Jak kobiety planują życie partnerowi... - Netkobiety.pl

Nawet mnie nie oslabiaj prosze i co Ty jeszcze tam robisz? nie zmienila sie przeciez po slubie w potwora, musiala taka byc zawsze.

Dlaczego ludzie wpadaja w takie pokrecone relacje za cholere nie zrozumiem, milosc miloscia, rozumiem jakies "fochy" i glupie pomysly raz na jakis czas ale przez CALE zycie?! codziennie?! toz to jakies prywatne Alvatraz za zycia, no a po smierci zywcem do nieba chyba

Ja tez wpadlam kiedys w podobny zwiazek, zmienialm sie zmienialam "na lepsze" dopasowywalam az w koncu cos we mnie peklo i pogonilam barana w diably to jedna z najlepszych decyzji jaka podjelam, wolalam byc sama niz zyc z tyranem. Mialam juz chyba 33 lata i to nie byla latwa decyzja ale dosc szybko podjeta Wolalam byc stara panna.
Mam teraz najlepszego meza na swiecie i jestem szczesliwa
Mam co prawda wady, bo jestem choreyczna-cholera i czasem najpierw mowie pozniej mysle ale .... nigdy sie nie gniewam, bo szoda czasu na takie pierdoly, moja zlosc trwa 3 sekundy a pozniej mi mija i nawet w srodku klotni czasem wybucham smiechem kiedy dociera do mnie ze powod jest absurdalny Moj maz przestal sie przejmowac moimi "nerwami" bo wie ze szybko mijaja {ycie jest zbyt krotkie, nie warto go zmieniac w ciagly poligon

Chaber kiedy bylam w ciazy jednej czy drugiej zawsze razem jezdzilismy do lekarza, dlatego bo moj maz tego chcial. Do lekarza z dziecmi tez razem o ile jest taka mozliwosc, bo moj maz tego chce, nie dlatego ze ja tego "wymagam"
Bywalo tak, ze byalm w ciazy a wtedy zle sie czulam a corka starsza nam sie rozchorowala i to bylo oczywiste, ze nie poade sama, bo jesli akurat nie pracuje to bedzie chcial nas zawiezc. O ile obu stronom tandem odpowiada to jest OK natomiast jesli w tym tandemie tylko jedno pedlauje a drugie pogania z batem wreku to juz nie jest fajnie.

Ja tez jestem typem Zosi-samosi. Wiele spraw zalatwiam sama, natomiast podjecie decyzji zawsze jest wspolne. Dobrze, ze wymagamy czegos od naszych mezczyzn ale jesli facet/kobieta w zwiazku zamienia sie w sluzacego/sluzaca bez prawa glosu to o szczesciu chyba mowy nie ma?
Przypomniala mi sie jeszcze jedna sytuacja
Moja kolezanka dzwonila kiedys do swojego narzeczonego, odebral i powiedzial, ze nie moze rozmawiac, zadzwoni za chywile no i sie rozlaczyl Wpadla w taka furie, jak moze nie miec czasu ZE MNA rozmaiwac TERAZ?! ze wydzwaniala do niego bez przerwy, kiedy w koncu odebral dostal taka szkole, ze rozwalil auto - bo akurat "szkolila" go podczas kiedy wyjezdzal z parkingu jakiegos marketu, a ze w trakcie tlumaczen wygadal sie ze kupil sobie "costam" to tempteratura jazdy wzrosla na maksa No i niczego sie nie nauczyl, ozenil sie nadal pozwala sie "szkolic" na oczach wlasnego syna....

ps. przepraszam ale nadal mam awarie komputera i dlatego nie ma polskich znakow

Ciekawy jestem co taka koleżanka myśli o swoim postępowaniu. Czy jej się wydaje, że "wychowuje faceta" (bo to teraz takie modne...), czy może wydaje jej się, że "walczy o związek", o partnerstwo i szacunek? I jakiego ona powinna mieć męża aby normalnie żyć? Takiego, co będzie miał jej fochy w xxx, a robił swoje, czy może nieczułego, który ją spacyfikuje jednym zdaniem?

Może niepotrzebnie zapoczątkowałam tu takie rozdrabnianie się, bo w sumie planowanie czasu wolnego czy wystroju mieszkania jeszcze o niczym nie świadczy. Nie świadczy o tym, że jedna osoba organizuje całe życie.

Gorzej jeśli -jak już wspominałam, chodzi o: ślub, dzieci, sposób wychowania dzieci, decyzja o miejscu zamieszkania (np. kobieta upiera się, że musicie mieszkać z jej rodzicami, albo, że absolutnie z jego rodzicami) itp.  ......

NIe Catwoman, przynamniej ja uwazam ze dla przyszlych potomnych jest takie rozbieranie tematu na czynniki pierwsze potrzebne. Bo z reguly w takich wiekszych sprawach "fundamentalne" sprawy rozjezdzaja sie od tej przyslowiowej srubki.

Facet czy kobieta nie moze wyjsc na kolokwialne piwo, bo ma przesiadywac w towarzystwie partnera... niby fakt oczywisty a i kuriozum zarazem. bo w tym piwie jest "pasja" faceta: sa kumple, towarzystwo ludzi z baru, anegdoty z zycia i swiata techniki i etc. to ze da ciala i idze w tango to juz insza bajka.
Tego co sie dowie miedzy jednym a drugim lyczkiem piwka nie dowie sie od zony... warum???
GPS "nawigacjii" na palcu nawet wykaze "error"

Nie rozdrabniając się uważam, że jednak kobieta bardziej rządzi w sprawach rodzinno-domowych, czyli tych najważniejszych. Przykro to pisac, ale jesteśmy małymi dyktatorkami. Nie wszystkie, ale jednak.

Nasz ślub skromny, wedle życzenia nas obojga. Zamieszkałam w stronach mojego męża. Budowa domu to bardziej jego pomysł niż mój, ale dałam się przekonac. Dzieci -  a to już ja inicjowałam rozmowy i snułam plany. Wychowanie synów, zarządzanie chałupą, opłaty, załatwianie czegokolwiek jest na mojej głowie. Nie narzekam, bo lubię samodzielne działanie. Co dziwne, dzieciom brak codziennej obecności męża nie przeszkadzał i nie przeszkadza, mnie tym bardziej. Tęsknimy za sobą, każdy zjazd chłopa to takie mini święto. Jest nam z tym dobrze. Nie jestem sama, bo żony współpracowników mają tak samo i też zadowolone.

Jest coś, czego nie lubię, pewnie tak jak inne kobiety: wtrącania się w nasze zwyczaje, zakłócanie naszego trybu życia, wyśmiewanie go. Wkurzam się, pogonię każdego, kto zaczyna wtryniac kinal.

Facet może się i godzi, ale tylko początkowo. Po jakimś czasie sam da znac, że mu nie pasi, będzie olewał wiele spraw, albo mamie się poskarży i to teściowa da znac słowami o pantoflarzu.

Takie sceny widzę co wyjazd do sklepu Mężczyźni jedynie pchają wózek z zakupami, kobieta planuje. Nic nowego

U moich rodziców facet się godzi i to nie początkowo a cały czas od lat.
Ja np decyduje w którym mieście będziemy mieszkać, i nie ma tutaj ze mną dyskusji.
No a teściowa na szczęście do mnie nie zadzwoni.

I w jednym i w drugim przypadku to nie wina kobiety tylko facet dupa wolowa sie okazal, skoro sam butow sobie nie potrafi kupic ani wybrac zarcia na obiad. A widzialas kiedys mezczyzne, coby poszedl sam do sklepu BEZ KARTKI i kupil cos poza piwem i gazeta sobotnia wyborcza oraz paczka fajek?
A jak na kartce jest punktow 6 to na pewno tylko tych 6 zostanie zrealizowanych i ani jednego zbednego produktu w torbie nie znajdziesz.

Znalam taka anegdote, ze zona w pedzie poslala meza po lisc bobkowy do sklepu. Ten nie wiedzac ile ma kupic (bo nie powiedziala) poprosil o pol kilo..na wszelki wypadek.

Drogie panie, skoro juz szczerze to szczerze, wina jest po obu stronach - nadopiekunczych kobiet i wykorzystujacych te nadopiekunczosc panow.

"Panie ja nie myślę, ja mam żonę" - zarąbiste! Jeszcze dziś mąż to usłyszy. Ba! Wszyscy wokół będą się śmiac, bo mój stary niechybnie ryknie śmiechem!

A to fakt, mąż też tylko z kartką, tylko czasami coś tam kupi dodatkowego, ale dla siebie, ma się rozumiec. Pomyka z tym koszem jak wariat, to trzeba zobaczyc! Zakupy to zło!

..bo zdajecie sobie sprawę z tego, że do tych jednostronnych decyzji najczęściej dochodzi drogą podstępu. Manipulacji. Szantażu emocjonalnego; dlatego facet spokojnie może powiedzieć "Mnie baba do niczego nie zmusza!" - no nie, nie przypina go kajdankami do kaloryfera, ale tak rozegra całą kwestię, że osiągnie to, co chce, a on uśpi swoją czujność.

Ja nie zgodziłabym się na wyjazdy do pracy szczerze mówiąc. Mówiłam to od początku i on się zgodził. Także to chyba fair.

Ja tak chodzę, ale pod warunkiem że żona nie da kartki. Wtedy robię co chcę i niczego w domu nie zabraknie. Kupuję nie tylko dla siebie. Zupełnie niezrozumiałym dla mnie jest, jeśli facet nie potrafi robić zwykłych rzeczy typu prasowanie, pranie, gotowanie, zakupy, sprzątanie. Nawet mnie to denerwuje... bo nie wiem czy Ci "goście" taką postawę przyjmują, czy faktycznie są inwalidami umysłowymi.

Może tak: mężczyzna mówi, że chce iść na piwo/do kina/na mecz/do koleżanki a kobieta wtedy traci humor, czyli jest nieszczęśliwa, co wyraża na przykład fochem.

Szczerze mówiąc, to ja też wolałabym powiedzieć "nie jedź", bo bym była z tym pewnie szczęśliwsza, mielibyśmy więcej czasu, tylko szybko by się okazało, że nie ma za co iść do kina, do restauracji, wyjechać na weekend i wcale mój facet nie jest przez to szczęśliwy, bo siedzi sfrustrowany w domu nie mogąc znaleźć normalnej, dobrze płatnej pracy (cały czas próbuje żeby nie musieć jeździć, ale wiemy jak jest, ja też nie mogę znaleźć normalnej pracy, więc go rozumiem) . Jak go poznałam to pracował na wykopaliskach jako archeolog, od początku nie ukrywał, że będzie musiał wyjechać na miesiąc za jakiś czas. Nie było mi na samym początku związku łatwo zdecydować, czy się na to zgadzam, czy nie zgadzam, bo skoro bym tego nie zaakceptowała, to nie było by czego w zasadzie kontynuować po miesiącu znajomości, po prostu nie byłoby sensu. Miałam poważne wątpliwości, ale zdecydowałam się nie niszczyć fajnej relacji, stwierdziłam, że może jakoś to będzie. Oczywiście jak przyszło co do czego swoje przeryczałam tak, czy inaczej, ale jest nam ze sobą tak dobrze, że moim zdaniem warto. Może już niedługo uda się nam wyjechać razem na stałe i będzie po problemie.

Kenobi - też tego nie rozumiem z tymi czynnościami w domu. Nie wiem, czy to wynika właśnie z szukania sobie wymówek, czy to dlatego, że zostali kompletnie zagłaskani przez nadopiekuńcze matki, które robiły za nich wszystko i nie potrafią, albo oba na raz. Już się z czymś takim zetknęłam. Albo z podejściem, że prace domowe wykonują kobiety, a mężczyzna zarabia pieniądze. Nie jestem w stanie zdzierżyć czegoś takiego i facetowi z takim podejściem na pewno bym zafundowała potrzebną ilość fochów i awantur żeby mu wbić do głowy nowy model funkcjonowania. Na szczęście nie muszę. Mój facet umie nawet szyć i haftować, więc ewentualne porządki to nie jest problem. Zawsze mi pomaga. Potrafi ubić i wypatroszyć kurczaka, albo królika, czego ja bym się wolała nie podejmować. Nie potrafi gotować, bo i się nie miał od kogo nauczyć. Niedzielne obiadki u jego rodziców nie zawsze są niestety do przełknięcia. Ja dobrze gotuję, więc on nie musi, ale zawsze pomaga coś kroić, przygotowywać no i się dzięki temu uczy co i jak. To chyba po prostu kwestia podejścia.

Moj maz tez potrafi sam zrobic zakupy nawet czesto przypomina mi o czyms co przeoczylam.  Co do zwyklych czynnosci typu: prasowanie czy sprzatanie tez potrafi. pamietam jaka bylam zdziwiona kiedy pojechalismy pierwszy raz razem na weekend i sam uprasowal sobie koszule co wiecej zapytal czy mnie ma tez co uprasowac bylo wielkie zdziwienie z mojej strony, ze facet potrafi robic "takie rzeczy". Moj maz nie potrafi tylko gotowac, tzn. brakuje mu talentu ale jak jest mus to czasem cos probuje wiec nie jest zle
A co do innych facetow to chyba lepiej udawac ze sie nie potrafi i miec full opcje, w osobie kobiety obslugujacej, niezaleznie czy to matka czy zona czy narzeczona - to czyste wygodnictwo moim zdaniem.

No widzisz, ja bym nie chciała utrzymywać faceta, ani być utrzymywaną, więc oboje będziemy pracować. On ma w sumie poza wyjazdami więcej czasu niż ja, bo mnie dość mocno czasowo ogranicza uczelnia. Poza tym 3h dziennie mi zwykle schodzą w stajni (wyczyścić konia, osiodłać, objeździć, zagłaskać na śmierć, jak ciepło to wykąpać i puścić na trawę). Jak wyjeżdżam, to muszę zawsze ugadać się z obsługą stajni i trenerem żeby się ktoś zwierzakiem zajął, bo moi rodzice np. panicznie się boją mojego konia. Dlatego częściej spędzamy czas u mnie niż u niego, ale ja mu nie dyktuję co ma robić, bo to też nie jest ten typ faceta, któremu łatwo coś narzucić, jak coś postanowi, to raczej zrobi.

.

Nie no Chaber! rezygnowac, dogadywac sie, isc na kompromis mozna isc w temacie - jaki kolor scian w sypialni, co do dzieci to powazna sprawa i albo chcemy albo nie chcemy byc rodzicami, slabo widze tutaj ustepowanie drugiej stronie. Pewne tematy sa "zasadnicze" i albo mamy po drodze albo lepiej sie rozstac.

Poza tym czasem w zyciu tak bywa, ze kochamy kogos kto chce od zycia czegos innego, ma inne priorytety, inny sposob postrzegania swiata i w tedy lepiej sie rozstac niz probowac byc razem na sile i wbrew wszystkiemu, czasem trzeba sie kierowac rozumem a nie tylko uczuciem. Nie znaczy to, ze to zly czlowiek po prostu razem na nie po drodze.

I pod tym sie podpisuje, mieszkajac razem przed slubem najlepiej poznajemy druga osobe

Mussuka, piszesz o WSIACH takich wygwizdówkach, gdzie zawsze będzie tak, jak jest, ino przed chałupą podjazdy teraz brukowe robią miast klepiska, że hej!

Dlaczego on,bo on by dał a ona musiałaby zrezygnować, proste, na dzieci jest określony czas, zresztą jak się kocha to się przybliża marzenia tej drugiej osobie a nie stawia opór zimnej logiki i swoich wydumanych stanowisk.

Ja w każdym związku mówiłam na samym początku jakie mam wymagania i jakie mam poglądy na związek i życie razem.
Ale jest tak, że faceci nie słuchają wcale. Tylko myślą 'później zechce dzieci' 'zmienię ją' 'nakłonię do bycia kurką domową' 'pokaże jej' 'tylko tak mówi' 'udaje ostrą' . No i co z takim kimś robić? Bo później ma zażalenia , że ja rozkazuje, nie idę na kompromis i nie godzę się na nic. Życie zaplanowałam poza i przed jakimkolwiek facetem i jak oni wiedzą, że nie pasują do tego to czego chcą?

No tutaj tez sie podpisze
Kiedy ja zamieszkalam z moim "eksem" moja mama robila mi wieczne awantury albo nieodzywala sie kiedy przyjezdzalam do domu, ciotki zawolane katoliczki uwazaly mnie za puszczalska, to tak jakbym stanela przy E7 i zabawiala sie w TIRowke. Nie bylo milo. Po trzech latach rozstalismy sie z mojej inicjatywy, mialam dosc bylam zmeczona ale wlasnie dlatego uwazam, ze takie mieszkanie razem to najlepsza szkola zycia i proba dla zwiazku.
Zeby nie "offtopowac" dokoncze szybko Kiedy oznajmilam mamie i szanownym cioteczkom, ze znow jestem sama... nawet nie potrafie opisac reakcji, najpierw sie puscilam pozniej "on mnie zostawil" ON bo przeciez ja bym tego nie zrobila, mialam 33 lata, no bezcenna reakcja. Kolejna bezcenna kiedy oznajmilam za mniej wiecej pol roku, ze wychodze za maz podalam date godzine, kosciol ale ze to bylo kilkadziestat kilometrow od mojego rodzinnego miasta tez nie uwierzyly, dopiero kiedy przywloklam mojego meza z zaproszeniami zrobilo im sie lepiej Teraz jestem "madra, pracowita i fajna dziewczyna" wtedy bylam kims kto nie zasluguje na szacunek....ich cudowna przemiana byla zaskakujaca. Nikt nie zapytal dlaczego rozstalam sie z eksem, zadna z nich nawet mama nie zapytala, czy on mnie szanuje, czy dba, troszczy sie itd. W ich katolickich glowach byl jeden obrazek z grzechem codzolostwa na czele ........to takie katolickie myslenie

Bez urazy Nina ale rozbawilas mnie tym stwierdzeniem.

Pamietam jak jeszcze w czasach - o zgrozo na teraz - narzeczenstwa moja "jeszcze" tesciowa utwierdzala w przekonaniu jz, ze jak kocha na prawde faceta, z ktorym planuje swoja przyszlosc, to niech idzie za Nim nawet na koniec swiata i jescze dalej. "wild wild west" ???
Przekladalo sie to swego czasu na zapewnienia zony - teraz to powinienem raczej to ujac w ".." - ze ja taki wymarzony dla niej, taki amerykansky, no po prostu "cod mniod i uorzeszki", bo potrafi zrobic cos z niczego a i wode potrafi przypalic. Pojdzie ona nawet w pierony ze wsi do miasta, byle byc ze mna. Miala zapedy poparte marzeniami na otwarcie byznesu... tipsowego - pal szesc ze to co kazdy rog jest w miescie - ale co tam, bo profity z tego sa jak u Kulczyka.
Skonczylo sie tym, ze zostala na wsi, bo ziemi, motyki i tipsow to ona za zadne skarby nie zamieni na miasto, nawet u mego boku.
Paradoksem jest tu rowniez mentor tej koncowej historii z "happy end-em"... tesciowa.
Chciala zaprzec do wozu ziecia czy wpasowac go jako potrzebne 5 kolo pilotujac wlasna corke? Zagadka dla mnie nie rozwiazana do dzisiaj.

Sorry za ten offtopic, ale jak widac nie tylko partner/ka ma mocno wybujala wizje i niespelnione marzenia na zmiane partnera/ki po slubie

Nie, nie czuje sie tym urazony i masz prawo to tak odbierac.
Tak sie na to "szczescie w nieszczesciu" sklada, ze mam w osobie matki nauczyciela czyli pedagoga Z rozszerzonym zakresem, bo po studiach psychologicznych i nie w formie przymusu do zawodu a jako 2 fakultet. Sam sie pschologia interesuje od ponad dekady, co znalazlo odzwierciedlenie w wybranym przeze mnie kierunku zawodowym   
(Tak tez sie sklada, ze bylem wychowywany dla swiata a nie "na potrzeby" rodzicow. kilka dobrych lat temu z wlasnej inicjatywy wyfrunalem z gniazda nie dla zwiazku a dla sprawdzena siebie na szerokich wodach na zachodzie, zaczynajac od zera i majac tylko gdzie spac i pracowac. Pelny survivial Zobaczyc jak to jest, jak trzeba sie samemu utrzymac, rozpychac lokciami w walce o byt - czyli nauczyc sie samodzielnosci. Moze nie tyle nauczyc, co sprawdzic samego siebie do zycia na wlasny rachunek, na ktory funkcjonuje juz dobre 10 lat, bo nawet nie balbym sie stwierdzenia, ze wylaczylem za granica wszelkie formy kontaktu z rodzina. Wyplynalem na szeroki przestwor oceanu znajac jezyk i majac fach w reku.
Moja potrzeba zasmakowania "wielkiego swiata" zostala przyjeta z aprobata a nawet checia zaserwowania mi "kopniaka na rozped", a co za tym idzie przeksztalcenie relacji z pozycji rodzicielskiej na partnerska na zasadzie "My ci pomozemy, doradzimy ale sam juz zrobisz tak, jak zechcesz wedle wlasnego uznania". Jak widac dyktatury mnie nie nauczono, qrde a szkoda, bo stanac w obronie samego siebie potrafie Tak na marginesie).
Mam pelna swiadomosc tego, ze moge byc winny tego, co sie z moim malzenstwem stalo. Ale tak nie jest, bo sam fakt mojego stylu zycia, ktory sam wybralem przelozyl sie na malzenstwo. Poszedlem ponownie "w swiat"... za zona.
I tutaj w zderzeniu tych 2 swatow widac jak na doni, kto ma zapedy dyktatorskie i wlasciwe metody wychowawcze dla przygotowania potomstwa do zycia w swiecie. dokladajac do tego problemy natury psychologicznej ogolnie zwanej toksycznymi i nieodcietej pepowiny jest to, co nastepuje w opisie w poprzednim poscie. Zycie i "zycie", dwa swiaty.

Bez dwoch zdan podpisuje sie pod tym i albo wybieramy wlasny szlak zycia albo poddajemy sie sterowaniu przez kogos z tylnego fotela. Odroznic dyktature od partnerstwa potrafie, tego nie musialem studiowac.
Suma sumarum jenoznacznie widac, ze traktowalem przygotowanie zony do zycia w malzenstwie w sposob wlasciwy a ze wyszla na jaw z opoznieniem otoczka wychowawcza jej matki, to juz inna bajka.
Toksyczny i naturany rodzic i... wszystko jasne, dyktatura "powychowawcza" jest zdecydowanie zbedna, zycie samo pisze scenariusze. Znajac moj temat zamieszczony na lamach Naszego portalu, reszte mozna sobie dopowiedziec na podstawie tego, co sie doczyta.

straszne??? Raczej bywa w skutkach tragiczne, gdy dodatkowo do gry wkracza jeszcze indoktrynacja nadopiekunczej matki/rodzicow nad pierworodnym wobec jego partnera.

Joga, rozumiem o czym piszesz, ale Ty nie rozumiesz mechanizmu zjawiska czy nie chcesz?

Przebiega to mniej więcej tak, że facet coraz mniej pyta o zdanie matkę, a częściej żonę, nie jeździ do domu już tak często. Z tego co czytam, kobieta chciałaby aby on wcale tam nie zaglądał, albo wtedy gdy ona pozwoli. To przesada i absurd. Jakaś równowaga powinna panowac, ja do mamusi co dwa tygodnie i on do mamusi z podobną częstotliwością. Jedna matka od drugiej nie może byc lepsza ani gorsza, a tak bywa. Rozumiem jedynie wyjątek gdy któraś z nich pomaga w opiece nad wnuczętami.

Najzabawniejsze jest to, że kobiety cytują Biblię, wersy mówiące:" opuści ojca swego i matką swoją...", nadając natychmiastową klauzulę wykonalności. Oczywiście kobiety to nie dotyczy, ona i mamusia jak jedno ciało bywają. Też wieje zgrozą!

Wiesz, jakby nie było to tam o mężu jest, a nie o żonie Ani słóweczka, że ona ma opuścić matkę i ojca Wprawdzie w ówczesnej kulturze było to oczywiste, więc pewnie dlatego o tym nie wspomniano, ale kto dziś o tym pamięta...

Ale nie slyszalam nigdy zebys powiedziala tutaj na forum, ze ktoras z dziewczyn ma racje, nie jestes obiektywna w tym temacie.  I znow uogolnilas sadzac, ze wiesz co ja mysle. Nie bede robila offtopa

Ot i to! On ma prawo dzieci nie chcieć, ona ma prawo chcieć. On ma prawo chcieć dziewicy, ona ma prawo chcieć takiego, co jej dobrobyt zapewni. I tak dalej, i tak dalej. Niechże sobie nawet które krokodyla w wannie chce! Tylko na Miłość Boską! o tym trzeba powiedzieć! Ilu z tych "wrobionych" w tatusiowanie powiedziało na początku związku jasno, otwarcie i zdecydowanie, że tego i tego absolutnie w życiu nie dopuszczają? A może w imie utrzymania związku jedno czy drugie trzyma język za zębami a potem to już tylko płacz, bo na zgrzytanie zębami nawet nie starcza energii?

Ja tam wchodząc w związek z moim mężem wiedziałam, że on chce ślubu - i tu musiałam się ugiąć ja, on wiedział, że w domu zawsze będzie pies i dla mnie to racja bytu jak dla innych kobiet dziecko, ja wiedziałam, że on chce dzieci i zanim postanowiliśmy się pobrać, to mieliśmy  to ważne dla nas sprawy na tyle obgadane, że istniał wspólny, akceptowany przez obie strony front. I na bieżąco rozmawiamy o tym czego chcemy, co nam się marzy, a co jakoś zupełnie realnie chcielibyśmy zaplanować. I czasem któreś musi się dostosować, czasem któreś musi zupełnie z czegoś zrezygnować, a czasem da się znaleźć trzecie rozwiązanie - dobre dla obu stron. Ale tego nie zrobi się bez rozmowy, samym poczuciem, ze "jakoś to będzie". Bo nie będzie.

Jako młoda wstrętna mężatka też się wypowiem

Mam troszkę podobne odczucia...

No to się da zauważyć za to do młodych kobiet chyba masz jakiś uraz, ciekawe czemu? może mimo, że jesteś silna, asertywna i nie dasz sobie w kaszę dmuchać, to jednak skrycie obawiasz się trochę jakie będziesz mieć synowe, więc "na wszelki wypadek" lecisz z pazurami na wszystkie potencjalne?

Skoro nie uważasz, że wszyscy teściowie są źli (i racja bo nie są), to czemu uważasz, że wszystkie młode mężatki są złe (czytaj: roszczeniowe, rządzące mężami, odcinające ich od mamusiek, itp.)?
Przewija się to w prawie każdym Twoim poście. Może stąd te starcia, a nie z powodu Jogi relacji z teściami?

Ale wracając do tematu i tego co wyżej:

A ja jednak myślę, że może bo właśnie tak bywa
Matki, teściowe, jak to ludzie - są różni. Jedne fajne, drugie mniej. I jakoś tak to jest, że się spędza więcej czasu z tymi, które się bardziej lubi. Mój Mąż spędza więcej czasu z moją Mamą niż ze swoją, bo z moją się lepiej dogaduje. I przecież nie będzie swojej Mamy za to przepraszał Tak po prostu jest.

U nas w związku nikt nie czuje chyba potrzeby tej równowagi. Kiedy ja robię sobie z Mamą od czasu do czasu babski weekend, typu wypad do kina, na kawkę, to mój Mąż zwykle sam wypycha mnie z domu, ciesząc się, że miło spędzę czas, a sam w tym czasie jedzie do mechanika, albo leży na kanapie.... nie ma potrzeby częstego jeżdżenia do swoich rodziców i sam sobie te potrzeby reguluje. Ja mu się nie wtrącam w jego chęci i w to co ma robić. On mnie też nie.

No i na koniec, chaber, oczywiście masz prawo do swoich opinii i niektóre z nich podzielam i lubię Cię czytać, ale może wykaż trochę zrozumienia nie tylko dla facetów ale i dla kobiet.... Może będziesz mieć fajne synowe, z którymi będziesz chodzić na kawki i gawędzić o życiu, nie spisuj je od razu na straty, choć ich może jeszcze nawet nie poznałaś
A i o synów się nie martw, że się odsuną od Ciebie. Jeśli fajnie ich wychowałaś i macie ze sobą bliski, ciepły kontakt, to przecież nie masz się o co martwić...

Nigdy nigdzie nie napisalam, ze Cie nie znosze! Czasem sie z Toba zgadzam nawet Ale z twoich postow wylonil mi sie obraz surowej kobiety, latwo wydajacej surowe osady o innych i wlasnie jak to napisala Szarlot lecacej z pazurami na wszystkie potencjalne synowe
Mamy wiele wspolnego, fatalny ojciec, pracowitosc, zaradnosc i samodzielnosc. Chcialabym jednak przeczytac choc raz, ze ktos na tym forum wg Ciebie (synowa jakas) ma racje, ze jest w porzadku nie przesadza. Bardzo uogolniasz i latwo oceniasz.

Ja tak wlasnie mam teraz, w stosunku do tesciow, jest jak jest, podporzadkowac sie nie mam zamiaru, ograniczac meza rowniez. Tylko, ze on sam nie ma ochoty by tam chodzic, nie teskni szczegolnie i to pewnie tez moja wina ?