Czy możliwy jest udany związek z mężczyzną o 22 lata starszym

Mam nadzieje , ze nikogo swoja wypowiedzia nie uradzilam.
13 o 22 lata to jest dosc duza roznica i osobiscie nigdy nie zdecydowalybm sie na zwiazek z 22 starszym mezczyzna ale to jest tylko moja zdanie.

Czy zaluje --nie bo jak narazie uklada nam sie bardzo dobrze i jestem szczesliwa.

Roznice wiekowe w zwiazku sa kwestia indywidualna czyli subiektywna...

A ja jestem za wybraniem na życie faceta rozsądnego, tak młodzi jak i starzy nie zawsze dbają o siebie i partnerki, czy dzieci a co się stanie jak z ich związku urodzi sie dziecko niepełnosprawne???? Większość tych wspaniałych panów daje nogę! Męża czy partnera poznajemy wtedy gdy są problemy, gdy wali się coś w naszym zyciu, dowiadujemy się wtedy dużo o  sobie a przedewszystkim czy mamy w sobie wsparcie a nie to jak facet wygląda i ile zmarszczek mu przybyło.

U mnie jest różnica wieku 19 lat i szczerze mówiąc często myślę, że mój przyszły mąż dłużej pociągnie niż ja
Długość życia nie wynika z daty urodzenia tylko z tego jak człowiek żyje, czy uprawia sport, jak się odżywia...

Ah, i wybaczcie ale jak słucham o możliwościach seksualnych starszych facetów (że niby są słabe) to mi się śmiać chce - ileż to jest związków, w których u dziewczyny 25-30 lat libido spada niemal do zera po dwóch czy trzech latach związku?
Ileż to jest romansów czterdziesto czy pięćdziesięcioletnich panów z młódkami bo ich trzydziestoparoletnie żony nie dają rady albo nie mają ochoty?
Chodzi o to by się dograć charakterologicznie a nie na podstawie metryki urodzenia - wtedy i seks będzie udany i rozmowy po seksie.

swoją drogą, mój przyszły mąż nieraz mówi, że związek równolatków to jak para: ślepy i głuchy. Jeden prowadzi drugiego - a żaden nie za bardzo wie dokąd idzie. I coś w tym jest...

Pozwolę sobie się nie zgodzić
To znaczy, nie ukrywam, że w tym powiedzeniu i według mnie jest ziarno prawdy, ale nie musi to dotyczyć każdej pary równolatków.
Ja i mój mąż jesteśmy z tego samego rocznika. Tworzymy związek w pełni partnerski, moim zdaniem dojrzały, zgodny, nie ograniczamy się nawzajem i oboje wiemy do czego dążymy, jako związek, rodzina, ale i jako odrębne byty. Mam wielkie wsparcie w moim mężu, jest człowiekiem świadomym siebie i odpowiedzialnym.
Dlatego też nigdy nie zastanawiałam się nad tym, czy nie lepszy byłby starszy partner.

Ogólnie moim zdaniem, dobór właściwego partnera dla siebie nie tyle opiera się na kwestii wieku, co posiadania tych cech, których w drugiej osobie szukamy Jeżeli posiada je równolatek - świetnie, jeśli mężczyzna ponad 20 lat starszy - również świetnie

Byłam z facetem- rówieśnikiem, wówczas, - totalna porazk,a praktycznie tylko na początku było fajnie, potem udręka. Potem z facetem 11 lat starszym, dużo lepiej. Teraz jestem w trzecim związku, z facetem starszym 20 lat, jestęsmy pół roku - jest fajnie, jest chemia, czuję się szcześliwa- dlaczego więc nie. Otoczenie - niedawno w knajpie pytali go, czy jestem jego córką?, matka jest przeciw, koleżanki się smieja ze mam dziadka (wygląda dobrze, młodo, ma piękne włosy, nie lysieje, jst szczupły ma poczucie humoru, zaden dziad.), jedna kumpela wprost mi powiesziala, ze bede miec w przyszlosci starego dziada...
Inna mnie zapytała- czy on ma dom? Jak Ci przepisze, możesz z nim byc. Mowię - nie ma domu, wynajmuje mieszkanie. To robiła oczy, jakbym byla idiotka. Malo ze stary , to bez domu. Siostra - ze bede sie nim opiekować na stare lata.
Matka - nie chce go widziec.
Ogolnie wszytscy sa przeciw mnie/nam i jestem  idiotką.

Mozliwy zwiazek i bardzo prawdziwy....hm ...jestem przykladem troche innej formy....poznalem kobiete....20 lat mlodsza ..mam 54 lata ona 34 ...przez miesiac zabiegala przez internet o spotkanie,wyznajac swoje uczucia..piekne maille,wyznawanie milosci..hm nie godzilem sie na to jakos w myslach....roznica wieku mnie powstrzymywala jakos....ale uleglem gdy mi wyznala ze tak juz "ma" byly maz mial 52 lata i jest w dlugoletniej juz separacji,majac i dziecko autystyczne .pokochalem ja ze szczerego serca dajac wyraz swojej milosci i oddania. Stwierdzilem ze takie uczucie jest mozliwe taka milosc prawdziwa z e strony mezczyzny starszego duzo dojrzalsza stala kochajaca.dawalem jej swoje uczucie prawdziwe,bralem ja jaka jest a to nie proste ma cukrzyce.oraz dziecko austyczne. Patrzcie ile trzeba miec serca i uczucia by az tak sie poswiecac???. Wiem ze nikt nie zdobedzie sie na odwage az taka biorac mlodsza chswora i z austykiem kobiete,malo tego gotowy bylem by miala ze mna zdrowe dziecko (wspolne laczy wiecej) mam dwie wspaniale dziewczyny z pierwszego malzenstwa 26 lat i 12 latke. A tu nagle prestala sie spotykac po pieknej nocy.Nagle bez powoduw zadnych.....napisala ze teraz nie mozemy sie spotykan narazie...ale nie moze podac powodow,dlaczego. Wiem ze to juz koniec.tylko nie wiem dlaczego...to wszystko...teraz potrzebuje nowej kobiety duzo mlodszej bo wiem ze zwiazek moze byc mocny trwaly i prawdziwy. Ja potrafie kochac.co jest nie do przecenienia..i jestem jednym ktorzy powaznie wierza kobiecie...tak juz mam kocham ufam zaleta jest moja do bolu szczerosc na wszystkie tematy to laczy....mysle ze trafie na kolejna piekna milosc ...i pokaze swiatu ze starsi sa wartosciowszy w stalych i pieknych uczuciach .Kochaja naprawde.moze jestem wyjatkiem ??

Nie nie.,nie duzo mlodszej ..niech juz bedzie ta sama roznica,mnie wszystko jedno ...staram sie pokazac ze to co mnie spotkalo jest mozliwe pokochac i byc zdolnym do poswiecen.nie mowie o jakis ustawieniach finansowych...normaly facet ,szczery oddany ,kochajacy prawdziwie....czy znajdzie sie kolejna mlodsza...jestem z Lodzi...zycie sie toczy swoim nurtem ...a serce mam jedno i szczerw oddane. Hm...cialo to nie wszystko.licze tez na rozum i ze kobieta ta "ma" lubiac starszego...ale z mysla powaznego uczucia

Alez Andaluzjo....nie bylo to moim zamiarem wcale....tak jakos naprawde wyszlo,nie rozeznaje sie jeszcze tu wcale,szukalem czekos takiego by sie wyzalic przez zlamane nagle serce...ale wpadlem na posty i zaintersowalo mnie...JESTEM TU OD DZISIAJ. Wiec nie bylo zamiarem dawac naglego ?zakamuflowanego ogloszenia" :ie mam nawet zielonego pojnecia gdzie takowe zmiescic. Moja historia jest prawdziwa i bardzo bardzo swieza... poprostu TWIERDZE PO SOBIE ZE TAKIE ZWIAZKI MOZLIWE I SZCZESLIWE MOGA BYC. Wszystko zalezy od obojga partnerow.

Alez moze byc....to tylko moj przyklad ...wazne by oboje sie rozumieli i chcieli tego samego .... wszystko dla ludzi ,a do tanca trzeba dwojga   samemu zle...nikomu nie zycze samotnosci ...to najgorsza rzecz...czlowiek to stadne zwierze...zyc powinien najlepiej w parze....lub gromadce przyjaznej sobie....do gromadki naleza tez zwierzaki na czrerech lapach

Roznica wieku dla mnie osobiscie moze tylko byc pozytwem.
Jesli chodzi za to o portale internetowe to szczerze mowiac ja np wiem ze nie znalazlabym tam nikogo dla siebie. Lepiej moze udawac ze nie ma netu i wyjsc do swiata?

Tak się kiedyś zarzekałam, że to forum tylko miesza w głowie, że już tu nie wejdę, bo ludzie tutaj oglądają sobie życia innych jak telenowelę, a potem nagle wściekają się i roszczą sobie prawo do jakichś ingerencji... To tak tytułem wstępu, jeśli YOGI mnie jeszcze pamięta i chciałby wypomnieć.

No w każdym razie. Życie mi się właśnie zmienia. Miałam chłopca rówieśnika, urodzonego nawet w tym samym miesiącu - 26 lat mamy oboje. Ale, mimo 6,5 letniego związku nigdy nie było prawdziwej miłości między nami. Krótka (rok, półtora) fascynacja fizyczna a potem jedynie (lub aż!) idealne dopasowanie charakterów, poglądów, ciągot. Rodzina szalała, uwielbiała, z wzajemnością. On trochę potrzebował uczucia matczynego i podejmowania za niego decyzji, ja trochę potrzebowałam, żeby ktoś mi tańczył jak zagram i zmywał naczynia. No wszystko świetnie. Główne wyrzuty, że żyjemy razem trochę jak współlokatorzy, że już nie ma takich komplementów jak dawniej, seks jakby przygasł, choć technicznie dopasowany do perfekcji.

No i zakochałam się 3 miesiące temu. Jak jeszcze nigdy w życiu. W 47-letnim obcokrajowcu - jak widzę - tutaj u dziewczyn szczęśliwie żyjących w związkach z dużo starszymi, ten trend przeważa lub może po prostu pojawia się równie często, w każdym razie jakoś to wychwyciłam.

Także matematycznie rzecz ujmując 47 - 26 = 21 ...

Chłopca mojego pożegnałam, nawet bez żalu, on zaskoczony, ale bardziej pytając "kto mi to moje wygodne życie ukraść miał czelność?" niż "kto mi kobietę życia zabiera?" Smutek u mnie jak po stracie przyjaciela, gdyż my naprawdę wszystko razem, wszędzie razem i w ogóle jedno drugie znało od podszewek nawet kilku... On żebym się namyśliła tak długo jak muszę i dała znać, ostateczny wyrok. Wyprowadził się do mamy, kontakt zanikł. Świeża sprawa - dokładnie tydzień temu.

I teraz tak. Mój starszy partner jest na tyle na moim punkcie oszalały, że już wije nam gniazdko, załatwia mi pracę i mogę pakować walizki i lecieć. Decyzja jest tylko moja. Czy chcę z moim obcokrajowcem, ukochanym, najlepszym dla mnie, najbardziej fascynującym człowiekiem na Ziemi, z bardzo szanowanym zawodem, niesamowitym poczuciem humoru, najcudowniejszymi lingwistycznymi fetyszami (jak ja!) - cudowny angielski mimo, że nie jest nativem (nasz pierwszy język), cudowny francuski (nasz drugi język jeśli dam się na conversations romantiques namówić) i nasze zabawne acz zupełnie niedoskonałe: hiszpański i włoski, w których sobie dopowiadamy różne śmieszności...;) Podsumowując moją fascynację jest to tak mądry, inteligentny, a przy tym tak wyluzowany facet, że mój zdroworozsądkowy opór jest daremny... I śmiem twierdzić, może krzywdząco, że krajana w jego wieku jego stylu daremnie byłoby mi szukać.

Dobrze, bo już się publiczności ulewa. Teraz pytanie klucz.

Jeżeli ja. Już teraz, po tych 3 miesiącach. Się waham. Się obawiam. Dalszych lat. Jego starości. Masakracji ze strony mojej rodziny (która przecież mojego chłopca-chłopaczynę tak bardzo kochała). Czy jeżeli ja już mam takie wątpliwości... To nie powinnam być może wycofać się już teraz, żeby później bardziej go nie zranić?
Bo tego bym nie chciała najbardziej na świecie. A w ogóle możecie mi wierzyć lub nie, ale mam najszczersze uczucie - jak z filmów - że ja sobie poradzę ze wszystkim byleby on był szczęśliwy. Aleee. Niestety skłaniam się coraz bardziej ku wersji - żeby był szczęśliwy beze mnie, bo głupia doszczętnie też nie jestem i wiem, że jak (wielkie!) motyle brzuszne zdechną od nadmiaru soków trawiennych (czyt. czasu) taki związek za kilka lat będzie trudniejszy niż każdy jaki do tej pory miałam.

Ja rozumiem, że zjadać ciastka i trzymać go w kieszeni równocześnie się nie da. Więc pytam prosto, może nazbyt ankietowo:

A) wielka miłość z facetem starszym o 21 lat? (przy tym duma, że się zaryzykowało dla szczęścia, dla miłości - ogromnej!)
B) najwygodniejsze życie na świecie (i uwierzcie - wiem co mówię!) z facetem starszym o 11 dni? (bez pełnej szczęśliwości)

PS

Edytuję: Widzę że wątek stary, ciekawe czy ktoś mi odpowie. Ciekawa jestem też dziewczyny jak się te wasze życia ze starszymi dużo potoczyły. Pozdrawiam.

No no dziękuję za szybką, treściwą rekcję - no właśnie po taki ch.. że wcale nie jestem tego taka pewna.
A co się Tobie tak w tym nie podoba?

Kto powiedział że coś się nie podoba?
Jest wszystko ok.
Pewna nie jesteś, ale pojedziesz.

Powiedział to ton i uprzejme zapytanie "na ch..?". (co mi przypomniało, że za to właśnie uwielbiam fora)
Pojadę, Twoim zdaniem - bo?

Zawsze jak czytam takie dywagacje, że co będzie dalej, a co jak on się zestarzeje i umrze i ona zostanie sama itp itd przypomina mi się pewna historia.

Znajoma mojej ciotki z pracy związała się z facetem ponad 20 lat starszym od niej. Ona była już wtedy dobrze po 30stce, więc pan faktycznie był nie najmłodszy. Oczywiście zaraz posypała się lawina komentarzy wszystkich z pracy, właśnie tego typu: "a co będzie za 20 lat, jak ty będziesz miała 50, a on będzie starym dziadkiem", "jak ty to sobie wyobrażasz, jak on umrze, a Ty, wcale jeszcze nie taka stara zostaniesz sama" itp itd. A ona tylko mówiła, że nie myśli o tym, co będzie za x lat, tylko cieszy się tym co jest dziś, a dziś są razem szczęśliwi. I dobrze, że się cieszyła, bo życie napisało taki scenariusz, że nikt by się go nie spodziewał. Po zaledwie kilku latach małżeństwa kobieta zachorowała na raka i zmarła - wyjątkowo paskudny rak, do tego wykryty późno - kilka miesięcy i było po niej. A on został sam, z ledwo co ukończonym wspólnym domem do którego wprowadzili się ledwo co. Kto by wpadł na to, że to nie on umrze pierwszy, tylko ona, trzydziestokilku letnia kobieta? Ktokolwiek obstawiał taki scenariusz?

Morał  z tej historii jest prosty - nie ma sensu martwić się na zapas. Co będzie za 10, 20, 30 lat - nigdy nie wiadomo. Ważne jest dziś. Nikt z nas nie wie co będzie, jak się życie potoczy, ile pożyjesz ty, ile on. Możliwe też, że z jakichś powodów rozstaniecie się wcześniej i tej starości oboje razem nie doświadczycie. Scenariuszy może być mnóstwo, wymyślisz sobie ich sto, a pewnie i tak wydarzy się sto pierwszy. Warto myśleć przyszłościowo, ale z doświadczenia wiem już, że dalekosiężne plany zazwyczaj można włożyć między bajki - mnóstwo rzeczy po drodze się może zmienić.

Ja osobiście nie związałabym się z facetem w tym wieku (ale nie z racji żadnych powyższych powodów, ale tylko i wyłącznie dlatego, że nigdy mnie do takich facetów nie ciągnęło). Ale jeśli Tobie to pasuje, to nad czym się zastanawiać?

Paula pisze, że była ponad 6 lat z facetem, ale w sumie była, bo była, bo niepełne te jej uczucie było. Zmarnowała więc facetowi ponad 6 lat. To niemało czasu. A jakież argumenty przeciwko - a że grzeczny, że słuchał, że mył naczynia, że zdziwił się po latach. Tak na dobitkę to że nie walczył, że nie zakatrupił owego starszego.
Dla mnie to dziwne - młodzi ludzie, uczyli się razem życia, a Paula wyciąga jako argument,że musiała mu matkować troszkę.
Dla mnie osobiście Paula, to niedojrzałe dziecko, które samo nie wie czego chce.

Oczywiście, że może. Ale też i nie musi.
Przesrane można mieć z każdym - z młodszym, z równolatkiem, ze starszym. Popieprzonym można być w każdym wieku.

Oczywiście, znam, znam osobiście poznałam go na szkoleniu z pracy od był tutorem, a ja uczniem. Mamy za sobą ten wyjazd i 2 piękne przedłużone weekendy. Plus niezliczoną ilość wirtualnych kontaktów. Także znam go, znam, nie rzuciłabym chłopaka dla faceta z netu (sorry jeśli kogoś obrażę, nie taka moja intencja)
No więc właśnie. Ciebie nie przerażała. Ja jestem trochę skołowana.

Remi:
Że niedojrzałe dziecko - szkoda, że muszę dawać słowo, że tak nie jest. To jest ten minus, że nie oprzesz się pokusie by mnie oceniać, ale ok, uroki forum.
Mój argument przeciw - nie, że matkować, bo nawet to lubiłam. Po prostu miłości nie było i na dzisiaj tyle mam sobie do zarzucenia, że jej nie czułam wchodząc w ten związek, a i tak weszłam. Zmarnowałam mu lata - nie! - ja od niego i on ode mnie nauczyliśmy się chyba najlepiej czego chcemy, a jeszcze bardziej czego nie chcemy w relacji. Nie uważam ani ja ani zapewne on tego czasu za zmarnowany.
Że nie walczył - nalegał na rozmowę dzień po, ale powiedziałam, że oczywiście jestem mu winna wyjaśnienia, ale na razie taka rozmowa jeszcze bardziej namiesza i zaszkodzi bardziej niż pomoże. Kontaktował się również z moją siostrą celem wynurzenia od niej personaliów A. Może właśnie w celu katrupienia. Nie dowiem się. Nie wnikam. Słowem w tym momencie czuję ulgę że go nie ma. Może to się zmieni.
Babcia mówi, że "miałam za dobrze". Widzę, że podnosisz to samo stanowisko.

Minzy:
Tak... Historia przewrotna, jak życie. Ale zakładam, że epidemiologicznie rzecz biorąc prawdopodobieństwo jest większe, że ja jednak pożyję dłużej (mogę oczywiście pod samochód wpaść) no i... No i nie wiem już co w związku z tym chciałam orzec..;) Że będę miała starego ojca dla mojego dziecka? Bo dzieci mieć chce...

A dlaczego zaraz pożałować...??? Trochę świata zwiedzisz, trochę ludzi poznasz, zbierzesz jakieś tam doświadczenia... a że wątpię w powodzenie misji "big love", chyba mam prawo...

Aaa ja nie zauważyłam, że wątek został odkopany i to nie chodzi o pierwszy post, nie zwróciłam uwagi na datę.

Zatem po przeczytaniu właściwego posta przyznaję, że (jak już ktoś powyżej pisał) autorka wydaje się dość niedojrzała.

To o czym wspominasz, czyli ten "bardzo szanowany zawód", języki... Może wyciągam zbyt daleko idące wnioski, ale mam wrażenie, że zakochałaś się nie tyle w nim, co w jego pozycji.

A jeśli można spytać, jakiej narodowości jest owy osobnik?
I gdzie "wije ci to gniazdko"?

Mysle, ze te rozmowy moga nie byc na zawsze takie fascynujace. Ale jesli tak go kochasz, to wez ta szanse. I sama zobaczysz jak bedzie po kilku latach, zawsze mozesz odejsc. Wszystko zalezy od tego jak chcesz przezyc swoje zycie. Trzymajac sie bezpiecznych rozwiazan czy ryzykujac.

Kobieta w wieku 50 lat w dobrej formie, nie musi sie w formalinie konserwowac

Co to znaczy 'alieni maja inna mentalnosc' masz na mysli obcokrajowcow? w czym ta mentalnosc taka inna?

Haha, mi sie wydawalo, ze chodzi o kobiete. Bo skoro facet jest z dziadkiem w takim wieku to nie jest zakonserwowany wiec nie czuc go formalina.

Wiesz, ta fascynacja moze isc na inny level, bardziej gleboki i nie taki dziki i nigdy nie umrzec. Ale to zlezy. Nigdy nic nie wiadomo, dlatego to Twoj wybor.

Mozesz ryzykowac nudnym zyciem z facetem , ktorego az tak bardzo nie kochasz. I mozesz ryzykowac katastrofa zyciowa z tym drugim facetem po kilku latach. Wszystko zalezy od tego jakie konsekwencje jestes w stanie wziac i sie nie zlamac.

Ja bym wyjechala na Twoim miejscu, ale ja nie jestem Toba i mam inne marzenia, inne cele i inna wytrzymalosc w zyciu

Bardzo prosiłbym wszystkie panie piszące w tym wątku o przekazanie mi kilku zdań informacji w jaki sposób poznałaś swojego partnera. Mam od dłuższego czasu problem z poznaniem dziewczyny stosunkowo (prawdopodobnie dużo) młodszej ode mnie, która nie chce mieć dzieci i jeszcze żeby miała zgodność charakterów ze mną. Niestety ale nigdze nie uczą, w jaki sposób, gdzie poznać partnera. Oczywiście pomijam olbrzymią liczbe związków nieudanych, jednak istotny jest sam sposób poznawania, bo go po prostu nie znam. Do tej pory myslałem że ludzie utrzymują miedzy sobą na przykład kontakty internetowe z wieloma osobami i są zapraszane przez nich na prywatki, gdzie bezpośrednio rozmawiają z dużą liczbą ludzi, i tak poznają partnera. alt.ero.ae (*) _gmail . com Możecie pisać odpowiedzi w tym wątku lub do mnie.

Jeżeli darzysz go uczuciem a o Ciebie i nic nie stoi wam na przeszkodzie warto spróbować ..  Też mam faceta z podobną różnicą wieku . Na początku na pewno będzie ciężko ale myślę że warto spróbować . Związki z dojrzałymi mężczyznami według mnie są dużo lepsze. Radze spróbować