Niewiem co mam zrobić. - Netkobiety.pl

nikt nie moze rozwiazywac za Ciebie problemow... Musisz sama wiedziec czego chcesz.. Ja moge Ci tylko poradzic bo znam to z autopsji, ze dwa razy do tej samej rzeki sie nie wchodzi..

Starwiedzenie,ale jakże często się sprawdza ono w zyciu.
Wiem,że nikt za mnie nie może rozwiązywać problemów dlatego spytałam o radę.
Bo sama nie wiem co zrobić.

Było dobrze na początku wiadomo początki zawsze są ładne.
W poprzednim związku on zostawił mnie.

No ale piszesz ze jestescie ze soba juz 4 lata, wiec te poczatku to jakby za Wami

Jak bylo ostatnio?

Daj sobie troche czasu, nie rzucaj chlopaka tak z dnia na dzien, chyba ze jestes pewna ze nie chcesz z nim byc.
Do tej bylej milosc nie odchodz, bo to niekoniecznie dobra motywacja.
A masz kontkakt z bylym?

Tak racja życie to nie bajka i nikt nam nie obiecywał że w życiu będzie łatwo.
Właśnie coś zaczęło mi nie pasować w nim.Mało ostatnio rozmawiamy on ma też problemy.
Może dlatego tak się to wszytsko związało.A schodki zawsze się pojawiają chyba  wszędzie.
Nie powiem bo on ma dużo dobrych cech tego nie mogę mu zarzuić.
Tak i masz rację,że z byłym to coś nowego początek czegoś nowego co się może zacząć lub skończyć.Bo to róznie bywa.

Niestety już go ranisz a raczej zdradzasz.
Co masz robić?
Odejdź do tego swojego byłego bo obecnemu nie powinnaś już zawracać doopy za przeproszeniem skoro nie jesteś stała w uczuciach.
Wystarczyło że,twoj były odezwał się do ciebie a ty już lecisz za nim z maślanymi oczętami.Fajnie.To co takiego cźułaś/czujesz do obecnego chłopaka jeśli tak łatwo można zawrócić ci w głowie?.
Czy ty wogóle nadajesz się do jakiegokolwiek związku?
To jest pytanie na które powinnaś sobie odpowiedzieć.
4 lata związku,pojawia się twój ex a ty jak chorągiewka obracasz się skąd zawieje wiatr.
4lata związku zburzone dla wyobraźenia o byłym.
Zapomniałaś dlaczego rozstałaś się z tym byłym?

A właśnie nie odpowiem sobie na to pytanie bo już kilka razy sobie je zadałąm.
Tak można łatwo zawrócić mi w głowie niestety.
Ranię wiem i dlatego po prostu nie chcę  tego to jest trudne ech.

Nie musisz widzieć mojej dojrzałości nie proszę cię o to,żebyś ty ją widział.

O proszę.Odgryzasz się.Ciekawe dlaczego?.
Czyżby prawda kole w oczy?
Twierdzisz że,nie chcesz zranić chłopaka.
Wiesz?.Jest taka zasada,reguła która mówi że,jak ktoś czegoś nie chce to tego nie robi.Prawda?.
Zmusza cię ktoś do tego?.
Po 4 latach masz maślane oczęta do byłego faceta nie zważając na obecnego.A co by było po 20 latach gdybyś była mężatką,miała dzieci,etc.Także zrobiła byś to samo?.
Nie pisz że,to co innego bo to nie prawda.
To dwie takie same sytuacje tylko jedna obciążona dodatkowym balastem.
Twoim problemem jest niestałość w uczuciach i z tym musisz sobie poradzić.

Właśnie w tym tkwi cały problem,że jestem za słaba ,aby dać komuś miłość.
Uwierz mi nie chcę mu życia zniszczyć jeśli odejdę wiem,że zniszcze.
A wolałabym tego uniknąć.
Nie mam zamiaru igrać z czym kolwiek.Zwłaszcza,że z uczuciami się nie igra.
Ciężko powiedzieć czy to taki układ naprawdę ciężko.

Jego to ja sznuję zresztą szanowałam go zawsze.
I nawet nie chcę czegoś robić za jego plecami bo wiem,że to nie fer.
Że lepiej być szczerym i powiedzieć prawdę.Tylko chodzi o to,że nie chcę go zranić nie chcę ,aby cierpiał przezemnie bo  naprawdę nie ma lekko w zyciu,a ja jeszcze dołożę mu.
Tą decyzją wciąż się wacham mimo wszytsko.

skoro jest Twoj od 4 lat i dotychczas bylo Ci z nim dobrze staraj sie to utrzymac.. Czasem trzeba posluchac rozsadku ... Skoro wiesz ze mu ciezko wiedz ze na pewno go zranisz.. A to nie jest fajne uczucie...

Wiesz co właśnie tego się boję.
Jeszcze tym bardziej,że nie tak dawno jego brat zginął w wypadku i ja mu pomogłam się po tym podnieść.Bo wciaż się obwiniał o to.Problem z tym ,że ja zawsze staram się być bardzo szczera a czasem aż za szczera.Tak potrafię się przyznać przed sobą,że jestem słaba w uczuciach.

Tawił się własnie on ni stąd ni z owąd i wszytsko zaczęło się sypać.
Powiem ci,że też wzięłam to pod uwagę,aby ten kontakt z nim zerwać.
Bo to nie jest tak,że nie kocham obecnego bo kocham,ale czasem jest tak,że człowiek kłóci się
przychodzą ciżękie chwile i trzeba sobie radzić.
A ty jesteś z tym swoim .

Tak e,że mu ciężko i wiem,że go zranię a nie chcę tego.
Ataram się tu słuchać rozsądku.
I masz rację zranić kogoś to bardzo nie fajne uczucie.

Moówisz,że jau na to pozwoliłam tylko jak to wyjaśnić co ja ci wyjaśnię ja na nic nie pozwoliłam nie zamierzałam nawet nie planowałam tego.
Jakoś ciężko mi jest uwierzyc w to,że potrafię nad tym panować bo naprawdę nie umiem próbowałam i co wiciąż to samoech.

Czyli co?
Jesteś bezwolną kukiełką którą ktoś kieruje?
Nie masz własnego zdania?
Nie masz własnej woli?
Poddajesz się?
Myśl dziewczyno głową bo po to ona jest.
Myśl
Myśl
etc
etc
.....

Mam własne zdane tylko czasem trudno się tego trzymać.
Własną wolę też posiadam.I nigdy się nie poddaję.
A co do myślenia to wyobraz sobie,że ja myślę i to głową nie czym innym.

Boisz się podjęcia drastycznego kroku, nie dlatego, że nie chcesz go skrzywdzić, tylko dlatego, że obawiasz się konsekwencji w odniesieniu do własnej osoby. Boisz się pomyłki.
Poprzedni chłopak Cię zostawił, nigdy o nim nie zapomniałaś, ale ułożyłaś sobie życie na nowo, jak wiele osób tutaj radzi. Bo przecież nadal trzeba żyć.
Pojawił się ex, wybielony przez lata rozłąki- bo niestety jest tak, że pamiętamy tylko te dobre rzeczy.
Jeśli nic chcesz podejmować drastycznej decyzji, odsuń się na bok. Obecnemu powiedz, że potrzebujesz czasu dla siebie, żeby poukładać w głowie, co dla Ciebie ważne. Wiem, że zaraz mnie tu zlinczują, że powinnaś szczerze powiedzieć, że zakochałaś się w ex i kończymy imprezę - ale życie nie jest czarno-białe. Ubierz rozłąkę w słowa "czas dla siebie samej", bo może się okazać , że fascynacja pryśnie szybciutko jak bańka mydlana. A ta świadomość Twoich wahań i innej osoby, stanie się brzemieniem dla obecnego chłopaka.
Z resztą decyzję myślę, że już podjęłaś - tutaj szukasz usprawiedliwienia dla niej. Wiem, że spotkasz się z exem, bo będziesz chciała zobaczyć, przekonać się. Nie ma sensu wyrzucać sobie go z głowy na siłę, bo jeszcze bardziej idealizujesz i tęsknisz, to wbrew pozorom jeszcze bardziej odsuwa Cie od obecnego chłopaka. Związek to także odpowiedzialność za relacje, za drugiego człowieka- bo składa się w pewien sposób obietnicę. Tę obietnicę chcesz złamać i złamiesz. Dlatego zdystansowałabym jego, ale  i swoje wariacje w kierunku exa- spotkaj się z nim, ale nie spalaj się w fascynacji. Oceniaj, rozważaj. Rzeczowo pytaj.
Potem podejmij decyzję.
Kończysz imprezę bez wyrzutów sumienia pt: wysyłałsam z kibla smsy,jak mój facet siedział w pokoju obok. Albo wrócisz mentalnie do obecnego, silniejsza bo wolna od ducha przeszłości. Sprawdzić musisz, wiem o tym. Zrób to jednak z głową. Nie przerzucaj własnych wahań i ciężaru świadomości na obecnego partnera, bo to Twoje brzemię na chwilę obecną.
Odsuń się od obecnego- spotkaj, zobacz, pogadaj- podejmij decyzję.

Alterego, nie obrażaj mnie to raz.
Dwa nie namawiam nikogo do zdrady.
Napisałam jej, żeby się odsunęła od obecnego chłopaka z prośbą o czas. Bo ten czas jest jej potrzebny. zeby zrozumiała, co dzieje się w jej głowie. Żeby się spotkała, przekonała i podjęła decyzję.

To co Ty proponujesz, to rzucić się na głęboką wodę na podstawie wyobrażeń- bo szczerość etc. Dołożyć obecnemu partnerowi świadomości własnych wahań, żeby ukoić sumienie i ogólnospołeczną moralność. Kiedy ona nie ejst niczego pewna w chwili obecnej. Albo zapomnieć, wymazać z głowy emocje wobec exa- jeszcze głupsze, bo to tak nie działa. Odsunie się fizycznie, ale wbrew emocjom, to słaba motywacja. Emocje buchną w najmniej oczekiwanym momencie, rykoszetem oberwie mocno obecny chłopak.
Poza czarnym i białym (a co jest iluzją), jest też szarość - ludzka niechęć do podejmowania drastycznych kroków, wahanie.

Niech poprosi o czas, niech powie, że nie jest pewna dalszej relacji. Niech skonfrontuje rzeczywistość z wyobrażeniem. Niech się spotka z exem. Pogada. Bo i tak to zrobi, nie rozumiesz? Ważne, żeby odsunęła się na ten czas od chłopaka obecnego. W świetle prawa zwie się to separacją, kiedy ludzie nie są pewni ostatecznego kroku.
Wtedy rozjaśni się jej w głowie. Albo zdecyduje się na krok w kierunku exa i będzie miała i siłę i pewność ku temu, bez wahania zakończy związek. Albo tę siłę zyska po spotkaniu, rozmowie, że obecny partner jest ważniejszy. I zrobi wszystko, by angażować się w ten związek. W drugim przypadku, to co proponuję uchroni go od chujowizny zmagania się ze świadomością, że był ktoś inny. I to będzie tylko i wyłącznie jej brzemieniem for rest of the days.

Na chwilę obecną ma brainfuck. Musi to ogarnąć. Niekoniecznie skacząć z przepaści.

Od tego jest forum, żeby doradzać autorom, a nie skakać sobie do gardeł. Zapomniałeś?
U mnie sytuacja rozwinęła się na tyle, że wróciliśmy do siebie, jeśli tak bardzo chcesz się w to zagłębiać.
I owszem staram się wyciągać wnioski, a także poszerzać horyzonty myślowe. Polecam.

Powtarzam, że jeśli w grę wchodzą emocje to rzadko są one czarne/białe.
I tak, jestem za przerwą w związku. Czy to dawanie nadziei? Jasne. Jemu. I sobie też.
Pewnie, że byłoby idealnie, gdyby była tak zajebiście pewna swoich uczuć, że zerwałaby obecną 4-letnią relację i odjechała na koniu w objęciach exa,ku zachodzącemu słońcu... Albo totalnie wyrzuciła z pamięci exa, łykając pile jak w Matrixie i trwała przy obecnym chłopaku.
Stary to nie bajka, to życie.
Żywi ludzie, Ci realni mają wahania, mają wątpliwości i najnormlaniej w świecie boją się radykalnych kroków. Kim jesteś, żeby to oceniać? Żeby rozliczać z moralności bądź nie?
Autorka pyta o poradę. Takiej udzielam, bez własnych bolączek.

Nie widzę tu manipulacji. Widzę dziewczynę, rozszarpywaną przez emocje w dwie strony.
Dziewczynę, która nie potrafi w chwili obecnej podjąć decyzji.
Potrzebuje czasu.
Alterego1 nie zawsze chwycenie za szabelkę i plucie szczerością jest najlepszym rozwiązaniem. W idealnym świecie tak właśnie by było. Nam jednak, w XXI w bliżej do świata opisanego przez Huxley'a, gdzie wartość moralna człowieka spada do poziomu nano.
I tu trzeba podciągać... Nie do ideałów, gdzie wszyscy są szczerzy i uczuciwi do bólu. Do realiów. Jeśli powie o obecnej sytuacji facetowi, gdzie nie wiadomo czy jest to chwilowe zauroczenie, zniszczy wszystko. I być może będzie tego żałować.Jeśli przeczeka, dojdzie do porozumienia ze sobą - podejmie świadomą decyzję.
Dlatego uważam, że separacja, bez wdawania się w szczegóły jest w chwili obecnej lepsza - prędzej zrobi to, niż się odetnie od 4letniej relacji. Dzięki temu nie będzie chować się z telefonem i smsami, skonfrontuje wyobrażenie w rozmowie, rzeczowej. Będzie miała szansę wybadać co exowi w duszy gra, a przede wszystkim,co jej samej gra.

Jeśli po przerwie wróci do chłopaka, to bogatsza o świadomość. I nie będzie jego obciążać tym, co w perspektywie lat, które mogą później spędzić, będzie chwilowym zaćmieniem umysłu.
Jeśli zdecyduje się na odejście, zrobi to radykalnie. Nie będzie historii miłosnego trójkąta i marzeń sennych o exie.

Mnie zlinczowali to nie zdziwiłabym się jakby ciebie nie zlinczowali.
Bo tutaj tak właśnie jest zamiast rad to same ataki.Niestety taka jest prawda.
Powiem ci,że trudno wogóle podjąć jaką kolwiek decyzję bardzo trudno.
I chyba się zgodzę z tobą,aby się odsunąć na bok przemyśleć.

Ja się tym nie przejmuję, Ty też nie powinnaś.
Najważniejsze jest to, co sama czujesz.Good luck!

Tylko co masz przezemnie obrywać nie potrzebnie to bez sensu.

Drogie Panie
To może postwcie się w sytuacji tego chłopaka?.
Separacja to tylko przedłużanie niepewności a nie rozwiązanie problemu.
Rozumiem że,kobieca logika różni się od tej męskiej ale są wartości niezmienne dla obu płci.
Jedną z nich przedstawia powiedzenie
Nie rób drugiemu co tobie miłe nie jest.
Prawda?
Może w tych swoich emocjonalnych rozważaniach weźcie też pod uwagę uczucia tej drugiej strony albo odwróćcie całą sytuację i postawcie się na jej miejscu.
Autorko
Zapytam tak
Co czułabyś gdybyś dowiedziała się że,twój obecny chłopak postępuje tak samo jak ty teraz?.
Okazałabyś mu zrozumienie,wybaczyłabyś?
Pomyśl o tym podczas podejmowania decyzji.
Czy Twój obecny chłopak nie ma prawa do poznania całej prawdy?
Dlaczego Ty mu jej odmawiasz?.
Bądź uczciwa wobec siebie i innych.
Powiedz mu prawdę taka jaka ona jest.
Jeśli naprwdę cię kocha to zrozumie i da ci tyle czasu ile potrzebujesz.Uwierz mi.
Jeśli nie to będziesz miała sytuację jasną.
Powiedz też prawdę temu drugiemu.Tą samą prawdę.
Czy to tak trudno być zwyczajnie uczciwym?
Nie podejmuj decyzji za chłopaka.Pozwól mu to zrobić samemu ale on by podjąć decyzję musi znać całą prawdę.
Min.na tym polega bycie z kimś w związku.
PS.
Czasem odnoszę wrażenie że,część kobiet uważa nas mężczyzn za niedorozwiniętych umysłowo dzieciaków.
etit
Większość zdrad głównie wynika z tego że,zdradzający nie chcą zakończyć uczciwie związku by móc wejść z tzw.czystą kartą w ten następny.
Już sobie wyobrażam jakie gromy posypały by się na tego chłopaka gdyby miał takie wątpliwości jak autorka.
Zrównano by go z ziemią a przecież wg.niektórych ma prawo do takich wątpliwości.Prawda?
Czy nie można tego nazwać tego hipokryzją?.

Ech ta twoja logika.
Widzę że.nie zrozumiemy się wcale.
Nie zdradza?
No tak.Wzdycha do exa i oczywiście to nie jest zdrada bo nie sypia z nim.
A kojarzysz czym jest zdrada emocjonalna?
Pewnie to nie jest zdrada wg ciebie.Tak?.
Otóż jest i to nawet gorsza od fizycznej.
Ale co ci będę tłumaczył jak dla ciebie zwykła uczciwość ma wielorakie pojęcie.
To bez sensu.
Dojrzejesz to zrozumiesz.
Tego ci jak też autorce życzę.
Ps.Po to bozia dała nam rozum byśmy min wykorzystywali go do panowania nad emocjmi a nie odwrotnie.

Ja nikogo nie klepie po plecach. Nikogo tez nie umoralniam na siłę, jak niektórzy. Odnoszę się do wahań autorki i jej prośby o poradę, zachowując zdrowy stosunek do realiów.
Ona nie prosi o ocenę, czy jest moralna czy też nie - prosi o poradę,co robić, żeby poukładać sobie w głowie. Takiej rady udzielam, bez oceniania - czego w zacietrzewieniu nie potraficie pojąć. Od Was dostaje info pt "przyznaj się, podobało Ci się" etc. Co to w ogóle jest- leczenie własnych kompleksów i bolączek? Czasem jak Was tu czytam to czuje się, jak na zebraniu stowarzyszenia wszechwiedzących PISowców.

PS: Alterego wyobraź sobie, że znam pojęcie zdrady emocjonalnej! A to news. Znam również, nawet z autopsji, szersze pojęcie wahań emocjonalnych, od ktorych nie ejst wolne żadne z nas (nawet jak klepiesz do snu mantre: rozum, mój Pan). Poczytaj Berne, Fromma, nawet Obuchowskiego i możemy podjąć dyskusję. Póki co, zamykanie się w mojej "najmojszej" prawdzie postrzegania życia w barwie czarno/biały powoduje jedno - ludzie tu są linczowani,bo empatię pokazujesz każdemu, tylko nie osobie, która tu jest autorem wątku.

Wolę być czarno biały ale uczciwy.
Wolę być uczciwy a nie nijaki.
Nie stoję w rozkrnku zastanawiając się psychologicznie nad istotą wyższą emocji.
A tak zwyczajnie to jeśli bym był na miejscu autorki i moja ex po kilkunastu eskach miałaby wzbudzić we mnie stare uczucia to nie zastanawiałbym się czy do niej wrócić krzywdząc obęcną partnerkę tylko zastanowiłbym się co ze mną jest nie tak że,te kilkanaście smsów to sprawiło i wyciągnołbym z tego wnioski.
Pomijam już fakt że,będąc z kimś w związku zwyczajnie nie dopuszczam do takich a nie innych sytuacji.
Dlaczego?
Bo myślę przed a nie po fakcie.
Bo wbrew pozorom mam w sobie ogromne pokłady tejże empatii której tak bardzo wielu brakuje
etc
Mam też tą empatię w stosunku do autorki i dlatego też takie a nie inne rady jej daję bo wiem jak to jej niezdecydowanie emocjonalne moźe się skończyć.
Mam też zapewne sporo więcej lat i trochę więcej doświadczenia życiowego,czytaj z niejednego pieca chleb jadłem,które pozwmala mi lepiej oceniać(w żadnym razie nie osądzać)postępowanie autorki.
Mam też wpojone od dziecka zasady/reguły od których odstępstwa zwyczajnie nie istnieją.Dzięki którym też jestem jaki jestem i dobrze mi z tym.Mogę stojąc przed samym sobą powiedzieć Jestem uczciwym człowiekiem.
Oczywíście dla wielu jest to czarno białe życie pozbawione kolorów,motylków itp bzdur.Tylko mam pytanie skąd Wy kolorowi ludzie o tym wiecie jeśli z góry nie przyjmujecie że,tak a nie inaczej jest.
Wielokrotnie słyszę że,te czarno białe życie pozbawione jest emocji.
Ok.Ale skąd to moźe wiedzieć osoba zadjąca to pytanie jeśli sama tak nie żyje?.

Oceniam moja droga bo kluczem do sukcesu jest tutaj uświadomienie autorce, że robi źle. Trzeba jej niejako wbić do baniaka, że ma olać byłego i już. Tak po prostu!
Im dłużej roztrząsasz sytuację, im więcej okazujesz zrozumienia w tej sytuacji, im bardziej rozkładasz sytuację na czynniki pierwsze - utrudniasz tym samym rozwiązanie jej.
Takie "dawanie czasu", w większości... zdecydowanej większości związków kończą się tragicznie. Może komuś kiedyś pomogły, ale skuteczność takich "przerw" jest bardzo wątpliwa, a Ty ją do tego jawnie namawiasz. Niech najlepiej od razu z nim zerwie, przynajmniej będzie uczciwie.

Co jeszcze powiesz, żeby usprawiedliwić autorkę? Tak działa kobieca psychika?
Jasne, zrzućmy wszystko na psychikę kobiety, uznajmy, że to naturalne...
Odrzucanie czegoś wbrew sobie? Do diabła o czym Ty gadasz kobieto!? Odrzucenie zdrady to odrzucenie czegoś wbrew sobie?! Jasne zechcę zdradzić to zdradzę, potem zwale wszystko na jakieś siły nadprzyrodzone i powiem "nie chciałem odrzucać czegoś wbrew sobie" ... no litości kobieto, Ty w ogóle zadałaś sobie trud zastanowienia się nad tym co Ty gadasz.
Dajesz jawne przyzwolenie na rzeczy, dzięki którym większość z nas się tu właśnie, na tym forum znalazła.
Większość z nas została właśnie skrzywdzona przez takich ludzi jak autorka, a teraz się ją klepie po plecach i udaje, że to coś naturalnego!
I Alterego tutaj świetnie zauważył! Tu chodzi o zwykłą ludzką uczciwość i lojalność!
Jak chcesz to idź rżnij się z każdym do kogo poczujesz jakiś pociąg... no bo przecież nie będziesz robiła czegoś wbrew sobie prawda? Bo potem będziesz żałowała przecież... no biedactwo. Będziesz żałowała, że nie zrobiłaś obecnego partnera w ...uja. Gratuluję podejścia.
W ogóle dajmy przyzwolenie na zdrady, na takie właśnie wątpliwości.
A niech idzie w pioruny do tego swojego byłego, niech zostawi obecnego. Koniec końców przecież i tak nad tym nie panuje, co od samego początku próbuje nam powiedzieć. Niech zostawi obecnego chłopaka, niech da mu szansę spotkania kogoś kto go pokocha i nie będzie miał wątpliwości. A autorka niech sobie żyje z tymi swoimi huśtawkami emocjonalnymi skoro jej tak z tym dobrze.
Ja wciąż powtarzam - chcieć znaczy móc. A ona wyleczyć z byłego się nie chce i tu jest istota problemu. Ona chce, aby jej ktoś powiedział "Idź do byłego! Zostaw obecnego! Idź za głosem serca!" tak moja droga! Ona chce właśnie to usłyszeć od nas tutaj. Ona nie chce od nas rady co zrobić w tej sytuacji, ona chce od nas rady jak powiedzieć obecnemu chłopakowi, że już go nie kocha i nie chce z nim być.

I proszę pamiętać. Właśnie przez takich niedojrzałych ludzi jak autorka, większość z nas tu trafiła. I warto by było mieć to na uwadze.
I chrzanię tą waszą kobiecą "logikę". Bo to nie jest logika. Wy kobiety zachowujecie się jak kukiełki. Gdy coś się zaczyna psuć to zwalacie to na jakieś niewidzialne siły i potraficie wtedy tylko wycedzić z ust "no bo to jest silniejsze ode mnie" ... jak jest silniejsze, to usiądź weź głęboki wdech i wydech, uspokój się i spróbuj z tym powalczyć. Ale do tego trzeba chęci.

I to właśnie świadczy o meganiedojrzałości emocjonalnej. Kobieta, która znienawidzi swojego partnera z takiego powodu... To jest ŻENADA. A jeszcze większą żenadą jest to, że uznajesz taki schemat za naturalny.
Takie podejście jest przejawem naprawdę ogromnej niedojrzałości do budowania relacji damsko-męskiej. I należy taką postawę piętnować, bo przez właśnie taką postawę większość z nas tutaj trafiła! Bo ludzie, z którymi byliśmy, okazali się niedojrzali do budowania relacji z nami! Uświadom to sobie, że to autorka jest w tej historią "tą złą" i ona tutaj jeśli będzie cierpieć to tylko i wyłącznie z własnej niedojrzałości.
W ten sam sposób mógłbym usprawiedliwić swoja byłą! Zostawiła mnie, bo się biedactwo zakochało w kimś innym! I co mam jej kuźwa współczuć? Okazać zrozumienie?! A może poklepać po plecach i powiedzieć "dobrze kochanie, poszłaś za głosem serca, postąpiłaś tak, aby niczego nie żałować". Jasne zacznijmy każdy przejaw niedojrzałości usprawiedliwiać w ten sposób, a na pewno do czegoś dojdziemy.