmat tej zdrady nie zacząć patrzeć na całą naszą przeszłość - bo jesli zdradził mnie w A.D 2010.. to znaczy, że kłamał mówiąc mi coś, cokolwiek w 2009?? czy fakt oszustwa pozwala mi wnioskowac, że OSZUKIWAŁ ZAWSZE?? od początku??

przeszłośc musi zostać czysta, prawdziwa, subiektywna, taka, jaka była wtedy...
nie mogę jej zmieniać swoim żalem, bólem, cierpieniem, złością, zawodem

to oznacza, że MUSIAŁAM się pożegnac z tą przeszłością, z moim meżem z tamtego czasu

to oznacza, że musiałam przejśc przez okres żałoby, rozpamiętywania i przebaczenia...
mężczyzna, z którym jestem dzisiaj -TO ZUPEŁNIE NOWY ZWIĄZEK< NOWE RELACJE

one nie będą takie jak tamte einegute - co do tego nie mam wątpliwości
i nie oznacza, że teraz sa gorsze

ale - einegute - jestem kobietą po przejściach, kobietą zdradzoną, kobietą, która się zawiodła na swoim własnym wyobrażeniu- czym jest miłość, kobiertą, która musiała stanąć na nogi po ciosach z zupełnie nieoczekiwanej strony...

czy taka kobieta może być tą samą kobieta co kiedyś?
oczywiście, że nie
czy związki, które buduję opierają się o to samo, co kiedyś? no nie!, przecież ja jestem kobietą
silną, niezaloeżną, mocno stojąca na nogach, która wie, że nawet miłość, nawet najbliższy człowiek - nie jest czscią ciebie, twoich wartości i decyzji

jest niezależny osobny, samodzielny i podejmuje decyzje swoje włąsne, za które odpowiada
nie mam wpływu na jego emocje
nie kieruję jego życiem
nauczyłam się zauważać, nauczyłam się dostrzegać, że każdy z nas, każdy z nas w związku - będzie zawsze nieprzewidywalny..

to nie jest złe
to nie oznacza mnieufności, czy strachu, co zrobi druga strony, zakładania, że mnie zrani
to oznacza świadomość niezależności

to nie jest postawa na pół gwizdka - to nie jest tak, że ja chciałabym, ale boję się
że ja nie angażuję się w ten związek i w te relacje

ja się angazuje - na maksa

ale taka jaka jestem dzisiaj
świadomie niezalezna i szanująca jego świadomą niezależność
pewna tego, że on będzie ze mną zawsze - na zawsze - tak długo, jak ON zechce

i pewna tego, że ja będe z nim zawsze, na zawsze - tak długo, jak JA zechcę

nie ubiore tego w miłośc romantyczną -  na wieki

\ta już przezyłam

nie oznacza to, że nie umiem kochać
ale oznacza, że kocham tez siebie

tworze swoje życie na poziomie świadomych wyborów
]on swoje życie także
jesteśmy ze sobą - bo chcemy...
towarzyszymy sobie, bo chcemy

ale byliśmy zrośnięci - einegute - -oczekiwaniami, marzeniami, wiarą, że zawsze i na zawsze

a teraz juz nie jesteśmy

trzymamy się za ręce i kroczymy obok siebie...
za nasza obopólną zgodą

tak wyglądają świadome związki po zdradzie
nie wierzę, że mogą być inne

Boli jak cholera wszystko-świadomość,że nie pierwszy raz dałam się oszukać,omamić ,,zmianami na lepsze,,
Boli,że nawet nie był w stanie nigdy powiedzieć prawdy w oczy....
Boli nawet to,że wierzyłam swego czasu jak głupia-że to się więcej nie powtórzy...

Tytuł wątku już stracił na ważności :-) . Nie chcę już zmiany jego zachowania ani jego postawy. Teraz, chociaż nie oczekuję już niczego od niego -on się stara -na swój sposób.Wiem jednak,że to nie jest zmiana na stałe,tylko chwilowa, aby zmienić moje podejście i myślenie na temat tego co zrobił. Za miesiąc i tak przestał by się starać-bo zwykle tyle czasu tylko potrafił stwarzać pozory szczęśliwej rodziny. Później wraca ,,do normy,,

A ja zaczęłam oczekiwać od siebie,dla siebie...

Wiem, już niedługo Na razie z dnia na dzień staram się wyciszyć-choć to naprawdę trudne. Wiem, że bomba wybuchnie dopiero jak złożę papiery, bo na razie mój mąż ( jeszcze) naprawdę zachowuje się naprawdę idealnie...

Nawet po wcześniejszych zdradach nie zachowywał się tak, jak teraz...
Wiem, że czuje niepewny grunt pod nogami i nie wie z której strony dopadnie go cios.
Jestem pewna,że nie spodziewa się rozwodu z mojej strony.

Wczoraj byłam u psychologa.
Mijając się w drzwiach z moim mężem,zapytał-co ja mogę mieć za sprawę na mieście o tak późnej porze?(18.00)
Zapytal co to za tajemnice wojskowe mam przed nim i żebym się nie wygłupiała!
Już na końcu języka miałam to,że on spotykał się regularnie z inną i ja nic o tym nie wiedziałam----TO BYŁA TAJEMNICA! (gorzej niż wojskowa)
Zostawiłam to jednak bez komentarza i wyszłam na sesję.

Pierwsze pytanie jak wróciłam brzmiało: Już załatwiłaś ,,swoje sprawy,,?Szybko Ci się zeszło...
(Oczywiście------ja nie potrzebuję na to całej nocy i czasu kradzionego w kazdej chwili...)

Tego wieczoru zachowywał się jak zbity pies,nie sądził,że ja mogę kiedykolwiek przed nim coś ukrywać.
Zachowywał sie dziwnie-bardzo apatycznie,ze spuszczoną głową-chciał we mnie wzbudzić wyrzuty sumienia... a ja w myślach powtarzam jak mantrę:
DAJĘ SOBIE PRAWO DO MYŚLENIA O SOBIE-chociaż godzinę dziennie...

Chmurko, jesteś bardzo dzielna! Tak trzymaj!  Teraz tylko Ty się liczysz! Trzymam kciuki za dalsze powodzenie Twojej walki o siebie!

chmurka dawno mnie tu nie bylo, ale widze że super sobie dajesz rade! oby tak dalej.
odejdz i ciesz sie zyciem i wolnoscia wiem ze dasz sobie rade.

a on niech sobie mysli co chce, zasluzyl na samotnosc.

Dzień dobry,

jestem nową forumowiczką, bardzo podoba mi się to forum. Widzę, że można tu naprawdę poważnie pogadać.
Śledzę Twój wątek Chmurko, ja również jestem na zakręcie życiowym. Jestem już po odejściu od męża. To już 5 miesięcy kiedy nie mieszkamy razem. Mamy dziecko niestety i to jest mój największy ból, tzn. w tym sensie, że tak ciężko było mi się zdecydować na ten krok ze względu właśnie na nie.

Ten czas kiedy wiesz, że jesteś już zdecydowana na odejście, ale musisz czekać do konkretnego dnia, jest najgorszy. Miotasz się między sprzecznymi uczuciami, tłamsisz wszystko w sobie, i pojawia się jeszcze nadzieja, zwątpienie: "czy dobrze robię?" Ale musisz wytrwać w swoim postanowieniu. W głębi siebie, wiesz, że inaczej nie możesz zrobić, bo nie będziesz mieć życia. A dzieci szkoda, żeby w "takim domu" się chowały.
W Twoim przypadku, jestem pewna, że byłoby mi lekko i łatwo podjąć decyzję i ją wykonać. Mam bardzo stanowczy charakter i zdrada nie wchodzi u mnie w grę, po prostu wiem, że nie potrafiłabym wybaczyć i żyć z tym na co dzień. Podziwiam Cię, że tak umiałaś, ale z drugiej strony, szkoda Cię, ponieważ widać, że masz wielkie serce i potrafisz wiele z siebie dać, wręcz poświęcać się dla dobra ogółu. Rzadko kiedy jest to docenione, sama mogłaś się przekonać po raz kolejny. Proszę, nie przekonuj się już więcej razy, bo zwyczajnie będziesz tego żałować.

Pozdrawiam Cię ciepło, bądź twarda i myśl o przyszłości.

A czy skontaktowałaś się już z prawnikiem? Czy z racji tego, że rozwód będzie bezsprzecznie z winy męża nie możecie zażądać mieszkania dla Ciebie, a jemu z tej okazji, że może sobie na to pozwolić (<- takie wrażenie odnoszę ze wszystkich przeczytanych wiadomości) zasądzić wynajęcie sobie czegoś?

Ogólna opinia głosi, to zdradzane żony mają prawo do "oskubania" niewiernych mężusiów, czyli uzyskania z resztek małżenstwa tego co im się należy, tytułem zadoścuczynienia za poniesione krzywdy i straty moralne i/lub zdrowotne (depresja itp.)
Koniecznie pogadaj z dobrym prawnikiem rozwodowym i daj znać. Trzymam za Ciebie kciuki.

Cześć Chmurka, wiem co czujesz i wiem jak Ci źle, ja jestem troszkę dalej, czyli pozew złożyłam on go kilka dni temu dostał i też myślałam, że juz będzie z górki (a przeszłam przez niego wiele, gdzieś tu jest na forum moja "pozal sie Boże" historia) ale nie jest. Nadal mieszkamy razem, bo nie zamierza się wyprowadzić, ja sie nie wyprowadze, bo tak naprawdę mieszkanie jest moje i nie będę dziecka ciągać w tą i z powrotem, jak mu sie nagle odwidzi.
Też czeka mnie wizja mieszkania z nim po rozwodzie (aż do podziału majatku) i jestem przerażona. Też nie wiem jak z nim teraz żyć, jak sobie ztym poradzić, a już od dłuższego czasu jest trudno. Nic wspólnie nie robimy, nie śpimy, ja jak tylko mogę wychodzę, ale tak się żyć nie da. Wracam do domu z sercem pod gardłem, nie czuję sie u siebie.
Zostaje Ci tylko podział majątku, albo notarialnie jak się dogadacie, albo sądowanie po orzeczeniu rozwodu - tak jest zgodnie z prawem. I to mnie najbardziej wk...a.

Dziękuję modzia za słowa otuchy . Brzydka nie jestem,zawsze miałam powodzenie u płci przeciwnej i nie tylko

A tak na poważnie ciężko teraz to wszystko ogarnąć, ale mam nadzieję,że wkrótce będzie ze mną lepiej...
Nigdy w życiu nie spodziewałam się zdrad ze strony męża,czułam się bezpieczna...
Zawsze też sadziłam, że jeśli pojawi się coś takiego -drugiej szansy nie będzie -a ja głupia dawalam się okłamywać tyle czasu...
To przykre...

Tak syska,pierwszy już jutro....
Tylko że wcześniej oczekiwałam cudów ze strony prawnika,a teraz wiem że ma on mi pomóc ogarnąć kwestię majątku i formalną tego wszystkiego.
Nie wiem czego ja oczekuję-że ktoś to wszystko przeprowadzi to za mnie?
Ten miesiąc był bardzo wyczerpujący dla mnie...

Najlepsze jest to,że on nie miał żadnych obaw i skrupułów kiedy mnie zdradzał,a ja mam obawy ----jak mu to powiedzieć....

Coś nie tak jest ze mną

trzymaj sie chmurka !

dzisiaj pierwszy. daj znac jak bylo jak wrocisz.

ja tam w sposob jasny i dobitny wyrazam swoje opinie na temat takich facetow.
u mnie przyzwolenia na to nie ma, jak rowniez podzialu na plec.
przekonal sie rowniez o tym "moj maz"
ktory po zdradzie uslyszal ode mnie ze jest zwykla koorwa
przykre ale prawdziwe

te kwestie to przeciez z prawnikiem mialas obgadac, nie ?

ososbiscie nic bym mu jeszcze nie mowila

Byłam wczoraj u prawnika...
Babka prze,żebym jednak składała pozew z orzeczeniem o jego winie. Ja mam obawy-nie chcę po raz kolejny oglądać pań z którymi się spotykał-jako świadków...Nie mam już dowodów-bo je trzy lata temu zniszczyłam naiwnie myśląc,że nic takiego już się nie wydarzy...Ale podsunęła też inne rozwiązania : mając na uwadze to,że mąż zawsze po takich incydentach zachowuje się idealnie-to przeczekać ten czas (zwykle to trwa 2,3miesiące)-a potem znów wraca na dawne tory(bardzo późne powroty do domu,brak zainteresowania sprawami rodzinnymi,traktowanie domu jako hotel)-wynająć detektywa...
Na moje zdanie,iż tak szybko nie będzie szukał innej-stwierdziła,że przynajmniej będzie dowód na to,że traktuje życie jakby był kawalerem-wychodzi kiedy chce,wraca kiedy chce i robi wszystko w wolnym czasie byleby tylko do domu nie wracać...

Co do kwestii alimentów powiedziała,żebym zbierała wszystkie paragony z większych zakupów żywnościowych,ze sklepu z ubraniami i butami,książki do szkoły i inne wydatki(oczywiście dla dzieci).Kwestia wyjazdu na dłuższy weekend?-proszę bardzo-jechać z nim nad morze i robić zdjęcia,do zoo i robić zdjęcia,wszędzie gdzie będzie chciał zapewnić atrakcje dzieciom.Będzie to dowód na to,że jego najniższa krajowa nie ma nic wspólnego z życiem na takim poziomie i będę mogła staraćsię o takie alimenty aby komfort życia dzieci po rozwodzie nie zmienił się znacznie...

Kwestia mieszkania? Jeśli ona zbierze dość obciążających go dowodów i rozwód będzie z wyłącznej jego winy,sąd może nakazać mu opuszczenie lokalu(w co niestety słabo wierzę).

A na końcu ja sama : jak długo muszę żyć w świecie obłudy i iluzji którą tworzymy? jak wytrzymać te udawanie,że wszystko pomału wraca do normy? Ja nie potrafię być tak bezczelna i robić coś za plecami. Wolałabym wyłożyć kawę na ławę .
A kolejne spotkanie we wrześniu....I przeciąga się znacznie kwestia mojej wolności od toksycznego małzeństwa... Jak to przetrwać?

Podpisuje się pod słowami Miriamm.

Wiem o czym mówisz Miriamm...Nie mam siły ani ochoty na udowadnianie winy....Fakt,jestem w totalnej rozsypce,jeśli chodzi o moją psychikę.
Będę chciała rozwodu bez orzekania,ale stosownych alimentów na poziomie.-O to będę walczyć,bo tylko ja wiem ile kosztuje życie w naszej rodzinie i wydatki na dzieci. On na papierze ma najniższą krajową,ale to nie ma się kompletnie nic do tego ile przynosi do domu...

Jestem w rozkroku-jak to trafnie ujęłaś.Wiem,że za mnie nikt tego nie zrobi a on nigdy cudowny już nie będzie-chociaż teraz na takiego wygląda...

Chore jest to,że muszę czekać : na pracę do września,na kolejną wizytę u adwokata i psychologa----a domu on ma pole do popisu i korzysta z tego...

O właśnie bardzo mądre słowa,że życia masz jeszcze sporo przed sobą.TRZYMAM KCIUKI ZA CIEBIE I POZDRAWIAM.

Wybaczenie nie jest dla Niego, a dla Ciebie. Bez tego nie będziesz mogła korzystać z uroków życia.

Pozwolę sobie nie zgodzić się z naszą moderatorką, a zgodzić się z kolegą Animusem. Czasami jest tak, że w naszym życiu trzeba postawić grubą kreskę, po prostu stwierdzić to już było, to jest przeszłość. Wyciągnąć wnioski, żeby się to już nie powtórzyło.
Jeżeli chodzi o wybaczenie, to jego brak jest wyniszczający tez dla niewybaczającego. Życie złością i nienawiścią nie będzie dobrym fundamentem dla dalszego życia. W przyszłości człowiek obciążony takim bagażem będzie umiał jedynie ranić, nie będzie umiał kochać, zawsze będzie w nim złość. Będzie go to wyniszczać, a przy okazji ta osoba będzie wyniszczać wszystkich wokół siebie.
Zatem warto wybaczyć też dla samego siebie, dla zabicia w sobie złości.

Witam Was Kobietki.Wir pracy i organizowanie zajęć dzieciom zajęły mi całkowicie czas.
U mnie na razie bez zmian -co jest bardzo przygnębiające-z drugiej strony, zaczęłam żyć normalnie,bez ciągłego natłoku myśli.
,,Mąż,,-nadal stara się być idealny.
A ją czekam z niecierpliwością na ten czas, kiedy wreszcie będę mogła mu powiedzieć:CHCĘ ROZWODU.
Wprawię go w olbrzymie osłupienie,(przecież według niego jest już ok) ale ją już nie korzystam z pół środków.
Nie będę się bać o jutro i o to czy zdarzy się kplejny raz. Nie zdarzy się-na to nie pozwolę.
Idę do przodu.

A dziś... DÓŁ,nerwy nie trzymane na wodzy. Jestem podminowana i jest mi źle...
Od miesiąca szukam spokoju i łudzę się każdego dnia,że go osiagnęłam... G***O prawda...
Może jak się trochę poużalam to mi przejdzie? 
Jak radzicie sobie z niefajnymi emocjami?
To wszystko jest do doooopy....

Od pewnego czasu czuję ucisk w klatce piersiowej. To stres-wiem o tym,ale nie mogę pozbyć się tego przekleństwa...
Staram się nie myśleć, nie analizować,ale nie mogę wyrzucić tego z siebie...
Miriamm, jak Ty sobie radzisz z tym wszystkim tyle lat???
Czytałam Twoje wątki i jestem w szoku-jak dajesz sobie radę?

Miriam, jesteś cudowna po tym Przebudzeniu.

Dobrze Ci napisałem, że tę książkę Tobie zadedykuję. Od tego wpisu się zaczęło.

Chyba raczej zakompleksiony i szukajacy ciagle zachwytow. Widac Chmurka sie juz nie zachwyca, jaka piekna kupe zrobil wczoraj (przepraszam za kolokwializm).
Wielu facetow tak ma. Nawet nie chce mi sie nad tym zastanawiac. Problem lezy po stronie, ktora go ma - czyli tym razem po meskiej stronie.