Całe życie samotny - grupa wsparcia - Netkobiety.pl

Widzę, że tworzy się śląska grupa :]

A jak plany sylwestrowe reszty, która jeszcze nie zdążyła wspomnieć? Bo ja właśnie próbuję coś wykombinować ale jakoś nie mam sensownego pomysłu pod ręką. No i nie jestem ze Śląska ...

Zdesperowana, powiedz jeszcze ze chodzisz na Ruch Jaka dzielnica? Mieszkalem na Wolce 4mies, mam sentyment do Chorzowa:)

Skoro to taka Śląska Grupa to może ktoś z Katowic tez się przyda.  Tak czytam to co piszecie i jeszcze bardziej sobie zdaje sprawę,  że to ze mną jest coś nie tak. Mam 22 lata,  czyli teoretycznie powinienem miec pełno znajomych,  przyjaciół,  dziewczynę itd.  Oczywiście,  nie wszyscy mają swoje drugie połówki,  tez nie wszyscy mają przyjaciół po prostu nie trafili na odpowiednich ludzi.  Ale każdy jeden z was jak tu pisze ma jakiegoś znajomego. Kogokolwiek,  to kogo może się odezwać. Ja nie. Pomyślicie,  że pewnie jakiś dziwak otóż hmm po części tak.  Jestem całkowicie normalny,  może nawet atrakcyjny,  podobam się dziewczynom,  wygadany,  nie biedny,  zadbany,  miły czasem aż do przesady (wiem jak to wygląda,  nie pisze tu po to,  żeby się chwalić bo wad mam przynajmniej tyle co zalet a to co wypiłem nie wymyśliłem sam tylko usłyszałem od innych),  jednak mam jedna główna podstawowa wade.  Nie chodzę do klubów,  po prostu nie,  byłem parę razy nie podobało mi się wcale i się zrazilem wiec nie chodze i chodzić nie będę. To niestety w dzisiejszych czasach przekreśla człowieka (przynajmniej w mniemaniu ludzi których znam) z jakichkolwiek szans na utrzymywanie bliskich kontaktów. Nie wiem,  może ludzie,  których kluby Nie naruszają tez siedzą pochowani w domach tak jak ja dlatego na siebie nie wpadamy,  ale na prawdę jeśli macie jakiś tam znajomych to nie wiem czy to pociesza ale są ludzie,  którzy mają jeszcze gorzej.

Dusia, gdzieś Ty się podziewała?

haha Dusia?? naprawdę? tak tylko jedna osoba do mnie mówi
podczytuje was ale jakoś nie chciało mi się pisać, nie miałam nic sensownego do napisania.
troszkę się pochorowałam - przeziębienie :]
ale mogę wam napisać, że szczęście innej osoby potrafi nas też uszczęśliwić - poinformowanie przez koleżankę, że jest w ciąży ;D

Ty musisz najpierw złożyć wniosek pisemny z prośbą o możliwość nazywania mnie Dusia oraz go odpowiednio umotywować W końcu nie znasz mnie od 17 lat
Przy czym ja mam wystarczająco długo czasu, żeby się zapoznać z pismem oraz na niego odpowiedzieć

Haha
No cóż...  nie można mieć w życiu wszystkiego ;P

Haha to ja was się chciałam zapytać o postanowienia. Myślę o tym, tym bardziej, że to będzie rok zmian dla mnie, więc może też trzeba zmienić coś w sobie. Tylko oczywiście już wybiegam w przyszłość myśląc, że się nie uda (część moich nie tyle co postanowień a planów niestety jest zależna od siebie. Tak wiem to mój pesymizm, a może to po prostu realizm.) Dlatego po co mam coś postanawiać a 31 grudnia się dołować.

Hej, u mnie bardzo podobnie, zaliczenia, egzaminy, pisanie pracy magisterskiej, na co kompletnie nie mam czasu... Chodzę na staż, na szczescie w tym tygodniu go koncze...

Nie mów, że zawsze może często ale nie zawsze. Ale jest rozwiązanie: może rzucić - specjalnie dla Ciebie

Dla miłości zrobi się wszystko więc co to za problem rzucić papierosy?

ostatnie zdanie to niestety kompletna bzdura
nie odzywaj się do kogoś w ogóle kilka lat a potem narzekaj, że nie masz przyjaciół lol
żadna relacja niepodtrzymywana nie trwa wiecznie, jednostronna także
ja mam bliskiego przyjaciela co był okres, że nie gadaliśmy od roku a potem nagle raz napisał czy idziemy się napić i przez jakiś czas się często spotykaliśmy. Ostatnio po dłuższej przerwie ja tak zrobiłem i co ? Miałem jakiś problem ? Nie o przyjaźń trzeba się starać bo jak będziesz liczył, że ona na "sucho" przetrwa wiecznie to jesteś w błędzie

Hej, dawno mnie tu nie było, co u Was?:)

Przeglądam ten temat, i tak sobie myślę...
Chyba jedyne osoby, z którymi mógłbym się odnaleźć we wspólnej relacji, to takie, którym "świat uciekł do przodu". Mimo, że moja praca wiąże się z raczej nowoczesnymi technologiami, to lubię jednak te dawne. Telefon komórkowy mi przeszkadza, często go wyłączam (ale nie mogę nie mieć - moi jedyni znajomi mieszkają kilkadziesiąt kilometrów dalej, poza tym potrzebny do potwierdzania przelewów bankowych). Chętnie słucham muzyki i oglądam teledyski z lat 70, 80, 90, niezależnie od gatunku (raz na jakiś czas lubię usłyszeć operę albo disco-polo ). Chętnie wracam do nagrań na kasetach VHS i magnetofonowych. Lubię stary sprzęt elektroniczny (ale nie mam miejsca na kolekcję na przykład starych odbiorników radiowych, za to udało mi się zebrać pewną ilość historycznych wyświetlaczy). Robię w domu wiele rzeczy, które były codziennością dla "panów domu" kilkadziesiąt lat temu - hydraulika, sprzęt agd, rtv itp (a teraz niemal wszyscy wzywają fachowców). Dodatkowo mój pokój jest jednocześnie warsztatem czy pracownią elektroniczną (co zresztą, biorąc pod uwagę jego wielkość, nie pozwala na utrzymanie porządku tak uwielbianego przez kobiety).
Współcześni ludzie wolą pójść do pracy (czy ci młodsi - na zajęcia), wrócić do domu, coś zjeść, wybrać się gdzieś ze znajomymi, obejrzeć film, przez cały ten czas nie rozstając się ze swoim "smartfonem". Ja za to wolę, odpoczywając, poczytać jakieś materiały na stronach internetowych, zrealizować jakiś projekt, wybrać się na spacer, czy przejść się po szklarniach przyjrzeć się roślinkom, szczególnie moim własnym.
Myślę, że nie będę mieć już nigdy kobiety, ale pewny jestem, że gdybym miał, nauczyłbym ją na przykład spawania, wykonywania płytek drukowanych domowym sposobem, czy też lutowania na tych płytkach Ona w zamian mogłaby na przykład pokazać ciekawe miejsca w które się można wybrać, nauczyć przygotowywać jakieś dobre jedzenie, czy zapoznać mnie z czymś ciekawym, czego istnienia nie jestem jeszcze w ogóle świadomy
Znałem paru ludzi, z którymi dobrze było spędzać czas. Ale kilku kolegów trafiło najpierw do innej szkoły, potem wyjechało gdzieś daleko. Moja bliska koleżanka, właściwie od 8 roku życia, z którą spędziłem naprawdę dużo czasu robiąc wspólnie wiele rzeczy, na 2 roku studiów (wiek około 19 lat) radykalnie zmieniła swoje nastawienie, traktując mnie na przykład jako darmowy dostęp do drukarki (a ja wbrew temu się jeszcze w niej zakochałem, na szczęście szybko przeszło). Utrzymuję kontakt z dwoma kolegami ze studiów, ale wiem, że różnice charakterów by nie pozwoliły na wspólne spędzanie większej ilości czasu. Jedyna kobieta blisko poznana na studiach, z którą układało się naprawdę dobrze, nagle uciekła, przestała się odzywać (rok 2010).
Mam wrażenie, że ludzi, z którymi osoba jak ja może się dobrze zgrać, nie ma, a jeśli są, to jest ich za mało żeby się kiedykolwiek odnaleźć. Pozostają rozmowy przez internet, w miejscu takim jak to

kb to ja mam podobnie z komórką. Jeśli już jest włączona (a nie leży z baterią obok) to i tak zazwyczaj nie wiem gdzie ją ostatnio widziałam, a nawet raz znalazłam ją  w szufladzie . Innym razem znajomy nakierował mnie na ewentualne miejsce gdzie ją widziano. No jestem troszkę nie dzisiejsza w tej kwestii. Również wiem do czego służy młotek co niekiedy znajome określiły jako nie potrzebną umiejętność dla kobiety .
Pozdrawiam

Dochodzę do pewnego, niestety smutnego wniosku.

Bardzo często bywa tak że im większym jest się idiotą ( bez względu na płeć ) tym większe ma się szanse na 'związek'. Rozejrzyjcie się - nie zauważacie czegoś takiego że kompletni idioci mówiąc najkrócej bardzo często mają kogoś / mieli / mieli wielu a ludzie bardziej ogarnięci, inteligentniejsi, inni niż tamci są samotni od dawna / od zawsze? No właśnie ...

Być może tak jest... W moim środowisku jest jednak troche na odwrót... To właśnie ci ogarnięci są w związkach. Ostatnio mialam okazje miec do czynienia z kims nieogarnietym... totalna masakra...

No własnie.. i to jest bardzo duzy problem...

To zależy, są różni ludzie, różne możliwości, czasem jest tak, że ktoś nam próbuje wmówić, ze mamy jakieś możliwości, a tak nie jest, ktoś chce żebyśmy my doszli do czegoś do czego oni sami nie doszli w młodości, inna sprawa jeśli sama widzisz swoje możliwości, a z nich nie korzystasz (lenistwo, niechęć) wtedy coś jest nie halo.

Nie jestem psychologiem, nie wiem jak to jest we wszystkich przypadkach, możesz podać jakis konkret?

No np. taka sytuacja kiedy ktoś jest generalnie fajną osobą, ma dużo zainteresowań, stara się rozwijać w różnych dziedzinach, dba o siebie i tak dalej, ale ciągle na uboczu. Nie wierzy w to, że może kogoś poznać. Wie, że jest wartościową osobą, ale nic z tego nie wynika.
Chyba nie jestem w stanie opisać inaczej tego o co mi chodzi

Aktywne zawodowo czy tam studiujące, mające dużo zainteresowań etc.

Często też jest tak, że osoby wartościowe ale z kompleksami wiążą się z byle kim byle nie być samemu bo nie wierzą w to, że mogą spotkać kogoś mądrego.
Straszne